หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 43 : สมบัติของท่านแม่ที่ไม่เคยมีผู้ใดล่วงรู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,527 ครั้ง
    24 ก.ค. 62

“สมบัติหรือเจ้าคะ”

“ใช่แล้วลูกรัก เจ้ารีบไปหาที่ขุดมาเร็วเข้าเหมยเอ๋อร์” แม้จะยังงุนงงแต่นางก็วิ่งออกไปถามหาจอบหรือเสียมกับคนงานในบ้านทันที เมื่อได้มาแล้วท่านแม่ก็พานางเดินไปยังมุมห้องแล้วสั่งให้นางงัดพื้นห้องออก นางเองก็เพิ่งสังเกตุเห็นว่ามุมนี้เป็นไม้แผ่นเล็กๆนำมาต่อกันให้ได้ความยาวตามขนาดพื้นห้อง พองัดออกจนหมดก็เผยให้เห็นบันใดทอดยาวลงไปด้านล่าง “แม่ให้พ่อบ้านหม่าทำห้องนี้ไว้นานแล้ว ไม่มีผู้ใดรับรู้มากไปกว่านี้ ตอนนี้คงถึงเวลาที่แม่จะได้บอกเจ้าเสียที”

“แล้วเหตุใดเมื่อท่านแม่ตายไป พ่อบ้านหม่าจึงไม่มาเอาสมบัติของท่านแม่ออกไปเล่าเจ้าคะ”

“พ่อบ้านหม่าไม่ทราบหรอกว่าแม่ฝังสมบัติไว้ที่ห้องใต้ดินนี้ แต่ถึงจะทราบก็คงเอาออกไปไม่ได้ เพราะแม่ฝังมันไว้ใต้ดิน ยากนักที่จะมีผู้ใดหาพบ เร็วเข้าเถิด แม่ตื่นเต้นจะแย่แล้ว” นางเดินตามท่านแม่ลงไปด้านล่างทันทีโดยไม่ลืมที่จะไปหาคบไฟมาด้วย เมื่อลงมาจนสุดและจุดคบไฟเพื่อให้ความสว่างแล้วนางก็พบเพียงห้องโล่งๆเท่านั้น

“ดูเช่นไรก็ไม่น่ามีสมบัติฝังอยู่ที่นี่เลยนะเจ้าคะท่านแม่”

“เป็นสิ่งที่แม่สร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใดหาสมบัติของแม่พบ อ่า ตรงนี้แหละเหมยเอ๋อร์ ขุดเลย!” นางเองก็แรงน้อยนิด แล้วดินก็แข็งมาก กว่าจะขุดได้แต่ละทีแขนก็สั่นแล้วสั่นอีก เสียมที่ได้มาก็หนักมากจนแทบยกไม่ขึ้น รู้เช่นนี้ให้พี่เสี่ยวจิงอยู่ด้วยก็ดีหรอก “เร็วๆสิเหมยเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึงได้ไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้”

“ดินมันแข็งเจ้าค่ะท่านแม่ ให้ลูกเรียกคนงานมาช่วยดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ได้ จนกว่าแม่จะแน่ใจว่าสมบัติถูกขุดออกมาจนหมดแล้ว” นางจึงต้องก้มหน้าขุดต่อไป กว่าจะพบหีบแรกมือนางก็แดงจนกลัวว่าจะปริแตก ไม่ได้การ ต้องหาคนมาช่วย! “ขุดต่อไปเหมยเอ๋อร์”

“ให้ท่านพ่อมาช่วยดีหรือไม่เจ้าคะ ดูมือลูกสิ แดงจนเจ็บไปหมดแล้ว หรือไม่ก็ให้ท่านน้าลู่ไป๋มาช่วยก็ได้”

“เช่นนั้นก็ไปตามฟ่านลู่ไป๋มา หากใช้งานบิดาของเจ้าก็คงได้ถามให้มากความอีก” นางจึงต้องขึ้นจากห้องใต้ดินบอกคนงานในบ้านไปตามท่านน้าลู่ไป๋มาโดยด่วน นี่หากไม่มีคนช่วยนางก็ยังไม่รู้เลยว่าจะยกหีบสมบัติของท่านแม่ขึ้นมาข้างบนได้เช่นไร ราวหนึ่งเค่อท่านน้าก็มาปรากฏตัวที่เรือนของท่านแม่

“มีเรื่องใดหรือจิวเหมยจึงให้คนไปตาม”

