หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 38 : ชื่อเสียงขจรไกล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,533
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,618 ครั้ง
    18 ก.ค. 62

วันนี้เป็นวันที่พวกนางจะเดินทางกลับเมืองหลวงแคว้นซาน หลังจากเมื่อสองวันก่อนได้จัดการทุกอย่างที่หมู่บ้านจิ้นฮวาเสร็จเรียบร้อยแล้ว รวมทั้งศพของอดีตฮ่องเต้แคว้นซานด้วย!

หลังจากท่านพ่อหันหลังให้ผู้เคยเป็นสหายและองค์เหนือหัวไปนั้น เช้าวันต่อมานางก็ได้เห็นร่างของอดีตฮ่องเต้แคว้นซานถูกแขวนคออยู่บนต้นไม้ต้นใหญ่ด้านหลังบ้านซึ่งไม่ไกลจากคุกที่คุมขังมากนัก องครักษ์เป็นผู้เอาร่างไร้ชีวิตลงจากต้นไม้แล้วนำไปเผาตามคำสั่งของท่านพ่อ จบสิ้นชายผู้ที่เคยยิ่งใหญ่ที่สุดของแคว้นซาน

วันเดียวกันนั้นสารจากวังหลวงเรียกตัวท่านแม่ทัพใหญ่ก็มาถึงชายแดน ท่านพ่อให้คนมาแจ้งแก่นางให้เตรียมพร้อมสำหรับเดินทางในทันที ท่านน้าลู่ไป๋เตรียมรถม้าไว้พร้อมตลอดเวลาจึงไม่ต้องเตรียมสิ่งใดมากนัก วันรุ่งขึ้นพวกนางก็ออกเดินทางมุ่งสู่เมืองหลวงในทันที แม้จะเร่งเดินทางจนเหน็ดเหนื่อยไม่น้อยแต่ก็ไม่มีผู้ใดปริปากบ่น

ใช้เวลาเดินทางเกือบสองวันก็ถึงเมืองหลวง ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน ท่านพ่อกับแม่ใหญ่กลับจวน นางกับฟางเอ๋อร์ ท่านน้าลู่ไป๋ และพี่เสี่ยวอิงก็กลับบ้านของนาง พี่น้องตระกูลจ้าวก็กลับจวนไปเช่นกัน เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางแต่พอได้ทานอาหารฝีมือท่านลุงท่านป้าก็พอบรรเทาความเหน็ดเหนื่อยได้บ้าง

“ที่ร้านกับที่โรงหมอเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะพี่เสี่ยวอิง”

“เรียบร้อยดีเจ้าค่ะคุณหนู เพียงแต่มีผู้คนมารอรักษากับคุณหนูมากยิ่งนักเจ้าค่ะ พอทราบว่าคุณหนูไม่อยู่ก็ยืนยันว่าจะรอ บางคนที่ไม่มีเงินก็ต้องอาศัยหลับนอนอยู่ที่หน้าโรงหมอ พี่ก็เลยเอาข้าวกับอาหารให้พวกเขาพอประทังความหิวไปได้ ผู้ที่พอจะมีเงินก็เช่าโรงเตี๊ยมที่ไม่ไกลนักอยู่เพื่อรอพบคุณหนูเจ้าค่ะ”

และนางก็พบว่าที่พี่เสี่ยวอิงบอกเมื่อวานนั้นดูจะเบาไปมากหากเทียบกับสิ่งที่นางได้เห็นด้วยตาตนเอง ผู้คนมาจากที่ใดกันมากมายเช่นนี้ พี่เอ้อหลางเองก็ตอบนางไม่ได้เช่นกัน สมุนไพรของนางขายดิบขายดีจนแทบไม่พอขาย ชาวบ้านที่ไม่มีเงินนั้นนางเข้าใจได้ว่าเดินทางมาเพื่อรักษาฟรี แต่พวกที่พอจะมีฐานะก็มีไม่น้อยเช่นกันที่มารอรักษากับนาง

