หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 58 : ตอนที่ 58 เปิดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,976
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,146 ครั้ง
    29 มิ.ย. 63

“บอกข้าทำไม”

“ข้าอยากได้เจ้ามาเป็นฮูหยินของข้า หากไม่บอกเจ้าแล้วจะให้ข้าบอกผู้ใด” หลิวอี้เฟยกรอกตามองบนใส่หวงหย่งโดยไม่รักษามารยาท นี่มันใช่เวลามาพูดเรื่องนี้งั้นหรือ! “หึ เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก เช่นไรสักวันเจ้าก็ต้องแต่งเข้าจวนของข้าแน่นอน มารดาของไป๋เอ๋อร์ต้องเป็นเจ้าเท่านั้น”

“อ่ะ เขากำลังจะเริ่มประมูลกันแล้วเจ้าค่ะนายหญิง” ทันใดนั้นสตรีรูปร่างบอบบางแต่ร่างกายช่างเย้ายวนก็เดินออกมาที่ลานตรงกลางของโรงประมูล หลิวอี้เฟยจ้องมองสตรีที่เปิดเผยเนื้อหนังดันอกได้ใหญ่โตมโหฬารอย่างสนใจ 

“นางคือแม่นางอวิ๋นเหมยขอรับ เป็นหนึ่งในสตรีที่งดงามที่สุดของเมืองจิ่นเจียง ทั้งยังเป็นเจ้าของโรงประมูลแห่งนี้ด้วย วันนี้ของที่นำมาประมูลคงมีค่ามากเป็นแน่ขอรับแม่นางอวิ๋นถึงได้ออกมาทำหน้าที่ด้วยตนเองเช่นนี้”

เสียงหวานหยาดเยิ้มเอ่ยแนะนำตัวและแจ้งกติกาสำหรับการประมูลให้ผู้ร่วมประมูลได้รับทราบ จากนั้นของชิ้นแรกก็ถูกยกขึ้นไปวางบนแท่นไม้ที่โรงประมูลได้เตรียมไว้ ซึ่งเป็นชิ้นที่หลิวอี้เฟยไม่ได้สนใจเท่าไหร่นักเพราะมันเป็นเพียงสมุนไพรหายากชิ้นหนึ่งเท่านั้น เมื่อสื่อสารถามมังกรน้อยทั้งห้าก็พบว่าสมุนไพรชนิดนี้นั้นมังกรเขียวสามารถหาด้โดยง่าย นางจึงไม่นึกสนใจจะประมูลมาครอบครอง 

ชิ้นที่สอง สาม สี่ ห้า ก็ยังไม่น่าสนใจอยู่ดี แต่สิ่งที่ทำให้นางสนใจขึ้นมาบ้างก็คือราคาที่ประมูลสิ่งของแต่ละชิ้นนั้นจำนวนมหาศาลมาก ซึ่งนางคิดว่าหากเอาสมบัติที่นางมีอยู่ในตอนนี้ออกมาประมูลสักชิ้นน่าจะทำเงินให้ได้ไม่น้อย

“นี่ท่านหวงหย่ง หากมีเห็ดหอมเหมันต์ออกมาประมูลบ้างท่านคิดว่าจะมีคนประมูลหรือไม่เจ้าคะ”

“มันจะถูกแย่งชิงประมูลอย่างดุเดือดแน่นอน! เห็ดหอมเหมันต์เป็นหนึ่งในสิ่งของหายากที่สุดชิ้นหนึ่ง หากมีคนนำออกมาประมูลเมื่อไหร่ราคาตั้งต้นของมันคงไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนเหรียญทอง” หลิวอี้เฟยตาโตขึ้นด้วยความตกใจ มือของนางเย็นเฉียบเมื่อคิดว่าวันนี้อาจจะได้เงินไปเติมในคลังสมบัติของนางจำนวนมาก

