หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 22 : ประมุขพรรคหยกจันทรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,537 ครั้ง
    25 มิ.ย. 62

“เอ่อ คงไม่ใช่ลู่ไป๋เดียวกันหรอกกระมัง” ชักร้อนๆหนาวๆ

“แล้วเจ้ารู้แซ่ของท่านน้าลู่ไป๋หรือไม่ เจ้าก็เรียกแต่ท่านน้าลู่ไป๋มาตลอดตั้งแต่รู้จักกันมิใช่หรือ”

“แต่ข้าพบท่านน้านอนใกล้ตายอยู่ในพงหญ้านะ ประมุขพรรคหยกจันทราคงไม่มานอนตายอยู่ตรงนั้นกระมัง”

“หากใช่เล่า” เหงื่อเริ่มซึมแล้วตอนนี้

หากใช่งั้นหรือ นางต้องคุกเข่าขออภัยท่านประมุขสักกี่ปีถึงจะสาสมกับที่นางใช้งานเขาเยี่ยงคนงานก็ไม่ปาน แต่ท่านน้าลู่ไป๋ก็มิได้บอกแซ่ของเขาให้นางทราบจริงๆนั่นแหละและนางเองก็ไม่เคยถาม ทั้งยังอยู่กับนางมานานไม่ขวนขวายหาทางกลับพรรค คงไม่ใช่คนใหญ่คนโตขนาดนั้นหรอกกระมัง

“เจ้าใช้งานเขาหนักเสียด้วยสิ แถมให้อยู่บ้านหลังเล็กนิดเดียว”

“เจ้าอย่าเพิ่งเดาส่งเดชได้หรือไม่ บางทีอาจจะเป็นเพียงคนชื่อเหมือนกันก็ได้ เช่นไรเราก็ต้องถามท่านน้าก่อน”

“ถ้าหากท่านน้าเป็นประมุขของพรรคหยกจันทราจริงๆเล่าเจ้าจะทำเช่นไร”

“เจ้าว่าข้าควรทำเช่นไรเล่า เป็นถึงประมุขพรรคเชียวนะข้าจะใช้งานเขาต่อได้เช่นไร” ภาพที่เคยใช้งานท่านน้าในทุกช่วงเวลาหลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด “แต่ท่านน้าบอกว่าเคยทำนามาบ้างนะไท่หลง อาจจะไม่ใช่ก็ได้ ประมุขพรรคที่ไหนจะทำนาทำสวนเก่ง ข้าว่าชื่อเหมือนกันมากกว่า เป็นไปไม่ได้หรอก”

“เจ้าปลอบใจตัวเองอยู่หรือ”

“จะทำเช่นไรดี ข้าวก็ใกล้เก็บเกี่ยวแล้วด้วย”

“ห่วงตัวเองก่อนเถิดหลิวจิวเหมย นั่นประมุขพรรคที่ใหญ่เป็นอันดับสองที่คนทั่วหล้ารู้จักกันหมด หากผู้คนรู้ว่าท่านประมุขมาทำสวนทำนาอยู่กับเจ้าจะเกิดอะไรขึ้น พรรคคู่อริก็มีอยู่ออกเยอะ นั่นน่ะคือผู้ที่มีคนหมายเอาชีวิตจนค่าหัวสูงหลายหมื่นตำลึงทองเลยเชียวนะ หากมีคนรู้ชีวิตเจ้าจะเป็นเช่นไร”

“ก็ใครจะไปรู้เล่า ไม่ๆ อาจจะไม่ใช่ก็เป็นได้ วันพรุ่งกลับไปข้าจะต้องถามให้รู้เรื่องไปเลย!

“ดี เพราะถ้าหากใช่ข้าจะไล่เขากลับพรรคเอง”

“จะไล่ท่านน้าทำไม”

“อ่าว ก็เขาเป็นบุคคลอันตราย เจ้าจะเก็บไว้ให้ตนเองเดือดร้อนหรือ” มันก็จริง แต่จู่ๆจะไล่เขากลับมันไม่แปลกไปหน่อยหรือไง ใช้งานเสร็จก็ถีบหัวส่งมันคงจะดูไม่ดีนัก ขออย่าให้ใช่เลยนะเจ้าคะท่านน้าลู่ไป๋ ข้ายังอยากให้ท่านอยู่กับพวกข้าไปอีกนานๆ “ยิ่งทิ้งพรรคมานานเท่าไหร่ ปัญหาในพรรคก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น”

“เช่นไรวันพรุ่งก็คงได้รู้ความจริง”

ขบวนเสด็จกลับวังหลวงของฮ่องเต้เริ่มออกเดินทางในยามซื่อ ถือว่าไม่เช้ามาก หลังรับประทานมื้อเช้าพวกเราก็เก็บของเดินทางกันเลยเพราะจะได้ถึงเมืองหลวงประมาณยาวโหย่ว ระหว่างเดินทางนางงีบหลับเอาแรงเพราะนอนไม่หลับแทบทั้งคืน ในหัวคิดแต่เรื่องของท่านน้าลู่ไป๋เต็มไปหมด

เข้ายามโหย่วขบวนเสด็จยาวเยียดก็ถึงกำแพงเมือง ท่านพ่อให้นางกับฟางเอ๋อร์แยกกลับบ้านไปก่อนส่วนท่านพ่อและแม่ใหญ่จะตามขบวนเสด็จเข้าไปถึงวังหลวง จ้าวไท่หลงเอารถม้าอีกคันมารับแล้วกลับบ้านนางพร้อมกัน ยิ่งใกล้รั้วบ้านใจนางก็ยิ่งกระหน่ำเต้นสลับหวิวๆ จนไท่หลงบอกให้นางตั้งสติ

“กลับมาแล้วหรือเจ้าคะคุณหนู คุณชายไท่หลง สนุกหรือไม่เจ้าคะ”

