หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 16 : เหตุใดถึงได้มาด่วนตายเร็วเช่นนี้!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,505 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

“จิวเหมย!” นางเข่าอ่อนตั้งแต่ได้ยินคำว่าไฟไหม้ เหลาอาหารที่นางทุ่มเทและลงทุนลงแรงกับมัน วันนี้กำลังมอดไหม้ไปกับกองเพลิง “เจ้านั่งพักก่อน ข้ากับท่านน้าลู่ไป๋จะไปดูให้เองเจ้าไม่ต้องไปหรอก ยิ่งเป็นเช่นนี้ยิ่งอันตราย”

“แต่ข้าอยากไป ข้าอยากเห็นเองกับตา”

“เชื่อพวกข้าซักครั้งเถิดจิวเหมย รอฟังข่าวที่นี่ ข้ากับท่านหน้าลู่ไป๋จะรีบกลับมา”

“เช่นนั้นก็ได้ ช่วยคนก่อนนะไท่หลง ท่านน้าเจ้าคะหากคนงานไม่มีที่ไปให้พามาอยู่กับเราที่นี่ เหลาอาหารข้าไม่เสียดายหากไหม้ไปแล้วก็แล้วกันไป แต่ช่วยคนของเราออกมาให้ได้ และ หาสาเหตุให้ได้ว่าไฟเกิดจากอะไรและใครทำ”

“ได้จิวเหมย เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ดูแลคุณหนูด้วยนะเสี่ยวอิง”

“เจ้าค่ะพี่ลู่ คุณหนูเข้าไปพักในบ้านก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

“ข้าไหวเจ้าค่ะ พี่เสี่ยวอิงไปช่วยแม่ใหญ่แกะนุ่นต่อเถิด ข้าจะเข้าครัวไปชงน้ำขิงซักหน่อย” นางฝืนยิ้มให้พี่เสี่ยวอิงเพราะไม่อยากให้เป็นกังวลทั้งๆที่ตอนนี้ขานางสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ พอได้อยู่คนเดียวก็ทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น ใจมันหวิวไปหมด แม้จะเคยเผชิญกับความผิดหวังมาบ่อยครั้งเมื่อชีวิตก่อนแต่พอเกิดขึ้นอีกครั้งนางก็ยังไม่ชินอยู่ดี “โชคยังดีนะที่เป็นร้านเล็กและลงทุนไปไม่มาก ไม่เช่นนั้นได้ถูกหามไปหาหมอแน่” ทำไมชีวิตนางถึงเจอแต่เรื่องบัดซบกันนะ!

ขอเรื่องดีๆบ้างไม่ได้หรือไงกันนะสวรรค์!

กว่าสองชั่วยามที่ไท่หลงกับท่านน้าลู่ไป๋จะกลับมา นางนั่งรออย่างร้อนใจในขณะที่ไล่คนอื่นไปนอน ระหว่างที่รอนางก็ได้เอ่ยถามถึงพี่สาวของพี่เสี่ยวอิงที่นางบอกจะรับมาทำงานด้วย ได้ความว่าตอนนี้พี่เสี่ยวจิงนั้นอยู่ที่เหลาอาหารเช่นกันเพราะตั้งแต่มาทำงานนางก็อาสาไปนอนเฝ้าที่เหลาอาหารให้ ไม่รู้จะเป็นเช่นไรบ้างเหมือนกัน

“ไฟลามเร็วมากจิวเหมย พอดับได้ทุกอย่างก็ไหม้ไปหมดแล้ว”

“ส่วนคนงานไม่มีผู้ใดเป็นอันตราย เพราะโรงนอนนั้นอยู่ห่างออกไปพอควรส่วนนั้นไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย วันนี้ข้าให้พวกเขานอนที่โรงนอนไปก่อน เช้าเมื่อไหร่ค่อยหารือกันอีกครั้งว่าจะทำเช่นไรต่อ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านน้า ขอบคุณเจ้าเช่นกันนะไท่หลงที่มาช่วย วันนี้เจ้าจะนอนที่นี่หรือไม่แต่คงต้องไปนอนที่บ้านของท่านน้านะ กลับจวนตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ก็สุดแล้วแต่เจ้า”

“กลับดีกว่า ที่จวนก็คงอยากทราบข่าวเช่นกัน เช่นนั้นหากเช้าแล้วข้าจะมาหาเจ้า”

“หลับให้เต็มอิ่มซักตื่นเถิด ข้าไม่รีบทำอะไรหรอก”