“เหตุใดคนจึงมากมายเช่นนี้จิวเหมย”

“ข้าเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะท่านน้า เช่นนั้นก็จัดแถวให้พวกเขาได้เลยเจ้าค่ะ จะคนจนคนรวยก็ให้เข้าแถวเช่นกันห้ามให้ผู้ใดใช้สิทธิ์เหนือผู้อื่นในที่ของข้าเป็นอันขาดเจ้าค่ะ”

“ได้ ข้ากับเสี่ยวจิงจะจัดการให้เอง” โชคดีที่ไม่ได้ยินเสียงโวยวายของผู้ใดมาให้นางได้รู้สึกระคายใจ ผู้คนส่วนใหญ่ที่มารักษาเป็นเพราะอาการป่วยเรื้อรัง บ้างก็ปอดบวม โรคไต ไส้ติ่งก็มีแต่ยังไม่ออกอาการ แต่เพราะการรักษายังไม่ก้าวหน้าแม้แต่หมอเองก็ไม่อาจรักษาได้ถูกจุดนัก บ้างก็ถูกพิษที่ไม่ใช่พิษร้ายอะไรแต่หากไม่มีเงินไปรักษาหรือซื้อยาถอนพิษก็อาจทำให้ถึงชีวิตได้ เกินกึ่งหนึ่งของผู้ที่มารักษาวันนี้เดินทางมาจากต่างเมือง ซึ่งบางเมืองก็ไกลมากจนนางแปลกใจ

“ท่านลุงเดินทางมาเช่นไรกันเจ้าคะ ไกลถึงเพียงนั้น” เดินทางตั้งเป็นสัปดาห์เชียวนะ!

“ก็อาศัยมากับเกวียนของพ่อค้า แล้วก็เดินเท้าบ้างนั่นแหละท่านหมอ”

“ลำบากน่าดูเลยนะเจ้าคะ แล้วท่านลุงทราบได้เช่นไรเจ้าคะว่าข้ารักษาให้โดยไม่คิดเงินเช่นนี้”

“ข้าได้ยินคุณชายผู้หนึ่งเล่าให้แม่ค้าในตลาดฟังว่าเขาหายจากพิษร้ายได้เพราะท่านหมอรักษาให้ ตัวคุณชายผู้นั้นมีพิษหลายชนิดจนเกือบตายไปแล้วหากไม่ได้ท่านหมอช่วยไว้ขอรับ ข้าเองจึงดั้นด้นมาถึงที่เมืองหลวงขอรับ เสียดายที่ท่านหมอไม่อยู่ แต่โชคดีที่ได้แม่นางร้านอาหารข้างๆเอาข้าวกับอาหารมาให้ประทังขีวิตจึงรอท่านหมอได้ถึงวันนี้ขอรับ”

“คุณชายผู้หนึ่งเช่นนั้นหรือเจ้าคะ” นางจำได้ว่านางรักษาพิษให้ไม่กี่คนเท่านั้น แล้วคนพวกนั้นก็อยู่ในเมืองหลวง ทั้งพิษก็ไม่ได้หลายชนิดจนเกือบสิ้นชีวิต หากก็มีผู้ที่พอจะเป็นไปได้เช่นกัน “ชายผู้นั้นลักษณะเป็นเช่นไรหรือเจ้าคะ”

“รูปงามราวเทพเซียนขอรับ ดูเจ้าสำราญไม่น้อย” เช่นนั้นก็คงเป็นผู้ใดไปไม่ได้แล้วกระมัง

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านลุง ต่อจากนี้ท่านลุงดื่มสมุนไพรตามใบเทียบยาที่ข้าเขียนให้นะเจ้าคะ อีกไม่นานเรี่ยวแรงก็จะกลับมาเช่นเดิมเจ้าค่ะ จะซื้อสมุนไพรของข้าก็ได้หรือหากท่านลุงไม่มีเงินก็สามารถหาสมุนไพรในป่าที่มีสรรพคุณฟื้นกำลังร่างกายต้มดื่มได้เองเจ้าค่ะ”

