หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 51 : ตอนที่ 51 ของขวัญแทนใจกับจดหมายจากเมืองหลวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,947 ครั้ง
    22 มิ.ย. 63

ถึง หลิวอี้เฟย สตรีในดวงใจของข้า

‘ข้ามาถึงเมืองหลวงได้สามวัน เข้าเฝ้าฝ่าบาทตั้งแต่วันแรกที่มาถึงเลย แต่เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงนะข้าสบายดี ตอนนี้จิวฟงกำลังเร่งตามซื้อเมล็ดพันธุ์ที่เจ้าต้องการจนทั่วเมืองหลวง กลับไปครานี้เจ้ามีผักพันธุ์ใหม่ๆปลูกแน่นอน ข้าหวังว่าเจ้ากับลูกจะสบายดีและไม่ต้องทนคิดถึงข้ามากนัก หากเหงาก็คิดถึงค่ำคืนอันแสนหวานที่ผ่านมาของเราไปพลางๆก่อนก็แล้วกัน ข้าจะรีบกลับไปหาเจ้าทันทีที่จัดการทางนี้เรียบร้อยดีแล้ว ข้าคิดถึงเจ้ากับลูกนะ’

                                                                                                    จาก ชายในดวงใจของหลิวอี้เฟย

“ไอ้ ไอ้ ไอ้ ไอ้หนวดดดดดด!!”

เสียงแหลมตะโกนร้องด้วยความโมโห เหลียงจื่อกับหวงไป๋ที่นั่งกินขนมอยู่ถึงกับโผเข้ากอดกันด้วยความตกใจ เด็กน้อยทั้งสองหันไปมองก็เห็นหลิวอี้เฟยกำลังจ้องกระดาษแผ่นเล็กตาแทบถลน 

“ค่ำคืนแสนหวานบ้าบออะไร! ข้ากับท่านเคยมีช่วงเวลาเช่นนั้นเมื่อไหร่กัน กลับมาเมื่อไหร่ข้าจะข่วนหน้าท่านให้ยับเยินไปเลยคอยดู!” เงียบหายไปหนึ่งเดือนก็เป็นห่วงอยู่หรอกแต่ถ้าจะส่งจดหมายกวนประสาทแบบนี้มาก็ไม่ต้องส่งจะดีกว่า ขณะที่หลิวอี้เฟยกำลังโมโหหวงหย่งอยู่นั้นนกส่งสารอีกตัวก็บินร่อนลงมาเกาะที่ขอนไม้ตรงที่นางนั่งอยู่ “เจ้ามาส่งอะไรงั้นหรือเจ้านกน้อย” อันที่จริงมันก็ไม่ได้ตัวน้อยเท่าไหร่หรอก หลิวอี้เฟยแกะเชือกที่ผูกไว้ที่ขาของมันออกแล้วเอาห่อผ้าออกมาแกะดู ข้างในเป็นกล่องไม้เล็กๆกล่องหนึ่งและมีม้วนกระดาษเล็กๆผูกไว้บนกล่อง

ถึง หลิวอี้เฟยยอดรักของหวงหย่ง

‘นี่เป็นของขวัญแทนใจแทนความคิดถึงจากข้า’

                                                                   จาก หวงหย่งชายในดวงใจของหลิวอี้เฟย

เมื่อนางเปิดกล่องออกก็พบว่ามันคือปิ่นปักผมที่ทำจากหยกมันแพะสีขาวลวดลายสวยงาม ไม่ต้องถามถึงราคาเพราะมันคงประเมินค่าไม่ได้ นี่ส่งของมีค่าขนาดนี้ทางนกสื่อสารนี่น่ะ “ท่านหวงหย่งต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ” แต่มันก็สวยดีนะ ปักเลยก็แล้วกัน เสี่ยวจิงที่นั่งล้างองุ่นอยู่ข้างๆเห็นเข้าจึงช่วยปักปิ่นให้

“เหมาะกับนายหญิงมากๆเลยเจ้าค่ะ ท่านหวงหย่งช่างใส่ใจนายหญิงยิ่งนัก”

“เจ้าเองก็เข้าข้างเขางั้นหรือเสี่ยวจิง”

