หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 59 : ตอนที่ 59 หาผลประโยชน์จากเมืองที่ร่ำรวย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,085 ครั้ง
    30 มิ.ย. 63

“นี่เจ้า!...เรื่องจริงหรือ ที่ผ่านมาเจ้าหลอกลวงข้าหรือ!” หวงหย่งทั้งรู้สึกโมโหและดีใจในเวลาเดียวกัน ในใจของเขากำลังกู่ร้องด้วยความยินดี แต่ถึงอย่างไรเขาไม่ควรจะเชื่อคำพูดของสตรีร้อยเล่ห์ผู้นี้เต็มส่วน ต้องเผื่อใจเอาไว้บ้าง

“จริงสิเจ้าคะ เพราะมีเหตุจำเป็นข้าจึงต้องทำเช่นนี้ ท่านก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือว่าถึงข้าจะเป็นม่ายแต่ก็มีเทียบเชิญจากจวนต่างๆมาถึงข้าอยู่เสมอ ไม่อยากจะคิดว่าหากคุณชายและนายท่านผู้ร่ำรวยเหล่านั้นรู้ว่าข้ายังโสดจะเป็นเช่นไร”

“จะบอกว่าความงานของเจ้าเป็นเหตุอย่างนั้นสินะ ช่างมั่นใจในตัวเองดีแท้” หลิวอี้เฟยหน้ามืดครึ้มขึ้นมาเมื่อได้ยินหวงหย่งพูดเช่นนั้น อะไร นี่คิดว่าหลิวอี้เฟยผู้นี้ไม่งดงามอย่างนั้นหรือ! แม้แต่สาวงามอันดับหนึ่งของเมืองจิ่นเจียงยังสู้ความงามของข้าไม่ได้เลยนะ! “เมืองหลวงมีสาวงามที่งดงามกว่าเจ้ามากมายนัก แต่ที่ข้าชมชอบเจ้าไม่ใช่เพราะความงามหรอกนะ แต่เป็นเพราะจิตใจอันดีงามและตัวตนที่แสนร่าเริงสดใสของเจ้าต่างหาก”

“แต่ข้าไม่ชอบหน้าหนวดๆของท่านเลย”

“ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ ชายมีหนวดคือชายงาม เจ้าไม่เห็นหรืออย่างไรว่าบุรุษส่วนมากก็ไว้หนวดกันทั้งนั้น หนวดมันเพิ่มความสง่าให้บุรุษได้นะ ได้ยินว่าสาวงามมักชื่นชอบชายที่มีหนวดเงางาม” หลิวอี้เฟยตาโตด้วยความเหลือเชื่อ สตรีที่หวงหย่งพูดมานั่นคือผู้ใดกัน นางอยากจะแลกเปลี่ยนความคิดกับนางผู้นั้นเสียจริง

“เช่นนั้นท่านก็เว้นข้าไว้คนหนึ่งเถิดเจ้าค่ะ” หวงหย่งเราะออกมาเสียงดังลั่นเมื่อได้เห็นสีหน้าที่แสดงออกมาว่ารังเกียจหนวดนักหนาของนาง “หนวดที่ตกแต่งอย่างดีก็พอดูได้หรอก แต่หนวดที่ไว้ยาวจนลูบถักเปียได้นั้นมันไม่น่าชมเลยสักนิด” เสียงหัวเพราะของหวงหย่งยิ่งดังขึ้นไปเอง ชาวบ้านที่จับกลุ่มอยู่บริเวณนั้นหันมามองทั้งคู่อย่างสนใจจนหลิวอี้เฟยรู้สึกอับอายขึ้นมา “ท่านหยุดหัวเราะเลยนะ มีสิ่งใดให้น่าขำกัน พอเลยๆ มาคิดดีกว่าว่าวันปีใหม่นี้เราจะทำสิ่งใดกันดี”

“เจ้าไม่กลับเมืองเจียงซุนหรอกหรือ”

