หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 37 : บุรุษผู้เคยยิ่งใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44,599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,216 ครั้ง
    14 ก.ค. 62

“นี่เจ้าให้พวกเขาไปจับตัวฮ่องเต้เช่นนั้นหรือเหมยเอ๋อร์”

“หาได้เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ ลูกเพียงให้แอบไประเบิดวังเท่านั้นเอง” ที่ได้ตัวฮ่องเต้มาก็เพราะฝีมือพี่เสี่ยวจิงล้วนๆ ทั้งที่จะปล่อยให้ตายในกองเพลิงก็ได้แต่พี่เสี่ยวจิงกลับเห็นว่าความตายอาจจะง่ายดายสำหรับบุรุษผู้นั้น อีกทั้งก่อนออกจากวังก็ได้เอาฉลองพระองค์ไปใส่ให้ขันทีที่ตายแล้วผู้หนึ่ง เลือกที่รูปร่างใกล้เคียงกับฮ่องเต้มากที่สุดเสียด้วย หากกองไฟมอดไหม้คงได้พบร่างที่ไหม้เป็นตอของฮ่องเต้แคว้นซาน แต่ผู้ใดเล่าจะรู้ว่านั่นหาใช่ฮ่องเต้ตัวจริงไม่

“แล้วตอนนี้พระองค์อยู่ที่ใด”

“ท่านน้าลู่ไป๋กับพี่เสี่ยวอิงกำลังนำตัวมาที่ค่ายซานเปาเจ้าค่ะ”

“ลูกรู้ได้เช่นไรเหมยเอ๋อร์” นางยิ้มกว้างแล้วตอบผู้เป็นบิดาไปว่านางมีตัวช่วยสุดพิเศษ แต่เป็นสิ่งใดนั้นนางไม่ได้ระบุให้แน่ชัด “เช่นนั้นลูกก็ส่งข่าวไปให้ประมุขฟ่านกับแม่นางเสี่ยวจิงว่าให้นำตัวฮ่องเต้ไปยังหมู่บ้านจิ้นฮวาเถิด”

“ได้เจ้าค่ะ” ท่านแม่ได้ยินเช่นนั้นก็หายวับไปในทันที

“จะจัดการศพของพวกมันเช่นไรดีขอรับท่านแม่ทัพ หากทิ้งไว้เช่นนี้เกรงว่าจะไม่ดีนัก”

“เผาทิ้ง”

“อย่าต้องเปลืองฟืนไฟเลยเจ้าค่ะ ให้ลูกจัดการเองจะดีกว่าเจ้าค่ะท่านพ่อ” ยิ่งมืดเช่นนี้ยิ่งดี นางก็อยากรู้เช่นกันว่าธาตุดำของนางจะทำสิ่งใดได้บ้างนอกจากขับพิษ “แต่ว่าต้องให้กองกำลังของท่านพ่อออกจากพื้นที่ตรงนี้ให้หมดเสียก่อนเจ้าค่ะ” ได้ฟังเช่นนั้นท่านพ่อก็คงเข้าใจได้ในทันทีว่านางจะใช้วิธีใด ท่านพ่อสั่งให้กองกำลังอวิ้นเจี้ยนกลับไปยังหมู่บ้านจิ้นฮวาพร้อมทั้งนำคนเจ็บกลับไปรักษาที่นั่นอีกด้วย

