หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 56 : ตอนที่ 56 ขายข้าวราคาถูก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,054 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

“เจ้า...” จ้าวอู๋หลงกล่าวสิ่งใดไม่ออกเมื่อหน้าอกของเขาบีบรัดจนลมหายใจติดขัด อีกทั้งศรีษะก็เริ่มก้มลงโดยที่เขาควบคุมตนเองไม่ได้ ราวกับบางสิ่งบางอย่างในร่างกายและจิตใจกำลังยอมสิโรราบ

‘หยุดเถอะน้องโกลด์ คนผู้นี้เป็นฮ่องเต้ผู้ครองแคว้นนะ หากให้เขามาก้มหัวเคารพข้าต่อหน้าราษฎรของเขาเกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องดี’ มังกรทองได้ยินนายหญิงของตนสื่อสารมาเช่นนั้นก็คลายความกดดันลงและยอมปล่อยให้มังกรผู้ปกปักษ์ฮ่องเต้เป็นอิสระ เมื่อความกดดันหายไปจ้าวอู๋หลงก็กลับมาหายใจได้ปกติเช่นเดิม 

แต่ขณะที่เขากำลังเงยหน้าขึ้นเพื่อต่อว่าสตรีตรงหน้าดวงตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้เห็นร่างของมังกรทองที่กำลังทอแสงสีทองระยิบระยับอยู่รอบตัวหลิวอี้เฟย มังกรทองที่สง่างามและน่าเกรงขามจ้องมองบุรุษผู้อยู่เหนือทุกคนอย่างคุกคามราวกับเตือนเขาว่าห้ามทำให้หลิวอี้เฟยขุ่นเคืองใจไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามเป็นอันขาด

“ลุกขึ้นเถิดเพคะ พระองค์คุกเข่าต่อหน้าหม่อมฉันเช่นนี้อาจจะทำให้หม่อมฉันถูกตัดหัวข้อหาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงได้นะเพคะ” หวงหย่งได้ยินนางพูดเช่นนั้นก็ช่วยประคองจ้าวอู๋หลงขึ้นจากพื้น 

“เจ้ารู้ว่าข้าเป็นใครอย่างนั้นหรือ”

“คนที่ท่านหวงหย่งรอคอยอยู่ก็คงมีเพียงฝ่าบาทเท่านั้นแหละเพคะ กำลังกังวลกันอยู่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับสารที่ส่งไปหาพระองค์หรือเปล่าถึงได้ล่าช้าเช่นนี้ แต่เห็นฝ่าบาทเดินทางมาปลอดก็รู้สึกคลายใจลงแล้วเพคะ เชิญที่ด้านในกระโจมก่อนเถิดเพคะหม่อมฉันจะนำขนมกับน้ำขิงไปถวาย” จ้าวอู๋หลงที่รู้สึกว่าร่างกายยังอ่อนแรงจากพลังที่กดดันเขาเมื่อครู่จึงยอมให้หวงหย่งพยุงเข้าไปในกระโจมแต่โดยดี ไม่นานหลิวอี้เฟยก็เดินเข้ามาพร้อมกับถาดใส่ขนมกับน้ำขิง

“น้ำขิงที่หลิวอี้เฟยได้ทำไว้เมื่อสักครู่พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทลองเสวยดูเพราะมันช่วยให้ร่างกายอบอุ่นได้ดี”

“พวกเจ้าไม่ต้องมากพิธีพูดราชาศัพท์กับข้าหรอก” จ้าวอู๋หลงรับถ้วยน้ำขิงที่หวงหย่งส่งให้มาจิบ ความเผ็ดร้อนของมันช่วยให้ร่างกายของเขาอบอุ่นขึ้นจริงๆ “ที่ข้ามาช้าเพราะเสบียงในคลังนั้นมีน้อยมาก จึงจำเป็นต้องจัดหาเสบียงที่มีอยู่ในเมืองหลวงเพิ่มเติม แต่ในช่วงที่เพิ่งพ้นจากสงครามเช่นนี้ล้วนไม่มีผู้ใดยอมขายเสบียงในจวนให้ข้าเลย”