“ไม่ทันหรอกเจ้าค่ะ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันปีใหม่แล้ว ข้าคิดว่าอยู่ฉลองกันที่เมืองจิ่นเจียงก็ดีไม่น้อย” เพราะเมืองที่มีคนร่ำรวยอยู่มากมายเช่นนี้เป็นเมืองที่ดีที่จะได้กอบโกยเงินทองกลับไปอย่างไรเล่า “ข้าคิดจะทำการค้าขายบางอย่าง แต่หากชาวบ้านที่ตรงนี้กลับหมู่บ้านของพวกเขาไปหมดแล้วเราต้องหาที่พักในตัวเมืองจิ่นเจียงเอาไว้นะเจ้าคะ”

“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอก จิวซามีสหายอยู่ที่เมืองจิ่นเจียงและเขามีจวนหลังเล็กๆว่างอยู่ เราสามารถเข้าไปอยู่อาศัยชั่วคราวได้ ว่าแต่เจ้าจะค้าขายสิ่งใดหรือ เราต้องเช่าร้านโดยเฉพาะหรือไม่”

“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ เทศกาลปีใหม่คนมักออกมาเดินเที่ยวชมโคมไฟกันตามท้องถนน อากาศหนาวเช่นนี้หากมีของว่างกินเล่นร้อนๆไปขายล่ะก็ต้องขายดีมากเป็นแน่ ข้าคิดว่าจะขายของทอดอร่อยๆดูเจ้าค่ะ ไหนๆเราก็มีอุปกรณ์พวกกระทะอยู่แล้ว เตาแบบพกพาค่อยไปซื้อที่ตลาดเอาก็ได้”

“เช่นนั้นข้าจะให้จิวซาติดต่อสหายของเขาโดยด่วน หากวันสองวันนี้สามารถส่งชาวบ้านกลับหมู่บ้านจนหมดแล้วเราจะได้ย้ายเข้าไปอยู่ที่จวนของเขาได้เลย” หวงหย่งไม่รีรอ เขาลุกไปหาจิวซาที่ยังคงยุ่งกับการจัดการข้าวของอยู่กับจิวฟง หลิวอี้เฟยมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาไปแล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ

“อย่างน้อยก็ไม่ต้องจมอยู่กับความรู้สึกผิดเหล่านั้นมากนัก ท่านทำดีแล้วเจ้าค่ะท่านหวงหย่ง” ต้องส่งข่าวไปแจ้งที่จวนหลิวเสียหน่อยว่าปีใหม่นี้นางจะอยู่ที่นี่และฝากเหลียงฮูหยินช่วยดูแลหวงไป๋ให้ด้วยระหว่างนี้

หลิวอี้เฟยให้เสี่ยวจิงไปช่วยจิวฟงกับจิวซาอีกแรง วันรุ่งขึ้นชาวบ้านกลุ่มแรกก็มารับข้าวและธัญพืชแล้วขึ้นรถม้ากลับหมู่บ้านของพวกเขา โดยมีรถม้าอีกหลายคันที่จิวซาไปจัดหามาเพื่อขนข้าวของตามไปส่งพวกเขาจนถึงหมู่บ้าน เมื่อชาวบ้านกลุ่มแรกออกไปกลุ่มที่สองก็เตรียมเดินทาง ชาวบ้านทุกคนกล่าวขอบใจหวงหย่งกับหลิวอี้เฟยอย่างซาบซึ้งที่ได้ช่วยเหลือพวกเขาจนอยู่รอดมาได้ อีกทั้งยังมอบข้าวและธัญพืชจำนวนมากให้พวกเขาโดยไม่คิดเงินอีกด้วย

