หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 41 : โรคประหลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38,661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,563 ครั้ง
    22 ก.ค. 62

“อ๋อ เป็นเช่นนี้นี่เอง” นางนั่งพยักหน้าอย่างเนือยๆให้กับเรื่องเล่าของท่านน้าลู่ไป๋กับจูลี่อิน ใจความสำคัญคือทั้งสองเคยพอกันเมื่อครั้งที่ท่านน้าเดินทางมาเมืองหลวงแต่มีโอกาสได้แวะที่เมืองชุนและได้พบจูลี่อินที่ตลาด แต่เป็นการพบหน้ากันแบบไม่ค่อยประทับใจนัก เพราะท่านน้าดันไปทำตัวลับๆล่อๆอยู่หน้าร้านซาลาเปาจนจูลี่อินคิดว่าเป็นขโมยก็เลยจับตัวส่งทางการ ถามว่าทำไมท่านน้ายอมให้จับ เพราะตอนนั้นเมาหนักอย่างไรเล่า โธ่เอ้ย

“หน้าตาก็อัปลักษณ์ยังคิดจะเป็นขโมยอีก”

“ข้าก็บอกเจ้าไปพันครั้งได้แล้วกระมังว่าข้าไม่ได้ขโมย! คนเมาจะไปรู้เรื่องได้เช่นไร”

“ช่างน่าประทับใจ” หาวววววววววว

“ไปนอนเถิดเหมยเอ๋อร์ นี่ก็ดึกมากแล้ว”

“พี่หยางก็กลับจวนดีๆนะเจ้าคะ” นางออกมาส่งพี่หยางที่ม้าก่อนจะกลับเข้าไปในบ้านจัดหาที่นอนให้จูลี่อิน คราแรกจะให้ไปนอนบ้านหลังเก่าของท่านน้าลู่ไป๋ แต่สหายคนใหม่ของนางไม่ยอมท่าเดียวจึงต้องจัดที่นอนในบ้านของนางให้แทน จะวานให้พี่เสี่ยวอิงทำให้ก็ลำบากเกินไปเพราะตอนนี้กำลังพากุ้ยอันเข้านอน “เจ้าไปอาบน้ำก่อนเถิดลี่อิน มีชุดมาผลัดเปลี่ยนหรือไม่”

“มีๆ เดี๋ยวข้าออกไปเอาที่รถม้า” ร่างที่สูงเท่ากันกับนางเดินออกไปเอาของที่รถม้านางจึงมีโอกาสสนทนากับท่านน้าลู่ไป๋สองคน อีกฝ่ายเหมือนรู้ว่านางมีเรื่องจะถามจึงทำท่าจะลุกไป แต่เสียใจเพราะนางเร็วกว่า

“ข้าไม่มีสิ่งใดจะตอบเจ้า”

“ท่านน้าเมาจริงๆน่ะหรือเจ้าคะ” ชายผู้ชื่นชอบสุราจนถึงขั้นหมักสุราเองได้น่ะหรือจะเมามายไม่ได้สติจนถูกสตรีตัวเล็กๆอย่างจูลี่อินนำตัวไปส่งทางการได้เช่นนั้น ฟังไม่ขึ้นสักเท่าใดกระมัง

“เมาจริ๊งจริง” สรุปได้ทันทีว่าโกหก

“ท่านน้าทำเช่นนั้นไปเพื่อสิ่งใดกันเจ้าคะ หรือว่า...พึงใจจูลี่อิน”

“เหลวไหล! ข้าจะพึงใจนางได้เช่นไร ได้พบหน้าก็ตอนถูกขอทานบัดซบพวกนั้นลากไปจวนเจ้าเมืองแล้ว”

“ขอทานหรือเจ้าคะ”

“ใช่น่ะสิ! นางจ้างขอทานสี่คนให้หามข้าไปส่งเจ้าเมือง นางก็บัดซบพอกันกับขอทานพวกนั้นนั่นแหละ!” ไม่ได้พึงใจจูลี่อินแล้วเช่นนั้นเพราะเหตุใดกันนะ “ข้าเองก็เมาเป็นนะจิวเหมย วันนั้นข้าเพียงดื่มหนักไปก็เท่านั้น สหายของเจ้าต่างหากที่ทำกับข้าเกินไป เจอตัวก็ดี ข้ายังไม่ได้ชำระความที่ทำกับข้าเช่นนั้นเลย! นางจะทำเป็นเชื่อก็แล้วกัน

“นางคงไม่ได้ตั้งใจหรอกเจ้าค่ะ”

“นางตั้งใจ!