“ลำบากฝ่าบาทแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ก็บอกว่าไม่ต้องใช้ราชาศัพท์ไงล่ะเสี่ยวหย่ง ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใดรู้ว่าข้าเป็นผู้นำเสบียงมาช่วยเหลือราษฎรด้วยตนเอง ชาวบ้านข้างนอกนั่นก็ไปปิดปากพวกเขาเสียด้วย แล้วก็เจ้า...แม่นางหลิวเจ้าไม่จำเป็นต้องทำตัวมากพิธีกับข้าเลย อันที่จริงข้าไม่ลำบากเท่าไหร่หรอก แต่ถึงข้าจะรีบร้อนขนาดไหนก็ยังช้ากว่าแม่นางหลิวสินะ”

“พอได้รับสารจากท่านหวงหย่งก็รีบออกเดินทางเลยเจ้าค่ะ”

“เสบียงที่ข้านำมานั้นไม่ได้มากมายอะไรนักไม่แน่ใจว่าจะพอช่วยเหลือชาวบ้านไปได้สักกี่วัน”

“เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลหรอกขอรับ หลิวอี้เฟยเอาเสบียงมาด้วยจำนวนมากซึ่งข้าได้เก็บเสบียงเหล่านั้นไว้ในแหวนมิติเรียบร้อยแล้ว คิดว่าคงพอบรรเทาความเดือดร้อนของชาวบ้านไปได้จนพ้นฤดูหนาวเลยล่ะขอรับ” จ้าวอู๋หลงพึงพอใจมากกับเรื่องนี้ “ฝ่าบาท เอ่อ คุณชายจ้าว...ข้าคิดว่าเสบียงที่คุณชายนำมานั้นสามารถนำไปช่วยเหลือชาวบ้านที่เมืองอื่นๆได้นะขอรับ ข้าได้ข่าวมาว่ามีหลายเมืองที่มีผู้ประสบภัยจำนวนมากไปขอความช่วยเหลือ”

“เจ้าบอกมาว่ามีที่ไหนบ้างข้าจะให้องครักษ์นำเสบียงไปช่วยเหลือโดยเร็ว” หวงหย่งแจ้งรายชื่อเมืองตามที่สายข่าวของเขาแจ้งมาโดยไม่ขาดตกบกพร่อมแม้แต่เมืองเดียว แต่เสบียงที่จ้าวอู๋หลงนำมานั้นเพียงพอสำหรับช่วยเหลือได้สองถึงสามเมืองเท่านั้น หลิวอี้เฟยจึงเสนอให้นำเสบียงที่หวงหย่งเก็บไว้ในแหวนมิติส่งไปด้วย “แล้วที่นี่เสบียงจะพอหรือ”

“ไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ มีอาหารเพียงพอแน่นอน” จ้าวอู๋หลงนั้นยังไม่กล้าที่จะมองหน้าหลิวอี้เฟยโดยตรง เพราะมังกรสีทองที่น่าเกรงขามยังคงจดจ้องเขาอยู่ทุกขณะ แม้จะไม่ได้แสดงท่าทีข่มขู่แต่ด้วยอำนาจของมังกรทองย่อมทำให้ฮ่องเต้ตัวเล็กๆเช่นเขาเกรงกลัวจนหัวหดได้เช่นกัน หลิวอี้เฟยที่เห็นว่าฮ่องเต้อึดอัดเมื่อมีนางอยู่ด้วยจึงขอตัวออกไปดูชาวบ้านทำอาหารด้านนอก เมื่อนางออกไปพ้นกระโจมแล้วจ้าวอู๋หลงก็ถอนหายใจออกมาราวกับได้รับการปลดปล่อย

“ดูท่านหวาดกลัวหลิวอี้เฟยนะขอรับ”

“เจ้าไม่กลัวนางหรือเสี่ยวหย่ง บรรยากาศรอบตัวนางช่างน่าอึดอัดยิ่งนัก”

“ข้าก็เคยรู้สึกอย่างนั้นเช่นกัน แต่มันก็นานมาแล้ว ท่านพักผ่อนสักหน่อยเถิดขอรับข้าจะออกไปช่วยงานที่ด้านนอก อากาศในตอนกลางคืนหนาวเย็นกว่าตอนนี้มากต้องรีบให้ทุกคนคลุมกระโจมใหม่โดยเร็ว”