ใช้เวลาสองวันกว่าจะส่งชาวบ้านกลับไปยังหมู่บ้านของพวกเขาจนหมด ลานกว้างที่เคยมีกระโจมผู้ประสบภัยจำนวนมากก็กลับมาเป็นลานโล่งเช่นเดิม เมื่อพวกนางย้ายเข้าไปอยู่ในจวนหลังเล็กที่สหายของท่านจิวซาเป็นเจ้าของได้สองวันฮ่องเต้จ้าวอู๋หลงส่งสารกลับมาหาหวงหย่ง ใจความนั้นบอกว่าทุกอย่างลุล่วงไปได้ด้วยดี ผู้ประสบภัยทุกคนได้รับความช่วยเหลือจนหมดและมีความเป็นอยู่ที่ดี แล้วตอนนี้พระองค์ก็กำลังเดินทางกลับวังหลวงแล้วเช่นกัน

ก่อนถึงวันปีใหม่หลิวอี้เฟยที่กำลังเดินซื้อของในตลาดเมืองจิ่นเจียงก็ได้ยินข่าวเรื่องการเสด็จออกมาช่วยเหลือผู้ประสบภัยของฮ่องเต้จากชาวบ้านอย่างหนาหู กระแสเสียงความชื่นชมในตัวฮ่องเต้ครานี้คงทำให้การนั่งอยู่บนบัลลังก์ของจ้าวอู๋หลงมั่นคงขึ้น หลิวอี้เฟยยังได้ยินมาอีกว่าฮ่องเต้ได้สั่งปลดเจ้าเมืองหลายเมืองที่เมินเฉยไม่ช่วยเหลือผู้ประสบภัยเหล่านั้น และหนึ่งในเมืองที่เจ้าเมืองถูกปลดก็คือเมืองจิ่นเจียง

“เจ้าเมืองคนใหม่กำลังจะเดินทางมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว ข้าได้ยินว่าเป็นเชื้อพระวงค์ด้วยนะ”

“จริงหรือ แต่ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ทรงปรีชามาก พระองค์คงเลือกคนไม่ผิดหรอกใช่หรือไม่”

“ต้องเป็นเช่นนั้น หากไม่เป็นคนดีขยันซื่อสัตย์คงไม่ถูกแต่งตั้งให้มารับตำแหน่งที่นี่หรอก เมืองจิ่นเจียงคงจะสงบสุขและรุ่งเรืองขึ้นกว่าที่เป็นอยู่เป็นแน่” หลิวอี้เฟยยืนเลือกของไปด้วยฟังชาวบ้านซุบซิบนินทาไปด้วยอย่างเพลินเพลิน เรื่องเจ้าเมืองคนใหม่นั้นหลิวอี้เฟยรู้จากหวงหย่งแล้ว หาใช่เชื้อพระวงค์เช่นที่ชาวบ้านพูดกันหรอกแต่เป็นสหายของฮ่องเต้เอง

“นายหญิงเจ้าคะ แม่ค้าไก่บอกว่าเขาจะเอาไก่กับไข่ไปส่งให้เราช่วงค่ำวันนี้เจ้าค่ะ” หลิวอี้เฟยพยักหน้าอย่างพอใจ นางสั่งไก่จำนวนยี่สิบตัวเพื่อนำมาทำไก่ทอดขายในวันปีใหม่ นอกจากนี้ยังมีของทอดอย่างอื่นอีก เช่น เกี๊ยวหมูทอด ไส้กรอกหมูทอด แพนเค้กต้นหอม แพนเค้กมันฝรั่ง แพนเค้กผักดอง ซึ่งนางรับประกันความอร่อยทุกอย่าง

“แล้วเนื้อหมูล่ะเสี่ยวจิง เจ้าไปสั่งมาแล้วหรือยัง หากไม่มีเนื้อหมูเราจะไม่มีของขายนะ”

“สั่งแล้วเจ้าค่ะนายหญิง เขาจะเอาไปส่งให้เราช่วงค่ำเช่นกันเจ้าค่ะ”