“มีเรื่องด่วนเจ้าค่ะ เชิญท่านน้าเข้ามาในเรือนก่อนเถิดเจ้าค่ะ” นางเดินนำท่านน้าเข้ามาถึงในห้องนอนของท่านแม่แล้วพาลงไปยังห้องใต้ดิน “พอดีว่าท่านแม่ชวนข้าเล่นขุดสมบัติแล้วข้าก็ขุดจนได้มาหนึ่งหีบแล้วเจ้าค่ะ แต่ว่าทำต่อไม่ไหวแล้ว จึงอยากให้ท่านน้าช่วยสักหน่อย”

“นี่ท่านไว้ใจข้าถึงเพียงนี้เลยหรือแม่นางเหมยอิง ไม่อยากจะเชื่อ” ท่านน้าถามท่านแม่อย่างกวนๆ

“จะทำหรือไม่ทำเล่า หากมากความก็กลับไปเสีย” อ่าว เหตุใดพูดเช่นนั้นเล่าเจ้าคะท่านแม่ มือนางปวดไปหมดแล้วนะ หากไม่ให้ท่านน้าช่วยก็ต้องเรียกคนงานผู้อื่นมาช่วย นางไม่มีทางทำเองคนเดียวจนเสร็จเป็นแน่

“ท่านน้าดูมือข้าสิเจ้าคะ หากข้าขุดต่อไปมันต้องปริแตกเป็นแน่”

“ข้าจะถือว่าช่วยเจ้าก็แล้วกันจิวเหมย เช่นไรสมบัติพวกนี้ก็เป็นของเจ้า”

“ข้าจะแบ่งให้ท่านน้าครึ่งหนึ่งเลยเจ้าค่ะ”

“ว่าเช่นไรนะ! เจ้าจะเอาสมบัติของแม่ให้ฟ่านลู่ไป๋เช่นนั้นหรือ!

“ก็ท่านน้ามาช่วยข้าขุดนี่เจ้าคะท่านแม่ ข้าก็อยากแบ่งให้ท่านน้าบ้าง” ท่านน้าเหลือบตามองท่านแม่แล้วหัวเพราะในลำคอเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบเสียมขุดดินให้นางต่อ ท่านน้าขุดได้เร็วกว่านางมาก เพราะใช้ปราณช่วย นางเองก็มีปราณแต่ไม่ได้แข็งแกร่งเท่าของท่านน้าจึงทำได้เพียงทำให้เสียมเบาขึ้นเท่านั้น แต่มันก็ยังทำให้มือของนางแดงมากอยู่ดี

ท่านน้าขุดอยู่หนึ่งชั่วยามพื้นดินด้านล่างก็ถูกขุดจนทั่วบริเวณ พบหีบสมบัติของท่านแม่ถึงสิบหีบและแต่ละหีบก็ใหญ่ๆทั้งนั้น นี่กระมังสินเดิมของท่านแม่จึงได้เหลือน้อยแสนน้อยเช่นนั้น ก็เล่นเอามาเก็บใส่หีบไว้มากมายเช่นนี้ มีตำลึงทองถึงสี่หีบ ผ้าชั้นดีหนึ่งหีบ เครื่องประดับสองหีบ ที่เหลืออีกสามหีบเป็นอัญมณีหลากสีที่ท่านแม่บอกว่าเอาออกมาจากมิติ ส่วนเงินนั้นก็ได้มาจากการขายอัญมณีพวกนี้แล้วก็เก็บใส่หีบไว้

“มันเป็นของเจ้าแล้วเหมยเอ๋อร์” ยุคนี้น่าจะมีธนาคารนะ นางจะได้เอาไปฝากไว้ มากมายเช่นนี้นางจะเก็บไว้ที่ใดกันเล่า แค่ตั๋วเงินเป็นปึกๆก็ยังยากที่จะเก็บแล้ว จะให้ไปฝากที่ร้านแลกเงินก็ไม่ไว้ใจนัก

“มากมายเช่นนี้คงต้องเก็บไว้ที่คลังของท่านพ่อแล้วล่ะเจ้าค่ะ”

“สุดแล้วแต่เจ้าเถิดลูกแม่”

“ท่านน้าแบ่งไปครึ่งหนึ่งนะเจ้าคะ มากมายเช่นนี้คงเก็บไว้แต่งภรรยาได้เสียหลายคน”

“เหอะ สมบัติข้ามีมากกว่านี้เสียอีก ข้าไม่เอาของเจ้าหรอก เจ้าเก็บไว้เถิด” เช่นนั้นนางจึงเรียกให้พ่อบ้านหม่ามาพบแล้วให้จดรายการทรัพย์สินทั้งหมดที่มีไว้ แล้วให้คนไปแจ้งท่านพ่อว่านางจะฝากของไว้ที่คลังของท่านพ่อสักหน่อย เมื่อนายท่านของจวนมาถึงยังเรือนของท่านแม่และเห็นสมบัติมากมายที่พ่อบ้านหม่ากำลังจดก็ถึงกับพูดไม่ออก ยิ่งนางแจ้งแก่ท่านพ่อว่าทั้งหมดนี้นั้นเป็นของท่านแม่ที่นางบังเอิญพบเข้าที่ห้องใต้ดิน