“นี่ข้าไม่ใช่ศิษย์พี่ของเจ้าแล้วอย่างนั้นหรือเสี่ยวหย่ง เพราะข้าหายไปโดยไม่ติดต่อเจ้าใช่หรือไม่เจ้าถึงได้ทำตัวห่างเหินกับข้านัก หรือว่าเจ้านับถือเพียงต้วนอี้ฉวนเป็นศิษย์พี่กัน” 

“พวกท่านนี่ทำตัวเป็นเด็กกันจริงๆ” หวงหย่งออกจากกระโจมโดยไม่สนใจเสียงคร่ำครวญถึงความคับข้องใจของอดีตศิษย์พี่ที่ชอบเรียกร้องความสนใจ หลิวอี้เฟยที่กำลังปั้นแป้งบัวลอยอยู่นั้นมองหวงหย่งที่รีบร้อนออกมาด้วยความขบขัน “เจ้าหัวเราะอะไรกัน รีบๆทำสิข้าหิวแล้วนะ” 

“พวกข้าก็เร่งมือกันอยู่นี่ไงท่านไม่เห็นหรือ! นู้น ไปช่วยทหารนู้นไป”

“เมื่อครู่มันเกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ เหตุใดฝ่าบาทถึงได้ทรุดตัวลงไปกับพื้นเช่นนั้น เกี่ยวกับพลังบางสิ่งบางอย่างในตัวเจ้าหรือเปล่า” หวงหย่งทรุดนั่งลงข้างๆนางแล้วเอ่ยกระซิบถามเบาๆให้ได้ยินกันสองคน ในใจของเขากังวลว่าหากเป็นเพราะพลังจากตัวนางจริงๆอาจจะทำให้นางเดือดร้อนได้

“ไม่รู้สิเจ้าคะ ข้าไม่มีพลังอะไรสักหน่อย อาจจะเพราะอากาศหนาวก็เป็นได้” หลิวอี้เฟยทำหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราวหวงหย่งจึงไม่ซักนางอีก เขาเอื้อมมือไปคว้าเอาก้อนแป้งมาแล้วปั้นเป็นบัวลอยช่วยนาง 

ต้มน้ำขิงได้ประมาณห้าหม้อเสี่ยวจิงกับจิวฟงก็กลับมา หม้อกับกระทะอัดแน่นอยู่ในรถม้าจนแทบล้นออกมา ขนาดของมันใหญ่กว่าหม้อที่หลิวอี้เฟยแวะซื้อมาระหว่างทางเสียอีก ซึ่งนางพอใจมากและรีบสั่งให้นำหม้อกับกระทะเหล่านั้นไปล้างทำความสะอาดทันที เสี่ยวจิงที่ถูกสั่งให้นั่งพักอยู่นั้นไม่ลืมจะรายงานทุกสิ่งที่ได้พบเจอมาให้นางได้รู้

“ราคาข้าวสูงขึ้นมากเจ้าค่ะ ข้าวขาวชั้นเลวสูงถึงชั่งละสิบเหรียญเงิน แบบนี้ชาวบ้านจะเอาเงินที่ไหนซื้อ”

“คนเรามักจะเอาปรียบคนที่ด้อยกว่าตนเองเสมอเมื่อมีโอกาส ไม่แปลกใจที่ร้านค้าเหล่านั้นจะทำเช่นนี้” ในใจของหลิวอี้เฟยนั้นคิดหาทางแก้ไขและแก้เผ็ดร้านค้าเหล่านั้นในทันที ไม่ใช่ว่าอยากจะตัดโอกาสทำการค้าของผู้อื่นหรอกนะ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ไม่ควรที่จะเอารัดเอาเปรียบกันมากเกินไป “เอาข้าวไปขายแข่งกับพวกเขาดีหรือไม่เสี่ยวจิง”

“นี่เจ้าคิดจะทำสิ่งใดอีกหลิวอี้เฟย”

“ก็ในเมื่อฝ่าบาทมาถึงที่นี่แล้วเราก็ใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้สิท่านหวงหย่ง ฝ่าบาทมีพระเมตตานำข้าวมาขายให้ราษฎรในราคาถูกจนเหมือนแจกฟรี ท่านไม่คิดหรือว่าชื่อเสียงของฝ่าบาทในใจของชาวบ้านจะดีขนาดไหน”