“ดีมาก ปีใหม่นี้เจ้าต้องเหนื่อยนะเสี่ยวจิง ข้ารู้สึกว่าอยู่ที่เมืองนี้แล้วการเงินของข้าเฟื่องฟูขึ้นจริงๆ” หวงหย่งที่ยืนอยู่ข้างๆร้องเหอะออกมาเสียงดัง จะไม่ให้เฟื่องฟูได้เช่นไรก็นางเล่นเข้าโรงพนันไม่เว้นแต่ละวัน ชุ่นหยุนที่เป็นเจ้าของโรงพนันจิ่นหยูแทบจะมากราบไหว้ขอร้องหวงหย่งเพื่อไม่ให้หลิวอี้เฟยไปเยือนโรงพนันของเขาอีก พอถูกห้ามแทนที่หลิวอี้เฟยจะหยุดแต่ก็ไม่ เมื่อไปโรงพนันเดิมไม่ได้นางก็ไปโรงพนันอื่นที่แม้จะเล็กกว่าแต่ก็ทำเงินให้นางไม่น้อย

“บ่าวไม่กลัวเหนื่อยหรอกเจ้าค่ะ อยู่กับนายหญิงนั้นบ่าวสนุกมาก ได้ทำงานตั้งหลายอย่าง”

“มีแต่เจ้านี่แหละที่ทำงานหนักแล้วสนุก ไปกันเถิดข้าอยากไปดูร้านผ้าทางด้านโน้นเสียหน่อย ว่าแต่ท่านหวงหย่งไม่มีกิจการอยู่ที่เมืองจิ่นเจียงบ้างหรือเจ้าคะ ที่นี่การค้ารุ่งเรืองไม่น้อย ดีกว่าเมืองเจียงซุนอยู่มากทีเดียว” 

“ไม่มีหรอก ข้าเคยคิดจะซื้อร้านเหมือนกันแต่ไม่มีผู้ใดยอมขายเลย พ่อค้าแม่ค้าที่เปิดร้านอยู่ก็เป็นคนเก่าแก่ที่อาศัยอยู่ที่เมืองจิ่นเจียงมานานแล้ว ไม่มีผู้ใดยอมขายร้านให้ข้าเลยสักคน ข้าจึงต้องไปเปิดกิจการที่เมืองอื่นแต่ก็มาที่เมืองจิ่นเจียงเป็นครั้งคราวเผื่อว่าข้าจะสามารถซื้อร้านได้สักที่”

“ก็ไม่แปลกใจ จะมีผู้ใดอยากตัดช่องทางทำกินที่รุ่งเรืองของตนเองเล่าเจ้าคะ ดูก็รู้ว่าแต่ละร้านขายดีขนาดไหน” หลิวอี้เฟยเดินนำไปที่ร้านแพรพรรณร้านที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจิ่นเจียง ผ้าหลากชนิดหลากสีอวดโฉมให้คนมาจับจอง เถ้าแก่เห็นลูกค้าที่ดูสง่างามกำลังเดินเข้ามาในร้านก็รีบมาต้อนรับทันที ชุดบนตัวของพวกเขาแม้แต่สาวใช้ก็ล้วนทำจากผ้าไหมชั้นเลิศ ดูจากความเงางามของผ้าแล้วนั้นเป็นผ้าไหมแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เขาจึงอดถามขึ้นอย่างสนใจไม่ได้

“ขออภัยขอรับ ไม่ทราบว่าผ้าไหมที่นำมาตัดชุดของทุกท่านนั้นเป็นผ้าจากร้านใดหรือขอรับ”

“เป็นผ้าไหมจากร้านหวงเห่อที่เมืองหลวง เจ้าถามทำไมหรือ” หวงหย่งที่เห็นดวงตาอันเป็นประกายของเถ้าแก่ร้านแล้วก็เข้าใจในทันทีว่าเขาสนใจผ้าไหมที่นำมาตัดชุดของพวกเขามาก “เป็นร้านของข้าเอง”