“สนุกดีเจ้าค่ะพี่เสี่ยวอิง เจ้าไปอาบน้ำก่อนเถิดฟางเอ๋อร์ พี่เสี่ยวอิงได้ทำอาหารเย็นไว้หรือไม่เจ้าคะ”

“ทำไว้แล้วเจ้าค่ะ อุ่นอีกซักรอบก็พร้อมทานได้แล้ว”

“แล้วที่ร้านเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ” ตอนนี้คนงานย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านใหม่แล้ว ช่วยกันดูแลสวนและผลัดกันไปทำงานที่ร้าน นางยังให้หยุดได้คนละวันต่อสัปดาห์เช่นเดิม ท่านลุงเหวินกับท่านป้ากงก็ให้ผลัดกันหยุดหากหยุดพร้อมกันเห็นทีจะไม่มีคนทำอาหารไปขาย พี่เสี่ยวจิงก็มานอนที่นี่ในห้องของพี่เสี่ยวอิงเช่นเดิม

“เรียบร้อยดีเจ้าค่ะ ขายหมดทุกวันไม่มีเหลือกลับมา มีลูกค้าเยอะทุกวันเจ้าค่ะ”

“ดีจัง แล้วนี่ท่านน้าลู่ไป๋อยู่ที่ใดหรือเจ้าคะ”

“น่าจะพักผ่อนอยู่เจ้าค่ะ วันนี้คนเยอะก็เลยงานหนักทั้งวัน” อ่า นี่นางใช้งานท่านน้าหนักไปหรือไม่นะ “คุณหนูอยากพบหรือเจ้าคะ ให้พี่ไปเรียกให้หรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าจะไปคุยกับท่านน้าเสียหน่อย หากท่านพ่อกับแม่ใหญ่กลับมารบกวนพี่เสี่ยวอิงจัดอาหารให้พวกท่านด้วยนะเจ้าคะ หากฟางเอ๋อร์หิวก่อนก็ให้นางทานก่อนได้เลย” พูดจบนางกับไท่หลงก็เดินไปที่บ้านหลังเล็กของท่านน้าลู่ไป๋ทันที ชายรูปร่างสูงใหญ่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ข้างบ้าน เมื่อรับรู้ว่าพวกนางไปหาก็หันมาทักทาย

“กลับมาแล้วหรือ พวกเจ้าล่าอะไรได้บ้างหรือไม่”

“ไม่ได้ล่าเลยเจ้าค่ะ ข้ากับไท่หลงเพียงเดินสำรวจป่าเท่านั้น แต่คนที่ออกล่าได้กวางกับหมูป่ามา”

“น่าสนุกนะ”

“สนุกเจ้าค่ะ ท่านน้าพอว่างหรือไม่เจ้าคะ ไท่หลงมีเรื่องจะถามท่านน้าสักหน่อย” อ้าว เหตุใดโยนมาให้ข้าเช่นนี้เล่าสหาย! นี่ถ้าหากถามขึ้นมาแล้วท่านน้าเกิดไม่พอใจข้าจะไม่ถูกสั่งเก็บหรอกหรือ!

“ข้างั้นหรือ! เหตุใดเจ้าไม่ถามท่านน้าเองเล่า”

“ก็เจ้าอยากรู้”

“เจ้าเองไม่อยากรู้หรืออย่างไร”

“มีอะไรจะถามข้าหรือไท่หลง ถามมาเถิดหากข้าตอบได้ข้าจะตอบ”

“แล้วถ้าหากตอบไม่ได้ท่านน้าจะไม่ตอบหรือขอรับ”

“เจ้าอย่ากวนท่านน้าสิไท่หลง จะถามก็ถามสิ”

“เจ้าถาม”

“เจ้านั่นแหละถาม”

“เอาล่ะ ไม่ต้องเถียงกัน จะถามสิ่งใดก็ถามมาเถิด ข้ายินดีตอบพวกเจ้า” นางสบตากับไท่หลงแล้วเดินไปนั่งตรงแคร่หน้าบ้าน ไท่หลงกับท่านน้าเดินตามนั่งด้วย

“ท่านน้าลู่ไป๋ คือว่าข้ากับจิวเหมยได้รับรู้ข่าวบางอย่างมาขอรับก็เลยอยากถามท่านเพื่อความแน่ใจ คือว่า ข้าได้ข่าวมาจากพี่ใหญ่ว่าอีกไม่นานจะมีการจัดงานประลองขึ้นที่แคว้นซาน ฮ่องเต้จะทรงพระราชทานของล้ำค่าให้เป็นของรางวัลแก่ผู้ชนะ แต่งานนี้ได้ยินมาว่าพรรคหยกจันทราจะไม่เข้าร่วมเนื่องจาก...ประมุขของพรรคหายไปอย่างไร้ร่องรอย”

“ท่านน้าใช่ท่านฟ่านลู่ไป๋ที่เป็นประมุขของพรรคหยกจันทราหรือไม่เจ้าคะ!

“นี่พวกเจ้า...คิดว่าข้าเป็นประมุขพรรคหยกจันทราเช่นนั้นหรือ”

“ข้าไม่ได้คิดนะเจ้าคะ ไท่หลงต่างหากที่เอาความคิดนี้มาใส่หัวข้า” อีกแล้วนะหลิวจิวเหมย เจ้าโบ้ยมาที่ข้าอีกแล้วนะ! “ข้าอยากรู้เจ้าค่ะว่าใช่ท่านน้าจริงหรือไม่”

“เพียงเพราะข้าชื่อเหมือนประมุขพรรคหยกจันทราเช่นนั้นหรือถึงทำให้พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นเขา”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

“หึหึ หากข้าบอกว่าไม่ใช่เล่า”

“เช่นนั้นข้าก็จะได้โล่งใจเจ้าค่ะ แต่หากท่านใช่ท่านประมุขคนนั้นจริงๆเช่นไรท่านก็ยังเป็นท่านน้าลู่ไป๋ของพวกข้าอยู่ดี ไม่ว่าท่านจะเป็นใครท่านก็คือครอบครัวของข้าเจ้าค่ะ”

“ขอบใจนะเหมยเอ๋อร์...ใช่ ข้าคือฟ่านลู่ไป๋ และข้าเป็นประมุขพรรคหยกจันทรา”

“เห็นหรือไม่จิวเหมย! ข้าบอกเจ้าแล้วว่าใช่!