ไม่รอช้า หลิวอี้เฟยล้วงเข้าไปในย่ามที่ให้เสี่ยวจิงถือเอาไว้แล้วหยิบกล่องไม้กล่องหนึ่งออกมา นางเปิดกล่องออกแล้วยื่นไปให้หวงหย่ง “ท่านจำวันที่ข้าเข้าป่าไปตามลำพังได้หรือไม่ ซึ่งข้าได้สิ่งนี้มา” หวงหย่งมองของที่อยู่ในกล่องใบเล็กนั้นแล้วดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง “ข้านำมันเข้าประมูลได้หรือไม่”

“จิวฟงนำไปจัดการ บอกว่าเห็ดหอมเหมันต์ดอกนี้เป็นของที่ข้าอยากส่งประมูล” จิวฟงรับเอากล่องไม้นั้นมาจากหลิวอี้เฟยด้วยมือสั่นเทา เห็ดชนิดนี้ไม่ใช่ว่าผู้ใดอยากครอบครองก็ได้หรอกนะแต่หลิวอี้เฟยกลับมีมันพกติดตัว แม่นางหลิวผู้นี้ชอบทำให้เขารู้สึกหัวใจจะวายตายอยู่ตลอดเวลาจริงๆ

จิวฟงถือกล่องเห็ดหอมเหมันต์ออกจากห้องไปอย่างทะนุถนอม เขาหายไปนานจนหลิวอี้เฟยอดกังวลไม่ได้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่ แต่ขณะที่นางกำลังว้าวุ่นใจอยู่นั้นเสียงอ่อนหวานของอวิ๋นเหมยก็เรียกความสนใจของคนในโรงประมูลอีกครั้ง หลิวอี้เฟยเห็นกล่องคุ้นตาในมือของอวิ๋นเหมยก็ตื่นเต้นอย่างมาก 

“ขออภัยที่ทำให้การประมูลต้องหยุดชะงักไปเจ้าค่ะ แต่เมื่อครู่นี้มีจอมยุทธ์ผู้หนึ่งได้นำของล้ำค่าที่ยากจะประเมิณค่าได้มาร่วมประมูลในครั้งนี้ด้วย” อวิ๋นเหมยสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นเต้น “ของที่อยู่ในมือของข้าในขณะนี้นั้นเป็นสุดยอดของหายากที่ต่อให้ท่านมีความสามารถก็ยากจะค้นพบ นี่คือ...เห็ดหอมเหมันต์”

“อะไรนะ! มีผู้นำเห็ดหอมเหมันต์เข้าร่วมประมูลงั้นหรือ”เกิดความโกลาหลขึ้นทันทีเมื่ออวิ๋นเหมยเปิดเผยสินค้าประมูลชิ้นใหม่ ทุกคนกำลังคำนวณเงินในถุงของตนอย่างรวดเร็วโดยเฉพาะเถ้าแก่ร้านสมุนไพรและนักปรุงยาทั้งหลาย หลิวอี้เฟยเห็นทุกคนสนใจเช่นนั้นก็ยิ้มกว้างออกมาอย่างโล่งใจ และเมื่อได้ฟังราคาตั้งต้นที่แสนโหดนางก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม

“เห็ดหอมเหมันต์ดอกนี้เราจะเริ่มประมูลกันที่ราคาหนึ่งแสนเหรียญทองเจ้าค่ะ เชิญขานราคาที่ทุกท่านสู้ไหวได้เลย ซึ่งของล้ำค่าชิ้นนี้ต่อให้อีกร้อยปีก็อาจจะไม่มีมาประมูลอีกแล้วนะเจ้าคะ” แน่นอนว่าสิ่งที่อวิ๋นเหมยพูดนั้นถูกต้อง ไม่มีผู้ใดยอมนำเอาของล้ำค่าเช่นนี้ออกมาประมูลแลกเงินหรอก 

ทุกคนสู้ราคากันอย่างดุเดือดราวกับว่าคลังสมบัติของพวกเขาที่สะสมมาทั้งชีวิตนั้นก็เพื่อใช้ในวันนี้ ไม่นานราคามันก็สูงถึงห้าล้านเหรียญทอง หลิวอี้เฟยนั่งคำนวณเงินที่ตนจะได้รับอย่างมีความสุขจนหวงหย่งถอนหายใจอย่างเอือมระอา ไม่ว่าเช่นไรสตรีที่เขาหลงรักผู้นี้ก็ยังคงชื่นชอบเงินไม่เปลี่ยนแปลง