“โอ้ ข้ามีตาหามีแววไม่ เป็นนายน้อยตระกูลหวงนี่เอง ข้าไม่ปิดบังว่าข้านั้นสนใจผ้าที่นำมาตัดเสื้อของพวกท่านมาก ไม่ทราบว่าคุณชายหวงพอจะมีแบ่งขายให้ร้านของข้าบ้างหรือไม่ขอรับ” ร้านขายแพรพรรณหวงเห่อโด่งดังมากในเมืองหลวง เป็นที่รู้กันดีว่าเจ้าของร้านนั้นเป็นบุตรชายของท่านอัครเสนาบดีหวงหยุน หากเถ้าแก่สามารถผูกสัมพันธ์ทางการค้ากับคุณชายหวงผู้นี้ได้ก็เป็นเรื่องดีกับร้านของเขาที่เมืองจิ่นเจียงไม่น้อย

หลิวอี้เฟยใช้ศอกสะกิดหวงหย่งให้ตอบรับทำการค้ากับเถ้าแก่ผู้นี้โดยเร็ว เพราะผ้าที่เถ้าแก่สนใจนั้นเป็นผ้าที่นางนำออกจากมิติ แน่นอนว่าคนแก่เงินอย่างหลิวอี้เฟยไม่มีทางปล่อยให้โอกาสค้าขายนี้หลุดมือไปได้แน่นอน

“ได้สิ ข้าจะให้หลงจู๊ที่ร้านนำผ้ามาให้ร้านของเจ้าก็แล้วกัน แต่ราคาไม่ถูกหรอกนะ ไหมที่นำมาทอผ้านี้เป็นไหมชนิดพิเศษ มีเพียงสองร้านเท่านั้นที่มีผ้าชนิดนี้ขาย และข้ามั่นใจว่าร้านข้ามีมากกว่าร้านนั้นแน่นอน”

“ได้ขอรับๆ เท่าไหร่ก็เชิญคุณชายบอกมาได้เลยขอรับ”

“พับละสองร้อยเหรียญทอง” หลิวอี้เฟยตาโตมองหวงหย่ง นางขายให้เขาพับละหนึ่งร้อยเหรียญทองเองนะ “ข้าไม่คิดราคาขนส่งและจะให้หลงจู๊นำผ้ามาให้เจ้าเลือกสีถึงร้าน หากเจ้าตกลงข้าจะส่งข่าวไปแจ้งเขาทันที” เถ้าแก่ร้านคำนวณราคาในใจอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าเมืองจิ่นเจียงมีเศรษฐีอยู่เต็มเมืองไปหมด ผ้าที่คุณภาพดีขนาดนี้ต่อให้ขายพับละหนึ่งพันเหรียญก็ย่อมมีคนซื้อ เครื่องแต่งกายเป็นสิ่งของที่ใช้โอ้อวดฐานะอย่างหนึ่ง ทำไมคุณหนูคุณชายถึงจะไม่ซื้อผ้าพวกนี้เล่า และหากมีขายที่ร้านของเขาเพียงร้านเดียงเงินทองจะไปอยู่ที่ไหนเสียหากไม่ใช้ถุงเงินของเขา

“ข้าตกลงขอรับ ข้าจะซื้อผ้าจากร้านของคุณชายพับละสองร้อยเหรียญทอง” หลิวอี้เฟยยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เดินเข้ามาว่าจะดูผ้าไปทำผ้าปูโต๊ะเสียหน่อยแต่กลับได้ทำการค้าเสียอย่างนั้น ดีจริงๆ

“เมื่อตกลงกันแล้วท่านช่วยนำผ้าฝ้ายอย่างดีสีขาวมาให้ข้าสักพับเถิดเจ้าค่ะเถ้าแก่”