“ข้าเตรียมเงินมาเพื่อจะซื้อสมุรไพรแบบเม็ดของท่านหมอขอรับ ได้ยินว่ามันดียิ่งนัก ข้าจะเก็บไว้ให้ภรรยากับลูกของข้าที่ไม่สามารถมาที่เมืองหลวงได้ขอรับ”

“เช่นนั้นก็ไปรับสมุนไพรได้ที่ด้านนอกเลยนะเจ้าคะ ยื่นใบนี้ให้คนของข้าเขาจะทราบทันทีเจ้าค่ะ” เมื่อท่านลุงผู้นี้ออกไปแล้วท่านน้าลู่ไป๋ก็ปรากฎตัวออกมา

“เจ้าสงสัยผู้ใดหรือจิวเหมย”

“องคไท่จื่อเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดองค์ไท่จื่อจึงทำเช่นนี้ ป่าวประกาศเรื่องข้าทำไมกัน”

“หากเจ้าอยากรู้ข้าจะไปเอาคำตอบมาให้”

“ช่างเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้ในวังคงจะวุ่นวายไม่น้อย เอาไว้ข้าจะถามไท่จื่อเองในภายในหลังเจ้าค่ะ ข้างนอกเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ คนใกล้จะหมดหรือยัง”

“ยังอีกมาก แต่หากเจ้าไม่ไหวข้าจะให้พวกเขามาวันพรุ่งแทน”

“ไหวเจ้าค่ะ ให้เข้ามาได้เลย แต่ก็รบกวนเตรียมขนมหวานไว้ให้ข้าด้วยนะเจ้าคะท่านน้า”

“ได้ หากมีสิ่งใดก็ให้คนไปเรียกที่ร้านอาหารก็แล้วกันนะ” นางกระตุกยิ้มเพียงนิดแต่ก็ไม่อาจหลุดรอดสายตาของท่านน้าไปได้ นางจึงได้รับสายตาพิฆาตกลับมา “อย่าได้คิดไปเรื่องอื่นที่มันเป็นไปไม่ได้เชียว”

“พี่เสี่ยวอิงของข้าไม่ดีตรงไหนกัน เหตุใดท่านน้าจึงได้เมินสตรีที่ทั้งงดงามและเก่งกาจเช่นนั้นเจ้าคะ”

“มันไม่ได้เกี่ยวว่านางจะงดงามหรือเก่งกาจ แต่เพราะข้ามองนางเป็นเพียงน้องสาวเหมือนเช่นเจ้าอย่างไรเล่า ข้าหาเมียของข้าเองได้น่า เจ้ากลัวข้าไม่ได้แต่งงานหรืออย่างไร”

“ก็ท่านน้าอายุเยอะแล้ว สมควรจะมีสตรีที่ดีและงดงามอยู่ข้างกายนะเจ้าคะ”

“จิวเหมย ข้ายังไม่สามสิบเสียด้วยซ้ำ!

“ว้า ข้าลืมไปเจ้าค่ะ” ท่านน้าไม่ได้หน้าแก่เลยนะ นางก็แค่จำไม่ได้จริงๆ จริงจริ๊ง!