“อืม ข้ากลับแล้วนะ” ร่างสูงของไท่หลงกระโดดขึ้นม้าแล้วควบจากไปอย่างเร็วโดยมีองครักษ์ตามไปเป็นสิบคน

“ท่านน้าได้ตรวจดูหรือไม่เจ้าคะว่าไฟใหม้เกิดจากสิ่งใด ทั้งที่ข้าย้ำกับห้องครัวตลอดว่าหากเลิกทำอาหารแล้วให้ดับไฟให้มอดสนิททุกครั้ง มันไม่น่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้นะเจ้าคะ”

“ไฟไม่ได้เกิดจากครัวหรอกจิวเหมย มีคนลอบวางเพลิงเป็นแน่แต่คงต้องรอสอบถามแม่นางเสี่ยวจิงเสียก่อน ตอนนี้นางจัดการอยู่ที่นั่น โชคยังดีที่รอบข้างเหลาไม่มีบ้านเรือนผู้ใดเเสียหายไปด้วย”

“ไม่มีใครเป็นอันตรายก็ดีแล้วเจ้าค่ะ ทีนี้เราก็มาสืบกันว่าใครคิดร้ายกับข้าหรือต้องการอะไรจากเรา”

“เจ้าคิดว่าผู้ใด”

“ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ ช่วงนี้มันเปราะบางไปหมด แต่ที่น่าเป็นไปได้ก็คงเป็นรองเสนาบดีเยว่”

“เจ้าคิดถูกแล้วคุณหนูหลิว ข้าเสี่ยวจิง ยินดีที่ได้พบ” โผล่มาเงียบๆ หัวใจวายได้เลยนะ!

“ยินดีเช่นกันเจ้าค่ะพี่เสี่ยวจิง ได้พบกันเสียที ลำบากท่านแล้วที่ช่วยดูแลเหลาอาหารให้ระหว่างที่ข้าไม่อยู่”

“ไม่ลำบากนักหรอก ข้าเองก็อยู่ว่างๆ งานในจวนนายท่านจ้าวก็มีคนช่วยทำเยอะแล้ว ออกมาอยู่ข้างนอกบ้างดีจะตาย กลับมาที่เรื่องไฟไหม้เหลาอาหารของเจ้า เป็นคนของรองเสนาบดีเยว่นั้นไม่ผิดแน่เพราะข้าตามตัวคนที่มาวางเพลิงไปจนถึงจุดนัดพบของพวกมัน คนจ้างเป็นพ่อบ้านของจวนนั้น”

“พวกเขาอยากให้เจ้าปรากฏตัว”

“เจ้าค่ะ ถึงข้าจะปรากฏตัวแต่พวกเขาก็จะไม่ได้อะไรจากข้าแม้แต่อย่างเดียว” หากยังไม่หยุดมาก่อกวนนาง ต่อให้ต้องฆ่าญาติตัวเองนางก็จะทำ อย่างไรก็ไม่มีสายสัมพันธ์อะไรกันอยู่แล้ว

“แล้วเช่นนี้เจ้าจะยังอยากเปิดเหลาอาหารอยู่หรือไม่ ที่ตรงนั้นหากขนเศษไม้ที่ไหม้ออกแล้วสร้างใหม่ก็น่าจะได้”

“ยังไม่ใช่ตอนนี้เจ้าค่ะพี่เสี่ยวจิง คงต้องหันมาใส่ใจผักและสมุนไพรที่ปลูกไว้ก่อนแล้วค่อยคิดขยับขยายทีหลัง อีกอย่างคงต้องเร่งให้ช่างมาสร้างบ้านให้คนงานก่อนจะได้ย้ายมาอยู่เสียที่นี่ เช่นไรข้าก็คงจะยังจ้างพวกเขาต่อ” ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องให้ไท่หลงไปหาคนมาเพิ่ม

“น่าเสียดาย อาหารของเจ้าอร่อยมากทีเดียว”

เอ๊ะ จู่ๆก็มีอะไรปิ๊งขึ้นมาในหัว

นางดีดนิ้วเปาะแล้ววิ่งเข้าไปในบ้านหากระดาษและพู่กันมาวาดสิ่งที่จู่ๆก็สว่างวาบขึ้นมาในหัว ในเมื่ออาหารของนางอร่อยนางก็ขายแต่อาหารซะเลยสิ ไม่ต้องใช้พื้นที่มากนัก ขายหมดก็กลับบ้านมาพักผ่อน งานหนักหน่อยแต่หากมีคนงานเยอะก็คงไม่เปลืองแรงมากนัก แบบนี้แหละดี