“แต่อีกไม่นานก็จะไม่ใช่แล้ว จะมีประมุขคนใหม่ขึ้นมาแทนที่ข้าเร็วๆนี้ พวกเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องข้าไปหรอกนะ เช่นไรข้าก็ไม่นำความเดือดร้อนและอันตรายมาสู่พวกเจ้าเป็นแน่โดยเฉพาะเจ้า จิวเหมย”

“แล้วเหตุใดท่านน้าถึงได้บาดเจ็บจนแทบสิ้นชีวิตเล่าเจ้าคะ หากข้าไม่ไปเจอแล้วช่วยเหลือเกรงว่าประมุขฟ่านคงเหลือเพียงชื่อให้ได้กล่าวถึงเท่านั้น” จะว่าตกใจก็ตกใจอยู่หรอก แต่นางทำใจมาบ้างแล้วเช่นกัน

“นั่นสิขอรับ หรือว่าเป็นเรื่องภายในพรรค”

“ใช่อยู่หลายส่วนแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด เดิมทีข้านั้นเตรียมจะลงจากตำแหน่งประมุขในอีกสามเดือนต่อจากนี้และมีกำหนดแต่งตั้งประมุขคนใหม่ในวันเดียวกัน ผู้ที่ข้าเลือกให้มารับตำแหน่งเป็นหนึ่งในศิษย์เอกของข้า จึงทำให้ผู้อาวุโสในพรรครวมถึงสมาชิกพรรคอีกจำนวนมากไม่พอใจ ด้วยเหตุนึ้จึงมีคนลอบสังหารข้าระหว่างเดินทางมาเมืองหลวง”

“แล้วเหตุใดท่านน้าถึงคิดอยากลงจากตำแหน่งประมุขเล่าเจ้าคะ”

“หมดวาระแล้วใช่หรือไม่ขอรับ”

“ใช่ วาระการเป็นประมุขของข้านั้นหมดลงแล้ว แต่หากข้าตายก่อนถึงวันลงจากตำแหน่งพวกอาวุโสมีสิทธิ์ที่จะให้ใครก็ได้ขึ้นเป็นประมุขแทนข้าชั่วคราว และหากคนที่ข้าเลือกตายไปเช่นกันพวกเขาก็จะแต่งตั้งประมุขคนใหม่ได้โดยไม่ต้องฟังผู้ใด เพราะผู้อาวุโสของพรรคนั้นถือเป็นบุคคลสำคัญ มีสิทธิ์มีเสียงในการตัดสินใจรองจากข้า”

“แล้วคนที่ท่านน้าเลือกให้ขึ้นตำแหน่งแทนจะเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ”

“หลบอยู่ในที่ปลอดภัยเช่นเดียวกับข้า และอีกสามเดือนข้ากับเขาจะเดินทางกลับพรรคพร้อมกัน”

“หากท่านน้าหลบอยู่ที่นี่จะปลอดภัยหรือเจ้าคะ บ้านของข้าไร้การป้องกันเช่นนี้”

“เจ้าคิดจริงๆน่ะหรือว่าบ้านของเจ้าไร้การปกป้อง เจ้าเป็นถึงบุตรสาวของท่านแม่ทัพใหญ่นะจิวเหมย พ่อของเจ้าไม่บอกใช่ว่าเขาจะไม่ให้คนติดตามดูแลเจ้า เช่นไรเจ้าก็ยังเด็กเขาจะปล่อยให้เจ้าไปไหนมาไหนผู้เดียวได้เช่นไร ไหนจะคนของคุณชายใหญ่จ้าวไท่หยาง ไหนจะคนของจ้าวไท่หลง เจ้าไม่รู้ใช่จะไม่มี”

“แล้วหากพวกเขารู้ว่าท่านน้าพักอยู่ที่นี่เล่าขอรับ จิวเหมยกับคนอื่นๆจะไม่เป็นอันตรายหรอกหรือ”

“นี่หาใช่หน้าตาจริงๆของข้าไม่ ตัวจริงของข้านั้นหล่อเหลาราวเทพเซียนเชียวนะ”

“โชคดีจริงๆที่ข้ากับเจ้ายังไม่ได้ทานข้าวนะไท่หลง”

“เช่นนั้นก็ไปทานข้าวกันเถอะจิวเหมย”

“นี่พวกเจ้าไม่เชื่อข้าหรือ!

“วันนี้พี่เสี่ยวอิงจะทำอะไรทานบ้างนะ”

“นั่นสิข้าก็หิวแล้ว ไปกันเถอะจิวเหมย” นางกับไท่หลงลุกจากแคร่เดินตรงไปที่ห้องครัวทันทีโดยไม่สนใจเสียงตะโกนโวยวายบอกว่าตัวเองนั้นหล่อเหลาเพียงใดของท่านน้าลู่ไป๋ โธ่เอ้ย คิดว่านางไม่เคยเจอคนที่หล่อเหลาราวเทพเซียนหรืออย่างไร “เจ้าว่าท่านน้าจะหล่อเหลาราวเทพเซียนจริงๆหรือไม่”

“อาจจะจริงกระมัง เช่นนั้นผู้ใดจะกล้าชมตัวเองปานนั้น”

“ข้าว่าไม่น่าจะจริงนะ นั่นอาจจะเป็นใบหน้าที่แท้จริงของท่านน้าก็ได้ใครจะรู้”

“นี่พวกเจ้า! ข้าได้ยินที่เจ้าสองคนพูดนะ!