“”ขอเพียงนายหญิงมีความสุขไม่ว่าบุรุษผู้ใดบ่าวก็เข้าข้างทั้งนั้นเจ้าค่ะ แต่หากผู้ใดที่ทำให้นายหญิงไม่ชอบใจบ่าวก็จะเป็นศัตรูกับเขาด้วยเช่นกัน ที่ผ่านมาท่านหวงหย่งก็ดีกับนายหญิงไม่น้อย”

“ข้าเป็นม่าย ไม่ง่ายนักหรอกที่จะแต่งงานใหม่อีกครั้ง” เสี่ยวจิงเป็นบ่าวจึงไม่ดีนักหากจะพูดมากไปกว่านี้ นางจึงยิ้มให้นายหญิงของตนแล้วทำงานตรงหน้าต่อไป “บางทีความสัมพันธ์อย่างที่เป็นอยู่ก็สบายใจดีไม่ใช่หรือ”

“ท่านหวงหย่งอาจจะต้องการความชัดเจนก็ได้นะเจ้าคะ”

“ความชัดเจนอะไรกัน ทั้งที่เขาก็ไม่ชัดเจนอะไรสักอย่าง เจ้าดูข้อความในจดหมายนี่สิ แค่มองผ่านตายังรู้เลยว่าเขาไม่ได้เขียนมันด้วยตนเอง ของขวัญนี่ก็ไม่รู้หามาเองด้วยหรือเปล่า”

“แม่นางหลิวมั่นใจได้ขอรับ ปิ่นปักผมที่นายท่านมอบให้แม่นางหลิวนั้นเป็นของที่นายท่านทำเก็บไว้เมื่อนานมาแล้ว ครั้งหนึ่งอดีตประมุขพรรควิหคเหินได้มอบหยกมันแพะให้นายท่านชิ้นหนึ่งเป็นของรางวัลที่ทำภารกิจสำเร็จ นายท่านไม่รู้จะนำหยกมันแพะชิ้นนั้นไปทำอะไร อาจารย์หญิงจึงแนะนำให้นายท่านนำไปทำปิ่นปักผมเก็บไว้เผื่อว่าภายหน้าหากนายท่านได้พบสตรีที่ถูกใจจะได้มีของมอบแทนใจให้สตรีผู้นั้นขอรับ”

“แล้วทำไมไม่มอบให้ต่อหน้าเล่า ต้องไปถึงเมืองหลวงเลยงั้นหรือถึงจะมอบมันให้ข้า”

“ก็เพราะว่านายท่านเก็บปิ่นหยกชิ้นนี้เอาไว้คลังเก็บสมบัติของนายท่านที่เมืองหลวงขอรับ ได้ไปเมืองหลวงครานี้นายท่านคงจะไปเอามันออกมาแล้วส่งกลับมาให้แม่นางหลิวในทันทีโดยไม่ทันคิดว่าควรจะมอบให้ด้วยตนเองขอรับ”

“ท่านหวงหย่งคงตื่นเต้นที่จะได้มอบมันให้นายหญิงเจ้าค่ะ จึงได้รีบร้อนเช่นนี้ คิกคิก”

“แม่นางหลิวอาจจะยังไม่มั่นใจในตัวของนายท่าน แต่ข้าขอสาบานตรงนี้ว่านายท่านของข้านั้นไม่เคยต้องตาสตรีใดมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นคุณหนูผู้งดงามหรือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์นายท่านก็ไม่เคยชายตาแลหรือสนใจเลยนะขอรับ”

“แล้วมารดาของเสี่ยวไป๋ล่ะเจ้าคะ ไม่ใช่สตรีที่เขาสนใจจนให้กำเนิดเสี่ยวไป๋หรอกหรือ” พอเป็นเรื่องนี้จิวซาก็น้ำท่วมปากกล่าวสิ่งใดไม่ออก ไม่รู้เมื่อไหร่นายท่านจะบอกความจริงเรื่องนี้แก่แม่นางหลิวเสียที เขาเป็นเพียงผู้ติดตามจะให้พูดในสิ่งที่เจ้านายยังไม่พูดได้อย่างไร หลิวอี้เฟยเห็นท่าทางอึกอักของจิวซาจึงคาดเดาไปเองว่าสตรีที่เป็นมารดาของเสี่ยวไป๋อาจจะไม่ได้แต่งงานกับหวงหย่งเพราะความรัก เฮ้อ ไม่ว่ายุคสมัยไหนเรื่องคลุมถุงชนก็ไม่หมดไปเสียที

“เอ่อ เรื่องนี้...”