“เช่นนั้นช่วยให้คนงานขนทุกอย่างออกให้หมดเลยนะเจ้าคะพี่เสี่ยวจิง ให้เหลือแต่พื้นที่โล่งๆก็พอ ส่วนท่านน้าลู่ไป๋ วันพรุ่งข้ารบกวนให้นำสิ่งนี้ไปที่ร้านของช่างไม้ทีนะเจ้าคะ” นางส่งกระดาษที่วาดรูปโต๊ะ เก้าอี้ ถาดขนาดใหญ่ที่ก้นลึกประมาณหนึ่งคืบ จาน ช้อนและทัพพี “ให้ทำโต๊ะห้าโต๊ะ เก้าอี้ทำมาซักสิบห้าอันส่วนถาดใหญ่นี่ห้าอันเจ้าค่ะ ย้ำกับช่างด้วยนะเจ้าคะว่าถาดนั้นห้ามให้มีรอยแตกหรือรอยต่อเด็ดขาด ส่วนทัพพีทำมาสิบอัน จานยี่สิบใบ ช้อนซ่อมยี่สิบคู่เจ้าค่ะ เสร็จเมื่อไหร่ให้ขนโต๊ะกับเก้าอี้ไปไว้ที่เหลาอาหารส่วนที่เหลือให้เอามาส่งที่นี่ แล้วก็หาซื้อเกวียนมาด้วยนะเจ้าคะ เอาใหญ่ๆเลย” นางพูดรวดเดียวแบบไม่มีพัก คนฟังก็ได้แต่ฟังตาปริบๆพยายามจับใจความสำคัญให้ได้มากที่สุด

“เจ้าจะเอามาทำอะไรมากมายเพียงนี้”

“ข้าจะทำอาหารไปขายที่ตลาดเช่นไรเล่าเจ้าคะ” วงการแกงถุงจะต้องสะเทือนแผ่นดินจีน ฮ่าๆ

“เจ้าหมายถึงจะทำอาหารแล้วใส่ถาดพวกนี้ไปขายที่ตลาดเช่นนั้นหรือ แล้วจะใส่อะไรให้พวกเขาเอากลับไป”

“ข้าจะเปิดเป็นร้านขายข้าวแกงเจ้าค่ะพี่เสี่ยวจิง ตักอาหารราดใส่ข้าวแล้วให้นั่งกินในร้านได้เลยแต่หากใครอยากซื้อกลับบ้านก็ให้พวกเขาเอาปิ่นโตมาใส่เองเจ้าคะ แบบนี้จะได้ไม่เปลืองพื้นที่ไม่ต้องสร้างใหม่ ทั้งยังเคลื่อนย้ายสะดวก อาหารเราก็ทำจากที่บ้านขนขึ้นรถม้าไปวางขายที่นั่นได้เลย”

“ข้าก็ยังมองไม่เห็นภาพอยู่ดี”

“เช่นนั้นก็ต้องรอให้มันเป็นรูปเป็นร่างก่อนเจ้าค่ะ วันนี้เราไปพักผ่อนกันเถิดเจ้าค่ะ พี่เสี่ยวจิงนอนห้องเดียวกับพี่เสี่ยวอิงเลยนะเจ้าค่ะ วันพรุ่งเรายังมีเรื่องให้ต้องทำอีกมาก” ส่วนนางก็นอนในห้องแม่ใหญ่ซึ่งฟางเอ๋อร์ได้สละเตียงให้นางแล้วไปนอนเตียงเดียวกับแม่ใหญ่แทน โชคดีที่เตียงที่นางสั่งทำนั้นใหญ่มากจนนอนได้สบายๆ แต่ยังไม่ทันจะได้ล้มตัวลงนอนก็ได้ยินเสียงคนเรียกอยู่หน้ารั้วบ้าน คืนนี้นางจะได้นอนหรือไม่

“เข้าจวนไม่ได้หรืออย่างไรกันจ้าวไท่หลง กลับมาทำไมอีก”

“เกิดเรื่องใหญ่แล้วจิวเหมย! เปิดประตูให้ข้าสิ” ยังมีเรื่องใหญ่กว่าไฟไฟม้เหลาอาหารของนางอีกหรือ!

“เรื่องอะไรที่ว่าใหญ่ นี่ ถึงเจ้าจะตัวโตมากแต่เจ้าก็ยังสิบขวบอยู่นะไท่หลง มาดึกๆดื่นๆมันไม่ดี”

“ช่างเรื่องดึกไม่ดึกก่อนเถอะน่า แม่รองของเจ้าฆ่าตัวตายในคุกแล้ว! เรื่องใหญ่พอไหม!