วันนี้ท่านพ่อกับแม่ใหญ่กลับไปนอนที่จวนเนื่องจากใกล้กับวังหลวงมากกว่า หากเดินทางกลับมาบ้านเห็นทีจะถึงดึกมากไป ไท่หลงเองก็ลากลับจวนไปแล้วหลังจากทานมื้อเย็นไปจนท้องป่อง นางกับพี่เสี่ยวอิงมาช่วยท่านลุงเหวินท่านป้ากงเตรียมของไว้สำหรับทำอาหารไปขายวันพรุ่ง

“คุณหนูจะทำเยอะกว่าเดิมซักนิดดีหรือไม่เจ้าคะ มีลูกค้าบางท่านมาซื้อกลับบ้านไม่ทันเพราะช่วงนี้ลูกค้าที่มานั่งทานที่ร้านจะเยอะเป็นพิเศษเจ้าค่ะ”

“ก็ดีเจ้าค่ะท่านป้า อีกไม่นานจะมีงานประลองยุทธ์ที่แคว้นซาน แต่ข้ายังไม่ทราบว่าจะจัดสถานที่ประลองกันที่ไหน ผู้คนก็เลยกำลังเดินทางเข้าเมืองหลวงกันมากเพราะคิดว่าคงจัดไม่ไกลนัก คนจะเยอะขึ้นทุกวันเจ้าค่ะ”

“พี่ลู่ไป๋ถึงกับไปสั่งโต๊ะกับเก้ามาเพิ่มเลยนะเจ้าคะ เพราะมันไม่เพียงพอกับคนจริงๆ ยิ่งเห็นว่าเราขายราคาไม่แพงก็มาต่อคิวเพื่อรอเข้ามาทานกัน”

“เช่นนั้นก็เอาตามนี้เจ้าค่ะ ทำให้เยอะขึ้นหน่อยจะดีกว่า หากเหลือก็ขายไปยาวๆจนกว่าจะหมด เช่นไรที่ตรงนั้นก็เป็นร้านของเรา เราจะขายนานเท่าใดก็ย่อมได้” หลังๆมานี้นางให้ช่างมาทำเป็นเตาดินเผาไว้ที่หน้าร้านเลย จะใช้กี่หม้อก็ทำเตาเท่านั้น ที่ทำเช่นนี้ก็เพราะนางต้องการให้อาหารนั้นอุ่นร้อนอยู่ตลอดเวลาและลูกค้าก็ชอบกินอาหารที่ยังร้อยเช่นกัน

วันรุ่งขึ้นนางมาที่ร้านพร้อมกับฟางเอ๋อร์ ท่านพ่อกับแม่ใหญ่เองก็ตามมาจากจวน ทุกคนมาทานมื้อเช้ากันที่ร้านเพราะทุกวันนางจะมาตั้งร้านตั้งแต่ยังเช้ามืดเพื่อให้ทันมื้อเช้าสำหรับลูกค้าที่จะมารอซื้อกลับไปทานที่บ้าน วันนี้นางจะไปคุยเรื่องสร้างโรงหมอของนางกับช่างไม้พร้อมกับจ้าวไท่หลง เมื่อทานเสร็จก็ช่วยยกอาหารให้ลูกค้าเล็กน้อยเพื่อรอสหาย

“ข้ามาแล้วววววววววว”

“ข้าได้ยินตั้งแต่เจ้าออกจากจวนแล้วเสียงดังเช่นนี้ ไปกันเลยหรือไม่”

“คาวระท่านแม่ทัพขอรับ คารวะฮูหยินใหญ่ขอรับ นี่เจ้าจะไม่ให้ข้าได้ทักทายผู้ใดก่อนหรือจิวเหมย”

“เจ้ามาสายยังจะพูดมากอยู่อีก ไปได้แล้วเร็วเข้า” นางลากสหายออกจากร้านแล้วเดินไปที่ร้านของช่างไม้ที่อยู่ไม่ไกลกันเท่าใดนัก ระหว่างทางก็มีพี่สาวที่เคยมาอุดหนุนอายแชโดว์ของนางไปเข้ามาทักทายอยู่บ่อยครั้งทั้งยังถามว่าเหตุใดถึงยังไม่มีของใหม่มาวางขาย นางเองก็ตอบกลับไปว่ายังไม่มีเวลาทำเพิ่มในช่วงนี้แต่จะมีมาใหม่แน่นอน “ข้าว่าพวกพี่สาวคงไม่ได้สนใจสีทาตาของข้านักหรอก เข้ามาเพื่อหวังจะพูดคุยกับเจ้ามากกว่านะสหายข้า”

“จะทำเช่นไรได้ คนมันหล่อ”

“เฮ้อ”

“เจ้าถอนหายใจใส่ข้าด้วยเหตุใด ก็ข้ามันหล่อ สตรีใดจะไม่เหลียวมอง ทั้งชื่อเสียงฐานะทางตระกูลก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าผู้ใด สตรีใดได้ครอบครองคงจะถือว่ามีบุญ”

“โอ้โห หลงตัวเองหนักกว่าท่านน้าลู่ไป๋ก็เจ้านี่แหละสหายข้า” เดินยังไม่ทันเหนื่อยก็มาถึงร้านที่นางเป็นลูกค้าประจำ ช่างไม้เห็นนางมาด้วยตัวเองก็ยิ้มแย้มออกมาต้อนรับ “สบายดีหรือไม่เจ้าคะช่างไม้”

“สบายดีขอรับคุณหนูหลิว วันนี้มาหาข้าด้วยตนเองเช่นนี้มีสิ่งให้ข้ารับใช้ขอรับ”

“ข้าอยากให้ท่านสร้างโรงหมอให้ข้าหน่อยเจ้าค่ะ สร้างตรงพื้นที่ว่างข้างร้านของข้าเลย แต่ข้าอยากได้แยกเป็นสัดส่วน ทั้งห้องตรวจและห้องจ่ายยา ด้านหน้าทำเป็นพื้นที่โล่งให้มีที่ว่างสำหรับวางเก้าให้ผู้มารอตรวจนั่งรอเจ้าค่ะ” นางวาดรูปมาคร่าวๆโดยจินตนาการจากจากคลีนิคในโลกก่อน แยกห้องตรวจ ห้องรับยาออกจากกันชัดเจน ช่างไม้รับกระดาษในมือของนางไปดูและพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก็ตกลงรับงาน