“ใช่ ข้าตั้งใจ ก็ผู้ใดใช้ให้ท่านไปยืนเอนไปเอนมาอยู่หน้าร้านซาลาเปาเช่นนั้น ผู้ใดก็คิดว่าเป็นคนขโมยทั้งนั้น”

“แล้วก็แล้วกันไปเถิดเจ้าค่ะท่านน้า ท่านน้าเองก็ผิดที่ไปทำตัวมีพิรุธให้นางเข้าใจผิดเช่นนั้น ให้อภัยกันแล้วก็จบเรื่องนี้ไปเถิดเจ้าค่ะ เช่นไรตอนนี้ก็ได้รู้จักกันมากขึ้นแล้ว เจ้าก็ด้วยลี่อิน ท่านน้ายืนยันกับข้าว่าเมา คนเมาเช่นนั้นเจ้าจะไปถือสาหาความสิ่งใดได้ แล้วๆกันไปเถิดนะ”

“ไม่!/ไม่!

“ไม่มีวันเสียหรอก นางต้องชดใช้!” พูดจบก็เดินปึงปังออกจากบ้านนางไป

“ท่านก็ต้องชดใช้เช่นกัน!

“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าผู้ที่เจ้าตวาดเอาๆนั่นนะแท้จริงแล้วเป็นผู้ใดกันแน่ลี่อิน”

“ต้องรู้หรือ ก็แค่ตาแก่ขี้เมาผู้หนึ่งเท่านั้นใยข้าต้องสนใจ”

“นั่นน่ะ ฟ่านลู่ไป๋ ประมุขพรรคหยกจันทราเชียวนะ เจ้ารู้จักพรรคหยกจันทราใช่หรือไม่”

“พรรคหยกจันทราหรือ” จูลี่อินเงียบไปครู่หนึ่งคงเพราะกำลังทบทวนความจำ แต่ไม่นานดวงตากลมโตไม่แพ้นางก็เบิกกว้างขึ้น “ตาแก่ผู้นั้นน่ะหรือประมุขพรรคยิ่งใหญ่เช่นนั้น ไม่จริง!

“จริง” นางพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น

“แต่แล้วอย่างไรเล่า เขาไม่ใช่ฮ่องเต้เสียหน่อย ยิ่งใหญ่เทียบเท่าเหนือหัวของแคว้นได้ก่อนเถิดข้าถึงจะกลัว เหอะ ข้าไปอาบน้ำดีกว่า ถึงจะมาอยู่โลกโบราณเช่นนี้ข้าก็ยังติดว่าต้องอาบน้ำทุกวัน ทั้งๆที่ไม่จำเป็นเลยสักนิด”

“ไม่เปลืองน้ำก็อาบไปเถิด”

“ทำเลบ้านเจ้าดีมากเลยนะ มีแม่น้ำไหลผ่านหลังบ้านด้วย เช่นนี้เจ้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำแล้ว อาบเช้าเย็นยังได้เลย ว่าแต่เจ้าเป็นบุตรสาวของท่านแม่ทัพใหญ่มิใช่หรือ เหตุใดไม่อยู่ที่จวนหลังใหญ่เช่นนี้คุณหนูผู้อื่นเล่า”

“มีเรื่องภายในนิดหน่อยน่ะ แต่ตอนนี้เรียบร้อยดีแล้ว แต่พอได้ออกมาอยู่ผู้เดียวแล้วสะดวกกว่าก็เลยอยู่ที่นี่ไปถาวรเสียเลย เอาไว้ถ้ามีเวลากว่านี้ข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง ออกมาอยู่ผู้เดียวเช่นนี้ก็ดีมิใช่หรือ ในโลกเก่าของเราก็อยู่หอผู้เดียวเยอะแยะไป เจ้าไม่ต้องคิดมาหรอก ข้าอยู่ได้สบาย และมีความสุขมากด้วย”

“มันก็จริง ข้าเองก็อยู่ผู้เดียวมาตลอดตั้งแต่เด็กๆเช่นกัน จนตายมาเกิดใหม่ก็ยังได้อยู่ผู้เดียว ข้าไปอาบน้ำนะ”