“เจ้าว่าอะไรนะ! ใครฆ่าตัวตาย”

“อนุรอง! จะให้ข้าพูดอีกกี่ครั้งคนที่ฆ่าตัวตายก็คืออนุรองตระกูลหลิว!

“เมื่อไหร่กัน”

“ข้าเองก็ไม่รู้ แต่สาวใช้ของนางเข้าไปพบตอนเอาผ้าห่มเข้าไปให้ แต่เพิ่งมีคนจากจวนกตระกูลหลิวมาแจ้งแก่ท่านพ่อที่จวน ท่านพ่อก็เลยให้ข้ารีบควบม้ามาแจ้งข่าวแก่เจ้าและฮูหยินใหญ่ เนื่องด้วยไม่มีใครอยู่ที่จวนเลย พวกบ่าวไพร่เองก็ไม่รู้จะทำเช่นไร ฮูหยินต้องกลับจวนเดี๋ยวนี้เลย”

“มีคนไปส่งข่าวแก่ท่านพ่อหรือยัง”

“พี่ใหญ่ให้คนจัดการแล้ว เจ้ารีบเข้าไปบอกฮูหยินเถิด” มึนไปหมดแล้วตอนนี้ นางเดินมึนๆเขาไปในบ้านแล้วเข้าไปปลุกแม่ใหญ่ที่ตื่นมาแบบงงๆเช่นกัน

“แม่ใหญ่ไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะแจ้งเรื่องสำคัญให้ทราบ” ปลุกแม่ใหญ่เสร็จก็ต้องไปปลุกพี่เสี่ยวอิงให้ไปนอนเป็นเพื่อนฟางเอ๋อร์แล้วก็ไปปลุกท่านน้าลู่ไป๋เป็นคนสุดท้ายเพราะนางอยากให้มีผู้ชายไปกับพวกนางด้วยซักคน แม่ใหญ่ล้างหน้าล้างตาเสร็จก็มาพบนางที่นั่งมึนรออยู่ที่ห้องรับแขก “แม่รองตายแล้วเจ้าค่ะ”

“เจ้าว่าเช่นไรนะ”

“แม่ใหญ่ฟังไม่ผิดเจ้าค่ะ แม่รองฆ่าตัวตายในคุก ไท่หลงมาแจ้งแก่ข้าเอง ตอนนี้เราต้องกลับไปที่จวนเป็นการด่วนเพราะที่นั่นไม่มีผู้ใดพอจะตัดสินใจได้เลย ข้ากับท่านน้าลู่ไป๋แล้วก็ไท่หลงจะไปด้วยเจ้าค่ะ”

“ฮูหยินหลิวไม่ต้องกังวลขอรับ ตอนนี้พี่ใหญ่ของข้าล่วงหน้าไปรอที่จวนสกุลหลิวแล้ว”

“เช่นนั้นก็ไปกันเถิดเจ้าค่ะ ท่านน้าลู่ไป๋เตรียมรถม้าไว้แล้ว” นางไม่มีสติมากพอจะขี่ม้าในยามนี้หรอก ฟ้าด้านนอกยังมืดแม้จะใกล้เช้าแล้วก็ตาม แสงสว่างจากดวงจันทร์เป็นอย่างเดียวที่ทำให้พวกเขายังพอมองเห็น  มาถึงจวนก็เห็นทหารอยู่เต็มไปหมด พ่อบ้านหม่าเห็นแม่ใหญ่ก็รีบเข้ามารายงานพร้อมทั้งพาไปดูศพของแม่รอง

“นางดื่มพิษฆ่าตัวตายขอรับฮูหยิน”

“หมอมาตรวจร่างกายนางแล้วหรือเจ้าคะพ่อบ้านหม่า”

“ยังขอรับคุณหนูใหญ่ แต่ข้าพบว่าถ้วยยาสมุนไพรที่มีพิษอยู่ในมือนางขอรับ” มันฟังดูแปลกๆนะ นางหันไปสบตากับสหายแล้วเดินเข้าไปเปิดผ้าคลุมศพออกดูท่ามกลางเสียงกรีดร้องของสาวใช้และแม่ใหญ่แต่นางไม่สน เป็นหมอมาหลายปีชันสูตรศพมาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ สภาพแย่กว่านี้ก็เคยเจอมาแล้ว

“ดูจากสภาพนางแล้วก็คงตายจากพิษจริงๆ แต่นางฆ่าตัวตายเองหรือใครฆ่านางกันนี่สิ”