“ยี่สิบล้านเหรียญทอง!” เงียบกริบกันทั้งโรงประมูล

ด้วยราคาที่สูงขนาดนี้ก็ยากที่จะมีผู้ใดสู้ราคา ขณะที่หลิวอี้เฟยคิดว่าวันนี้นางคงได้เงินกลับมากกว่าสิบล้านเหรียญอยู่นั้นเสียงของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังออกมาจากห้องที่อยู่ติดกับห้องที่พวกนางนั่งอยู่

“ห้าสิบล้านเหรียญทอง” และด้วยราคานี้จึงทำให้คนจากห้องข้างๆได้รับเห็ดหอมเหมันต์ไว้ในครอบครอง

เมื่องานประมูลสิ้นสุดหลงจิวฟงก็เป็นผู้ไปรับเงินจากอวิ๋นเหมยด้วยตนเอง หลังจากหักค่าดำเนินการให้โรงประมูลไปแล้วหลิวอี้เฟยก็ยังได้รับมามากถึงสี่สิบห้าล้านเหรียญทอง ช่างเป็นจำนวนเงินที่มหาศาลจริงๆ โชคดีที่นางได้รับมาเป็นตั๋วเงินไม่เช่นนั้นคงต้องนำมันฝากในแหวนมิติของหวงหย่งอย่างช่วยไม่ได้

“พอใจแล้วสิ”

“ข้าพอใจสุดๆเลยเจ้าค่ะท่านหวงหย่ง นี่หากเมืองเจียงซุนมีโรงประมูลข้าคงร่ำรวยไปแล้ว”

“ทุกวันนี้เจ้ายังไม่ร่ำรวยอีกหรือ แค่เงินที่ได้จากการขายผักผลไม้ของเจ้าก็ไม่มีที่จะเก็บแล้วกระมัง”

“ท่านก็พูดเกินไป ข้าไม่ได้มีมากขนาดนั้นเสียหน่อยเจ้าค่ะ ไปกันเถิดเจ้าค่ะ วันนี้ข้าจะเลี้ยงอาหารชั้นเลิศพวกท่านเอง ดูสิว่าจะอร่อยสู้เหลาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียงซุนได้หรือเปล่า” หลิวอี้เฟยเดินนำไปที่ร้านเหลาอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากโรงประมูลอย่างร่าเริง แต่เมื่อเห็นรายการอาหารที่มีแต่อาหารจานเนื้อก็ต้องผิดหวัง 

“ถึงจะมีแต่อาหารจานเนื้อแต่ก็รสชาติไม่เลวเลยนะ ข้าเคยมากินอยู่หลายครั้ง”

“ช่วงนี้ท้องข้าย่อยได้ไม่ดีเลยเจ้าค่ะ กินแต่แป้งและเนื้อมาหลายวันโดยไม่ได้กินผักเลย” เพราะเสี่ยวจิงก็นอนในกระโจมเดี๋ยวกับนางจึงทำให้ไม่สะดวกที่จะเข้ามิติ อีกอย่างคือผักในมิติก็ไม่มีให้กินด้วยเพราะนางใช้แปลงทั้งหมดปลูกแตงโม แมล่อนและแคนตาลูปจนเต็มพื้นที่เลย ผักดองที่นำมาด้วยก็ไม่ได้ช่วยมากนัก

“อดทนหน่อยนะ หากฝ่าบาทส่งสารกลับมาเมื่อไหร่เราจะเดินทางกลับเมืองเจียงซุนทันที”

“หิมะหยุดตกแล้วขอรับแม่นางหลิว อีกสองสามวันชาวบ้านที่อยู่กับพวกเราก็จะเดินทางกลับหมู่บ้านของพวกเขาได้แล้วขอรับ ขอเพียงมั่นใจว่าฝ่าบาทได้ช่วยผู้ประสบภัยหมดแล้วพวกเราก็จะกลับเมืองเจียงซุนได้อย่างสบายใจ