นางนั่งรอให้กองกำลังอวิ้นเจี้ยนกลับออกไปอย่างใจเย็น อีกไม่กี่ชั่วยามก็จะเช้าแล้ว หากมีผู้สัญจรไปมาแล้วเห็นกองศพพวกนี้เห็นทีจะไม่ดีนัก เมื่อกองกำลังออกไปพ้นพื้นที่แล้วนางก็ลุกไปยืนอยู่ไม่ไกลกองศพพวกนั้นนัก จากนั้นก็รวบรวมสมาธิผสานกับธาตุดำให้เป็นหนึ่งเดียว ปลดปล่อยพลังออกจากฝ่ามือและนิ้วทั้งห้าไปยังศพพวกนั้น แม้ผู้อื่นจะไม่เห็นแต่นางเห็นเต็มสองตาว่าพลังธาตุสีดำกำลังครอบคลุมจำนวนศพทั้งหมด พลังธาตุนั้นขึ้นอยู่กับคำสั่งของผู้ใช้ ที่ผ่านมานางสั่งให้มันสลายพิษมาตลอด มีไม่กี่ครั้งที่สั่งให้มันสังหารผู้คน “ทำลายศพพวกนั้นให้สิ้นอย่าให้เหลือซาก”

หลิวตงเฉินมองร่างของศพที่กำลังเลือนหายไปครั้งละศพสองศพจนในที่สุดก็หายไปในอากาศจนสิ้น ไม่หลงเหลือสิ่งใดแม้แต่อาภรณ์ของพวกมัน พอจะรับรู้มาบ้างว่าพลังธาตุที่บุตรสาวครอบครองนั้นเป็นสายที่หายากยิ่งและไม่มีผู้ใดพบมาหลายร้อยหลายพันปีแล้ว แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ หากนางใช้มันกับผู้ที่มีชีวิตเล่า!

“เรียบร้อย”

“มีผู้ใดรับรู้ว่าเจ้าเป็นผู้ใช้ธาตุสายดำกับขาวบ้างหรือเหมยเอ๋อร์”

“ท่านน้าลู่ไป๋ พี่เสี่ยงจิง องค์ไท่จื่อ เจ้าสำนักเจิ้ง ฝูเว่ยเถา พี่หยาง จ้าวไท่หลง ท่านพ่อ แล้วก็แม่ทัพเจียงที่เพิ่งจะเห็นไปเมื่อสักครู่เจ้าค่ะ ทำไมหรือเจ้าคะ”

“อย่าให้ผู้ใดมารับรู้เรื่องนี้อีกเลยเหมยเอ๋อร์ พ่อเป็นห่วงเจ้ายิ่งนักลูกพ่อ”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ หากไม่จำเป็นข้าก็ไม่ใช้มันอยู่แล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อจะกลับค่ายซานเปาเลยหรือไม่เจ้าคะ ข้ากับไท่หลงจะได้แยกไปที่หมู่บ้านจิ้นฮวาเลย ไปรอที่นั่นจะดีกว่า” ป่านนี้แม่ใหญ่กับฟางเอ๋อร์คงจะมาถึงหมู่บ้านแล้วกระมัง

“เช่นนั้นให้รองแม่ทัพจ้าวไปกับพวกเจ้าด้วย พ่อจะกลับค่ายกับรองแม่ทัพเจียงเอง” พวกนางแยกย้ายกันไป เพราะอีกไม่นานคงจะได้กลับเมืองหลวงแล้ว ฮ่องเต้สวรรคตย่อมเป็นเรื่องใหญ่ของแคว้นซาน ท่านพ่อผู้เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญของราชสำนักทั้งยังเป็นสหายสนิทของพระองค์คงต้องรีบกลับไปร่วมพิธี และอาจจะอยู่ยาวจนถึงวันที่องค์ไท่จื่อได้ขึ้นนั่งบนบัลลังก์มังกร นางจึงคิดใช้โอกาสนี้เที่ยวเล่นอยู่ในค่ายทหารและพัฒนาหมู่บ้านจิ้นฮวาให้สนุกไปเลย

มาถึงหมู่บ้านจิ้นฮวาก็เข้ายามเหม่าแล้ว แม่ใหญ่กับฟางเอ๋อร์มาถึงแล้วจริงๆ เสี่ยวหู่ก็มาด้วยแต่พี่เสี่ยวอิงไม่ได้ตามด้วยเนื่องจากนางอยากให้อยู่ดูแลร้านอาหาร ส่วนบ้านนั้นมีคนงานช่วยกันดูแลอยู่แล้วนางจึงไม่ห่วงมากนัก