“แม่เจ้าซ่อนไว้ในห้องใต้ดินที่เรือนนี้เช่นนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ ลูกสังเหตุเห็นพื้นห้องปูไม้แปลกๆจึงลองงัดดู แล้วก็เจอของพวกนี้เข้า”

“อืม หากพ่อบ้านหม่าจดรายการไว้หมดแล้วก็ให้คนมาขนไปเก็บไว้ที่คลังก็แล้วกัน ดูแลให้ดีอย่าให้ตกหล่นเป็นอันขาดนะพ่อบ้านหม่า หากเจ้าต้องการใช้มันเมื่อใดก็ให้มาแจ้งพ่อบ้านหม่าได้เลยนะเหมยเอ๋อร์”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ”

“อัญมณีพวกนี้ แม่ของเจ้าได้มาเช่นไรกันนะ พ่อไม่เคยทราบเลยว่านางมีอัญมณีพวกนี้เก็บไว้ด้วย”

“ลูกเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะท่านพ่อ แต่ว่าน้ำงามทั้งนั้นเลย หากขายคงได้ราคาดีไม่น้อย”

“เจ้าจะทำสิ่งใดก็สุดแล้วแต่เจ้าเถิดเหมยเอ๋อร์” พอมีเงินมากมายเช่นนี้นางก็มีความคิดอยากจะเปิดเหลาอาหารอีกสักครั้ง ทำให้ใหญ่ครั้งที่แล้ว เหลาอาหารของนางจะต้องยิ่งใหญ่ที่สุดในแคว้นซาน และมีนางเป็นนายหญิงดูแล

“นิ่งเงียบไปเช่นนี้ เจ้าคิดได้แล้วสิว่าจะใช้สมบัติพวกนี้ทำสิ่งใด”

“เจ้าค่ะ ข้าอยากเปิดเหลาอาหารอีกสักครั้ง แล้วก็ยังอยากเปิดเหลาสุราด้วย แต่ครั้งนี้ข้าจะทำให้ใหญ่โตและหรูหราที่สุด เหลาอาหารและเหลาสุราของข้าจะต้องโด่งดังไปทั่วแคว้นซานและนอกแคว้น พวกท่านคิดเห็นเช่นไรเจ้าคะ”

“ก็เข้าท่าไม่น้อย พ่อจะสนับสนุนทุกอย่างที่ลูกทำเหมยเอ๋อร์ ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม”

“ข้าเองก็เช่นกัน แต่เหลาสุรานี่ข้าขอเป็น...เจ้าเรียกว่าสิ่งใดนะ หุ้นส่วนใช่หรือไม่ นั่นแหละ ข้าขอเป็น”

“ได้สิเจ้าคะ เช่นไรสุราในเหลาของข้าก็ต้องเป็นฝีมือของท่านน้าเท่านั้น เช่นนั้นข้าเริ่มวางแผนเลยนะเจ้าคะ” นางรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่จะได้สานต่อเหลาอาหารที่ไฟไหม้ไปแล้วให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง นางเชื่อว่าทุกคนจะยินดีกับนางเช่นกันที่นางตัดสินใจเช่นนี้ “ต่อไปหากท่านพ่ออยากจะเลิกเป็นทหาร ลูกจะเลี้ยงดูท่านพ่อกับทุกคนเองเจ้าค่ะ”

“โอ้ เช่นนั้นพ่อต้องฝากตัวกับเจ้าตั้งแต่เดี๋ยวนี้แล้วล่ะลูกพ่อ” นางหัวเราะคิกอย่างร่าเริง คืนนี้คงต้องรีบร่างแบบเหลาอาหารกับเหลาสุราเสียแล้วสิ หากเปิดได้เร็วมากเท่าใดก็ยิ่งดี เพราะคนงานของนางจะว่างเกินไปหากไม่ได้ทำงาน แต่ละคนเคยอยู่เฉยๆเสียที่ไหน ผักในสวนของนางงอกงามจนแม้แต่เหลาอาหารใหญ่โตก็มาขอซื้อเชียวนะ หรือว่านางจะใช้พื้นที่ตรงนั้นเป็นทำสวนผักกับปลูกข้าวไปเลยดีนะ...รอให้ทุกอย่างเป็นรูปเป็นร่างก่อนก็แล้วกันค่อยตัดสินใจ