สำหรับหลิวอี้เฟยนั้นอาหารก็ถือว่ารสชาติใช้ได้แต่ก็ไม่ได้อร่อยมากสมราคาที่แสนแพง นางจึงกินไปนิดหน่อยแล้วรอกลับไปทำผัดกะเพราไข่ดาวอร่อยๆกินเมื่อตอนกลับไปที่พักดีกว่า

“เจ้าอยากไปที่อื่นอีกหรือไม่ ที่นี่มีร้านเครื่องประดับสวยๆอยู่ด้วยนะ”

“ข้าไม่สนใจของสวยงามพวกนั้นหรอกเจ้าค่ะ เรากลับที่พักกันดีกว่าหากช้ากว่านี้เกรงว่าจะมืดค่ำเสียก่อน” ทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็กลับไปที่โรงรับฝากม้าแล้วกลับไปยังจุดตั้งกระโจมทันที โชคดีที่หิมะหยุดตกบ้างแล้วแต่หิมะก็ยังไม่ละลายเท่าไหร่เพราะอากาศยังไม่อุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ช่วงกลางคืนนี่หนาวอย่างกับนอนในน้ำแข็ง “พรุ่งนี้ท่านควรเอาข้าวแจกจ่ายให้ชาวบ้านได้แล้วนะเจ้าคะท่านหวงหย่ง เผื่อว่าพวกเขาอยากจะเดินทางกลับหมู่บ้านกันแล้ว”

“ข้าจะเตรียมเอาไว้คืนนี้เลย ว่าแต่เจ้าไปเจอเห็ดหอมเหมันต์ในป่าได้อย่างไร มันไม่ใช่เห็ดที่หาได้ง่ายเลยนะ”

“บังเอิญเจ้าค่ะ ข้าก้มเก็บเห็ดอย่างอื่นอยู่แล้วเห็นว่าเห็ดดอกนี้แตกต่างจากเห็ดอื่นจึงเก็บมาดู แต่ข้าจำได้ว่าเคยเห็นรูปวาดของเห็ดชนิดนี้ในตำราเล่มหนึ่งของสามีเจ้าค่ะ เมื่อตรวจสอบอย่างดีแล้วจึงมั่นใจว่าคือเห็ดหอมเหมันต์”

“อดีตสามี! เขาคืออดีตสามีของเจ้า!”

“พูดเบาๆข้าก็ได้ยินแล้วเจ้าค่ะทำไมต้องเสียงดังด้วย!” หวงหย่งหน้าบูดบึ้งเมื่อได้ยินนางพูดถึงศัตรูหัวใจ แม้คนผู้นั้นจะตายลงไปนอนในหลุมแล้วก็ตาม ไม่คิดว่าหลิวอี้เฟยจะยังจำเรื่องราวของคนผู้นั้นได้อยู่อีก มันทำให้เขารู้สึกยุบยิบในใจ หลิวอี้เฟยเองก็ขบขันไม่น้อย เด็กหนุ่มนี่ขี้หึงกันจริงๆ มันก็แค่ข้ออ้างที่นางสร้างขึ้นเท่านั้น หึงลมๆแล้งๆจริงๆ

เมื่อมาถึงยังจุดที่พักหลิวอี้เฟยก็ตรงไปทำอาหารให้ตนเองก่อนเป็นอย่างแรก อาหารที่เหลาอาหารนั้นเลี่ยนจนเกินไปแม้จะอร่อยแต่นางก็กินไปได้นิดเดียว ไม่นานข้าวกะเพราหมูสับเผ็ดๆกับไข่ดาวก็ส่งกลิ่นหอมและพร้อมกิน แม้แต่หวงหย่งที่กินอิ่มจนแน่นท้องไปแล้วยังต้องกลืนน้ำลายตามเมื่อเห็นนางตักข้าวเข้าปากอย่างมีความสุข