“ระวังด้วย ทางมันมืด” นางเดินไปชี้จุดห้องน้ำให้จูลี่อินแล้วกลับเข้ามาเตรียมชุดของตัวเองไว้อาบบ้าง พี่เสี่ยวอิงที่เพิ่งกล่อมกุ้ยอันหลับเดินออกมาพอดีพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆเช่นเดิม “พี่เสี่ยวจิงคงหลับไปแล้วกระมังเจ้าคะ”

“ให้นอนเถิดเจ้าค่ะคุณหนู ตกดึกก็ชอบหายตัวออกไปข้างนอกทุกที”

“บ่อยหรือไม่เจ้าคะ” ออกไปไหนดึกๆเช่นนั้น

“บ่อยมากเจ้าค่ะ พี่ถามแต่พี่เสี่ยวจิงไม่ยอมบอก บอกแต่ว่าออกไปทำธุระเท่านั้น แต่กลับมาคราใดพี่ก็ได้กลิ่นหอมแปลกๆทุกครั้งเลยเจ้าค่ะคุณหนู บอกไม่ถูกเช่นกันว่าเป็นกลิ่นหอมชนิดใด”

“หากมีเรื่องสำคัญพี่เสี่ยวจิงก็คงจะบอกเราเองนั่นแหละเจ้าค่ะ พี่เสี่ยวอิงไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” แม้จะยังติดใจสงสัยอยู่บ้างแต่เดี๋ยวนางค่อยไปถามพี่เสี่ยวจิงทีหลังจะดีกว่า ไม่อยากให้พี่เสี่ยวอิงกังวลมากนัก

เมื่อจูลี่อินอาบน้ำเสร็จนางก็ไปอาบต่อ กลับมาอีกทีสหายคนใหม่ของนางก็นอนคลุมโปงหลับไปแล้ว แวะตบก้นกุ้ยอันที่ตื่นมายามดึกกล่อมให้หลับอีกครั้ง ตรวจหน้าต่างทุกบานให้แน่ใจว่าลมหนาวจะไม่เข้ามากวนใจแล้วก็เข้านอน รุ่งเช้านางตื่นสายที่สุดอาจจะเพราะนอนดึกมาก หากไม่มีมือน้อยๆของกุ้ยอันมาตบหน้าแปะๆปลุกก็คงไม่ตื่น

“อรุณสวัสดิ์”

“ตื่นเช้านะลี่อิน”

“ชินแล้ว ตื่นมาทำงานตั้งแต่ฟ้าไม่สว่างทุกวันนั่นแหละ ข้าไปช่วยพี่เสี่ยวอิงทำมื้อเช้าไว้แล้ว เป็นข้าวต้มง่ายๆ”

“ขอบใจมาก จริงสิ เจ้าเอาข้าวเปลือกกลับไปด้วยสิลี่อิน ข้าปลูกข้าวไว้ทานเอง คนงานเพิ่งจะเก็บเกี่ยวไปเอง ข้าวใหม่หอมๆเลยนะ เจ้าจะได้ไม่ต้องไปซื้ออย่างไรเล่า” มีสิ่งใดแบ่งปันกันได้ก็ต้องแบ่งปันกันไป ข้าวนางที่เก็บเกี่ยวได้ก็มีมากพอควร จะแบ่งให้สหายไปสักเล็กน้อยจะเป็นไรไป

“ไม่เอาหรอก รถม้าของข้าคันเล็กนิดเดียว อีกอย่างข้าซื้อเองได้จิวเหมย ขอบใจมากจริงๆที่มีน้ำใจกับข้า”

“ไม่เอาแน่หรือ เช่นนั้นเอาเนื้อแห้งกับปลาแห้งกลับไปด้วยดีหรือไม่”

“ไม่เอา เจ้าต้องเลี้ยงคนอีกมาก ข้าอยู่ตัวผู้เดียวทานไม่มากหรอก ข้าเองก็มีเตรียมไว้เช่นกัน ขอบใจนะ”

“ให้อะไรก็ไม่เอา จะเกรงใจไปใย”