“ได้ๆขอรับ แม่นางโปรดรอสักครู่ขอรับ” เถ้าแก่รีบไปนำผ้าฝ้ายอย่างดีสีขาวมาให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายหวงหย่ง หากมากับนายน้อยตระกูลหวงก็คงจะมีความสำคัญไม่น้อย เขาจะต้องจดจำนางไว้และปฏิบัติต่อนางอย่างดี

เมื่อเสร็จธุระจากร้านแพรพรรณแล้วพวกนางก็รีบกลับจวนไปเตรียมของที่จะขายในวันพรุ่งนี้ทันที เมื่อพ่อค้าแม่ค้านำไก่ ไข่ไก่แล้วก็เนื้อหมูมาส่ง จวนเล็กๆที่สหายของจิวซาให้พวกนางมาอยู่ศัยโดยไม่คิดเงินก็ไม่สงบอีกต่อไป ทุกคนช่วยกันคนละไม้คนละมือ แม้แต่หวงหย่งก็ถูกสั่งให้ช่วยปอกมันฝรั่งจำนวนมาก

“เจ้าแน่ใจใช่หรือไม่ว่าเราจะไม่ออกแรงโดยเปล่าประโยชน์”

“สบายใจได้เจ้าค่ะท่านหวงหย่ง หากเราขายไม่ได้หรือขายไม่หมดเราก็เอาไปแจกให้ขอทานเพื่อเป็นของขวัญวันปีใหม่ได้ แต่ข้าว่าเช่นไรก็ขายได้เจ้าค่ะแล้วข้าก็ยังเตรียมไว้ส่วนหนึ่งเพื่อแจกให้คนยากไร้เหล่านั้นด้วย”

“แสนดีจริงๆ เหมาะแล้วจะที่เป็นฮูหยินของข้า” หลิวอี้เฟยถอยหายใจอย่างเอือมระอาแล้วไปช่วยเสี่ยวจิงทำไส้กรอกกับลูกชิ้น แต่หวงหย่งเห็นว่าใบหน้าของนางนั้นแดงระเรื่ออย่างน่าดูชม ไม่เพียงหวงหย่งเท่านั้นที่สังเกตเห็นแต่เสี่ยวจิงก็เห็นใบหน้าอันแดงก่ำของหลิวอี้เฟยเช่นกัน นางจึงหัวเราะคิกคักที่เห็นนายหญิงเขินอายเช่นนี้

รุ่งเช้าทุกคนตระเตรียมของชุดแรกไปขายที่ตลาดกัน จิวฟงได้ไปหาที่ตั้งร้านเอาไว้รอแล้วและเป็นทำเลที่ดีมาก หลิวอี้เฟยนำเตาพกมาจุดไว้ด้านหลังโต๊ะที่ใช้วางอาหารขาย จุดเตาและยกกระทะขึ้นตั้งจากนั้นก็เทน้ำมันจำนวนมากลงไป ของทอดวันนี้นั้นนางจะขายเพียงชิ้นล่ะหนึ่งอีแปะเท่านั้น อยากกินเท่าไหร่ก็คีบของทอดใส่ในจานใบไม้แห้งได้เลย หวงหย่งจะเป็นผู้คำนวณราคาและรับเงินด้วยตนเอง หลิวอี้เฟยกับจิวซารับหน้าที่ทอด จิวฟงช่วยเรื่องไฟ เสี่ยวจิงเป็นคนขาย

เช้าวันปีใหม่แบบนี้คนออกมาจับจ่ายซื้อของจำนวนมาก เมื่อของทอดชุดแรกถูกยกขึ้นมาวางบนถาดไม้ก็เริ่มมีคนมามุงทันที และเมื่อได้ยินว่าของทอดชิ้นล่ะหนึ่งอีแปะเท่านั้นต่างก็คีบใส่จานกระดาษกลับไปลองชิม น้ำมันนั้นมีราคาแพงการจะได้กินอาหารทอดนั้นไม่ใช่เรื่องที่จะทำกินได้ทุกวัน เมื่อมีของทอดชิ้นล่ะหนึ่งอีแปะมาขายทำไมคนจะไม่ซื้อ