หวงหย่งเห็นนางกินข้าวเอร็ดอร่อยก็ไม่รบกวน เขาเดินไปเรียกชาวบ้านมารวมตัวเพราะตอนนี้ฟ้ายังไม่มืดจึงเป็นจังหวะที่ดีที่จะเรียกชาวบ้านผู้ประสบภัยมาพูดคุย เมื่อชาวบ้านมารวมกันกันพร้อมหน้าแล้วเขาก็เอาข้าวและธัญพืชจำนวนมากออกจากแหวนมิติมาวางไว้ตรงหน้าพวกเขาโดยมีจิวฟงกับจิวซาคอยช่วยเหลือ

“นี่เป็นข้าวและธัญพืชที่จะมอบให้พวกเจ้าทุกคน หากผู้ใดต้องการกลับไปยังหมู่บ้านของตนเองก็ให้มารับของเหล่านี้จากพวกข้าได้เลย ผู้ใหญ่จะได้ข้าวคนละสองร้อยชั่งธัญพืชสามร้อยชั่ง เด็กก็จะได้ข้าวและธัญพืชเช่นกันแต่ได้คนละหนึ่งร้อยชั่งเท่านั้น หากขนกลับไม่ไหวข้าจะให้คนของข้านำรถม้าไปส่งพวกเจ้าจนถึงหมู่บ้านเอง ผู้ใดอยู่หมู่บ้านเดียวกันก็ให้จับกลุ่มกันมา ข้าวและธัญพืชเหล่านี้คงพอให้พวกเจ้ากินไปได้หลายเดือน ตัดสินใจเช่นไรก็มาแจ้งคนของข้าได้เลย”

แน่นอนว่าชาวบ้านไม่มีทางปฎิเสธข้อเสนอที่ดีแบบนี้แน่นอน พวกเขาเรียกจับกลุ่มกันเป็นหมู่บ้านแล้วมาแจ้งจำนวนคนแก่จิวฟงเพื่อที่วันพรุ่งนี้จิวซาจะได้ไปจัดหารถม้าและเกวียนส่งของจากเมืองจิ่นเจียงมารับชาวบ้านที่นี่และไปส่งยังหมู่บ้านของพวกเขา เมื่อหลิวอี้เฟยกินเสร็จหวงหย่งก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว

หลิวอี้เฟยนั่งจิบชาหลังอาหารอย่างเพลิดเพลิน แม้จะอากาศหนาวแต่ชาร้อนๆก็ช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นไม่น้อย เมื่อหวงหย่งจัดการเรื่องชาวบ้านเสร็จก็มานั่งจิบชากับนางเช่นกัน เสี่ยวจิงนำขนมบัวลอยหลากหลายไส้มาให้นายหญิงของตนกินคู่น้ำชา แม้ท้องจะอิ่มจะแน่นแต่หลิวอี้เฟยก็ยังอดไม่ได้ที่จะจิ้มขนมเข้าปากไปสองสามชิ้น

“หลิวอี้เฟย ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับเจ้า”

“พูดมาได้เลยเจ้าค่ะ” หวงหย่งหมุนจอกน้ำชาในมือด้วยความไม่แน่ใจ แต่เมื่อคิดว่าหลิวอี้เฟยคือสตรีที่เขาหลงรักและคิดจะสร้างครอบครัวกับนางเช่นที่เขาไม่เคยรู้สึกกับสตรีใดมาก่อน เขาก็คิดว่าสมควรที่จะเปิดใจและเปิดเผยทุกเรื่องกับนาง โดยเฉพาะเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา

“เจ้าเคยสงสัยหรือไม่ว่ามารดาของไป๋เอ๋อร์เป็นใคร แล้วเหตุใดไป๋เอ๋อร์จึงกำพร้าแม่”

“เคยสงสัยเจ้าค่ะ แต่ทุกคนก็ต้องมีความลับเป็นของตนเอง ท่านก็เช่นกัน”

“มันไม่ใช่ความลับหรอก ที่เมืองหลวงคนเขารู้กันทั่วนั่นแหละ อันที่จริงแล้วไป๋เอ๋อร์ไม่ใช่ลูกข้าหรอกแต่เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของพี่ชายของข้า...ที่ตายไปแล้ว” หลิวอี้เฟยชะงักจอกน้ำชาที่กำลังยกจรดปากไปเล็กน้อย 