“ช่างเถิดเจ้าค่ะ ข้าเข้าใจว่าชายหญิงอยู่ใกล้ชิดกันนั้นเรื่องความสัมพันธ์ทางกายย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เช่นไรท่านหวงหย่งก็แต่งงานกับนางแล้วหากจะมีบุตรก็ไม่ใช่เรื่องแปลก” จิวซาอยากจะเถียงใจจะขาดว่ามันไม่ใช่อย่างที่หลิวอี้เฟยเข้าใจเลยแม้แต่น้อย แต่ก็จนใจจะเปิดเผยเรื่องราวที่ซับซ้อนนี้ให้ผู้ใดรู้ได้หากนายท่านไม่อนุญาต “เลิกพูดเรื่องของเขาเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้เราต้องรีบเอาผูเถาพวกนี้ไปวางขายที่ร้านโดยเร็ว รีบๆล้างกันเถิด”

“ใช่เจ้าค่ะ ตอนนี้ลูกค้าคงไปรอที่หน้าร้านกันแล้วเป็นแน่ ตอนนี้อากาศหนาวมากเสียด้วย”

“เจ้าต้องจำกัดการซื้อนะเสี่ยวจิง ให้พวกเขาซื้อไปเพียงคนละห้าพวงเท่านั้นห้ามเกินนี้เด็ดขาด”

“นายหญิงไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ บ่าวได้แจ้งให้ลูกค้าเหล่านั้นได้รับทราบตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ซึ่งพวกเขาก็เข้าใจดีแต่ก็ยังยินดีจะมายืนรอต่อแถวเพื่อซื้อผูเถาเป็นคนแรกอยู่ดี” หลิวอี้เฟยใช้กระดาษห่อพวงองุ่นที่เสี่ยวจิงล้างแล้วอย่างเบามือ องุ่นเขียวไชน์มัสคัตรุ่นแรกพร้อมเก็บขายแล้ว ลูกของมันทั้งโตและเขียวสดใส เมื่อวานนี้นางได้ให้เสี่ยวจิงเอาไปให้ลูกค้าได้ลองชิมที่ร้านหนึ่งพวงเพื่อเป็นการกระจายข่าวการขายในวันนี้ แน่นอนว่าชาวเมืองเจียงซุนนั้นได้ถูกความหวานกรอบขององุ่นพันธุ์ดีล่อลวงให้ลุ่มหลงเข้าแล้ว คำสั่งซื้อมากมายถูกเรียกร้องออกมาแต่เสี่ยวจิงก็ได้จัดการไว้เรียบร้อย

“ข้าจะไปช่วยแม่นางเสี่ยวจิงที่ร้านเองขอรับแม่นางหลิว คงจะไม่มีผู้ใดกล้าสร้างความวุ่นวายเป็นแน่”

“ให้ข้าไปช่วยเสี่ยวจิงกับท่านจิวซาที่ร้านด้วยดีหรือไม่เจ้าคะพี่อี้เฟย ตอนนี้ข้าอยู่ว่างๆไม่ได้ทำสิ่งใด”

“ได้สิฮวาเอ๋อร์ ใส่ชุดคลุมหนาๆไปด้วยก็แล้วกัน” หลิวอี้เฟยเข้าใจว่าเหลียงฮวาคงจะเบื่อจึงยอมให้ไปแต่โดยดี

“แล้วตะกร้าที่พี่อี้เฟยจัดสวยงามอันนี้จะเอาไปมอบให้ผู้ใดหรือเจ้าคะ”