“ไม่ได้เกรงใจ เพียงแต่ข้าเองก็พอมีอยู่แล้ว คนเราควรจะพอใจในสิ่งที่ตนเองมี ทานข้าวเสร็จข้าจะกลับเลยนะ เป็นห่วงบ้านน่ะ ไม่เคยทิ้งไปไหนนานข้ามวันเช่นนี้”

“เช่นนั้นก็เอายาสมุนไพรกลับไปด้วย ข้าทำเอง ห้ามปฎิเสธ หากเจ้าเจ็บป่วยมันจะช่วยเจ้าได้ยามต้องอยู่ผู้เดียว” นางลุกไปหยิบกระปุกยาที่เตรียมไว้ตลอดออกมาแบ่งให้จูลี่อิน เอาไปทุกอย่างที่นางทำ เขียนกำกับไว้เรียบร้อยว่าสมุนไพรชนิดใดทานเพื่อรักษาโรคใดบ้าง “สมุนไพรพวกนี้สำคัญมากนะสำหรับฤดูเหมันต์”

“นี่เจ้าหลอมยาเองด้วยหรือ!

“ใช่ ข้าเปิดโรงหมอด้วย รักษาโดยไม่คิดเงิน หากเจ้าเจ็บป่วยก็มาหาข้าได้ คนในเมืองรู้จักโรงหมอของข้ากันแทบทุกคนแล้วกระมัง เจ้าถามทางจากชาวบ้านได้เลย ข้ารักษาได้ทุกโรค”

“ทุกโรคเลยหรือ เช่นนี้เจ้าก็เป็นหมอเทวดากระมังจิวเหมย”

“แพทย์แผนโบราณบวกกับแพทย์สมัยใหม่ ไม่มีสิ่งใดที่ข้าทำไม่ได้หรอกลี่อิน”

“ฮ่าๆ เอาไว้ถ้ามีโอกาสข้าจะมาให้เจ้ารักษานะ”

“อย่ามีโอกาสนั้นเลย ไม่เจ็บป่วยนั่นแหละดีที่สุดแล้ว” ข้าวต้มหอมๆถูกยกมาเสิร์ฟโดยพี่เสี่ยวอิง ตอนนี้พี่เสี่ยวจิงรับหน้าที่ดูแลกุ้ยอันกับกุ้ยผิงให้ชั่วคราว เด็กน้อยสองคนชอบใจใหญ่ที่พี่เสี่ยวจิงพาเล่นแบบหวาดเสียว ชอบนะนั่น หัวเราะอร่อยขนาดนั้น “เด็กๆทานข้าวหรือยังเจ้าคะพี่เสี่ยวอิง”

“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

“ท่านน้าลู่ไป๋เล่าเจ้าคะ”

“เอาอาหารไปที่ร้านพร้อมกับท่านลุงท่านป้าเจ้าค่ะ มื้อเช้าก็จะไปทานที่ร้านเลย อีกเดี๋ยวพี่ก็จะตามไปนะเจ้าคะ คุณหนูทานให้เสร็จก่อนค่อยตามไปก็ได้เจ้าค่ะ พี่จะพาเด็กๆไปก่อน” นางรับคำแล้วตักข้าวต้มขึ้นเป่าให้หายร้อน ทั้งๆที่เมื่อคืนก็ทานไปมากแต่ก็ยังหิวจนแสบท้อง เมื่อทานมื้อเช้าเสร็จก็ออกมาส่งสหายที่รถม้า โบกมือลาเรียบร้อยก็ควบม้าไปที่ร้านอาหารพร้อมกับพี่เสี่ยวจิง

มาถึงร้านก็เห็นท่านน้าลู่ไป๋กำลังนั่งทานข้าวอยู่กับจ้าวไท่หลง ส่วนพี่หยางนั้นวันนี้ต้องเข้าวังไปเฝ้าฮ่องเต้ แม้จะปฎิเสธไปเช่นนั้นแต่พี่หยางก็ไม่อาจละเว้นหน้าที่ของตนเองได้ เช่นไรฮ่องเต้ก็เป็นทั้งสหายและองค์เหนือหัว จะให้เมินเฉยก็คงจะไม่ได้

“มาแล้วหรือ”

“อืม เจ้าเองก็มาแต่เช้านะไท่หลง คิดว่าจะตื่นสายกว่านี้เสียอีก”