“ลำบากแม่ใหญ่แล้วเจ้าค่ะที่ทำให้ต้องเดินทางไกลเช่นนี้ คงจะเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย”

“ไม่เท่าใดหรอก นี่มันเรื่องอะไรกันหรือ เหตุใดต้องให้ข้ากับฟางเอ๋อร์มาไกลถึงเพียงนี้”

“ให้ท่านพ่อมาแจ้งแก่แม่ใหญ่เองเถิดเจ้าค่ะ วันนี้หากจัดการเรื่องในค่ายทหารเรียบร้อยดีแล้วท่านพ่อจะมาพบแม่ใหญ่ที่หมู่บ้านด้วยตนเองเจ้าค่ะ เชิญแม่ใหญ่พักผ่อนเสียก่อนข้าจะไปเตรียมอาหารเช้าให้เจ้าค่ะ” นางเองก็ไม่รู้จะอธิบายเช่นไรดีจึงโบ้ยให้ท่านพ่อที่คงจะมาพบแม่ใหญ่ในภายหลังเป็นผู้ตอบ

บ้านที่ท่านพ่อจัดไว้ให้แม่ใหญ่ถือว่าใหญ่พอสมควร ข้าวของเครื่องใช้ก็ครบครัน นางเข้าครัวเตรียมมื้อเช้าสำหรับทุกคน เนื้อสัตว์อย่างเดียวที่มีคือไก่ที่หัวหน้าหมู่บ้านเอามาให้ ทำโจ้กไก่ง่ายๆก็แล้วกัน

“มีสิ่งใดให้พี่ช่วยหรือไม่เหมยเอ๋อร์”

“พี่หยางไปกลับค่ายหรือเจ้าคะ”

“ท่านแม่ทัพสั่งให้พี่มาพร้อมพวกเจ้านั่นคือให้พี่คอยดูแลพวกเจ้าอยู่ที่นี่ ที่ค่ายทหารนั้นมีรองแม่ทัพนายกองช่วยกันดูแลอยู่แล้ว” เช่นนั้นนางจึงใช้พี่หยางเด็ดคั่วพริกให้หมดทุกเม็ดกับตำข้าวสำหรับทำโจ้ก ส่วนจ้าวไท่หลงนั้นนางได้ยินเสียงอยู่ไกลๆ คงจะไปเล่นอยู่กับเด็กๆในหมู่บ้าน “ได้ช่วยเจ้าทำอาหารเช่นนี้ก็ดีเช่นกัน หากแต่งงานไปพี่จะได้ช่วยเจ้าได้คล่องมือ เจ้าว่าดีหรือไม่เหมยเอ๋อร์”

“พี่หยางอย่าเอ่ยในสิ่งที่เป็นไปได้ยากเลยเจ้าค่ะ หากพี่หยางยังอยู่ชายแดนจะช่วยข้าทำอาหารได้เช่นไรเจ้าคะ”

“หรือพี่จะรับตำแหน่งในราชสำนักดี จะได้ไม่ต้องมาอยู่ชายแดนให้ห่างเจ้า”

“ทำในสิ่งที่พี่หยางชอบเถิดเจ้าค่ะ หากฝืนทำในสิ่งที่ไม่ชอบ ทำไม่นานก็คงได้เบื่อหน่าย” เช่นที่นางเบื่อหน่ายการเป็นหมอ แต่ก็หลีกหนีไม่ได้ มาถึงโลกนี้ยังไม่พ้นต้องรักษาผู้คนเช่นโลกเดิม แต่มันเป็นหน้าที่ เบื่อหน่ายเช่นไรก็ต้องทำ

“พี่ชอบเจ้า”