“ท่านเจ้าเมืองน่ะ พี่ฝากเจ้าเอาไปให้ที่จวนของท่านเจ้าเมืองด้วยนะฮวาเอ๋อร์” องุ่นนับสิบพวงอัดแน่นอยู่ในกระเช้าที่ทำจากไม้ไผ่สานที่นางได้ออกแบบให้คนงานทำขึ้นมาโดยเฉพาะ เป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆที่นางอยากจะมอบเป็นการตอบแทนที่ท่านเจ้าเมืองกับท่านหมิงต้าได้เหน็ดเหนื่อยกับการดูแลผู้อพยพในช่วงหลายเดือนมานี้

องุ่นที่เก็บได้จากที่ไร่นั้นเก็บได้เพียงห้าร้อยพวงต่อวันเท่านั้น ด้วยจำนวนที่จำกัดจึงไม่สามารถที่จะขายให้คนเพียงไม่กี่คนได้ การจำกัดจำนวนซื้อจึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ อีกทั้งหลิวอี้เฟยยังไม่ยอมให้สั่งจองเอาไว้อีกด้วย นางยังคงใช้กติกาที่ว่าผู้ใดมาก่อนย่อมได้ก่อนไม่เปลี่ยนแปลง ทำให้ตอนนี้ผู้คนได้มายืนรออยู่หน้าร้านของนางจำนวนมาก

ข่าวที่ว่าร้านของแม่นางหลิวได้มีผูเถาที่ทั้งลูกโตและหวานกรอบมาวางขายในฤดูหนาวได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองเจียงซุน บ่าวรับใช้จากจวนขุนนางและคหบดีผู้มีร่ำรวยต่างก็มารอซื้อตามคำสั่งของเจ้านาย เมื่อเหลียงฮวา เสี่ยวจิงแล้วก็จิวซามาถึงพร้อมกับตะกร้าใส่องุ่นจำนวนมาก คนเหล่านั้นต่างก็เมียงมองและกลืนน้ำลายด้วยความอยากลิ้มลอง

องุ่นหนึ่งพวงขายในราคาสามเหรียญทองเป็นราคาที่ไม่ถูกและก็ไม่แพงจนเกินไป นับว่าหลิวอี้เฟยใจกว้างมากที่ขายในราคานี้เพราะเป็นราคาที่แม้แต่ชาวบ้านที่อยู่นอกกำแพงเมืองก็ยังสามารถซื้อได้ และหนึ่งพวงก็มีองุ่นลูกโตอัดแน่นจนไม่มีช่องว่าง มันจึงคุ้มค่าที่จะยอมเสียเงินเพื่อซื้อมันสนองความอยากของตนเอง

ด้วยเหตุนี้องุ่นห้าร้อยพวงจึงขายหมดลงอย่างรวดเร็วและไม่เพียงพอที่จะขายให้คนที่อับโชคในวันนี้ หลิวอี้เฟยยังไม่เอาองุ่นออกจากมิติเพราะหากขายในจำนวนที่มากเกินไปความตื่นเต้นที่จะได้กินก็ลดลง อะไรที่มีน้อยย่อมมีค่าเพราะฉะนั้นนางเน้นการขายในระยะยาวมากกว่าขายมากๆในคราเดียว

“ขายผูเถาหมดเฉ่าเหมย(สตรอว์เบอร์รี่)ก็สุกพอดี ฤดูหนาวนี้เราคงมีผลไม้ขายได้ตลอดเลยล่ะ ตัดให้คนงานทุกคนได้ลองชิมด้วยนะเจ้าคะหัวหน้า ของที่ปลูกในไร่อยากจะกินเท่าไหร่ก็กินได้เลย”

“ไม่มีผู้ใดกล้ากินหรอกขอรับนายหญิง ผูเถาหนึ่งพวงขายราคาสามเหรียญทอง หากพวกเรากินหนึ่งพวงก็เท่ากับกินเงินสามเหรียญทองเข้าไป ไม่มีผู้ใดทำใจได้หรอกขอรับ”