ก่อนจะโดนท่านน้าดีดกะโหลกนางก็เรียกคนต่อไปเข้ามาตรวจต่อทันที ท่านน้าที่ทำอะไรนางไม่ได้ก็เดินปึงปังกลับไปที่ร้านอาหาร นางคิดว่าท่านน้าไม่โกรธ แต่นางคิดผิด เพราะเมื่อนางตรวจคนไข้คนสุดท้ายเสร็จแล้วและเดินไปทานขนมหวานที่ร้านอาหาร ปรากฏว่าขนมหวานที่นางต้องการดันลงไปอยู่ในท้องท่านน้าหมดเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังยกยิ้มกวนๆให้นางก่อนจะเรอเยาะเย้ยอีกต่างหาก นี่ท่านน้ารับความจริงไม่ได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือเจ้าคะ

“เหนื่อยมาก คนมาจากที่ใดกันมากมายเช่นนี้หรือจิวเหมย” จ้าวไท่หลงที่ตามมาช่วยงานหลังจากเรียนเสร็จกำลังเลื้อยนอนไปกับโต๊ะที่ตอนนี้ไม่มีคนเข้ามานั่งทานข้าวแล้ว

“มาจากหลายเมือง บางคนมาจากต่างแคว้นเสียด้วยซ้ำ”

“มาที่นี่เพื่อรักษากับเจ้าน่ะหรือ”

“ใช่ นี่เจ้าจะกลับจวนเลยหรือจะไปทานมื้อเย็นที่บ้านของข้ากันไท่หลง”

“กลับจวน วันนี้ท่านแม่ไม่คนอยู่ทานข้าวด้วย ท่านพ่อกับพี่ใหญ่เข้าวังเตรียมงานเฉลิมฉลองการขึ้นครองราชย์ขององค์รัชทายาท ทุกอย่างดูรวดเร็วไปหมดเลย ในวังวุ่นวายกันมากตั้งแต่ฮ่องเต้สวรรคต”

“กำหนดการณ์ขึ้นครองราชย์ของไท่จื่อคือเมื่อใดหรือไท่หลง”

“ได้ยินว่าอีกสามวันต่อจากนี้ขอรับท่านน้า”

“รวดเร็วปานนั้นเชียว”

“ขอรับ หากไร้ผู้ครองบัลลังก์มังกร เกรงว่าราชสำนักคงจะวุ่นวายจากการก่อกบฏของพวกหวังในบัลลังก์ไม่หยุดหย่อน ท่านพ่อของข้าจึงเสนอให้องค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ให้เร็วที่สุดขอรับ”

“ปล่อยให้เป็นเรื่องของในวังเขาเถิด เจ้ากลับไปพักได้แล้วไท่หลง ข้าเองก็จะกลับบ้านเช่นกัน” นางจะไม่ยุ่งกับราชสำนักไม่ว่าด้วยเรื่องใด แค่ช่วยไท่จื่อให้รอดชีวิตจากพิษก็นับว่ามากพอแล้ว แม้ท่านพ่อจะทำงานรับใช้ราชสำนักก็ตามที หากไม่จำเป็นนางจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนในวังเป็นอันขาด ช่วงนี้แม่ใหญ่ต้องกลับไปอยู่ที่จวนเพื่อดูแลท่านพ่อ นางเองก็เห็นสมควรเพราะจวนนั้นจะปล่อยให้ไร้ผู้ดูแลเห็นทีจะไม่ได้

“วันพรุ่งข้าจะมาช่วยแต่เช้านะจิวเหมย ท่านอาจารย์คงไม่ได้มาสอนข้าอีกนานจนกว่างานเฉลิมฉลองจะจบ”

“อีกนานหรือ”

“อย่างน้อยก็เจ็ดวันเจ็ดคืนล่ะนะ เช่นนั้นข้ากลับจวนก่อนนะ วันพรุ่งเจอกันสหาย” จ้าวไท่หลงโบกมือลาขึ้นม้าควบกลับจวนไปแล้ว แต่ในหัวของนางกลับคิดไม่หยุด งานฉลองมีเจ็ดวันเจ็ดคืนเช่นนั้นหรือ นางจะหารายได้จากงานนี้ได้เช่นไรบ้างนะ หรือว่าจะเพิ่มจำนวนอาหารมากขึ้นดี เช่นไรคนต้องออกจากบ้านมาเที่ยวกันเยอะเป็นแน่