“หากพี่หยางยังอยากทานโจ้กอร่อยๆล่ะก็หยุดทำให้ข้าเขินได้แล้วเจ้าค่ะ” ใส่สิ่งใดลงหม้อต้มไก่บ้างแล้วก็ไม่รู้

นางต้มไก่จนสุกแล้วก็ใช้น้ำซุปที่ได้มาต้มโจ้กต่อ ข้าวบดไม่ละเอียดนักพอให้ได้เคี้ยวบ้าง พี่หยางบดให้นางเป็นอย่างดี แม้จะเป็นเพียงข้าวเปล่าๆแต่พอมันเริ่มสุกนางก็เห็นสหายของนางกับลูกสมุนสามสี่คนมายืนด้อมๆมองๆอยู่ด้านล่างส่วนที่เป็นครัว พอสายตาประสานกับนางก็ยิ้มแหยแล้วพาลูกสมุนไปวิ่งเล่นต่อ

“ตั้งแต่ได้รู้จักเจ้า หลงเอ๋อร์ทานข้าวได้มากกว่าแต่ก่อนมากนัก โดยเฉพาะอาหารที่เจ้าทำ”

“แล้วแต่ก่อนไม่เป็นเช่นนี้หรือเจ้าคะ”

“ร่างกายของหลงเอ๋อร์อ่อนแอตั้งแต่เกิด ท่านพ่อเพียรหาท่านหมอมารักษาหลายต่อหลายท่าน แต่พออายุได้สักสี่หนาวร่างกายก็แข็งแรงขึ้นราวกับไม่เคยเจ็บป่วย แต่ก็ไม่ค่อยจะทานสิ่งใดนัก หากท่านแม่เอ่ยเตือนจึงหยิบเข้าปากสักที ยาบำรุงใดก็ไม่ช่วยให้หลงเอ๋อร์อยากอาหารมากขึ้นเลย แต่ตั้งแต่ได้พบเจ้าและได้คบหาเจ้าเป็นสหาย น้องชายของพี่ก็ทานได้มากขึ้นจนบางครั้งต้องปรามให้หยุดทานเสียบ้าง หึหึ”

“ข้าไม่ได้สังเกตุเลยเจ้าค่ะ คิดว่าไท่หลงเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว แต่ช่วงหลังมาก็ดูจะตัวหนาขึ้นมากเท่านั้น”

“ทั้งอาหารทั้งขนม จะไม่ให้ตัวหนาขึ้นได้เช่นไร” คือนางแค่จะอยากรักษาน้ำใจ แต่อันที่จริงแล้วจ้าวไท่หลงอ้วนขึ้นต่างหากเล่า อ้วนมากเสียด้วย “แต่ก็ดีแล้วที่ได้เห็นหลงเอ๋อร์มีความสุขที่ได้ทานอาหารกับขนมของเจ้าเช่นนี้” แต่หากยังทานได้เยอะเช่นนี้ทุกวันเกรงว่าพี่หยางจะกลุ้มใจแทนน่ะสิเจ้าคะ

นางทิ้งให้ไก่เย็นตัวแล้วให้พี่หยางช่วยฉีกเป็นเส้น ระหว่างรอโจ้กสุกนางก็ซอยต้นหอมป่ากับขิงและสับกระเทียมไว้สำหรับเจียวหอมๆ ส่วนน้ำมันนั้นนางเอาหนังไก่ที่ลอกเอาไว้ตั้งแต่ไก่ยังไม่สุกลงไปในกระทะ ปล่อยให้ไขมันจากหนังไก่ละลายจนหมดก็เอากระเทียมลงไปเจียวต่อ วิธีง่ายๆที่สามารถประยุกต์ได้

เมื่อทุกอย่างเสร็จก็ตักโจ้กใส่ถ้วย เอาไก่ฉีกวางข้างบนโจ้กตามด้วยต้นหอมซอย ขิงซอยและกระเทียมเจียวเป็นอันเสร็จ พี่หยางเป็นผู้ยกไปให้ทุกคนที่นั่งอยู่ที่กลางบ้าน ฟางเอ๋อร์พี่เพิ่งจะตื่นมองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นนางก็ยิ้มแป้นทั้งที่ตายังลืมไม่ขึ้น นางจึงไล่ให้ไปล้างหน้าล้างตาแล้วมาทานข้าว