“คิดมากกันเกินไปแล้ว กินๆไปเถอะเจ้าค่ะ องุ่นพวกนี้ข้าปลูกเอาไว้กินไม่ได้เอาไว้ขายอย่างเดียวเสียหน่อย หากเรากินของที่ปลูกเองไม่ได้แล้วจะปลูกไปทำไมเล่าเจ้าคะ” หัวหน้าคนงานถึงกับเหงื่อไหลแม้จะอากาศหนาวมากก็ตาม ตอนนี้คงงานในไร่มีมากถึงสองพันคนหากให้กินกันทุกคนไม่รู้ว่าต้องหมดผูเถาไปกี่พวง “แบ่งๆกันกินคนละลูกสองลูกก็ได้เจ้าค่ะหากพวกท่านคิดมากกันขนาดนี้ ลองชิมดูว่าผูเถาที่ปลูกในไร่นั้นรสชาติเป็นเช่นไร ปีหน้าเราจะได้ปลูกกันอีก”

นี่ยังมีต้นลำไย เชอรี่ ชมพู่ มังคุด มะม่วง ส้ม เงาะ ลิ้นจี่ ทับทิมหรือแม้แต่ทุเรียนก็ยังมี นางได้ปลูกพวกมันเอาไว้รอบๆไร่และในป่าไผ่ฝั่งตรงข้ามจำนวนมาก ตอนนี้ต้นของมันยังเล็กอยู่มากกว่าจะได้กินผลยังต้องรอเวลา แต่หากมันให้ผลได้เมื่อไหร่ล่ะก็กิจการขายผลไม้ของนางก็จะส่งออกไปขายได้ทุกฤดูเลยล่ะ

“แม่นางหลิวขอรับ มีหลงจู๊จากร้านอาหารมาขอพบเพื่อเจรจาซื้อผักจากไร่ขอรับ” เหลียงชุนควบม้าเร็วมาแจ้งหลิวอี้เฟยถึงที่ไร่เพราะเห็นว่านางอยู่ที่นี่นานแล้วและหากจะให้คนเหล่านั้นรอพบเป็นเวลานานก็คงจะไม่ดี

“เจรจากับพวกเขาได้เลยเจ้าค่ะ ราคาผักตามที่ข้าเคยแจ้งไปแล้ว แต่ให้พวกเขามารับผักที่ไร่เองนะเจ้าคะ”

“แม่นางหลิวไม่กลับไปเจรจากับพวกเขาเองหรือขอรับ”

“ไม่เจ้าค่ะ ข้ายังมีเรื่องในไร่ที่ต้องจัดการอีกมาก ทางนั้นก็รบกวนท่านเหลียงชุนด้วยก็แล้วกันเจ้าค่ะ” นางกำลังยุ่งกับการคั่วเกาลัดกับคนงานหญิงอยู่ เรื่องนี้สำคัญกว่าการไปเจรจากับหลงจู๊พวกนั้นเสียอีก เมื่อเหลียงชุนเห็นนางกำลังยุ่งกับบางสิ่งอยู่จึงควบม้ากลับไปจัดการเรื่องที่จวนด้วยตนเอง “อย่าให้ลี่จื่อไหม้นะ ไม่เช่นนั้นเนื้อมันจะแข็งไม่อร่อย”

“นายหญิงจะให้คั่วทั้งตะกร้าใหญ่นี่เลยหรือเจ้าคะ”

“ใช่ คั่วแล้วก็เอาไปแบ่งกันกินนะ ลี่จื่อมีประโยชน์มากเลยล่ะ” นางหยิบเอาเกาลัดลูกที่คิดว่าสุกแล้วออกจากกระทะแล้วเป่าให้เย็นพอแกะได้ “อืม หวานมันอร่อยสุดๆ นี่หากได้คั่วในทรายที่ดีกว่านี้จะยิ่งหวาน” หลิวอี้เฟยห่อตัวอยู่ในผ้าห่มมือก็แกะเกาลัดเข้าปากไปด้วย แต่ไม่นานก็หอบเอาเกาลัดที่คั่วสุกแล้วกลับจวนเพื่อให้เด็กน้อยทั้งสองที่ถูกสั่งให้อยู่ในจวนได้กินด้วย อากาศหนาวแบบนี้พื้นเรือนเย็นมากจนเด็กทั้งสองไม่อยากลุกออกจากที่นอนเลยทีเดียว

“พี่อี้เฟยกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ เสี่ยวจิงร้อนใจเกือบจะไปตามอยู่เชียว”