เมื่อจัดการเรื่องสมบัติของท่านแม่เรียบร้อยแล้วนางก็ได้พักผ่อนเสียที ท่านน้ากลับไปที่ร้านอาหารเช่นเดิมเพราะสุราของท่านน้านั้นกำลังขายดี คนหมักจึงรู้สึกปลื้มเป็นอย่างมาก นี่แหละที่ทำให้นางตัดสินใจจะเปิดเหลาสุราด้วย

หลับเต็มอิ่มจนฟ้าเริ่มมืดนางก็ออกจากจวนไปที่ร้านเพราะคิดว่าจะเดินเที่ยวงานเฉลิมฉลองวันสุดท้ายกับสหายเสียหน่อย ป่านนี้จ้าวไท่หลงคงนั่งกินนอนกินรออยู่ที่ร้านแล้วกระมัง

“มาแล้วหรือจิวเหมย เจ้ามาช้ามากๆจนข้ากินข้าวหมดไปสามชามแล้ว”

“เกี่ยวกับที่ข้ามาช้าหรือเพราะเจ้าตะกละกันแน่จ้าวไท่หลง”

“ก็ข้าหิว”

“หากอาหารหมดก็ปิดร้านได้เลยนะเจ้าคะ วันนี้งานเฉลิมฉลองวันสุดท้ายแล้วข้าอยากให้ทุกคนไปเที่ยวกัน มีรางวัลเล็กๆน้อยๆให้ทุกคนด้วย ฝากพี่เสี่ยวอิงจัดการแบ่งให้ทุกคนอย่างเท่าเทียมด้วยนะเจ้าคะ” นางยื่นถุงเงินที่เอามาจากจวนท่านพ่อให้พี่เสี่ยวอิงเอาไปแบ่งให้คนงานทุกคน ผู้ใดที่อยู่ที่สวนนางก็ให้คนไปแจ้งให้มาเที่ยวได้ ถือว่าเป็นรางวัลเล็กๆน้อยๆให้กับทุกคนที่ทำงานหนักเพื่อนางมาโดยตลอด

“เจ้าร่ำรวยถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

“ข้าร่ำรวยได้ก็เพราะพวกเขาช่วยงานข้า มีงานเฉลิมฉลองเช่นนี้ข้าก็อยากให้รางวัลบ้าง เจ้าจะไปเที่ยวกับข้าหรือไม่เล่า วันนี้ข้าอยากเดินเล่นรับอากาศหนาวสักหน่อย คงสดชื่นไม่น้อย”

“หนาวออกเช่นนี้จะสดชื่นเช่นไรกัน” ถึงจะบ่นแต่ก็ตามนางมาอยู่ดี อีกทั้งในสองมือยังถือขนมอยู่เต็ม บ่นแต่ก็กินไม่หยุด “หากของอร่อยมากมายเช่นนี้ข้าคงไม่รอเจ้ามาหรอก ว่าแต่เจ้าหายไปที่ใดมาหรือ”

“ข้าไปพบท่านพ่อก็เลยพักอยู่เสียที่จวน แล้วก็มีเรื่องให้จัดการเล็กน้อย”

“เรื่องใดหรือ”

“ข้าพบสมบัติของท่านแม่ที่ห้องใต้ดินภายในเรือนของท่านแม่ จึงใช้เวลาขุดอยู่หลายชั่วยามทีเดียว”

“มีมากหรือ”

“ใช่ มาก มากจนข้าคิดอยากจะเปิดเหลาอาหารกับเหลาสุราอีกครั้ง เจ้าสนใจหรือไม่”

“ข้าสนใจนะ แต่จากนี้ท่านพ่อให้ข้าตามเข้าวังด้วย แต่ความจริงแล้วข้าไม่อยากเป็นขุนนางเลย ข้าอยากทำงานเช่นที่เจ้าทำมากกว่า สนุกแล้วก็มีอิสระมากกว่าด้วย แต่ข้ายังไม่กล้าบอกท่านพ่อว่าข้าไม่อยากเป็นขุนนาง อันที่จริงข้ายังไม่กล้าแม้แต่จะบอกผู้ใดเสียด้วยซ้ำ เจ้าว่าข้าจะทำเช่นไรดีหรือจิวเหมย"

"เจ้าไม่อยากเป็นขุนนางเช่นท่านพ่อของเจ้าหรือ”

“ไม่ ท่านพ่อนั้นถึงจะเป็นสามีที่ดี เป็นบิดาที่น่าเคารพ แต่ตั้งแต่เล็กๆข้าเห็นท่านพ่อออกจากบ้านเข้าวังทุกวัน ไม่ค่อยจะมีเวลาอยู่กับข้าสักเท่าใดนัก บางวันหรือหลายๆวันไม่กลับจวนก็มี และที่ข้าไม่ชอบที่สุดคือ การต้องไปรับใช้ผู้อื่น หากไม่เป็นเช่นท่านพ่อมีหรือจะมีผู้นับหน้าถือตา ข้าไม่ชอบ ขอร่ำรวยจากการทำงานกับเจ้าจะดีกว่า”