“ข้าเป็นคนตื่นเช้านะ ช่างเรื่องนั้นเถิด เจ้าได้ยินเรื่องโรคประหลาดที่เมืองฉางหรือไม่ ชาวบ้านเล่ากันว่ามันอาจจะเข้ามาถึงเมืองหลวงได้เลยนะ เมืองฉางเองก็อยู่ไม่ไกลนัก”

“โรคประหลาดหรือ อาการเป็นเช่นไร”

“ร่างกายเต็มไปด้วยจุดแดงทั้งตัวเลย ชาวบ้านบอกว่าน่าสยดสยองยิ่งนัก”

“แล้วมันโรคประหลาดเช่นไร ไม่เคยมีผู้ใดเป็นหรือ”

“ข้าก็เพิ่งจะเคยได้ยินว่ามีโรคเช่นนี้ จุดแดงๆนั่นนะชาวบ้านบอกว่ามันจะมีน้ำใสๆอยู่ หากทำให้มันแตกก็จะมีน้ำไหลออกมา ชาวบ้านที่เมืองฉางเป็นกันหลายคนมากจนกลัวว่าจะมาถึงเมืองหลวงได้” อาการมันคุ้นๆอย่างไรชอบกล เหมือนจะเคยเป็นเมื่อครั้งอยู่ในโลกก่อน จุดแดงและมีตุ่มใส หากเดาไม่ผิดน่าจะเป็นอีสุกอีใสเป็นแน่

“หากเป็นเช่นที่ข้าคิด มันเป็นโรคที่สามารถติดต่อได้ทางลมหายใจ ไอ จาม หากสัมผัสตัวหรือใช้ของร่วมกันก็สามารถติดต่อกันได้เช่นกัน แต่ข้าก็ยังไม่มั่นใจนัก แล้วไม่มีผู้ใดเข้าไปดูแลหรือ”

“หมอเองก็พยายามหาทางรักษาอยู่ แต่ยังไม่เป็นผล” รักษาไม่ถูกวิธีล่ะสิ

“เป็นกันมากหรือ”

“มากสิ แม้จะมีประกาศให้จัดงานเฉลิมฉลองเจ็ดวันเจ็ดคืนแต่ที่เมืองฉางนั้นน้อยคนนักที่จะยอมออกจากบ้านเรือนมาเที่ยวเล่น เหตุเพราะหวาดกลัวโรคประหลาด”

“เมืองฉางใช้เวลาเดินทางนานเท่าใด”

“ราวๆสองชั่วยาม อยู่ติดกับเมืองชุน เจ้าถามทำไมหรือ อย่าบอกนะว่า...”

“เจ้าค่ะท่านน้า ข้าจะไปช่วยพวกเขา ท่านน้ากับพี่เสี่ยวจิงเตรียมตัวเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะกลับไปเตรียมสมุนไพรที่บ้าน ที่ร้านก็ฝากพี่เสี่ยวอิงแล้วก็ท่านลุงท่านป้าด้วยนะเจ้าคะ เจ้าจะไปกับข้าหรือไม่ไท่หลง หากจะไปก็กลับไปแจ้งแก่ท่านน้าที่จวนเถิด แล้วก็เตรียมชุดมาด้วยสักสี่ห้าชุด อ้อ ส่งคนไปบอกพี่หยางด้วยนะ”

“เจ้าจะไปจริงหรือ เจ้าเมืองที่นั่นอาจจะกำลังส่งฎีกามาถวายฮ่องเต้ก็เป็นได้ หากทรงทราบคงจะส่งหมอหลวงไปกระมัง อีกอย่าง เรายังไม่รู้เลยนะว่ามันร้ายแรงเพียงใด”

“หากเจ้ากลัวก็ไม่ต้องไปหรอกไท่หลง ข้าไปกับท่านน้าแล้วก็พี่เสี่ยวจิงได้ หากรอให้ฮ่องเต้ทรงทราบเกรงว่ามันจะติดต่อกันไปมากกว่านี้ ถึงเวลานั้นคงได้มาถึงเมืองหลวงเช่นที่เจ้ากังวล”

“ข้าเพียงแค่คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องของเราก็เท่านั้น มีคนที่ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้อยู่แล้วต่างหาก”