วันรุ่งขึ้นนางก็มาที่โรงหมอเช่นเดิม ไท่หลงเองก็มาแต่เช้าเช่นกันแต่มาพร้อมกับดอกเหมยกุ้ยช่อใหญ่ เมื่อเห็นนางก็วิ่งเข้ามาหาราวกับเจ้าเสี่ยวหู่ยามเมื่อได้กลิ่นอาหารไม่ผิด

“ของเจ้า! พี่ใหญ่ฝากข้ามาให้เจ้า” ดอกเหมยกุ้ยช่อนั้นถูกยื่นมาให้นางจนแทบจะชนหน้า นางจึงต้องรับมาถือไว้ “พี่ใหญ่ตื่นตั้งแต่เช้าเชียวนะเพื่อมาเด็ดดอกเหมยกุ้ยของท่านแม่ให้เจ้า เพราะช่วงนี้พี่ใหญ่ต้องเข้าวังทุกวันจึงมาหาเจ้าไม่ได้ พี่ใหญ่ของข้าคิดถึงเจ้ามากจึงให้ดอกเหมยกุ้ยมาแทนใจอย่างไรเล่า”

“พี่หยางบอกเจ้าเช่นนั้นหรือ”

“เปล่า ข้าคิดเอง ให้ดอกเหมยกุ้ยเช่นนี้ก็ย่อมต้องคิดถึงเจ้ามิใช่หรือ ไม่ต้องเขินๆ ข้าเข้าใจได้”

“เฮ้อ ไปช่วยพี่เอ้อหลางกับพี่เสี่ยวจิงได้แล้วอย่ามัวโอ้เอ้” ก่อนไปก็ไม่วายยิ้มล้อเลียนนาง อยากจะขว้างดอกไม้ในมือใส่หน้าจริงๆ แต่ก็เสียดาย พี่หยางอุตส่าห์ตื่นแต่เช้าเก็บมาให้นาง หาแก้วใส่น้ำสักใบแล้วเอาน้ำดอกไม้ใส่ในนั้น มีดอกไม้ประดับบนโต๊ะก็ดูสดชื่นไม่น้อย

“ข้าได้ข่าวเรื่องเจ้ามาด้วยนะจิวเหมย เจ้าอยากฟังหรือไม่”

“เรื่องข้าหรือเจ้าคะท่านน้า เรื่องใดกัน”

“ก็ที่คนมารักษากับเจ้ามากมายเช่นนี้อย่างไรเล่า องครักษ์ของข้าได้ยินมาเช่นที่ชายผู้นั้นบอกเจ้า ชื่อเสียงการรักษาของเจ้าในยามนี้ดังไปไกลหลายแคว้นทีเดียว สรรเสริญเจ้าเช่นเจ้าเป็นหมอเทวดา ตอนนี้มีผู้คนอีกไม่น้อยกำลังเดินทางมาเมืองหลวงเพื่อรักษากับเจ้า เป็นเช่นนี้ดีแน่แล้วหรือจิวเหมย”

“เป็นเช่นนี้แล้วข้าเองก็ทำสิ่งใดไม่ได้เจ้าค่ะท่านน้า คงต้องรักษาอย่างระวังมากขึ้น วันนี้คนคงไม่เยอะมากกระมังเจ้าคะ เมื่อวานข้าก็รักษาไปหลายคนแล้ว”

“อืม ฤดูเหมันต์แล้วคนเจ็บป่วยกันมาก แต่บางคนก็มาเพื่อซื้อสมุนไพรเท่านั้น”