“เช่นนั้นเจ้าก็ต้องพูดกับท่านพ่อของเจ้าให้กระจ่างนะไท่หลง ไม่อยากทำก็บอกว่าไม่อยากทำ ข้าว่าท่านอัครเสนาบดีก็คงจะฟังความคิดเห็นของเจ้าเป็นแน่”

“หากไม่ฟังเล่า”

“เจ้าก็บอกเหตุผลของเจ้าไปให้ละเอียด ท่านลุงเป็นคนมีเหตุผล เช่นไรก็ต้องฟังที่เจ้าพูด”

“ข้าจะลองดูก็ได้” นางกับไท่หลงเดินเที่ยวงานกันต่อ จนท่านน้าลู่ไป๋มาเตือนว่าดึกมากแล้วนั่นแหละจึงได้แยกย้ายกันกลับบ้าน นางก็ต้องกลับไปวางแผนสำหรับเหลาอาหารและเหลาสุราของนางเช่นกัน

ส่วนจ้าวไท่หลงนั้น หลังจากแยกกับสหายก็ตรงกลับจวนในทันที เขาคิดว่าจะคุยกับท่านพ่อในคืนนี้เลยจะดีกว่า เช่นไรจิวเหมยก็สร้างความมั่นใจให้เขามาแล้ว หากปล่อยไว้นานวันเข้าเกรงว่าเขาจะไม่กล้าพอที่จะพูดคุยกับท่านพ่ออย่างเปิดเผย เมื่อกลับมาถึงจวนก็พบพี่ใหญ่เพิ่งจะกลับจวนมาเช่นกัน

“เจ้ากลับดึกนะหลงเอ๋อร์”

“ข้าพาจิวเหมยไปเดินเที่ยวงานคืนสุดท้ายมาขอรับ พี่ใหญ่เล่าขอรับเหตุใดจึงกลับดึกเช่นนี้”

“เตรียมการต้อนรับราชทูตจากแคว้นเหลียว อีกสามวันพวกเขาจะเดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถิด วันพรุ่งก็ต้องไปช่วยเหมยเอ๋อร์ที่ร้านมิใช่หรือ คงจะเปิดโรงหมอด้วยกระมัง”

“ยังไม่แน่ใจขอรับ วันนี้นางค้นพบสมบัติของท่านน้าเหมยอิงจึงคิดจะทำเหลาอาหารกับเหลาสุราขอรับ พี่ใหญ่ไปพักผ่อนเถิดขอรับ ข้าจะไปพบท่านพ่อเสียหน่อย เจอกันวันพรุ่งขอรับพี่ใหญ่” แยกจากพี่ใหญ่เขาก็มาเคาะห้องทำงานของท่านพ่อทันที ดึกเช่นนี้แต่อัครเสนาบดีก็ยังคงทำงานไม่มีพัก จะได้เข้านอนก็ยามโฉ่วหรือยามอิ๋นไปแล้ว “ลูกเองขอรับท่านพ่อ ไท่หลง ท่านพ่อพอจะมีเวลาสักประเดี๋ยวให้ลูกหรือไม่ขอรับ”

“เข้ามาเถิดหลงเอ๋อร์” ห้องทำงานของท่านพ่อนั้นเขาได้เข้ามาหลายครั้งแล้ว ในนี้เต็มไปด้วยรายงานต่างๆมากมาย ตำราก็มีมากจนไม่มีที่จะเก็บ “มีเรื่องใดจะพูดกับพ่อหรือ จึงได้มาหาดึกดื่นเช่นนี้”

“ลูกจะมาคุยกับท่านพ่อเรื่องในภายหน้าขอรับ ลูกไม่อยากเป็นขุนนางแต่อยากทำงานเช่นเดียวกับจิวเหมย ลูกชอบแบบนั้นมากกว่า มิใช่ว่าลูกไม่เชื่อฟังท่านพ่อนะขอรับ แต่ลูกไม่อยากเป็นขุนนางรับใช้ราชสำนักจริงๆ”

“เหตุผลลูกมีเท่านี้หรือ”