“ตั้งแต่ตัดสินใจจะเปิดโรงหมอ ข้าก็ตั้งมั่นกับตนเองไว้แล้วว่าช่วยเหลือผู้คนให้มากที่สุด ไม่ว่าจะไกลเพียงใดข้าก็ดั้นด้นไปช่วยเหลือพวกเขาให้จนได้ ข้าถือว่าความเจ็บป่วยของทุกคนเป็นหน้าที่ของข้า ของหมอทุกคน หากฝ่าบาทจะส่งหมอหลวงไปก็จะเป็นการดี เพราะในภายหน้าจะได้มีผู้ที่รับมือกับโรคนี้ได้มากขึ้น”

“เฮ้อ ที่เจ้าพูดมาก็ถูก เช่นนั้นข้าจะไปกับเจ้าด้วย ไปเจอกันที่หน้าประตูเมืองก็แล้วกันนะจิวเหมย” นางมองตามหลังของสหายที่ออกไปเอาม้าแล้วควบกลับจวน ทันใดนั้นรอยยิ้มบางเบาก็ปรากฏที่ริมฝีปากของนางในทันที ในภายหน้าหากสหายของนางต้องการรับใช้ราชสำนักรับตำแหน่งใหญ่โต โอกาสนี้เป็นโอกาสเหมาะที่จ้าวไท่หลงจะได้มีผลงาน

“เจ้าคิดแผนใดไว้หรือ” แหม ช่างสมกับที่อยู่ช่วยเหลือนางมานาน รู้ใจยิ่งนักนะเจ้าคะท่านน้า

“ข้าทราบจากพี่หยางมาว่าอีกไม่นานจ้าวไท่หลงจะได้เข้าทำงานรับใช้ราชสำนักเจ้าค่ะ”

“ท่านพ่อของเขาจะสนับสนุนสินะ” ใช่แล้ว นายท่านตระกูลจ้าวเตรียมผลักดันบุตรชายคนรองให้เตรียมพร้อมสำหรับตำแหน่งขุนนางในอนาคต “เขาจะเก่งกาจไม่แพ้ท่านพ่อของเขาแน่นอน”

“เจ้าค่ะ ข้าก็เชื่อเช่นนั้น” และนางก็จะสนับสนุนสหายของนางให้ถึงที่สุดเช่นกัน

นางกลับมาเตรียมสมุนไพรที่บ้านพร้อมกับพี่เสี่ยวจิง ส่วนท่านน้าลู่ไป๋นั้นไปสั่งงานอีกเล็กน้อยก็ตามกลับมา นางขนสมุนไพรที่คิดว่าต้องใช้ใส่ยามไปให้หมด ไม่รู้ว่าจะพอหรือไม่แต่ก็เอาไปเท่าที่มี หากไม่พอก็ใช้ธาตุขาวช่วยให้หมดก็สิ้นเรื่อง แต่นางอยากลองใช้วิธีทางการแพทย์ดูก่อน

“จ้าวไท่หยางมาหาเจ้าน่ะจิวเหมย รออยู่หน้าบ้าน” ได้ยินเช่นนั้นนางก็วางของทั้งหมดให้พี่เสี่ยวจิงจัดการต่อแล้วเดินออกไปหาพี่หยาง เมื่อเห็นหน้านางนายทหารหนุ่มสุดหล่อก็เปิดรอยยิ้มให้ทันที ใบหน้าก็ยังเป็นบาปเช่นเดิม เฮ้อ

“พี่ได้ข่าวจากหลงเอ๋อร์จึงรีบมา”

“ฝ่าบาทได้ข่าวหรือฎีกาจากเมืองชุนหรือไม่เจ้าคะ”

“พี่มาก็ด้วยเรื่องนี้ ฎีกานั้นยังไม่ถึงฝ่าบาท ไม่มั่นใจว่านักว่าเจ้าเมืองฉางได้ส่งมาแล้วหรือยัง แต่พอได้ข่าวจากหลงเอ๋อร์ว่าเจ้าจะไปที่เมืองฉางด้วยเหตุใดพี่ก็รีบกราบทูลทันที ฝ่าบาทมีรับสั่งให้หมอหลวงไปที่เมืองฉางในทันที พี่จึงรีบมาถามเจ้าว่าเจ้าอยากได้สมุนไพรใดไปด้วยหรือไม่ ที่วังหลวงนั้นมีสมุนไพรล้ำค่าอยู่มาก ฝ่าบาทจะให้หมอหลวงนำไปให้เจ้าที่เมืองฉางทั้งหมดเท่าที่มี”