“หอมจังๆ”

“เจ้าล้างมือหรือยังไท่หลง”

“ต้องล้างด้วยหรือ” นางจิกตาใส่สหายบอกให้รู้ว่าต้องล้าง! ร่างของจ้าวไท่หลงก็วิ่งตามน้องสาวนางไปติดๆเพราะโอ่งน้ำอยู่นอกชานบ้าน ไปเล่นดินกับลูกสมุนมาเช่นนั้นจะไม่ล้างได้เช่นไรกัน มื้อเช้าวันนี้มีเพียงแม่ใหญ่ นาง พี่หยาง จ้าวไท่หลง แล้วก็ฟางเอ๋อร์เท่านั้น “เจ้าลงจากหลังข้าประเดี๋ยวนี้นะหลิวรุ่ยฟาง!

“ก็เท้าข้าเปียกนี่เจ้าคะ”

“เท้าข้าก็เปียกเช่นกัน ลงไปเลยนะ” เฮ้อ ทะเลาะกันตั้งแต่เช้าเลยเชียว

หลังอาหารเช้านางก็ได้มีเวลาอยู่คนเดียวเสียที เมื่อเข้ามาในมิติของท่านแม่ก็เห็นท่านกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอ้าปากหาวจนเสียกิริยา พอเห็นนางก็กวักมือเรียกทั้งๆที่ยังหาวไม่หยุด

“ท่านแม่ง่วงนอนเป็นด้วยหรือเจ้าคะ”

“ไม่ได้หลับได้นอนมาหลายวันก็ต้องมีบ้าง”

“ลูกคิดว่าท่านแม่ไม่ต้องนอนเสียอีกเจ้าค่ะ”

“อันที่จริงก็ไม่ต้องนอน เพียงแต่แม่เห็นเสี่ยวจิงหาวแล้วหาวอีกก็เลยหาวตามบ้าง เลิกพูดเรื่องของแม่เถิด วันพรุ่งประมุขฟ่านกับเสี่ยวจิงคงจะถึงที่หมู่บ้านจิ้นฮวานะเหมยเอ๋อร์ เร่งเดินทางกันไม่หลับไม่นอนเลย เสี่ยวจิงถึงได้หาวจนแม่หาวตามอย่างไรเล่า เจ้าจะจัดการฮ่องเต้ชั่วช้าผู้นั้นเช่นไรหรือเหมยเอ๋อร์”

“สุดแล้วแต่ท่านพ่อเจ้าค่ะ ให้สหายเขาจัดการกันเองจะดีกว่า”

“เหอะ แม่ล่ะอยากบั่นคอมันยิ่งนัก!

“ท่านแม่ก็ไปหลอกหลอนฮ่องเต้มาเสียหลายวันแล้วมิใช้หรือเจ้าคะ ยังไม่พอใจอีกหรือ”

“ยังไม่สมกับที่มันทำหรอกเหมยเอ๋อร์”

และสิ่งที่ท่านแม่ได้ทำก็ปรากฏต่อสายตาในวันต่อมาเมื่อท่านน้าลู่ไป๋กับพี่เสี่ยวจิงมาถึง เส้นผมของบุรุษผู้เคยเป็นใหญ่เหนือหลายแคว้นนั้นหลุดร่วงจนแทบหัวล้าน เช่นนี้ยังไม่เป็นที่พอใจของท่านแม่อีกหรือเจ้าคะ!