“ลูกเห็นท่านพ่อทำงานหนักมาโดยตลอด บางครั้งลูกก็อยากเล่นกับท่านพ่อบ้างแต่ก็ไม่เคยได้รับโอกาสนั้นเลย ท่านแม่พร่ำสอนลูกเสมอมาว่าท่านพ่อต้องทำงาน ถึงลูกจะเข้าใจดีแต่ก็อดจะน้อยใจไม่ได้ในบางคราว่าท่านพ่ออาจจะไม่สนใจลูกจึงไม่มาเล่นไม่มาหาลูกบ้างเลย ลูกไม่อยากเป็นเช่นนั้นขอรับ ไม่อยากต้องออกจากเรือนในทุกครั้งที่วังหลวงเรียกตัว หรือแม้แต่ในวันสำคัญท่านพ่อก็ยังต้องทำงาน” พอได้พูดแล้วก็โล่งไม่น้อย

“พ่อเข้าใจเจ้าแล้วหลงเอ๋อร์ พ่อไม่บังคับเจ้าหรอกนะ ก็ดีเช่นกันที่เจ้ามาคุยกับพ่อเช่นนี้ พ่อจะได้รู้ว่าเจ้าชอบสิ่งใดไม่ชอบสิ่งใด เอาเถิด หากไม่อยากเป็นขุนนางก็แล้วแต่เจ้า ทำในสิ่งที่เจ้าอยากทำ เช่นไรพ่อก็จะสนับสนุนเจ้าเสมอ”

“จริงหรือขอรับ! ข้าไม่ต้องเป็นขุนนางแล้ว”

“หึ ทำงานกับเหมยเอ๋อร์ก็ขยันให้มากๆเล่า สหายของเจ้านั้นทั้งเก่งและฉลาด พ่อมั่นใจว่าเจ้าจะก้าวหน้าหากทำงานร่วมกับนาง” ได้ยินเช่นนั้นเขาก็แทบจะโห่ร้องด้วยความดีใจ คิดไม่ผิดจริงๆที่ปรึกษาสหาย

“ขอพระคุณขอรับท่านพ่อ ลูกจะไม่ทำให้ผิดหวังขอรับ เช่นนั้นลูกไม่รบกวนท่านพ่อแล้วขอรับ อย่านอนดึกมากนะขอรับ ท่านแม่เปรยเรื่องสุขภาพท่านพ่อบ่อยครั้ง ท่านแม่เป็นห่วงยิ่งนักขอรับ” จ้าวไท่หลงก้าวออกจากห้องทำงานบิดาอย่างมีความสุข คืนนี้คงได้นอนหลับสนิทเสียที

“น้องเจ้าโตขึ้นอีกแล้วนะไท่หยาง” จ้าวไท่หยางก้าวออกมาจากมุมมืดมุมหนึ่งของห้อง เขาตามน้องชายมาตั้งแต่ต้นและอยู่ร่วมรับฟังมาตลอด

“ท่านพ่อไม่เสียใจหรือผิดหวังใช่หรือไม่ขอรับที่หลงเอ๋อร์ตัดสินใจเช่นนี้”

“พ่อจะต้องผิดหวังเรื่องใดเล่า ดีเสียอีกที่หลงเอ๋อร์กล้าที่จะมาพูดกับพ่อตรงๆ เจ้าเถิด จะไหวแน่หรือหากต่อจากนี้พ่อจะฝากความหวังทุกอย่างไว้ที่เจ้า น้องเจ้าทำการค้ากับเหมยเอ๋อร์ก็จริง แต่เช่นไรก็ยังต้องการอำนาจในราขสำนักไว้เกื้อหนุน หลิวตงเฉินนั้นเตรียมคนผู้หนึ่งไว้แล้ว ภายหน้าเขาจะเข้ามาดูแลเหมยเอ๋อร์และตระกูลหลิว”

“ท่านพ่อจะไม่ผิดหวังขอรับ ข้าพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อทุกคนและเพื่อเหมยเอ๋อร์”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว น้องของเจ้ากับสตรีที่เจ้าชอบพอนั้นจำเป็นต้องพึ่งเจ้านะไท่หยาง”

“อาจจะไม่ต้องพึ่งข้าก็ได้ขอรับ หากฮ่องเต้กล่อมหวังเสี่ยวจิงให้รับตำแหน่งฮองเฮาสำเร็จ”

“แม้เสี่ยวจิงจะอยู่ในจวนของเรา แต่นางก็เป็นเพียงบุตรสาวของแม่นมหวัง เช่นไรก็ต้องมีผู้คัดค้านเรื่องนี้”

“ขอรับ แต่หากฮ่องเต้ยืนยันผู้ใดเล่าจะกล้าขัด เช่นไรหากท่านพ่อสนับสนุนอีกทาง...”