“เช่นนั้นก็ดีเลยเจ้าค่ะ ข้ากำลังคิดอยู่เชียวว่าสมุนไพรที่ข้าจะพอหรือไม่ เช่นนั้นข้าต้องการสมุนไพรนี้เจ้าค่ะ” นางแจ้งสมุนไพรชนิดเดียวที่นางคิดว่ามีแน่ๆ นั่นก็คือเสลดพังพอนตัวเมีย ย้ำว่าตัวเมีย สามารถใช้ได้ทั้งแบบแห้งและแบบสด “หากไม่มีให้นำสมุนไพรที่มีฤทธิ์เย็นไปก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะลองใช้ดู” อันที่จริงนางเข้าไปเอาเสลดพังพอนในมิติของท่านแม่ออกมาไว้แล้ว แต่ไม่ได้มากมายนักเพราะไม่อยากให้เป็นที่สงสัย ในนั้นมีทุกอย่างที่นางต้องการ เพียงบอกกล่าวว่านางจะนำสมุนไพรเหล่านี้ไปช่วยเหลือผู้คนก็สามารถหยิบออกมาใช้ได้เลย

“เช่นนั้นพี่จะรีบให้คนไปแจ้งแก่หัวหน้าหมอหลวงในทันที” พี่หยางหันไปสั่งองครักษ์ผู้หนึ่งที่ติดตามมาด้วยให้รีบไปจัดการแทน “ครั้งนี้พี่ไม่อาจไปกับเจ้าได้นะเหมยเอ๋อร์ แม้จะอยากตามเจ้าไปมากเพียงใดก็ตาม แต่ทางนี้ก็มีเรื่องที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันต้องจัดการ รักษาตัวและระวังตัวด้วยนะเหมยเอ๋อร์”

“เจ้าค่ะ พี่หยางไม่ต้องเป็นกังวล”

“เรียบร้อยแล้วจิวเหมย เดินทางกันเลยหรือไม่”

“เจ้าค่ะพี่เสี่ยวจิง เช่นนั้นข้าไปก่อนนะเจ้าคะพี่หยาง หากทางนั้นดีขึ้นแล้วจะให้คนมาแจ้งแก่พี่หยางนะเจ้าคะ”

“ฝากดูแลนางด้วยนะเสี่ยวจิง”

“อย่าได้ห่วง อยู่กับหวังเสี่ยวจิงรับรองไม่มีผู้ใดทำอันตรายได้” นางกระโดดขึ้นม้าที่ท่านน้าลู่ไป๋เอามาให้แล้วโบกมือลาพี่หยาง ควบม้าไปยังประตูเมืองที่จ้าวไท่หลงมารออยู่ก่อนแล้ว “นั่นเจ้าจะย้ายบ้านหรือคุณชายรอง” ใช่ ขนไปทำไมมากมายเช่นนี้กันนะไท่หลง!

“ก็ท่านแม่เป็นห่วงขอรับ กลัวว่าข้าจะหนาวตายระหว่างอยู่ที่นั้น จึงเอาชุดหนาๆมาให้เสียมาก แหะๆ”

“เดินทางกันเถิดเจ้าค่ะ” การไปที่เมืองฉางครั้งนี้ของนางนอกจากจะช่วยสร้างผลงานให้จ้าวไท่หลงแล้ว นางก็ยังจะทำให้มันเป็นโอกาสในการสร้างชื่อให้กับตนเองอีกด้วย หากผู้คนห่างไกลรับรู้เรื่องของนางมากขึ้นก็จะยิ่งเป็นการดีที่จะได้รักษาให้ทุกคนที่ต้องการความช่วยเหลือ

ว่าแต่...นางลืมสิ่งใดไปหรือไม่นะ

“เจ้าให้คนไปแจ้งแก่ท่านแม่ทัพหรือยังจิวเหมยว่าจะเจ้าจะเดินทางไปเมืองฉาง”

อ้อ ลืมบอกท่านพ่อนี่เอง...คงไม่เป็นไรหรอกกระมัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.563K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,321 ความคิดเห็น

  1. #3942 Nuthathai Por (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 09:47