“หากท่านไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่าหรอกเจ้าค่ะ”

“ข้าอยากให้เจ้ารู้ทุกเรื่องของข้า เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนมันก่อนข้างสะเทือนใจข้า วันนั้น...ข้ากับพี่ใหญ่พร้อมด้วยพี่สะใภ้และหลานชายตัวน้อยที่เพิ่งเกิดได้ไม่นานกำลังเดินทางไปหาครอบครัวบิดามารดาของพี่สะใภ้ที่ต่างเมือง ระหว่างทางมีโจรดักซุ่มอยู่ในป่าทำการบุกปล้นรถม้าของพวกเรา พวกมันฆ่าพี่ชายกับพี่สะใภ้แต่ข้ากับหลานนั้นรอดตาย”

“ไม่ต้องเล่าแล้วเจ้าคะ...”

“รอดมาได้อย่างหวุดหวิดเลยล่ะ เพราะอะไรเจ้ารู้หรือไม่...เพราะพี่ชายเอาตัวของเขาบังตัวข้ากับลูกขายของเขาเอาไว้ แต่โชคของข้าคงยังมีอยู่บ้างเพราะตอนนั้นได้มีจอมยุทธ์ผู้หนึ่งได้เดินทางผ่านมา เขาได้ช่วยเหลือข้ากับหลานเอาไว้ได้แต่พี่ชายกับพี่สะใภ้นั้นสิ้นลมหายใจไปแล้ว...” หวงหย่งหยุดไปพักหนึ่งเมื่อความทรงจำในวันนั้นกระจ่างชัดขึ้นอีกครั้ง เขายกน้ำชาขึ้นจิบเล็กน้อยแล้วเริ่มเล่าต่อ

“...ข้าไม่ได้หมดสติและรับรู้เห็นชัดทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คำขอสุดท้ายจากปากพี่ชายคือขอให้ข้าช่วยดูแลไป๋เอ๋อร์ให้ดีที่สุดเท่าที่ข้าจะทำได้ ก่อนเขาจะสิ้นลมเขาจดจ้องมาที่ข้าพร้อมกับรอยยิ้มแสนอบอุ่นเช่นที่เขามองข้ามาตลอด เมื่อข้ารู้ว่าจะไม่มีพี่ชายผู้ที่เคยสั่งสอนทุกอย่างและอยู่เคียงข้างมาตลอดอีกแล้วนับจากนี้ ข้านั้นแทบสูญสิ้นความเป็นตนเอง จอมยุทธ์ผู้นั้นดูแลข้ากับหลานแล้วช่วยข้านำศพของพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้กลับเมืองหลวงก่อนจะจากไป...”

“...เรื่องหลังจากนั้นบิดาก็เอาแต่ทำงานไม่มีหยุดพักเพราะความเสียใจ มารดาที่รักพี่ชายของข้ายิ่งกว่าชีวิตของนางก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน นางเกลียดข้า กล่าวโทษข้ากับไป๋เอ๋อร์ สาปแช่งพี่สะใภ้ที่ตายไปแล้วที่เป็นต้นเหตุให้พี่ชายต้องเดินทางไกลจนต้องจบชีวิตลง ข้าเข้าใจเพราะอนาคตของพี่ใหญ่กำลังไปได้ดี เขาเก่งกาจและไม่เคยทำให้ท่านพ่อท่านแม่ผิดหวังเลย ผิดกับข้าที่ทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง หลังพิธีศพของพี่ใหญ่จบลงข้าก็ราวกับคนที่ไม่มีมารดาอีกต่อไป ถูกทุบตีไม่เว้นแต่ละวันแต่ข้าก็อยู่เช่นนั้นเพื่อชดใช้ให้กับชีวิตของพี่ชายและเป็นที่ระบายความเสียใจของมารดา...”