“หึ นี่เจ้าจะมาคุยกับพ่อเรื่องนี้หรือ พ่อเห็นเสี่ยวจิงเป็นเหมือนบุตรสาวผู้หนึ่ง หากนางตอบรับก็ไม่มีเหตุผลใดที่พ่อจะไม่สนับสนุน หากได้ท่านแม่ทัพใหญ่หลิวตงเฉินด้วยอีกคนก็คงไม่มีผู้ใดกล้าขัด เจ้าพูดคุยกับท่านแม่ทัพหรือยังเล่า”

“ขอรับ ขอเพียงเสี่ยวจิงตอบรับเท่านั้น”

“อย่าลืมแจ้งแก่แม่นมหวังด้วยเล่า หากทราบภายหลังว่าบุตรสาวจะได้เป็นถึงฮองเฮาจะได้ไม่ตกใจจนหมดสติ”

“ไม่จำเป็นต้องแจ้งท่านแม่เจ้าค่ะ ข้าขอยืนยันว่าเช่นไรข้าก็ไม่ตอบรับเป็นอันขาด” เสี่ยวจิงที่มาเยี่ยมมารดาและแอบฟังอยู่นานแล้วเอ่ยออกมาเสียงเบาก่อนจะกระโดดเข้ามาทางหน้าต่างห้องทำงาน “เจ้าไปแจ้งแก่หยางโจวหมิง ว่าอย่าได้พยายามเกลี่ยกล่อมข้าอีกเป็นอันขาด ข้าพูดไปเช่นไรก็ขอให้เป็นไปตามนั้น”

“โจวหมิงรอเพียงเจ้ามาเนิ่นนานนะเสี่ยวจิง เจ้าเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าหยางโจวหมิงรักเจ้ามาตั้งแต่เจ้ายังเด็ก เด็กกว่าจิวเหมยเสียด้วยซ้ำ มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่โจวหมิงอยากให้อยู่ตำแหน่งนี้”

“ข้าไม่ต้องการไท่หยาง แม้ข้าจะรักหยางโจวหมิงไม่ต่างกัน”

“แล้วเหตุใด...”

“ข้ามันต่ำต้อยเกินกว่าจะอยู่ตรงนั้น ข้างๆหยางโจวหมิงไม่มีทีสำหรับข้าอีกต่อไปแล้ว ให้ข้าได้เป็นเพียงของพระองค์เถิดไท่หยาง”

“เสี่ยวจิง เจ้าคู่ควร เจ้าเป็นสตรีที่หยางโจวหมิงรัก เพียงเท่านี้เจ้าก็คู่ควรแล้ว”

“ข้าไม่เปลี่ยนใจไท่หยาง ไม่ว่ายังไง”

“แต่...”

“หากบังคับข้า ข้าจะหนีไปให้ไกล สาบานได้ว่าไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจหาข้าได้พบ ข้าขอตัวก่อน วันพรุ่งต้องช่วยจิวเหมยเปิดร้าน หากเจ้าว่างก็หาเวลาไปพบนางด้วยก็แล้วกัน เห็นว่ามีบุรุษรูปงามมาทานข้าวที่ร้านบ่อยๆ อาจจะไม่ได้มาแค่ทานข้าวก็เป็นได้ ข้าขอลาเจ้าค่ะนายท่าน”

“บุรุษรูปงามงั้นหรือ มันเป็นผู้ใด! เสี่ยวจิง...” รู้ตัวอีกทีนางก็หายไปเสียแล้ว บุรุษรูปงามงั้นหรือ จะมีผู้ใดรูปงามกว่าเขาจ้าวไท่หยางผู้นี้อีก “ช่างน่าหงุดหงิดใจยิ่งนัก!

“เจ้าไปนอนเสียเถิดลูกพ่อ เช่นไรก็ข่มตาให้หลับด้วยเล่า หึหึ” จะไปหลับลงได้เช่นไรขอรับท่านพ่อ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.527K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,320 ความคิดเห็น

  1. #3945 Nuthathai Por (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 12:13

    เสี่ยวจิงไม่คิดหน่อยเหรอ

    #3,945
    0
  2. #3782 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 12:08
    เสี่ยวจิงเราเข้าใจเธอนะ แงงงงงง
    #3,782
    0
  3. #3244 Kungbible (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 20:25
    ถ้าฮ่องเต้มีฮองเฮาคนเดียวจะดีมากเลยค่ะ ถึงจะรู้ว่ายากแต่ก็อยู่ที่ฮ่องเต้ ใครเค้าบังคับให้หลับนอนกับผู้หญิงก็ไม่มี อยู่ที่จะอยากนอนหรือเปล่า