    บอกก่อนเดี๋ยวเป็นเรื่อง

    #3,942
    0
  2. #3779 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 11:19
    555555
    #3,779
    0
  3. #3237 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 16:25
    บางที​เธอก็ง่ายนะ
    #3,237
    0
  4. #2351 What&Why (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 00:34
    เดี๋ยวนะเดี๋ยววววววว เธอจะลืมท่านแม่ทัพอย่างนี้ไม่ได้นะ55555
    #2,351
    0
  5. #2095 Bonefitty (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 16:46
    อีสุกอีใสรึป่าว
    #2,095
    0
  6. #2054 lady-zeara (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 18:22
    นึกถึงผัวแต่ลืมพ่อ
    #2,054
    0
  7. #2042 เมมฟิส (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 10:45
    พี่เสี่ยวจิงหายไปไหนตอนกลางดึก
    #2,042
    0
  8. #2011 r123123 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 22:17

    ขอบคุณค่ะ

    #2,011
    0
  9. #2010 Baipor05022549 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 21:20
    จิวเหมย:ก็คงไม่เป็นอะไนหรอกกระมั้ง

    ตัดมาทางพ่อของจิวเหมย
    พ่อจิวเหมย:ไปเยี่ยมลูกสักหน่อยดีกว่า

    พอถึง
    พ่อของจิวเหมย:ลูกข้าหายไปไหนออกไปตามหาลูกข้าเดี๋ยวนี้

    จบ
    55555
    #2,010
    0
  10. #2009 อัมพร (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 19:33

    ขอบคุณค่ะ

    #2,009
    0
  11. #2007 Kanchat Passadorn (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 19:03

    รอจ้า กำลังสนุก
    #2,007
    0
  12. #2005 Mameaw555 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 13:38
    พี่หยางช่างดีต่อใจ~~
    #2,005
    0
  13. #2004 Empty_Mind (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 12:12

    555.. นึกถึงได้เกือบทุกคน
    แต่ยกเว้นพ่อเจ้าของ 555...
    #2,004
    0
  14. #2002 rossukon2531 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 10:30
    สนุกค่ะ รอๆ
    #2,002
    0
  15. #2001 นักอ่านเงาเลเวล13 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 10:14
    มันต้องมีเรื่องสิ....
    #2,001
    0
  16. #1999 rungruangnatna (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 09:28
    ไหนบอกจะไม่ส่งคยอื่นมาไงส่งลี่อินมาทำไมน่ารำคาญ
    #1,999
    0
  17. #1998 nittaya1990 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 09:24
    55555จิวเหมย ลืมท่านพ่อ555
    #1,998
    0
  18. #1997 C_sirada (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 09:22
    รำคาญ​อีจูลี่อินนี่เวอร์
    #1,997
    0
  19. #1996 LukiMemory (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 08:44
    รอนะคะ
    #1,996
    0
  20. #1995 LovelyWonbin (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 08:26
    สมกับการรอคอย มาแล้วสนุกมาก ชอบๆ มาต่อไวๆนะ รอออ
    #1,995
    0
  21. #1994 sawaneerung (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 08:12

    สนุกค่ะ..รอๆๆๆๆนะคะ

    #1,994
    0
  22. #1993 23890210 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 07:31

    เจ๊จิงแอบไปทำไรมาทุกคืนมีกลิ่นหอมกลับมาด้วย

    เพิ่มเพื่อนใหม่อีกละจะมาแย่งท่านน้าไปจากพี่อิงรึเปล่า

    สนุกค่ะ​ รอติดตาม​ ที่โปรยมาอย่าให้รอนานนะคะเฉลยไวๆ

    เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนค่ะ

    #1,993
    1
    • #1993-1 kimurakung(จากตอนที่ 41)
      22 กรกฎาคม 2562 / 07:37
      หลงผู้ไหมเนี่ยะ แต่พ่อดันลืมบอก 555
      #1993-1
  23. #1992 Thepopcorn (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 07:30
    โครตลำคานจูลี่อินเลย คือแบบแยกไปเลยได้มั้ย
    #1,992
    0
  24. #1991 Skoat Skoat (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 07:11
    ติดตามตลอดนะคะ
    #1,991
    0
  25. #1990 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 06:49
    ขอบคุณครับ
    #1,990
    0