“เจ้าค่ะ เช่นไรก็ฝากท่านน้าดูแลด้วยนะเจ้าคะ” หน้าที่ของหมอก็คือการรักษาผู้คน นางไม่คิดมากหากมีผู้ที่ต้องการรักษากับนางเป็นจำนวนมาก เพราะหากเป็นเช่นนั่นก็หมายความว่านางจะขายสมุนไพรได้มากขึ้นไปด้วย จะว่าเหนื่อยก็เหนื่อย แต่นางไม่ใช่คนที่จะมางอมืองอเท้าขอเงินผู้อื่นใช้ คุณหนูผู้อื่นอาจจะภูมิใจนักหนาที่บิดาของพวกนางร่ำรวย มีเงินให้ใช้จ่ายไม่ขาดมือ แต่นางหาเป็นเช่นนั้นไม่ มีสองมือสองเท้าใยต้องขอเงินพ่อแม่ใช้ เป็นนางสิที่ต้องเลี้ยงดูท่านพ่อกับแม่ใหญ่รวมทั้งทุกคนให้อยู่ดีมีสุข เหนื่อยเช่นนี้ก็นับว่าคุ้มค่า

คุณค่าของสตรีสำหรับนางหาใช่ความสวยงาม แต่คือความพยายามและแข็งแกร่งต่างหาก

“พี่ใหญ่เจ้าขา น้องพาเสี่ยวหู่มาด้วยเจ้าค่ะ”

“เจ้าไปซนที่ใดมาอีกหรือฟางเอ๋อร์ พี่บอกให้อยู่แต่ในร้านมิใช่หรือ” เจ้าเสี่ยวหู่ที่ตัวโตขึ้นมากจนเกือบจะเลยเข่านางแล้วเดินเข้ามาหา มาคลอเคลียที่ขาแล้วก็ไปหาที่เหมาะๆนอน ให้มันกินเยอะไปหรือไม่นะถึงได้ตัวอ้วนขนปุยเช่นนี้

“น้องพากุ้ยผิงไปเดินเล่นที่ตลาดมาเจ้าค่ะ”

“สนุกหรือไม่เล่า”

“สนุกเจ้าค่ะ พี่ใหญ่เจ้าคะ กุ้ยผิงบอกว่าอยากเรียนแต่ไม่กล้ามาบอกพี่ใหญ่ ให้กุ้ยผิงเรียนได้หรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้าอยากสิ่งใดหรือผิงเอ๋อร์”

“ข้าอยากเก่งเช่นพี่เสี่ยวจิงเจ้าค่ะ พี่ใหญ่ให้ข้าเรียนกับพี่เสี่ยวจิงได้หรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้าอยากเรียนด้วยตนเองหาใช่พี่เสี่ยวจิงมาบอกให้เจ้าเรียนใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ ข้าอยากเรียนเอง ข้าอยากเก่ง อยากปกป้องกุ้ยอันกับทุกๆคนได้”

“หากเจ้าต้องการเช่นนั้นพี่ให้เจ้าได้เรียน เจ้าเล่าฟางเอ๋อร์ อยากเรียนเช่นเดียวกับผิงเอ๋อร์หรือไม่”

“อยากเจ้าค่ะ น้องก็อยากปกป้องท่านแม่กับพี่ใหญ่เช่นกัน”

“เช่นนั้นพี่จะคุยกับพี่เสี่ยวจิงให้พวกเจ้าทั้งสองก็แล้วกัน ตอนนี้ไปรออาจารย์ของพวกเจ้าที่ห้องก่อนดีหรือไม่” ทั้งสองพยักหน้าแล้วจูงมือกันไปที่บ้านพักคนงานเก่าด้านหลัง ที่ที่เป็นห้องเรียนของทั้งสองคน

“นี่ข้าจะได้ศิษย์เพิ่มอีกสองคนเช่นนั้นหรือ ช่างเป็นข่าวดียิ่งนัก”

“ข่าวร้ายล่ะสิไม่ว่า พวกนางยังเล็กก็ออมมือด้วยเถิดเจ้าค่ะพี่เสี่ยวจิง”