“ข้าไม่ทราบมาก่อนว่าคุณหนูเองก็มีความรู้เรื่องการรักษาด้วย”

“ข้าไม่เคยบอกผู้ใดเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะใช้ความรู้ของตัวเองช่วยเหลือผู้อื่นบ้าง”

“เป็นเรื่องดียิ่งนักขอรับ”

“ข้ารักษาฟรีด้วยนะเจ้าคะ แต่ขายสมุนไพรหรือหากจะไปซื้อสมุนไพรจากที่อื่นก็ย่อมได้ ฝากช่างกระจายข่าวให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ” ช่างไม้หัวเราะชอบใจใหญ่และเอ่ยว่าจะสร้างโรงหมอให้เสร็จโดยเร็วชาวบ้านจะได้มารักษากับนางกันเยอะๆ “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ ขอบพระคุณช่างไม้ที่เมตตาเจ้าค่ะ ไปกันเถอะไท่หลง วันนี้ข้าจะทำสุกี้!

“สุกี้คือสิ่งใด”

“หม้อไฟอย่างไรเล่า เจ้าไม่เคยทานหรือ”

“อ่อ หม้อไฟแล้วเหตุใดถึงเรียกสุกี้ ดีๆ ข้าอยากกินมานานแล้ว” เดี๋ยวเจอน้ำจิ้มสูตรเด็ดสุดแซ่บของนางไปจะรู้เรื่องแน่นอน เพราะหม้อไปแบบทั่วไปนั้นเน้นรับรสชาติจากซุปที่เคี่ยวเป็นอย่างดี แต่ของนางนั้นเน้นน้ำจิ้มเท่านั้น อิอิ

นางมาตลาดเพื่อซื้อเนื้อไปชิ้นโต เลือกทั้งหมูสามชั้นและเนื้อส่วนอื่นที่ติดมันเล็กน้อยไปด้วย ส่วนผักกลับไปเอาสดๆที่บ้าน ส่วนเครื่องทำน้ำจิ้มไม่ซื้อเพราะของที่บ้านนางมีพร้อมไม่เคยขาด ซื้อของครบก็ช่วยกับถือกลับมาที่ร้านก่อนเพราะร้านยังไม่ปิด “เหตุใดคนถึงมาอยู่กันที่หน้าร้านของข้าเยอะเช่นนี้กันไท่หลง หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น” นางรีบแหวกคนที่ยืนมุงอยู่เข้าไปข้างในพร้อมกับไท่หลง ภาพตรงหน้าคือชายรูปร่างอ้วนฉุผู้หนึ่งกำลังยืนชี้หน้าด่าพี่เสี่ยวอิง

ทำนางเลือดขึ้นหน้าเลยนะเนี้ยเจ้าหมูตอน!

“ว้าว คุยอะไรกันอยู่หรือเจ้าคะ เหตุใดถึงเสียงดังไปทั่วตลาดเช่นนี้”

“อย่ามาแส่หาเรื่องนังหนู!

“หยาบคายจัง ท่านทำเสียงดังจนคนมามุงมากมายเช่นนี้จะไม่ให้ข้ายุ่งได้เช่นไรเจ้าคะก็ในเมื่อนี่มันร้านของข้า”

“อ้อ ร้านของเจ้าเช่นนั้นหรือ! เช่นนั้นก็ตักอาหารมาให้ข้าประเดี๋ยวนี้อย่าให้ข้าต้องรอนานเช่นผู้อื่น”

“แล้วเหตุต้องดุด่าคนงานในร้านข้าด้วยเจ้าคะ ท่านเพียงบอกพวกเขาดีๆพวกเขาก็ย่อมยินดีจัดอาหารให้ท่าน”

“ยังไม่ถึงคิวของท่านผู้นี้เจ้าค่ะคุณหนู แต่เขาจะลัดคิวเพื่อให้ได้กินก่อน” เป็นเช่นนี้เอง หึ คิดจะลัดคิวงั้นหรือ ที่โวยวายอยู่นี่ก็เพราะพี่เสี่ยวอิงไม่ยอมให้ลัดคิวสินะ “จะทำเช่นไรดีเจ้าคะคุณหนู”

“ทำตามคิวเจ้าค่ะ ใครไม่ต่อคิวก็ไม่ต้องขายให้ ส่วนท่าน! หากจะมาสร้างความวุ่นวายให้ร้านของข้าอย่าหาว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกันนะเจ้าคะ” เจ้าหมูตอนโมโหหัวร้อนจนหน้าแดง ยิ่งนางเอ่ยเช่นนั้นก็ยิ่งทำให้เขาไม่พอใจโวยวายอาละวาดใหญ่โต นางเองเห็นเช่นนั้นก็ทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน นางเดินเร็วๆไปด้านหลังที่เป็นส่วนของที่ล้างจาน

“นั่นเจ้าจะทำอะไรหรือจิวเหมย”

“เจ้าหมูตอนนั่นต้องได้รับการสั่งสอน!” นางแบ่งน้ำจากกะละมังที่ใช้ล้างเป็นน้ำแรกและมีเศษอาหารอยู่เต็มไปหมดใส่กะละมังที่เล็กกว่าโดยกวาดเอาเศษอาหารมาให้เยอะที่สุดแล้วเดินกลับไปหาเจ้าหมูตอนหัวโล้นแล้วสาดทุกอย่างที่ถือมาใส่มันจนเปียกปอนตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าของมันมีเศษอาหารอยู่เต็มไปหมด

“เจ้า!