“ที่เจ้าพูดมาก็น่าสนใจไม่น้อย หากทำได้จริงข้าก็สนับสนุนความคิดนี้ของเจ้า แต่ข้าวที่ฝ่าบาทเอามานั้นน้อยนิดคงจะขายได้ไม่มากนัก” หวงหย่งสนใจที่หลิวอี้เฟยเสนอขึ้นมาไม่น้อย แต่เมื่อคำนวณปริมาณเสบียงที่ฮ่องเต้นำมาแล้วหากแบ่งออกไปขายคงจะไม่เพียงพอที่จะกระจายไปช่วยชาวบ้านที่เมืองห่างไกลกว่านี้เป็นแน่

“ข้าอยู่ตรงนี้ทั้งคนท่านยังต้องกังวลยิ่งใดอีกเล่าเจ้าคะ ท่านต้องการข้าวเท่าไหร่ก็แค่บอกมา แต่สิ่งที่ท่านหวงหย่งต้องทำตอนนี้คือนำเรื่องไปทูลฝ่าบาทเจ้าค่ะ หากพระองค์เห็นด้วยเราจะได้เตรียมการกันตั้งแต่วันนี้เลย” หวงหย่งจึงรีบไปล้างมือแล้วเข้าไปคุยกับฮ่องเต้ในกระโจม และเมื่อจ้าวอู๋หลงได้ฟังแผนการนี้ก็สนับสนุนพวกเขาเต็มที่ 

คืนนั้นหลิวอี้เฟยกับหวงหย่งจึงยุ่งอยู่กับการเอาของออกจากมิติแล้วเก็บเข้าแหวนมิติกันอยู่สองคนเกือบทั้งคืน รุ่งเช้าเกวียนขนเสบียงจากวังหลวงก็ถูกส่งออกไปช่วยเหลือราษฎรเมืองอื่นที่อยู่ห่างไกลโดยองครักษ์ส่วนพระองค์และทหารฝีมือดีจำนวนหนึ่ง ส่วนอีกจำนวนหนึ่งนั้นได้นำข้าวสารที่หวงหย่งเอาออกจากแหวนมิติเดินทางไปยังเมืองที่อยู่ใกล้เคียงถึงสามเมืองและเปิดร้านชั่วคราวเพื่อขายข้าวชั้นดีในราคาที่ถูกจนแทบไม่ต้องเสียเงินซื้อ

“เจ้าให้ข้าวไปขายมากขนาดนี้แล้วที่นี่จะไม่เดือดร้อนหรือเสี่ยวหย่ง”

“ไม่ขอรับ ยังมีข้าวในแหวนมิติของข้าอยู่อีกมาก อีกทั้งยังมีธัญพืชและแป้งอื่นๆอีกจำนวนไม่น้อย เมื่อหิมะหยุดตกเราคงสามารถเข้าไปล่าสัตว์ในป่าได้ ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกขอรับ”

“หากเจ้ามั่นใจเช่นนั้นข้าก็เบาใจ เมืองเจียงซุนคงจะทำการเกษตรได้ดีมากถึงได้ผลผลิตมากมายขนาดนี้”

“เมืองเจียงซุนเป็นเมืองเล็กๆเจ้าค่ะ พื้นที่ทำกินไม่ได้มากมายนักแต่ชาวบ้านตั้งใจทำมาหากินกันมากๆ ข้าวและธัญพืชเหล่านี้ข้าก็ซื้อจากชาวบ้านทั้งนั้น หากขยันก็ไม่มีวันอดตายหรอกเจ้าค่ะ”

“ที่แม่นางหลิวพูดมานั้นถูกต้องแล้ว ข้าต้องยกความดีความชอบให้แม่นางหลิวและชาวบ้านเมืองเจียงซุนที่ตั้งใจทำการเกษตรจนได้ผลผลิตมากมายมาช่วยเหลือราษฎรที่ประสบภัยในครานี้ นับตั้งแต่เสี่ยวหย่งนำเสบียงไปช่วยเหลือกองทัพข้าก็ยังไม่ได้ตอบแทนแม่นางหลิวเลย เจ้าต้องการสิ่งใดก็เพียงบอกข้ามา”

“สิ่งที่ข้าต้องการนั้นได้ฝากท่านหวงหย่งไปแจ้งแก่ท่านหมดแล้วเจ้าค่ะ ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง”