“เจ้าคิดว่ามีคนคิดฆ่านางงั้นหรือ” นางไม่ตอบเพราะไท่หลงไม่รู้เรื่องขององค์ชายแปด หากนางพูดอะไรมากไปจะไม่เป็นการดี ทางที่ดีควรพูดคุยเรื่องนี้กับจ้าวไท่หยาง นางหาผ้ามารองมือแล้วจับใบหน้าของอนุรองพลิกไปมาเพื่อหาร่องรอยอย่างอื่นแต่ก็ไม่พบ เนื้อตัวก็สะอาดสะอาดไม่มีร่องรอยของการต่อสู้

“ใครเป็นผู้เอายาสมุนไพรไปให้นางหรือเจ้าคะพ่อบ้านหม่า”

“เป็นสาวใช้ของนางขอรับ”

“แล้วตอนนี้สาวใช้คนนั้นอยู่ที่ใดหรือเจ้าคะ”

“ข้าจะให้คนไปตามเดี๋ยวนี้ขอรับ”

“มีอะไรหรือจิวเหมย”

“ข้าคิดว่านางไม่ได้ฆ่าตัวตายหรอกไท่หลง แต่มีคนอยากให้นางตายมากกว่า แม่รองเป็นอะไรหรือเจ้าคะพ่อบ้านหม่าเหตุใดถึงต้องดื่มยาสมุนไพร”

“ข้าน้อยก็ไม่ทราบได้ขอรับ ทุกเรื่องของอนุรองนั้นสาวใช้ของนางเป็นผู้จัดการเองทั้งหมด ทั้งอาหาร น้ำ หรือยาสมุนไพร เพราะนายท่านสั่งไว้ว่าห้ามช่วยเหลืออะไรนางเด็ดขาด ข้าน้อยเองก็ไม่ได้ไปดูนางเลยขอรับมีเพียงองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเท่านั้น กว่าจะรู้ว่านางสิ้นแล้วก็ตอนที่สาวใช้เอาผ้าห่มเข้าไปให้นางขอรับ”

“พ่อบ้านหม่าขอรับ สาวใช้ของอนุรองหนีไปแล้วขอรับ” ให้มันได้แบบนี้สิ!

“ข้าจะไปคุยกับพี่หยาง เจ้าตามพ่อบ้านหม่าไปที่เรือนของอนุรอง ค้นให้ละเอียดหากมีอะไรน่าสงสัยให้เก็บกลับมา พ่อบ้านหม่าช่วยนำทางไท่หลงด้วยนะเจ้าคะ แม่ใหญ่ไปนั่งพักก่อนนะเจ้าคะ ข้าขอไปคุยกับพี่หยางก่อน” นางเรียกสาวใช้ให้มาดูแลแม่ใหญ่แล้วเดินไปหาจ้าวไท่หยางที่คุมทหารตรวจดูรอบๆจวน “พี่หยางเจ้าคะ”

“ว่าเช่นไรหรือเหมยเอ๋อร์”

“ข้าคิดว่าแม่รองไม่ได้ฆ่าตัวตายเจ้าค่ะ แต่มีคนอยากให้นางตาย พี่หยางจำเรื่องที่ท่านคุยกับท่านพ่อเรื่ององค์ชายแปดได้หรือไม่เจ้าคะ จะเป็นไปได้หรือไม่หากพวกนั้นคิดกำจัดนางเพราะกลัวนางถูกจับได้”

“มันก็มีความเป็นไปได้สูง เพราะพี่ได้ยินว่าสาวใช้ของนางหนีไปแล้ว”

“แล้วศพของนางจะทำเช่นไรต่อหรือเจ้าคะ”

“นางแต่งเข้าจวนตระกูลหลิวแล้วย่อมเป็นสิทธิ์ของตระกูลหลิว เวลานี้ท่านแม่ทัพอยู่ชายแดนผู้ที่จะตัดสินใจคงต้องเป็นฮูหยินใหญ่ เรื่องนี้เราทำอะไรไม่ได้หรอกจิวเหมย หากไม่มีหลักฐาน”

“เจ้าค่ะ ข้าทราบ เช่นนั้นข้าไปคุยกับแม่ใหญ่ก่อนนะเจ้าคะ” นางเดินกลับไปหาแม่ใหญ่ที่นั่งอยู่ห่างจากศพไกลมากทีเดียว “แม่ใหญ่เจ้าคะ ท่านพ่อไม่อยู่เช่นนี้แม่ใหญ่ต้องจัดการเรื่องศพของแม่รองแทนนะเจ้าคะ”