“...จนเมื่อจอมยุทธ์ผู้นั้นได้มาเยี่ยมเยือนที่จวนและรับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับข้าเข้าโดยบังเอิญ เขาเอ่ยขอกับบิดาเพื่อให้ข้าติดตามเขาไปร่ำเรียนวิชาซึ่งท่านพ่อก็อนุญาต ข้าได้ขอให้ไป๋เอ๋อร์ที่ยังเล็กไปกับข้าด้วยเพราะหากปล่อยหลานเอาไว้เขาคงไม่รอดจากมือมารดาของข้าเป็นแน่ จอมยุทธ์ผู้นั้นก็คือประมุขคนก่อนของพรรควิหคเหิน ข้าจึงอยู่ที่นั้นมาตลอดและไม่เคยกลับไปที่จวนอีกเลย ไป๋เอ๋อร์ก็ได้รับการเลี้ยงดูจากศิษย์พี่ทุกคนเป็นอย่างดี จนเมื่อปีก่อนที่ข้าจำเป็นต้องเอาตัวไป๋เอ๋อร์ไปฝากบิดาไว้ ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุด เพราะมันทำให้ไป๋เอ๋อร์เกือบต้องตาย”

“ท่านเข้มแข็งมากเจ้าค่ะท่านหวงหย่ง เข้มแข็งมากและเก่งมาก ไม่ต้องรู้สึกผิดแล้วนะเจ้าคะ เพราะท่านดูแลเสี่ยวไป๋ได้ดีที่สุดแล้ว พี่ชายกับพี่สะใภ้ของท่านจะต้องภูมิใจในตัวท่านแน่นอน”

“เรื่องนี้ไม่มีทางลบออกจากใจของข้าได้หรอก ข้ายังรู้สึกผิดและสำนึกผิดเสมอมา”

“ไม่ต้องลบมันออกไปหรอกเจ้าค่ะ ขอเพียงใช้ชีวิตให้ดีโดยไม่ต้องยืดติดกับมันมากก็พอ” หลิวอี้เฟยนับถือหวงหย่งเป็นอย่างมาก เห็นพี่ชายตายต่อหน้าต่อตาแต่ผ่านมาได้ถึงขนาดนี้ต้องเป็นคนที่เข้มแข็งมากจริงๆ

“แล้วเจ้าล่ะ เล่าเรื่องของเจ้าให้ข้าฟังบ้างได้หรือไม่ ข้าอยากรู้เรื่องของเจ้านะหลิวอี้เฟย”

“เรื่องข้าน่ะหรือเจ้าคะ มันไม่มีอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ แต่ที่ข้ายังปิดบังท่านอยู่ก็เห็นจะเป็นเรื่อง...ข้ายังไม่เคยแต่งงานเจ้าค่ะ สามีอะไรนั่นข้าไม่เคยมีหรอก ฮ่าๆๆๆ” รู้เอาซะด้วยว่าคนที่ท่านหึงหวงมาตลอดน่ะไม่เคยมีตัวตน ฮ่าๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.146K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2082 parnpiglet (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 12:12
    เกลียดพระเอก ฮือออ
    #2,082
    0
  2. #2005 minhochanyeol123 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 14:48
    555+, กำลังซึ้งน้ำตาคลอกับเรื่องเล่าของเสี่ยวหย่ง พอหนูหลิวบอกว่าตัวเิงไม่เคยมีสามีแค่นั้นแหบะนึกหน้า้สี่ยวหย่งออกเลย 555+
    #2,005
    0
  3. #1476 อยากอ่าน (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 21:31