“เจ้าช่างเป็นคนมักน้อย เอาเถิด หากเจ้าต้องการชีวิตที่สงบสุขที่เมืองเจียงซุนข้าก็จะให้เจ้าได้ตามปรารถนา แล้วเจ้าเล่าเสี่ยวหย่ง ต้องการสิ่งใจจากข้าหรือไม่...หรือจะให้ข้ามอบสมรสพระราชทานให้เจ้าก็ย่อมได้นะ” 

“ไม่! ข้าอยากเอาชนะใจนางด้วยตัวข้าเอง ท่านไม่ต้องยุ่งในเรื่องนี้ขอรับ อีกอย่างข้าไม่ได้ต้องการสิ่งใดเช่นกัน อ่อ แต่หากจะให้ขอก็ขอให้ไม่ต้องเรียกข้าไปที่เมืองหลวงบ่อยๆก็พอขอรับ”

“คนที่ข้าไว้ใจได้ก็มีแต่เจ้าและคนอีกเพียงหยิบมือเท่านั้น ไม่ให้ข้าเรียกเจ้ามาช่วยงานแล้วจะให้เรียกผู้ใดเล่าเสี่ยวหย่ง แต่เอาเถิด ข้าจะไม่เรียกเจ้ามาบ่อยๆก็แล้วกัน”

หลิวอี้เฟยเห็นชายหนุ่มทั้งสองพูดคุยกันอย่างถูกคอก็เดินเลี่ยงออกมา นางตั้งใจจะเข้าป่าเพื่อตามล่าหาเห็ดหอมเหมันต์ แม้ตอนนี้หิมะยังไม่หยุดตกแต่ก็ไม่ใช่อุปสรรค กว่าหวงหย่งจะรู้ตัวว่าหลิวอี้เฟยไม่ได้อยู่ตรงนั้นนางก็เข้าป่าลึกไปแล้ว อีกทั้งยังไม่ทิ้งร่องรอยไว้ให้ตามนางไปได้อีกด้วย แม้แต่เสี่ยวจิงยังไม่รู้ว่านายหญิงของตนเองหายไปไหน

“ทำเช่นไรกันดีเจ้าคะ นายหญิงหายตัวไปที่ไหนข้าก็ไม่รู้ หากเกิดอันตรายขึ้นกับนายหญิง...”

“ข้าจะให้ทหารออกไปตามหานาง” 

“ใจเย็นๆเถิดเสี่ยวหย่ง นางไปไหนไม่ไกลหรอก แม่นางหลิวผู้นั้นมีสิ่งพิเศษคุ้มครองอยู่ยากที่จะมีผู้ใดทำอันตรายนางได้ พวกเจ้าสงบใจแล้วทำหน้าที่ตรงนี้ของตนเองให้ดีเถิด”

“สิ่งพิเศษงั้นหรือ มันคือสิ่งใดขอรับ” จ้าวอู๋หลงไม่ตอบสิ่งใดหวงหย่ง เขาเดินยิ้มออกไปสั่งงานทหารที่กำลังใช้ผ้าคลุมกระโจมให้ชาวบ้านที่ยังไม่แล้วเสร็จ “ไปทำงานของเจ้าต่อเถิดเสี่ยวจิง นางหายไปเช่นนี้คงเป็นเรื่องสำคัญเป็นแน่” เสี่ยวจิงทำอะไรไม่ได้นอกจากกลับไปทำงานของตนเองที่ยังค้างอยู่ ในใจก็กังวลกลัวว่านายหญิงของตนจะเป็นอันตราย

ทางด้านหลิวอี้เฟยที่หลบหนีออกมาได้ก็กำลังมุ่งหน้าเข้าป่าลึกตามคำบอกของมังกรทั้งห้า พวกมันได้มาสำรวจเส้นทางของการค้นพบเห็ดหอมเหมันต์ไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว นำโดยน้องกรีนที่ตื่นเต้นมากกว่าผู้ใด