“หนึ่งอีแปะหมดเลยหรือ ถูกจัง จะอร่อยหรือเปล่าไม่ใช่ว่ามีแต่แป้งหรอกนะ” เสี่ยวจิงได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มให้ลูกค้าแล้วนำเกี๊ยวทอดชิ้นหนึ่งมาตัดครึ่งให้ลูกค้าดูไส้ข้างใน หลิวอี้เฟยนั้นไม่ขี้เหนียวและทำการค้าอย่างซื่อสัตย์นางจึงใส่ไส้หมูสับกับผักกาดขาวในเกี๊ยวจำนวนมาก ยิ่งทอดมาร้อนๆไส้ข้างในจะชุ่มฉ่ำอร่อยสุดๆ 

“พวกเจ้าไม่ต้องกังวลว่าจะไม่อร่อยหรอก ก่อนออกมาขายข้ากินเกี๊ยวไปห้าสิบอัน ไก่ทอดอีกนับไม่ถ้วน มันอร่อยแน่นอน” หวงหย่งที่นั่งคิดเงินอยู่เอ่ยขึ้นยืนยันถึงความอร่อยของเกี๊ยวทอดกับไก่ทอด คนที่ซื้อไปแล้วจึงยืนกินอยู่ใกล้ๆร้านของทอดเพื่อลองชิม หากอร่อยเช่นที่คุณชายผู้นี้พูดจริงๆจะได้ซื้อกลับไปอีกเยอะๆ

“อร่อย! นี่มันอร่อยเกินไปแล้ว ข้าไม่เคยกินของทอดที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน เนื้อหมูข้างในก็แน่นและชุ่มฉ่ำสุดยอด” นอกจากเกี๊ยวแล้วลูกค้าคนนั้นยังซื้อไส้กรอกกับไก่ทอดไปด้วย ไส้กรอกหมูแม้จะชิ้นไม่ใหญ่มากแต่ก็อัดแน่นไปด้วยเนื้อและไขมันที่บดผสมกันอย่างลงตัว ไก่ทอดก็กรอบอร่อยจนน้ำตาของลูกค้าคนนั้นเกือบจะไหลออกมาอยู่แล้วเชียว

เมื่อได้ยินว่ามันอร่อยทุกคนก็ต่างยื้อแย่งเพื่อจะซื้อของทอดกลับไป จิวฟงที่คุมไฟอยู่ด้านหลังต้องออกมาช่วยจัดระเบียบและบอกให้พวกเขาเข้าแถว หลิวอี้เฟยอดไม่ได้ที่จะตะโกนบอกลูกค้าว่ามีอาหารที่ยังไม่ทอดอยู่อีกมากและวันนี้นางก็จะขายอยู่ที่เดิมทั้งวันทั้งคืนจนกว่าจะพ้นวันปีใหม่ ทุกคนจะได้กินของทอดอร่อยๆแน่นอน

“มันอร่อยมากจริงนะๆ เมื่อครู่ข้าซื้อไปสองสามชิ้นรสชาติของมันดีกว่าอาหารในเหลาหรูหราเสียอีก” หวงหย่งพยักหน้าเห็นด้วย อาหารเหลาหรูหราพวกนั้นจะสู้อาหารพื้นๆของว่าที่ฮูหยินของเขาได้เช่นไร เทียบกันไม่ติดสักนิด!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.085K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2143 natjirat (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 07:43

    แนะนำไร้ทไว้เรื่องนึงนะ ลดๆความงกเงินของนางเอกลงบ้างก็ดีนะ อย่างอื่นโดยรวมแล้วดีมาก

    #2,143
    0
  2. #2121 fsn (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 18:51