“เด็กเช่นนี้นั่นแหละดี อ่อ ข้าจะมาแจ้งแก่เจ้าว่าท่านแม่ทัพมารอพบเจ้าอยู่นานแล้ว หากเสร็จจากตรงนี้ก็ไปพบบิดาของเจ้าด้วย วันนี้คนน้อยอีกไม่กี่คนเจ้าก็พักได้แล้ว” ท่านพ่อเช่นนั้นหรือ เวลานี้ไม่ได้เข้าวังหรืออย่างไรกันนะ นางตรวจรักษาคนไข้ไปเรื่อยๆจนหมดทุกคน วันนี้คนน้อยจริงๆ แต่ก็ดีแล้ว การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ

นางมาพบท่านพ่อที่ตอนนี้นั่งจิบชารออยู่ลำพังที่ห้องพักด้านหลัง เมื่อเห็นนางเข้าไปในห้องก็เปิดยิ้มแล้วเอ่ยเรียกให้ไปนั่งด้วยพร้อมกับรินน้ำชาใส่จอกให้นาง

“ท่านพ่อไม่เข้าวังหรือเจ้าคะ”

“เข้าไปมาแล้ว พ่อมีเรื่องอยากจะมาแจ้งแก่เจ้าและอยากให้เจ้าตัดสินใจ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจ้าเหมยเอ๋อร์ หากเจ้าบอกไม่ พ่อก็จะไม่รบเร้าเจ้าอีก เพราะพ่อเองก็ไม่อยากให้เจ้าตอบตกลงเช่นกัน”

“เรื่องใดหรือเจ้าคะ” ท่านพ่อถอนหายใจหนักราวกับไม่อยากบอกนางเท่าใดนัก

“องค์ไท่จื่อต้องการใช้เจ้าเป็นหมอหลวงส่วนพระองค์ มีตำแหน่งในราชสำนักให้ เจ้าคิดเห็นเช่นไรหรือลูกพ่อ”

“ไม่ต้องคิดเลยเจ้าค่ะ ลูกขอปฎิเสธ ลูกจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนในวังและราชสำนักเป็นอันขาดเจ้าค่ะท่านพ่อ และองค์ไท่จื่อก็ไม่ได้สำคัญกับลูกมากพอที่จะให้ลูกเสียสละทางนี้เพื่อเข้าวังรับใช้หรอกเจ้าค่ะ แล้วก็ฝากทูลไท่จื่อด้วยนะเจ้าคะ ว่าหากยังต้องการให้ข้าเข้าวังอีก ข้าจะให้พี่เสี่ยวจิงเข้าไปเยี่ยมถึงในตำหนักพร้อมกับของขวัญเล็กๆน้อยๆ”

”ของขวัญเช่นนั้นหรือ สิ่งใดกัน”

“ระเบิดอย่างไรเล่าเจ้าคะท่านพ่อ”

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.618K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,321 ความคิดเห็น

  1. #4230 nanzsiri (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 17:38
    ยิ่งใหญ่กว่าฮ่องเต้ไปแล้ววว
    #4,230
    0
  2. #3938 Nuthathai Por (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 06:07