เห็ดหอมเหมันต์นั้นจะเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อหิมะตกหนักและทับถมจนหนา ไอเย็นจากหิมะจะช่วยเร่งการเจริญเติบโตของเห็ดหอมเหมันต์ได้ดีมาก และหากหิมะละลายเห็ดหอมเหมันต์ก็จะเน่าสลายลงสู่พื้นดินแบบไม่มีซากให้พบเห็น เป็นเห็ดที่มีการเจริญเติบโตที่สั้นมาก ฉะนั้นมันจึงเป็นเห็ดที่มีค่ามากและราคาสูงมากเช่นกัน

“ครานี้เจ้าต้องปรุงโอสถที่ล้ำค่าออกมาให้เยอะๆเลยนะน้องเรดน้องไวท์”

‘นายหญิงไม่ต้องกังวลนะ ข้ากับไวท์ไม่ทำให้นายหญิงผิดหวังแน่นอน’ มังกรน้อยลอยส่ายหางดุ๊กดิ๊กอย่างร่าเริง ตัวเล็กๆแบบนี้ก็น่ารักดีอยู่หรอกแต่พอขยายร่างเมื่อไหร่ก็มีขนหัวลุกเหมือนกันนะ ‘ข้างหน้ามีเสือกับหมีด้วยแหละนายหญิง มีกวางด้วยๆแต่มันผอมมากเลย ทางด้านนู้นมีหมาป่าแล้วก็หมูป่าด้วย นายหญิงอยากได้หมูป่าไหม’

“ไม่ล่ะ ในมิติก็มีเนื้อหมูให้กินเราจะไปฆ่ามันทำไม”

‘ใช่ๆ นายหญิงพูดถูก เจ้าตัวแดงโง่มาก คิกคิก’ แล้วก็เข้าสู่การตบตีกันอย่างเต็มรูปแบบของมังกรสีฟ้ากับสีแดง

หลิวอี้เฟยสอดส่องไประหว่างทางเดินว่ามีสิ่งใดน่าสนใจบ้าง แต่เพราะหิมะเกาะตัวกันหนามากจึงทำให้ไม่เห็นสิ่งใดเลยนอกจากหิมะ นางจึงรีบเดินไปให้ถึงจุดหมายที่มีเห็ดหอมเหมันต์อยู่โดยเร็ว ซึ่งก็ไม่ได้เข้าไปลึกมากนักก็ถึงจุดหมายแล้ว หน้าที่คุ้ยหิมะเพื่อหาเห็ดเป็นของมังกรน้อยทั้งสี่ยกเว้นมังกรทอง หลิวอี้เฟยมีหน้าที่เก็บเข้าถุงผ้าอย่างเดียว

“มีแค่ตรงนี้อย่างนั้นหรือน้องกรีน”

‘ใช่แล้วนายหญิง ที่ป่านี้เห็ดหอมเหมันต์ขึ้นไม่เยอะมาก’ ไม่นานเห็ดที่อยู่บริเวณนั้นก็ถูกเก็บจนหมดไม่มีเหลือ เพราะหากเหลือทิ้งไว้มันก็จะเน่าทิ้งให้เสียดาย เมื่อไม่มีสิ่งใดต้องเก็บแล้วนางกับมังกรน้อยก็พากันเดินกลับไปยังที่พักโดยไม่แวะที่ไหนอีก หวงหย่งที่เดินไปมาด้วยความกังวลเมื่อเห็นนางเดินออกจากป่าก็วิ่งเข้าไปกอดทันที

“กลับมาเสียที ข้าเป็นห่วงเจ้าแทบแย่แล้วรู้ไหม! อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวอีกไม่เช่นนั้นข้าจะตีเจ้า!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.054K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2119 fsn (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 18:13

    กล้าขู่นะคะพี่ 55

    #2,119
    0
  2. #2004 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 14:18
    แหม เสี่ยวหย่ง เอะอะกอด เอะอะกอด นะ
    #2,004
    0
  3. #1350 Aitzee (@Aitzee) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 14:05
    มังกรหรือหมาฟะ
    #1,350
    0
  4. #1332 LoliGuard (@LoliGuard) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 02:57
    คิดจะตีใครน่ะเด็กน้อย?
    #1,332
    0
  5. #1331 aee (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 23:26

    เดียวนี่กอดบ่อยนะท่านหวงหย่ง

    #1,331
    0
  6. วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 23:17
    จะตีน้อง มองหน้าน้องโกลด์ก่อน แค่น้องโกลด์ปรายตาแขนอาจจะขาดได้
    #1,330
    0
  7. #1327 K@NomJeeB (@salapaona) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 22:38