“อย่างไรนางก็เป็นคนของตระกูลหลิวก็คงต้องฝังไว้ที่สุสานของตระกูลหลิวนั่นแหละจิวเหมย”

“แต่นายท่านเคยแจ้งบ่าวไว้ว่าหากอนุรองเป็นอะไรไปให้ส่งนางกลับตระกูลตงขอรับ ข้าน้อยแจ้งข่าวไปที่ตระกูลตงแล้วแต่ยังไม่มีผู้ใดมาขอรับ”

“ให้คนไปแจ้งอีกครั้งเถิดเจ้าค่ะพ่อบ้านหม่า ท่านพ่อเอ่ยปากเช่นนั้นแล้วคงไม่อาจฝังนางที่สุสานสกุลหลิวได้ หากตระกูลตงไม่มารับศพเกรงว่าแม่รองจะกลายเป็นศพไร้ญาติ” พ่อบ้านหม่าสั่งให้คนไปแจ้งแก่จวนสกุลตงอีกครั้งตามที่นางบอก “แล้วนี่พวกท่านได้ทำความสะอาดเรือนของแม่ใหญ่หรือไม่เจ้าคะ ข้าจะให้แม่ใหญ่ไปพักก่อน”

“ทำทุกวันไม่เคยขาดเจ้าค่ะ”

“ให้ท่านลู่ไป๋พาข้ากลับไปพักที่บ้านของเจ้าเถิดจิวเหมย อยู่ที่นี่เกรงว่าจะไม่ได้พัก เช่นไรก็ฝากพ่อบ้านหม่าจัดการเรื่องศพนางด้วยนะ ท่านแม่ทัพกล่าวเช่นไรก็ให้เป็นไปตามนั้น”

“ขอรับฮูหยินใหญ่”

“ท่านน้าลู่ไป๋พาแม่ใหญ่กลับบ้านไปก่อนนะเจ้าคะ ข้าคงอยู่จัดการเรื่องทางนี้ซักพักแล้วจะตามกลับไป”

“จะให้ข้ามารับหรือไม่”

“ไม่เป็นไรเจ้าคะ ข้ากลับเองได้ อย่าลืมไปที่ร้านช่างไม้ตามที่ข้าบอกนะเจ้าคะ” นางประคองแม่ใหญ่กลับไปขึ้นรถม้าโดยให้สาวใช้คนสนิทของแม่ใหญ่ตามกลับไปดูแลด้วย โดยไม่ลืมที่จะให้ท่านน้าลู่ไป๋แจ้งแก่พี่เสี่ยวอิงให้จัดหาที่นอนให้ ส่งแม่ใหญ่ขึ้นรถม้าเสร็จก็เดินไปหาไท่หลงที่เรือนของแม่รอง “พบอะไรหรือไม่ไท่หลง เจ้ามานานแล้วนะ”

“ไม่เลย มีเพียงข้าวของเครื่องใช้เท่านั้น ที่ห้องของสาวใช้เองก็ไม่พบอะไร”

“ไม่มีห่อยาสมุนไพรบ้างหรือไม่”

“ไม่มี”

“เช่นนั้นก็ช่างเถิด พวกนางคงไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ถูกจับได้หรอก ออกไปกันเถิด” นางเรียกพ่อบ้านหม่าให้มาจัดการข้าวของเครื่องใช้ของแม่รองทั้งหมด อะไรที่เป็นของแม่รองให้เตรียมเอาไปเผาหรือฝังรวมกับร่างของแม่รองให้หมด ส่วนทรัพย์สินนั้นพ่อบ้านหม่าแจ้งว่าเพราะแม่รองไม่มีบุตรทรัพย์สินทุกอย่างก็เลยจะเข้าไปอยู่รายการทรัพย์สินกองกลาง

นางกับไท่หลงกลับออกมายังโถงด้านนอกที่มีศพของแม่รองตั้งอยู่พร้อมด้วยพ่อบ้านหม่าที่ตามรอรับคำสั่งจากนางไม่ห่าง นั่งคุยกันอยู่ในนานคนจากจวนสกุลตงก็มาถึง ซึ่งคนที่มานั้นเหนือความคาดหมายของนางมาก

“ดูสิไท่หลง ข้าคิดว่าเสนาบดีตงจะมารับร่างบุตรสาวด้วยตัวเองเสียอีก”