“ให้คนไปตามท่านพ่อหรือยังเจ้าคะพี่หยาง”

“เรียบร้อยแล้ว อีกประเดี๋ยวก็คงมาถึง”

“เช่นนั้นก็นำตัวไปขังไว้ที่คุกหลังบ้านก่อนเถิดเจ้าค่ะ ท่านพ่อให้คนเตรียมไว้แล้ว” สภาพของฮ่องเต้ในยามนี้นั้นน่าสังเวชยิ่งนัก ผมเผ้าไม่ทรงทั้งยังไร้สติจะพูดคุย เพ้อราวกับคนเสียสติ ดูเหมือนว่าท่านแม่ของนางจะหนักมือไปสักหน่อย “ท่านน้ากับพี่เสี่ยวจิงมาเหนื่อยๆ ไปพักกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว”

“ทางนี้เรียบร้อยดีหรือไม่จิวเหมย”

“เจ้าค่ะ กองกำลังพวกนั้นถูกสังหารจนสิ้นแล้ว แล้วทางเมืองหลวงเล่าเจ้าคะ”

“ไม่อาจรู้ได้ เพราะทันทีที่ได้ตัวฮ่องเต้มาข้ากับเสี่ยวจิงก็ออกเดินทางมาที่นี่ทันที แต่คงจะวุ่นวายไม่น้อยกระมัง ฮ่องเต้สวรรคตเช่นนี้วังหลวงคงปั่นป่วนเป็นแน่”

“เตรียมตัวเดินทางกันไว้เลยเจ้าค่ะ เราอาจจะต้องได้กลับเมืองหลวงกันในเร็ววันนี้” เพราะหากสารจากวังหลวงมาถึงชายแดน ท่านพ่อจะต้องออกเดินทางในทันที พวกนางก็ต้องเร่งเดินทางกลับไปเช่นกันเพื่อไม่ให้มีพิรุษ

“นี่จิวเหมย ระเบิดของเจ้าอันใหม่ช่างรุนแรงยิ่งนัก ข้าขอซื้อไว้สักอันได้หรือไม่” พี่เสี่ยงจิงพูดกับนางไปก็หาวไป ไม่แปลกใจที่ท่านแม่ติดหาวตามไปด้วย “ใช้แค่อันเดียวตำหนักของฮ่องเต้ก็พังราบไม่เหลือชิ้นดี ข้าชอบยิ่งนัก”

“มีเพียงสตรีเช่นเจ้าเท่านั้นแหละที่ชอบของเช่นนั้น งานนี้ตายไปหลายศพจิวเหมย ทั้งผู้ที่เกี่ยวข้องและไม่เกี่ยว”

“เจ้าค่ะท่านน้า เราจะใช้มันในยามจำเป็นเท่านั้น”

หนึ่งชั่วยามต่อมาท่านพ่อก็มาถึงพร้อมกับรองแม่ทัพเจียง ท่านน้าลู่ไป๋ที่เพิ่งทานมื้อเช้าเสร็จเป็นผู้เดินนำไปยังคุกด้านหลัง เมื่อท่านพ่อเห็นสภาพของฮ่องเต้ก็หันมามองนางที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างต้องการคำตอบ นางจะบอกได้เช่นไรว่าเป็นฝีมือท่านแม่

“ตอนที่ข้าพบตัวก็อยู่ในสภาพเช่นนี้แล้วท่านแม่ทัพ”

“เหมยเอ๋อร์”

“ลูกเองก็ไม่ทราบเช่นกันเจ้าค่ะท่านพ่อ แต่ลูกช่วยได้นะเจ้าคะ เช่นไรก็ต้องช่วยให้ฮ่องเต้ทรงมีสติขึ้นมาบ้างเพื่อให้ท่านพ่อได้ซักถาม” นางทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วเอ่ยเลี่ยงไปเรื่องอื่นแทน ท่านพ่อถอนหายใจแล้วยอมให้นางรักษาฮ่องเต้แต่โดยดี เมื่อธาตุขาวเข้าไปรักษา เพียงไม่นานฮ่องเต้ก็คืนสติเป็นปกติเช่นเดิม พอเห็นท่านพ่อกับสภาพของตนเองก็ตวาดออกมาเสียงดังลั่นจนนางเองยังตกใจ

“บังอาจนัก! เจ้าทำกับข้าเช่นนี้เจ้าคิดคดเป็นกบฏเช่นนั้นหรือหลิวตงเฉิน!