    นี่ขู่ว่าที่ฮ่องเต้เลยนะเนี่ย

    #3,938
    1
    • #3938-1 jjb899778(จากตอนที่ 38)
      27 กรกฎาคม 2563 / 11:20
      ขู่ตรงไหนเค้าให้ของขวัญ555
      #3938-1
  3. #3775 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 10:45
    เก้วกาดมากบอกเลย
    #3,775
    1
    • #3775-1 hunsasattatat(จากตอนที่ 38)
      3 ธันวาคม 2563 / 18:09
      นางเล่นของหนักนะขอรับ
      #3775-1
  4. #3234 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 09:09
    ของขวัญ​5555
    #3,234
    0
  5. #2977 pmsrisermsin (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 13:40
    เล่นโหดอะเดี๋ยวนี้เกรี้ยวกราเฝดเนอะ
    #2,977
    0
  6. #2500 150221 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 23:12
    สงสัยจะอยากได้ของขวัญนะไทจื่อ
    #2,500
    0
  7. #2234 MeSeleene (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 11:31
    ชอบความคิดของจิงเหมยนะคะว่าทำไมเราต้องขอเงินพ่อแม่​ท่านให้ชีวิตเราแล้วเราสิต้องหาเงินเพื่อดูแลท่าน​ //ไท่จื่ออยากได้ของขวัญก็ไม้บอกเนอะ​เด๋วเหมยจัดให้
    #2,234
    0
  8. #1936 Thatsawan To Love (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 10:39
    เป็นของขวัญที่โหดร้ายมากค่ะ 55555 ไทจื่อวอนสะแล้ววววววว
    #1,936
    0
  9. #1892 0863990275 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 01:16
    ของขวันจิงเหมยมักจะยิ่งใหญ่เหลือเกิน^^
    #1,892
    0
  10. #1889 seeker2005 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 20:23
    ของขวัญน่ากลัวจัง
    #1,889
    0
  11. #1883 rossukon2531 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 16:36
    สนุกค่ะ ไท่จื่ออยากได้ของขวัญไหมค่ะ 555
    #1,883
    0
  12. #1879 r123123 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 16:09

    ให้รู้ซะมั่ง นี่ใคร ปุ๊ เอ๊ย!เหมยระเบิดขวด นะ

    #1,879
    0
  13. #1876 kanoknat81 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 14:13
    ให้เสี่ยวหู่ไปออกกำลังกายมั่งสิ เสี่ยวหูว่าง
    #1,876
    0
  14. #1871 ไจแอนท์คุง (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 11:59

    อูยยย..น้องขู่ขนาดนั้นเลยเหรอหรือจะบอกไปว่าจะให้เสี่ยวหู่ไปหาของกินเล่นในวังสักสองสามพันคนก็พอดีล่ะ 555

    #1,871
    0
  15. #1868 LovelyWonbin (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 11:40
    น้องอยากมีเงิน มากกว่าชื่อเสียง
    ไท่จื่อ ไม่รู้หรืออยากได้ของขวัญพิเศษ
    #1,868
    0
  16. #1863 pop_zaza (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 10:50
    น้องเหมยโหดได้ใจมากๆ
    #1,863
    0
  17. #1859 kimurakung (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 10:17
    ตอบได้สะใจมาก เอาระเบิดไปเลย 555
    #1,859
    1
    • #1859-1 Empty_Mind(จากตอนที่ 38)
      18 กรกฎาคม 2562 / 11:03
      +1 สะใจอย่างแรงงงงงง
      #1859-1
  18. #1854 Aetep (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 09:44
    อย่างโหดดดด
    #1,854
    0
  19. #1853 karoojung (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 09:44

    5555 ตายเเน่ๆไทจื้อ ถ้าบังคับจิวเหมย ได้ระเบิดเป็นของขวัญเเน่ๆ555

    #1,853
    0
  20. #1851 Nutal678 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 09:42

    ชอบอ่ะ ของขวัญเล็กๆน้อยไ
    #1,851
    0
  21. #1843 chanchan123 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 08:49
    สงสารไท่จื่อ 555-
    #1,843
    0
  22. #1840 นามข้าว่าพ่นไฟ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 08:43
    เกรี้ยวกราดด 555
    #1,840
    0
  23. #1839 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 08:41

    คงกลัวของขวัญไม่น้อยนะ 5555

    #1,839
    0
  24. #1837 usaonly (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 08:33

    น้องจิวเหมยไม่อยากเป็นหมอเทวดา แต่อยากเป็นมือปาระเบิด สนุกกว่ากันเยอะเลย 555

    #1,837
    0
  25. #1832 iamTanapon (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 07:30
    น้องกร้าวววว
    #1,832
    0