“ให้คนมารับก็ถือว่าดีแล้ว หากไม่ไปตามอีกรอบมีหรือจะส่งคนมา” ชายคนนั้นที่นางคิดว่าเป็นพ่อบ้านหรือใครซักคนของตระกูลตงยืนคุยอยู่กับพ่อบ้านหม่า นางเองก็ทำเพียงนั่งดูอยู่เฉยๆไม่เข้าไปยุ่ง “ท่าไม่ดีแล้วกระมัง”

“คุณหนูใหญ่ขอรับ พ่อบ้านอิ่วมาแจ้งว่านายท่านตระกูลตงจะไม่รับร่างอนุรองกลับจวนขอรับ หากตระกูลหลิวไม่ฝังนางที่สุสานของตระกูลหลิวเองก็ให้ฝังยังสุสานศพไร้ญาติขอรับ”

“เหตุผลล่ะ”

“ไม่มีขอรับ นายท่านตระกูลตงแจ้งมาเพียงเท่านี้”

“เช่นนั้นก็ฝังที่สุสานศพไร้ญาติ ท่านพ่อพูดชัดแล้วว่าให้ส่งนางกลับตระกูลตงหากพวกเขาไม่รับก็ให้ทำตามคำสั่งของท่านพ่อและข้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องขัดคำสั่ง” ความผิดของอนุรองนั้นยังไม่ทันได้สะสางก็มาด่วนตายเสียก่อน แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ปักใจเชื่อไปแล้วว่าที่ท่านแม่ของนางตายไปเพราะพิษคงไม่แคล้วเป็นอนุรองที่เป็นคนทำ “ลงเอยเช่นนี้นับว่าสมควร ให้นางได้อยู่ในที่ที่ควรอยู่ ฝากจัดการด้วยนะเจ้าคะพ่อบ้านหม่า”

“ขอรับคุณหนูใหญ่”

“เช่นนั้นข้ากลับบ้านไปพักผ่อนก็นะเจ้าคะ หากมีเรื่องด่วนก็ให้คนไปแจ้งข้าที่บ้านได้” นางเอ่ยขอม้าหนึ่งตัวจากสหายซึ่งก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ได้ม้ามาแล้วก็เอ่ยลาไท่หลงแล้วควบกลับบ้านในทันที ทั้งไม่ได้นอน ทั้งเหน็ดเหนื่อย สุดจะเพลีย และสุดจะน่าโมโหที่มีคนมาขวางทางของนาง เป็นชายตัวใหญ่ถึงสี่คน ลองสาดธาตุดำใส่ดูหน่อยดีหรือไม่นะ!

“พวกท่านต้องการอะไรจากข้าไม่ทราบ”

“นายท่านของพวกข้าต้องการพบคุณหนูขอรับ”

“นายท่านของพวกท่านเป็นใครเล่าข้าจึงจำเป็นต้องไปพบตามคำขอ”

“รองเสนาบดีคลัง เยว่ฉินหรง ขอรับ” ควบม้ากลับจวนท่านพ่อตอนนี้ทันหรือไม่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.505K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,320 ความคิดเห็น

  1. #4227 nanzsiri (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 23:09
    ค่าตัวพี่ไท่หยางแพงหรอคะ หรือไท่หลงเป็นพระเอก
    #4,227
    0
  2. #4081 Teya-21 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 16:33
    ไรท์คะจีนโบราณมีส้อม ใช้แล้วเหรอค่ะ
    #4,081
    1
    • #4081-1 prawpislacto(จากตอนที่ 16)
      8 มีนาคม 2563 / 16:39
      ยุคนั้นไม่มีหรอกค่ะ นางสั่งทำเอาจ้า
      #4081-1
  3. #4036 yukai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 21:06

    ขอบคุณ
    #4,036
    0
  4. #3910 Nuthathai Por (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 13:16

    ขนาดอยู่เฉย ๆ ก็มีแต่เรื่องวิ่งเข้ามาหา

    #3,910
    0
  5. #3752 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 17:22
    ไม่ได้นอนล่ะ 55555
    #3,752
    0
  6. #3686 eng_oei (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 22:40