“พระองค์รู้จักกระหม่อมดีพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท คนสุดท้ายที่คิดจะทรยศพระองค์คือกระหม่อม แต่ความจงรักภักดีของกระหม่อมนั้นถูกพระองค์ทำลายสิ้นแล้ว ระหว่างพระองค์กับกระหม่อมในยามนี้แม้แต่คำว่าสหายก็ไม่อาจเรียกได้”

“หลิวตงเฉิน!

“กองกำลังของกระองค์ถูกสังหารสิ้นแล้ว หากพระองค์คิดว่าพระองค์ฉลาดและเก่งกาจเหนือผู้ใด ก็จงรู้เอาไว้ว่านอกจากพระองค์จะไม่ฉลาดแล้วยังโง่เง่าสิ้นดีที่คิดสังหารกระหม่อม จะมีสหายใดคิดฆ่าสหายของตนเอง กระหม่อมผิดหวังในตัวพระองค์ยิ่งนัก ความสัมพันธ์ครั้งยังเยาว์ของเราคงไม่มีความสำคัญใดกับพระองค์เลย เช่นนั้นก็จงอยู่รับกรรมของพระองค์เสียที่นี่อย่าได้กลับไปเยียบวังหลวงอีกเลย”

“จับมัน จับมันประเดี๋ยวนี้! รองแม่ทัพจ้าว จับตัวแม่ทัพหลิวตงเฉินประเดี๋ยวนี้!!

“ขออภัย แต่ข้ารับคำสั่งจากท่านแม่ทัพเท่านั้น”

“พวกชั่วช้า!

“ผิดแล้ว พระองค์ต่างหากที่ชั่วช้า” ท่านพ่อเอ่ยเพียงเท่านั้นก็เดินจากไปทันที ทิ้งบุรุษผู้เคยยิ่งใหญ่พร้อมกับเสียงด่าทอไว้ด้านหลัง ลึกๆนางเองก็คิดว่าท่านพ่อนั้นเสียใจยิ่งนักที่สหายของตนคิดสังหารตนเองเช่นนี้ “จัดการตามที่ข้าสั่งไว้ให้เรียบร้อยรองแม่ทัพจ้าว รองแม่ทัพเจียง” เมื่อทั้งสองรับคำแล้วท่านพ่อก็กระโดดขึ้นม้ากลับไปยังค่ายทหารในทันที แต่ก่อนไปก็มีเสียงอันแผ่วเบาเอ่ยออกมา แม้จะเบาเพียงใดแต่นางก็ได้ยินชัดเจน “ลาก่อนสหายข้า”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.216K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,321 ความคิดเห็น

  1. #3937 Nuthathai Por (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 05:50