    หวงหย่งเป็นพระเอกจริงๆเหรอ

    #1,476
    0
  4. #1434 35419 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 12:27
    รอค่ะ55555555
    #1,434
    0
  5. #1431 vpjkotwvhlkf (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 01:41
    อยากเห็นหน้าพระเอกยามรู้ความจริง
    #1,431
    1
    • #1431-1 baochompoo2525(จากตอนที่ 58)
      30 มิถุนายน 2563 / 02:11
      +1..จะโดนงอนรึเปล่านางเอกเรา
      #1431-1
  6. #1430 NuReader (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 01:26
    ตามมาขำด้วยคนจร้าาา 555555 เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยเฟยเฟย
    #1,430
    0
  7. #1429 noonongz (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 00:52
    5555555
    #1,429
    0
  8. #1428 keroro-minny (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 23:43
    มีแววโดนลงโทษ555
    #1,428
    0
  9. #1427 tigerdog (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 23:20
    รอตอนต่อไปเลย5555
    #1,427
    0
  10. #1426 Hwoung (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 21:58
    จูบลงโทษไปเลยคะ 555
    #1,426
    0
  11. #1425 Xialyu (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 20:32
    หึงไปตั้งเยอะ555
    #1,425
    0
  12. #1424 wadeepanman (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 20:02
    อยากรู้ตอนต่อไปมากเลย น้องสารภาพว่าไม่มี...แล้วท่านห่วงหยงจะมีอาการอย่างไร
    #1,424
    0
  13. #1422 Ptttttch (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 19:38
    น้องงงงง โดนแน่ๆๆๆ
    #1,422
    0
  14. #1421 Mickey1603 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 18:43
    คิดจะบอกก็บอกกันง่ายๆอย่างงี้เลย ดีใจกับหวงหย่งด้วยที่ความพยายามในการหยอดน้องบ่อยๆนั้นเริ่มเห็นผลแล้ว แต่ป่านนี้คงช็อกไปแล้วมั้ง อยากเห็นหวงหย่งจับน้องมาลงโทษสักหน่อยที่ชอบทำให้หึงเป็นลมบ้าหมูทุกครั้งที่ได้ยินน้องพูดถึงสามี?มมโน แม่ของหวงหย่งนี่เลือกรักลูกไม่เท่ากันชัดเจนดีเนอะ แก่แล้วสมองยังประมวลถูกผิดไม่ถูกอีกเหรอ? ส่วนพ่อของหวงหย่งก็ทำแต่งานไม่สนใจว่าลูกหลานจะอยู่ยังไงด้วยเชื่อใจในตัวฮูหยินเอกมากเกินไป ทั้งๆที่หวงหย่งโดนฮูหยินเอกผู้เป็นมารดาบังเกิดเกล้ากระทำขนาดนั้นเนี่ยนะ? คหสต.นะ คำว่า "กลอกตา", "ประเมิน", "ปฏิเสธ" เขียนแบบนี้น๊า สู้ๆค่ะ ไรท์
    #1,421
    0
  15. #1420 MeaniE_18 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 18:34
    งือค้างงงง ขออีกตอนได้มั้ยคะ อยากเห็นปฏิกิริยาของอิพี่ 5555
    #1,420
    0
  16. #1419 _Noppawan_ (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 18:16

    ร้ายกาจจจจจจ
    #1,419
    0
  17. #1418 salapaona (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 17:49

    เปิดเผยแบบนี้ ตาหน้าหนวดก็ดีใจแย่นะซิ
    #1,418
    0
  18. #1417 natsume0000 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 17:28

    จับกอดหอมแก้มให้จมเขี้ยวเลยพี่หนวด555+หลอกให้หึงซะได้....หันดูพี่หนวดยิ้มแก้มแตกไปแล้ว555+
    #1,417
    0
  19. #1416 Nanthara (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 16:54
    พี่หนวดจุดพุฉลอง555555555555
    #1,416
    0
  20. #1415 aphadsara (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 16:54

    หวงหย่ง ฟังจบคงเงิบบื้อไปเลยแน่ๆ 555

    #1,415
    0
  21. #1414 Sureepond9585 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 16:33

    รอดูตอนหน้า มีคนดีใจมากแน่ๆเลย 55555
    #1,414
    0
  22. #1413 Pannmak (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 16:29

    เอาแล้วพี่หย่งคงรุกน่าดู

    #1,413
    0
  23. #1412 ae15051973 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 16:11

    น้องจะโดนท่านพี่ทำโทษหรือป่าวนะ
    #1,412
    0
  24. #1411 luckyJum (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 15:34
    ที่นี้จะหัวใจวายรึจะอะไรว่ามาเลยท่านหวงหย่ง555
    #1,411
    0
  25. #1410 Kungbible (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 15:34
    ดีใจที่บอกความจริงกันได้เสียที
    #1,410
    0