    จะโดนน้องตีมากดว่ามั้งท่านพี่หวง
    #1,327
    0
  8. #1326 chonticha22_ (@chonticha22_) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 21:35
    จะกล้าตีหรอ555
    #1,326
    0
  9. #1325 Jira123 (@Hwoung) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 20:36
    ก็คนมันรักกก จะเก่งมาจากไหนไม่รู้ รู้แต่พอไม่เจอก็ใจหายยยย เข้าใจไหม? ///แต่เราเข้าใจว่าท่านหย่งแค่เนียนกอดอะ555
    #1,325
    0
  10. #1323 pa kae (@aphadsara) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 20:29

    ท่านหวงหย่ง เป็นห่วงผิดคนแล้วจ้า ห่วงตัวเองดีกว่ามั้ง5555

    #1,323
    0
  11. #1322 junekanha2 (@junekanha2) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 20:18

    ไรท์อย่าเผลอใช้คำภาษาปัจจุบันนะ คำว่าแจกฟรี

    #1,322
    0
  12. #1321 Mimee-Mookky (@MimeeMookky) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 18:06
    ฟังชื่อนางทีไรสะดุ้งนึกว่าดาราจีน
    #1,321
    0
  13. #1320 150221 (@150221) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 17:48
    แหมๆเดี๋ยวกอดๆนะ รักกันๆ ชอบหลิวอี้เฟยแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง
    อยากให้ชีวิตจริงมีหลิวอี้เฟยกับหวงหย่ง จะได้ช่วยเหลือชาวไทยพ้นวิกฤต
    #1,320
    0
  14. #1319 Noonong Cheeceza (@noonongz) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 16:54
    โอ้ยยเอะอะกอดๆๆ กล้าเนาะไม่ใช่ผัวเขาซะหน่อย ลำไย
    #1,319
    0
  15. #1317 kikijajakiki (@kikijajakiki) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 15:36
    จริงๆ ฮ่องเต่น่าจะแจกบ้าง

    ครอบครัวละเท่าไรก็ว่าไป ถ้าจะซื้อเพิ่มค่อยขายถูกๆ นี่ขายเลยแต่แรก พอบอกว่ามาจากฮ่องเต้เลยดูไม่ช่วยเหลือคนลำบาก

    ถึงจะขายถูกก็ยังค้าขาย
    #1,317
    0
  16. #1316 EyeriEpp (@EyeriEpp) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 15:16

    รอร๊อรออออ
    #1,316
    0
  17. #1315 นาน่านะ (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 15:12

    แหม ท่านหย่ง เดี๋ยวนี้เอะอะกอด ๆ นะท่าน ....จะตีนางถามน้องมังกรนางยัง ขนาดฮ่องเต้ยังซีด 55555

    #1,315
    0
  18. #1314 art23840 (@art23840) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 15:10
    ไม่ใช่ว่าพี่หนวดเข้าลิทธิเกียวมัว(กลัวเมีย)แล้วหริ
    #1,314
    0
  19. #1313 art23840 (@art23840) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 15:09
    พี่หนวดจะเป็นพ่อบ้านใจกล้าหรอ
    #1,313
    0
  20. #1312 Elizz (@Aliza_Eliz) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 15:06
    เนียน เนียนได้อีกนะพ่อ
    #1,312
    0
  21. #1311 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 14:53
    คนเขาเป็นห่วง
    #1,311
    0
  22. #1310 wadeepanman (@wadeepanman) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 14:33
    สบโอกาสกอดน้องบ่อยมากท่านห่วงหยง
    #1,310
    0
  23. #1309 คุณป้า (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 14:17

    ตาหนวดอย่ามาเนียน

    #1,309
    0
  24. #1308 missprathumrat12 (@missprathumrat12) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 13:57
    แหมๆๆๆๆๆๆข้าจะตีเจ้า เนียนกอดนะสิ
    #1,308
    0
  25. #1307 NuReader (@NuReader) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 13:48
    คงได้แต่คิดนะนายหน้าหนวด ยกมือให้ขึ้นก่อนแล้วค่อยโม้ 5555555
    รอนะไรท์

    สู้ๆ
    #1,307
    0