    การตายของแม่รองมี-งำ สงสารนาง ไม่มีโอกาสแก้ต่างให้ตัวเองเลย

    #3,686
    0
  7. #3202 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 19:40
    ไม่ต้องนอนแล้ววันนี้
    #3,202
    0
  8. #2959 ChaTzar (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 22:27
    อยากเห็นนางเอกระเบิดพลังชิบ
    #2,959
    0
  9. #2687 มากิริจัง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 06:46
    อืมนางเคยเป็นหมอทหารมาก่อน
    แต่กับดูค่อนข้างอ่อนแออ่อนไหว
    ถึงจะเกี่ยวข้องกับคนในปกครองก็เถอะ
    #2,687
    0
  10. #2465 150221 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 17:07
    เลวจริงๆคนพวกนี้
    #2,465
    0
  11. #2136 mmismy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 01:10
    ซัดธาตุใส่ไปเลยลูก มีแต่เรื่องทั้งวันไม่ได้พัก เหนื่อยตามเลย
    #2,136
    0
  12. #1624 kimurakung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 19:35
    ลองซัดธาตุ ใส่ดูสักทีก็ดีนะ
    #1,624
    0
  13. #1381 chanchan123 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 10:21
    ไท่หยางนี่ใช่พระเอกมั้ยอ่ะ ดูไม่ค่อยห่วงความปลอดภัยนางเอกเลย
    #1,381
    0
  14. #1037 Kebhom (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 21:57
    เป็นเด็กอายุ 11 ที่ชีวิตวุ่นวายดีจริงๆ เลย ไรท์หยุดแกล้งน้อง
    #1,037
    0
  15. #1033 แม่มดแห่งห้วงเวลา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 20:51
    ให้น้องได้นอนหน่อยเถอะ สงสารน้อง555
    #1,033
    0
  16. #904 tipgason (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 13:51

    พึ่งเคยเจอนางเอกโง่ก็เรื่องนี้แหละ ดูยังไงก็เป็นกับดัก
    #904
    2
    • #904-1 แม่มดแห่งห้วงเวลา(จากตอนที่ 16)
      29 มิถุนายน 2562 / 20:51
      โง่หน่อยก็ดี ฉลาดมาหลายเรื่องละ
      #904-1
    • #904-2 Lukhwa_111(จากตอนที่ 16)
      5 กรกฎาคม 2562 / 22:27
      แม่มดแห่งห้วงเวลา
      เราเห็นด้วยนะฉลาดไปก็ม่ายดี
      #904-2
  17. #483 Arm Be Euphoric (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 22:31
    ท่านตาก็บอกว่าจะเจอบททดสอบหลายอย่าง เลยสอนนั้นนู้นนี่ให้เยอะแยะ แต่ก็ไม่เห็นเอามาใช้ นอกจากปราณขาวดำ(ที่ไม่อยากให้ใครรู้) นักค้าอาวุธสงครามก็ไม่ใช่อาชีพที่คนดีๆเขาจะทำกัน คือแบบควรโหดหน่อยนะ เห็นจะจัดการอนุรองนานละ ตลกดี พูดไม่ต่ำกว่า 4 รอบ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร นางชิงตายไปก่อน จอบอ 555
    #483
    0
  18. #367 tigerdog (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 22:29
    งานเข้าตลอดเว
    #367
    0
  19. #357 Nista0227 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 21:18
    ว่าละ...
    #357
    0
  20. #330 pisutkaewprachum (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 07:12
    ไหนๆก็ไหนๆแล้วเอาปราณพิษหยอดให้นอนติดเตียงจนโดนถอดจากราชการไปเลย
    #330
    0
  21. #329 กาลคร้งหนึ่ง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 05:53

    นางเอกจะเจอกับอะไรอีกเนี่ย
    #329
    0
  22. #328 Krathay (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 03:42
    พี่หยางดีแต่ทำตาหวานเยิ้มใส่น้องแต่ไม่ยอมตามไปส่งนะ เดี๋ยวปั๊ดเลย....
    #328
    0
  23. #327 p-nam (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 01:03

    ขอบอกว่านางประมาทโคตรๆเลย รู้ว่ามีผ็ูไม่หวังดี แต่ก็ไปไหนมาไหนตามลำพัง

    #327
    0
  24. #326 r123123 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 00:08

    สงสารน้องจัง เรื่องร้ายๆมีมาติดๆเลย

    #326
    0
  25. #325 usaonly (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 23:59

    ตอน 15 กับ16 นี่เครียดจริง ๆ สงสารนางเอกมีเรื่องให้ปวดหัวไม่หยุดหย่อน เหมือนเคาะหาซ้ำกรรมซัดจริง ๆ ดีนะที่น้องเขา เข้มแข็ง คงจัดการได้ไม่ยาก ดูสิไฟไหม้เหลาอาหารปุ๊บ น้องก็จะเปิดร้านขายอาหารทันที คนมีสมองนี่คิดอะไรได้ทันการณ์จริง ๆ คราวนี้คงต้องจัดการกับญาติท่ีมาก่อกวนแล้ว รอดูว่านางจะจัดการอย่างไร ขอบคุณค่ะ

    #325
    0