“ใช่ ข้าเอง คนที่ชอบระรานผู้อื่นเช่นท่านก็ต้องเจอแบบนี้แหละเจ้าค่ะ! หากยังไม่หยุดอย่างต่อไปที่ข้าจะสาดใส่ท่านจะเป็นน้ำแกงร้อนๆบนเตา รับรองว่ามันจะร้อนจนผิวหนังของท่านพุพองไม่เหลือชิ้นดีเป็นแน่!

“ตายซะเถอะ!” เจ้าหมูตอนเตรียมพุ่งเข้ามาหานางด้วยความโมโหแต่ยังไม่ทันจะถึงตัวนางก็มีองครักษ์เงาที่ติดตามนางอยู่ออกมาขวางพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของท่านน้าลู่ไป๋ปรากฎตัวขึ้น ท่านประมุขของพรรคหยกจันทราแผ่ไอสังหารรุนแรงมากใส่เจ้าหมูตอนจนมันหน้ามืดครึ้ม “เจ้าเป็นใคร มายุ่งอะไรด้วย!

“ข้าเป็นใครงั้นหรือ เชื่อข้าเถิดว่าเจ้าไม่อยากรู้หรอกว่าข้าเป็นใคร แต่ทางที่ดีเจ้าควรไสก้นบานๆของเจ้าออกจากร้านนี้ไปซะก่อนที่ท่านแม่ทัพหลิวตงเฉิน บิดาของเด็กที่เจ้ากำลังจะทำร้ายจะเดินทางมาถึงร้าน”

“ท่านแม่ทัพหลิวตงเฉินเช่นนั้นหรือ!

“ใช่ ข้าเอง เจ้าจะทำไมหรือ!” นางไม่ทราบว่าท่านพ่อมาตอนไหนเพราะคิดว่ากลับไปแล้ว เพราะหากท่านพ่อยังอยู่มันคงไม่กล้าตะคอกด่าพี่เสี่ยวอิงเช่นนั้นแน่ “นี่เป็นร้านของบุตรสาวของข้า เจ้ามีปัญหาอะไรกับพวกนางอย่างนั้นหรือ”

“เอ่อ ไม่มี คงเป็นเรื่องเข้าใจผิดกระมัง เช่นนั้นข้าต้องขอตัวกลับก่อนขอรับท่านแม่ทัพ”

“เดี๋ยวเจ้าคะ! ข้าขอเตือนท่านอีกครั้ง ไม่ว่าท่านจะเป็นใครใหญ่โตมาจากที่ใดแต่ต้องรู้จักต่อแถว รู้จักรอคอยเฉกเช่นเดียวกับผู้อื่น หากท่านยังมาทำกิริยาเช่นนี้ที่ร้านของข้าหรือหากข้าไปเจอท่านทำเช่นนี้ที่อื่นอีก ข้าจะสั่งสอนท่านให้รู้ว่าสตรีตัวเล็กๆเช่นข้านั้นอาจทำให้ท่านหายไปจากโลกนี้ได้โดยที่ท่านไม่ทันร้องเพียงสักแอะด้วยซ้ำ”

“ทางที่ดีข้าว่าท่านฟังที่นางเตือนก็ดีนะขอรับ” เจ้าหมูตอนเดินฟึดฟัดออกไปอย่างอารมณ์เสีย หวังว่าจะไปแล้วไปลับไม่กลับมาอีก “หมดเรื่องแล้วขอรับ พวกข้าขอทำความสะอาดซักครู่นะขอรับ เชิญท่านต่อไปสั่งอาหารกับท่านป้าเลยขอรับ” ไท่หลงเอ่ยชวนลูกค้าคุยไปพลางๆระหว่างนางให้คนงานมาทำความสะอาด โชคยังดีที่ลูกค้าคนอื่นไม่หนีหายไปไหน ไม่เช่นนั้นหากเงินนางลดแม้แต่ตำลึงเดียวนางจะตามคิดบัญชีกับมันจนอยู่ไม่สุขเลยเชียว

“ลูกคิดว่าท่านพ่อกลับไปแล้วเสียอีกเจ้าค่ะ”

“พ่อกลับไปส่งฮูหยินกับฟางเอ๋อร์ที่บ้านของเจ้าแล้วก็กลับมาพร้อมท่านลู่ไป๋นี่แหละ เจ้าไม่เป็นอะไรนะ”

“เจ้าค่ะ เรื่องแค่นี้สบายมาก”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว เห็นทีพ่อต้องกำชับองครักษที่มาเฝ้าร้านของลูกเพิ่มอีกสักหน่อยว่าอย่าให้เกิดเรื่องเช่นนี้อีก” นางคิดว่าช่วงนี้ท่านพ่อกับท่านน้าลู่ไป๋ทำตัวติดกันแปลกๆ ตั้งแต่ช่วงก่อนจะไปเทศกาลล่าสัตว์ด้วยซ้ำ แอบไปทำเรื่องอะไรกันหรือไม่นะ “มองพ่อเช่นนั้นมีเรื่องจะถามพ่อใช่หรือไม่”

“ท่านพ่อรู้เรื่องท่านน้าลู่ไป๋แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“เรื่องใดหรือ”

“ก็เรื่องที่ท่านน้าลู่ไป๋เป็นประมุขพรรคหยกจันทราอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“เหมยเอ๋อร์ เจ้าคิดว่าพ่อจะยอมให้ชายที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเข้ามาอยู่กับเจ้าเช่นนั้นหรือ พ่อรู้ตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอท่านลู่ไป๋แล้ว เพียงแต่เขาไม่อยากให้พ่อบอกผู้ใดเพราะกลัวเจ้าจะเป็นอันตราย แล้วที่เจ้าถาม พ่อก็จะตอบว่าใช่ ช่วงนี้สถานการณ์ในพรรคหยกจันทรานั้นไม่สู้ดีนัก พ่อก็เลยอยากช่วยเพื่อตอบแทนที่ท่านลู่ไป๋ดูแลเจ้าแทนพ่อเป็นอย่างดี”

“เป็นเช่นนี้เอง”