    อ่านวิธีตั้งราคาขายแล้วก็แบบ จริงๆ ต้นทุนสินค้าคงไม่เท่าไหร่อะนะ เนี้ยเราซื้ออะไรกันอยู่นี่

    #2,121
    0
  3. #1513 sevenroses (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 10:25

    ความอวยว่าที่แฟนนี่สุดๆจริงๆเลยท่านหวงหย่ง

    #1,513
    0
  4. #1480 Mimee-Mookky (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 01:32
    นี่ก็อวยว่าที่ภรรยาจริงๆ
    #1,480
    0
  5. #1479 Rapicha (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 23:24
    สนุกสุดยอดยิ่งอ่านยิ่งวางไม่ลง
    #1,479
    0
  6. #1478 JOYNER (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 21:42
    พบคนอวดเมีย 1 อัตรา
    #1,478
    0
  7. #1477 Moo.chompoo (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 21:39
    ทำไมขายถูกจัง
    #1,477
    0
  8. #1475 Pannmak (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 21:19

    รักเรื่องนี้มากๆๆ ติดสุดๆๆ ชอบที่สุดคือความมโนของพี่หย่ง ขอบคุณไรท์มากๆๆนะคะแต่งสนุุกมากเลยค่ะ

    #1,475
    0
  9. #1474 Kungbible (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 21:06
    อยากกินเลย
    #1,474
    0
  10. #1473 Xialyu (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 20:59
    ยอคนกันเองอิอิ
    #1,473
    0
  11. #1471 Waew_lovebook (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 18:56
    อยากกินบ้าง
    #1,471
    1
    • #1471-1 pimnapatsukfung(จากตอนที่ 59)
      30 มิถุนายน 2563 / 20:18
      +++++ หิวเลย
      #1471-1
  12. #1470 Patch2510 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 18:27

    เห็นภาพตาม ทำให้อยากกินเลย

    #1,470
    0
  13. #1469 K@NomJeeB (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 18:14

    อยากกินเท็มปุระเลยอะไรท์
    #1,469
    0
  14. #1468 SuShiRoll (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 17:21

    ท่านหวงหยอดเก่งงง55555

    #1,468
    0
  15. #1467 DarkRi (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 17:14
    พบคนอวยว่าที่ภรรยาหนึ่งอัตรา5555
    #1,467
    0
  16. #1466 kikijajakiki (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 16:49
    นวดยังมโนตอนจบทุกตอน 555
    #1,466
    0
  17. #1465 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 16:31
    น้ำลายไหลอ่ะไรท์.
    #1,465
    0
  18. #1463 chomchow (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 15:12

    โอ๊ยยยย

    -บ้าหนวด ขี้มโนเป็นที่หนึ่ง ใครเค้าจะไปเป็นว่าที่ฮูหยินให้คุณกันคะ 555555555555555

    ขอบคุณคุณไรท์ที่คลอดพระเอก_นางเอกแบบออกมา น่ารักทุกคนเลยค่ะ
    #1,463
    0
  19. #1462 oachaporn (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 14:56

    หิวเลย
    #1,462
    0
  20. #1461 ae15051973 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 14:56

    อวยว่าที่เมียเหลือเกินจ้า
    #1,461
    0
  21. #1460 NuReader (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 14:55
    55555555 พบคนหลงว่าที่เมียหนึ่งอัตรา ขยันอวยขยันหยอดยิ่ง
    #1,460
    0
  22. #1459 ผู้หญิงที่มีหัวใจ (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 14:40

    หิวเลย

    #1,459
    0
  23. #1458 นาน่านะ (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 14:40

    แหมมมม อวยว่าที่เมียเหลือเกิ๊นนะหวงหย่ง แอบหมั่นไส้ 55555

    #1,458
    0
  24. #1457 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 14:26
    สนุกมาก
    #1,457
    0
  25. #1456 lolay_l (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 14:26
    เหม็นความรักหว่ะ5555
    #1,456
    0