    น่าจะให้ตายไปเลยซะดีกว่าเก็บไว้เช่นนี้หวังว่าจะไม่เป็นภัยในภายหลังนะ

    #3,937
    0
  2. #3778 goldenage (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 11:09
    ข้องใจเหมือนกัน ฮ่องเต้ชั่วช้ายังไงและไม่ใช่พ่อไท่จื่อเหรอ ว่าไปแล้วนางเอกฆ่าคนไปเยอะเหมือนกันนะแม้จะอยู่คนละฝั่งก็ตามทีแต่ทหารชั้นผู้น้อยมาเป็นร้อยเป็นพันก็แค่ทำตามคำสั่งนะ น่าสงสารตายเป็นเบือเลย นางเป็นหมอน่าจะสะเทือนใจในการสร้างและใช้ระเบิด
    #3,778
    0
  3. #3773 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 00:13
    ชั่วยังไงอยากรู้อะ
    #3,773
    0
  4. #3233 Kungbible (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 04:40
    ฮ่องเต้ทำชั่วไว้มากแต่ที่อ่านมายังไม่ได้บอกถึงความชั่วของฮ่องเต้เลย
    #3,233
    0
  5. #3232 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:04
    ร้ายกาจ​
    #3,232
    0
  6. #2976 pmsrisermsin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 13:31
    เมื่อไหร่คู่ลู่ไป๋เสี่ยวอิงจะคืบหน้าน้าาาาา
    #2,976
    0
  7. #1823 littlebangs (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 23:23
    ????????????????ชอบมากๆเลยค่ะ ลุ้นจิวเหมยกับพี่หยางงงง
    #1,823
    0
  8. #1788 อัมพร (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 18:31

    ขอบคุณค่ะ

    #1,788
    0
  9. #1787 kiss k. (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 18:17
    จะเก็บฮ่องเต้มาเลี้ยงอีกทำไมอ่ะ เสียข้าวสุก
    #1,787
    0
  10. #1784 SaowarotsToeihom (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 15:57
    ท่านแม่ถูกใจข้ายิ่งนัก ท่านแม่น่ารักมากกเล่นซะหัวโกร๋นเลย
    #1,784
    0
  11. #1783 phrnphak (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 15:11
    ฮ่องเต้จะหวงอำนาจหวงบัลลังก์ไปเพื่ออะไรยังไงๆก็ต้องยกให้ลูกอยู่ดีทำยังกับว่าตัวเองจะไม่ตายมีเพื่อนดีๆกับไม่รักษามิตรภาพไว้สมน้ำหน้าที่ต้องโดนทำแบบนี้เพราะตัวเองไปทำเขาก่อน​ ช่างโง่เง่าสิ้นดีอิตาฮ่องเต้
    #1,783
    0
  12. #1778 Pandanus23233 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 10:35
    ท่านพ่อววววว
    #1,778
    0
  13. #1777 kikijajakiki (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 10:07
    ฆ่าๆ ไปให้สิ้นเรื่องดีกว่า
    #1,777
    0
  14. #1775 + SaiChil + (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 01:19
    โถ่...ท่านพ่อ ถ้าท่านพ่อรู้ว่าท่านแม่จัดการฮ่องเต้จนเป็นแบบนั้นคงมีความสุขเนาะ
    #1,775
    0
  15. #1771 nuchii675 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 19:53

    อ้าว ท่านพ่อลามือง่ายๆแบบนี้หรา งั้นท่านแม่เชิญท่านสนุกต่อเถิด

    #1,771
    0
  16. #1766 ชื่อ' สีตึงงง'งงง (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 15:39
    อีเต้ สมน้ำหน้าโง่จริงๆ
    #1,766
    0
  17. #1765 HighGirl (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 13:59
    สงสารท่านพ่อ
    #1,765
    0
  18. #1764 chon29 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 11:28
    สมควรให้ท่านแม่จัดการ
    #1,764
    0
  19. #1763 นามข้าว่าพ่นไฟ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 11:27
    โง่งมจริงๆ นั่นละ ฮ่องเต้
    #1,763
    0
  20. #1762 Noomai_tm (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 11:10
    สงสารท่านพ่อ
    #1,762
    0
  21. #1761 เมมฟิส (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 11:08
    ฮ่องเต้เลวสุดๆ

    ท่านแม่หลอกอีก
    #1,761
    0
  22. #1759 piamya (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 10:20

    ชอบค่ะ รอนะค่ะ

    #1,759
    0
  23. #1758 chamee (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 10:18
    เสียใจยังน้อยไปคะ
    #1,758
    0
  24. #1756 kimurakung (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 09:31
    อำนาจ ทำให้คนเปลี่ยนไป​
    #1,756
    0
  25. #1755 rossukon2531 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 09:28
    สนุกค่ะ รอๆ
    #1,755
    0