“เจ้าไม่ต้องกังวลใดๆกับเรื่องนี้ ท่านลู่ไป๋เองก็ใช่จะเป็นคนตัวเปล่า ผู้เป็นประมุขของพรรคใหญ่ย่อมต้องมีกองกำลังส่วนตัว เจ้าเองก็ต้องระวังตัวให้มากขึ้นในช่วงนี้เช่นกัน อีกสามวันจะมีการประกาศสถานที่จัดงานประลอง คนจากต่างเมืองกำลังเดินทางมาเมืองหลวงกันมาก พ่ออยากให้เจ้าตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา อย่าได้ประมาทเป็นอันขาด”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ ลูกจะระวังตัวให้มาก”

“เช่นนั้นเจ้าจะทำอะไรก็ไปทำเถิด ไท่หลงกอดถุงเนื้อรอเจ้าตาละห้อยเสียแล้ว”

“เช่นนั้นลูกกลับบ้านก่อนนะเจ้าคะ หากท่านพ่อเสร็จเรื่องทางนี้แล้วให้รีบกลับนะเจ้าคะ วันนี้ลูกจะทำหม้อไฟสูตรพิเศษของลูกเองให้ชิม กลับบ้านกันไท่หลง ถือถุงตามมาดีๆอย่าให้หล่นนะ ฝากร้านด้วยนะเจ้าคะพี่เสี่ยวอิง”

“เจ้าค่ะคุณหนู กลับกันดีๆนะเจ้าคะ”

คล้อยหลังจิวเหมยไปไม่นานท่านแม่ทัพใหญ่ก็เดินตามฟ่านลู่ไป๋ไปด้านหลังที่เป็นส่วนของโรงนอนคนงานที่ตอนนี้ย้ายไปอยู่บ้านพักภายในรั้วเดียวกันกับจิวเหมยหมดแล้ว ในห้องนั้นมีจ้าวไท่หยางกับชายผู้หนึ่งที่ฟ่านลู่ไป๋แนะนำว่าคือหานฉินเค่อ ชายผู้ที่ฟ่านลู่ไป๋จะให้ขึ้นครองตำแหน่งประมุขต่อจากเขา

“เราจะลงมือกันเมื่อใดขอรับท่านประมุข”

“วันแรกของงานประลอง”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.537K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,320 ความคิดเห็น

  1. #4264 J-U-N (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 20:57
    ใครเป็นพระเอกว้าาาา?
    #4,264
    0
  2. #4214 CUTE_VILLAIN (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 22:19
    พระเอกค่าตัวเเพงมาก
    #4,214
    0
  3. #4040 yukai (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 05:45

    ขอบคุณ
    #4,040
    0
  4. #3918 Nuthathai Por (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 15:56

    หาเรื่องผิดคนแล้วเจ้าหมูตอน

    #3,918
    0
  5. #3863 nannaphattay (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 14:31
    อ่านมายี่สิบกว่าตอนพี่หยางเป็นพระเอกจริงๆ ป่ะ เหมือนไม่ค่อยมีบทบาทเลย บทของไท่หลงคนน้องเด่นกว่าอีก
    #3,863
    1
    • #3863-1 oRolA(จากตอนที่ 22)
      25 มกราคม 2563 / 01:06
      จริงๆ นี่ก็เป็นกองเชียร์ไท่หลงอย่างลับๆ รู้สึกชอบไท่หลงมากเลย เป็นคนชัดเจน จริงใจ ทุ่มเท และพึ่งพาได้มากๆ
      #3863-1
  6. #3758 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 20:28
    สนุกมากกกก
    #3,758
    0
  7. #3734 PrinceKiyo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 15:27
    เปลี่ยนคำว่า เข้าคิว เป็น เข้าแถว และเปลี่ยนคำว่า ฟรี ด้วยนะขอรับ
    #3,734
    0
  8. #3209 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 23:06
    เราต้องการเจ้าชาย​ต่าง​เมือง​
    #3,209
    0
  9. #2991 Moso22 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 15:53
    เอาเสี่ยวหู่ไว้ไหน ไม่เห็นบรรยายเลย
    #2,991
    0
  10. #2968 ChaTzar (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 02:29
    อยากให้ท่านน้าเป็นพระเอกเลยชั้น แต่พระเอกเรื่องนี้มุ้งมิ้งมาก -เรามันก็สายดาร์คอะน่อ 5555555 ก็เลยให้พี่หยางเป็นสามีในอนาคตต่อไป
    #2,968
    0
  11. #2947 jisjyk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 12:50
    ไม่ควรสาดน้ำไล่ลูกค้านะ
    #2,947
    1
    • #2947-1 IamAtom(จากตอนที่ 22)
      30 สิงหาคม 2562 / 10:29
      เห็นด้วยค่ะ
      #2947-1
  12. #2156 Poonchanit (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 17:23
    ติดต่อค้าขายกับช่างไม้ตั้งนาน ไม่รู้ชื่อเลยหรือ เรียกตรงๆว่าช่างไม้ นี่แปลกๆ
    #2,156
    0
  13. #2102 Guu guu (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 02:19

    วางม่ายลง ทำงายดี พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน

    #2,102
    0
  14. #2006 JanjiraLailang (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 17:36

    55555ขำคุณชายไท่หลง ห่วงกินฝุดๆ
    #2,006
    0
  15. #1824 viwan585 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 08:02
    สนุก สนาน อ่านสบาย เพลิดเพลิน