    ส่วนตระกูลจ้าว เหลือน้องชายคนเล็กอีกคน เผื่ออยากเป็นขุนนาง เพราะพี่ชายคนโตเป็นทหาร คนรองทำการค้ากับนางเอก คนเล็กถ้าเป็นขุนนางสืบทอดจากเสนาบดีก็คงจะดีนะคะ
    #3,244
    0
  4. #3239 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 17:34
    ทิ้งระเบิด​ใว้ลูกใหญ่​
    #3,239
    0
  5. #2192 hinahimeeee (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 15:23
    ก็สงสารเต้นิดๆนะ แต่ถ้าเราเป็นเสี่ยวจิงเราก็ไม่เอาอ่ะ
    ...วังหลังมันดงงูพิษชัดๆ ไหนจะต้องใช้คนรักร่วมกับคนอื่นอีก...
    #2,192
    0
  6. #2155 chanchan123 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 11:34
    เสี่ยวจริง จริงด้วย น่าจะยอมเป็นฮองเฮานะ เดี๋ยวพ่อไท่หยางก้อรับเป็นบุตรบุญธรรมก้อได้แล้ว สงสารพี่เต้
    #2,155
    1
    • #2155-1 แอ้ม (จากตอนที่ 43)
      4 พฤศจิกายน 2562 / 22:34
      ให้จิงเหมยพูดให้สิคะเหตุผลจิวเหมยใช้ได้ดีกว่าคนอื่น ในมุมมองแบบผู้หญิงเรารับเรื่องมากเมียไม่ได้แต่สังคมยุคก่อนเค้าสอนมาแบบนั่นแต่ก็ดีกว่าได้ฮองเฮาจากแคว้นอื่นมิใช่เหรอเพราะอำนาจต่างๆจะตกอยู่ในมือฮองเฮาทันทีจะทำให้บ้านเมืองอยู่ยากยิ่งขึ้นนะ แต่งเหอะเสี่ยวจิง
      #2155-1
  7. #2101 r123123 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 22:12

    ขอบคุณค่

    #2,101
    0
  8. #2100 เรื่องของ เคท จบนะ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 21:59
    อ้าวตอนนี้ทำไม สงสารฮ่องเต้วะ
    #2,100
    0
  9. #2097 PPK-MT (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 17:28

    ฮ่องเต้น่าสงสาร
    #2,097
    0
  10. #2096 Bonefitty (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 17:10
    ลุ้นคู่พี่เต้ อยากให้สมหวังเร็วๆ
    #2,096
    0
  11. #2094 JikkoHza Xuounoy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 15:00
    น่าสงสารฮ่องเต้ อิอิ
    #2,094
    0
  12. #2092 ckchatchen42 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 13:20
    นางเอกน่าจะเก่งวิชายุทธด้วยนะ ถึงจะดี
    #2,092
    0
  13. #2091 อัมพร (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 12:45

    ขอบคุณค่ะ

    #2,091
    0
  14. #2090 puuk (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 11:52

    หึๆมีคู่แข่งสะแล้ว

    #2,090
    0
  15. #2089 hongse2 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 11:36

    ถูกใจทุกคู่เลยค่ะไรท์จับคู่ให้อยู่ทุกคู่เลยนะค่ะ
    #2,089
    0
  16. #2088 khanaa1a (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 11:17
    เอาใจช่วยโจวหมิงนะ....และขอให้เสี่ยวจิงใจอ่อนในเร็ววัน.
    #2,088
    0
  17. #2087 pnarinn (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 11:11
    รอนะคะ
    #2,087
    0
  18. #2086 Mameaw555 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 10:58
    โถ่พี่เสียวจิง !!!
    #2,086
    0
  19. #2085 nittaya1990 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 10:41
    ใจอ่อนเถอะพี่เสี่ยวจิง สงสารฮ้องเต้
    #2,085
    0
  20. #2084 นามข้าว่าพ่นไฟ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 10:24
    พี่เสี่ยวจิงงงง !!!!
    #2,084
    0
  21. #2083 ในวันที่ฝนตก (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 10:23
    หนูแต่งเถอะนะถือว่าพี่ขอ ปล่ยไว้แบบนี้มันจะเจ็บกันทุกฝ่ายนะดูเหมือนจะเจ็บระยะยาวด้วย
    #2,083
    2
  22. #2082 kimurakung (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 10:04

    ได้ฤกดิ์เปิดร้านใหม่ ใหญ่กว่าเดิม

    #2,082
    0
  23. #2081 Nuengsupasit (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 09:44
    เสี่ยวจิงใจอ่อนเถอะน่ะ ขอร้อง ^_^
    #2,081
    0
  24. #2080 Noomai_tm (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 09:40
    สงสารอิ๊เต้
    #2,080
    0
  25. #2079 chamee (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 09:28
    ชอบๆๆๆๆๆ
    #2,079
    0