    ดีจ้า ไรท ชอบๆๆ
    #1,824
    0
  16. #1786 pongladapapoom (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 17:21
    สนุกค่ะ ดำเนินเรื่องดีมากเลย มีอะไรให้ลุ้นตลอด ไรท์เก่งมาก ๆ ชอบที่เป็นแบบนี้ค่ะ เลิฟ ๆ
    #1,786
    0
  17. #1757 PiyaaRr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 09:56
    นางไม่น่าตอบโต้ลูกค้าโดยการสาดน้ำใส่เลย ชื่อเสียงท่านแม่ทัพเสียหมด_
    #1,757
    0
  18. #1427 white-rabbit (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 00:10
    ไม่เข้าใจเรื่องบ้านค่ะ ตอนนี้แม่ใหญ่กับน้องสาวอยู่บ้านนางเอกหรือบ้านเดิม เพราะพ่อนางก็กลับมาอยู่บ้านแล้ว แล้วถ้าอยู่บ้านนางเอก มันก็แปลกเกินไปแล้ว รวมถึงที่บ้านพ่อนางก็ไม่มีอนุเหลืออยู่แล้วด้วย ถ้าพ่อนางมาอยู่บ้านนางด้วยยิ่งแปลกใหญ่ จวนใหญ่โตมีแต่คนใช้อยู่ ในความคิดเรานะ นางเอกควรกลับบ้านเดิมเพราะไม่มีอันตรายที่เกิดจากบ้านหลังนั้นแล้ว บ้านนี้ให้คนงานดูแลทำงานไป กลายเป็นบ้านพักตากอากาศอะไรแบบนี้ คือมันดูไม่สมเหตุสมผลซักเท่าไหร่อะค่ะ จริงๆมีหลายเรื่องที่อ่านแล้วไม่สมเหตุสมผลค่ะ ทั้งที่มาของลู่ไป๋ที่นางเอกไม่รู้ก็ไว้ใจให้ทำงานด้วยในตอนแรก ไม่คิดสงสัยอยากสอบถามให้ชัดเจนเลยหรอ นางเอกนี่มองโลกในแง่ดีเกินไปมั้ย เป็นเราคงไม่ไว้ใจใครง่ายๆ ยิ่งนางเจอตอนเค้าบาดเจ็บจากรอยดาบอีก ไม่คิดว่าเกิดจากศัตรูหรอ ดูไม่ห่วงความปลอดภัยตัวเองอะค่ะ แต่เราเข้าใจพ้อยที่ว่าไรท์ต้องการให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเพื่อส่งผลให้เกิดเหตุการณ์ถัดไปได้ เพียงแต่เหตุการณ์มันยังเบาเกินไปหน่อย อยากให้ไรท์อธิบายมากขึ้นและเป็นเหตุเป็นผลกว่านี้ค่ะ

    การบรรยายเรื่องอ่านลื่นในระดับนึง มีสะดุดภาษาที่ใช้บางคำหรือบางประโยคที่ดูสมัยปัจจุบันไปหน่อยค่ะ เราก็มองข้ามๆไปเพราะพล้อตเรื่องโดนรวมดี อ่านสนุกมากค่ะ คอมเม้นยาวเลย เราก็เขียนอธิบายไม่เก่งซะด้วยสิ หวังว่าไรท์จะเข้าใจที่เราสื่อนะคะ ปกติจะเป็นนักอ่านเงา ที่มาเม้นเพราะเราชอบนิยายเรื่องนี้และอยากให้นิยายสมบูรณ์ขึ้น จะติดตามเรื่อยๆค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ *ส่งใจ*
    #1,427
    2
    • #1427-2 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 22)
      9 กรกฎาคม 2562 / 09:25
      ตอบเค้าดีๆ ก็ได้ค่ะ เป็นไปได้ว่าคนเม้นต์คนนี้

      เค้าอ่านไม่ละเอียดพอค่ะ เพราะมันมีเหตุผล

      ของมันอยู่ในส่วนบ้าน อยู่ที่ไหนสุขใจมีต้นไม้

      ใบหญ้า อากาศดีบ้านนั้นเลยน่าอยู่



      ก็นิยายอ่ะค่ะ ไรต์เขาบอกแต่แรกว่าเรื่องนี้อ่านสบายๆ

      ไม่ดราม่าหนักค่ะ เหตุผลมันก็ประมาณหนึ่งไม่ต้องตรรกะ

      เป๊ะๆ ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณอ่านและตามไรต์ทุกตัวอักษร

      คุณจะเข้าทั้งหมดค่ะ
      #1427-2
  19. #1399 chanchan123 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 21:30
    พี่หยางยังจำเป็นอยู่มั้ย 555+ ดูน้าลู่ไป๋บทเยอะกว่าพี่หยางอีก ตกลงสองคนนี้ใครพระเอกน้อ
    #1,399
    0
  20. #1231 nutcharee7879 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 13:10
    คำว่า คิว หรือ ฟรี ไม่น่าจะเอามาใช้นะ น่าจะใช้คำอื่นอ่ะ อ่านแล้วสะดุดเลย😁😁😁
    #1,231
    0
  21. #1114 Jubnamfah (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 18:12
    ใคาจะว่ายังไงก็ตามม เราเข้าใจว่าไรท์ต้องการเน้นนางเอก เราเป็นคนนึงที่เห็นว่าชีวิตรักๆมันไว้ทีหลังไว้ตอนไหนก็ได้ รอนางเอกเราสร้างตัวก่อนก็ยังได้ สู้ๆนะคะไรท์ /เรือสหายไท่หลง
    #1,114
    0
  22. #1106 miyumiyu (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 22:18
    ขอตินิดนึงค่ะ สมัยนั้นน่าจะยังไม่รู้จักคำว่าฟรีรึเปล่าคะ

    // สู้ค่ะเป็นกำลังใจให้ และยังติดตาม^^
    #1,106
    1
    • #1106-1 nutcharee7879(จากตอนที่ 22)
      3 กรกฎาคม 2562 / 13:10
      จริงค่ะ คำว่า คิว หรือฟรี
      #1106-1
  23. #975 H-ray (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 17:23
    สนุกค่ะ แต่เนื้อหาไม่เข้ากับอารัมภบทเลยนะค่ะ
    #975
    0
  24. #914 อมยิ้ม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 17:36

    เชียไท่หยางเป็นพระเอกนะครับบบบ

    #914
    0
  25. #775 areemaliwan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 21:00
    สู้ๆน่ะค่ะ จอเป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ
    #775
    0