“พอบ่าวไม่อยู่ก็ชอบแอบไปที่ไร่คนเดียวทุกทีเลยเจ้าค่ะ หนาวมากหรือไม่เจ้าคะ” เสี่ยวจิงรีบไปเอาผ้าคลุมมาคลุมให้นายหญิงของตนเพิ่มอีกผืน “เข้ามาอยู่หน้าเตาผิงก่อนเถิดเจ้าค่ะประเดี๋ยวจะไม่สบาย”

“ข้าไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอกน่าเสี่ยวจิง เจ้าตื่นตูมไปได้ เอ้านี่ลี่จื่อคั่ว ข้าอยู่หน้าเตาจนผิวหน้าแห้งไปหมดแล้วไม่เห็นหรือ เจ้าเอาไปใส่จานมาให้ทุกคนได้ลองชิมเถิด ไปเรียกเสี่ยวจื่อกับเสี่ยวไป๋มาด้วยนะ” เสี่ยวจิงรับตะกร้าที่หลิวอี้เฟยส่งให้แล้วรีบไปที่ครัวเพื่อเอาลี่จื่อใส่จานมาให้เจ้านาย จากนั้นก็ไปตามคุยชายน้อยทั้งสองตามคำสั่ง ไม่นานเด็กน้อยทั้งสองก็วิ่งนำเสี่ยวจิงมาด้วยรอยยิ้มกว้างที่จะได้กินของอร่อย

“เดินช้าๆไม่ต้องวิ่ง เจ้าเด็กจอมซนทั้งสองนี่น่าตีจริงๆ ว่าแต่พี่อี้เฟยไปที่ไร่เพื่อคั่วลี่จื่อหรือเจ้าคะ”

“ใช่เสียที่ไหนเล่า พี่ไปดูผูเถาที่ยังเก็บไม่ได้ต่างหาก แต่เห็นลี่จื่อเก็บเอาไว้หลายตะกร้าจึงเอาพวกมันมาคั่วก่อนที่จะเกิดราแล้วต้องทิ้งให้เสียดาย จริงสิ...การเจรจากับหลงจู๊ร้านอาหารเป็นไปด้วยดีหรือไม่เจ้าคะท่านเหลียงชุน”

“พวกเขารับข้อเสนอทุกอย่างของเราขอรับ วันพรุ่งคงเอารถม้าไปที่ไร่ของเราตั้งแต่เช้า”

“เช่นนั้นก็ให้คนไปแจ้งหัวหน้าคนงานเอาไว้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ คนงานจะได้เตรียมพร้อมลุกมาเก็บผักให้พวกเขาตั้งแต่เช้ามืด พรุ่งนี้เช้าเจ้าก็มาช่วยข้าเก็บผักที่อยู่รอบเรือนด้วยก็แล้วกันนะเสี่ยวจิง พาคนงานมาด้วยสักห้าคน”

“ได้เจ้าค่ะนายหญิง แต่นายหญิงไม่ต้องตื่นมาทำเองก็ได้เจ้าค่ะ บ่าวกับคนงานทำกันเองได้”

“ไม่เป็นอะไรหรอกน่า อ่อ ยังมีลี่จื่อที่ข้าขนใส่รถม้ามาอีกสองตะกร้าเจ้าเรียกคนมายกไปให้คนงานกินกันด้วยเถิด มันอร่อยมากๆเลยนะข้ากินไปเยอะมากแล้ว” เสี่ยวจิงรีบวิ่งไปที่รถม้าด้วยความดีใจ “วันนี้ข้าไม่รับมื้อเย็นนะเจ้าคะเหลียงฮูหยิน เมื่อเช้าตื่นเช้าไปหน่อยตอนนี้จึงเพลียมาก ข้าอยากจะนอนเงียบๆโดยไม่มีผู้ใดรบกวน”

“แม่นางหลิวพักผ่อนอย่างสบายใจได้เลยขอรับ ข้าคอยดูแลทุกคนในจวนให้เอง”

“ขอบคุณท่านจิวซาเจ้าค่ะ” นางกอดเจ้าตัวน้อยทั้งสองที่กำลังกินเกาลัดอย่างเอร็ดอร่อยแล้วก็กลับไปที่เรือนของนาง จากนั้นก็เข้ามิติเพื่อนอนพักผ่อน แต่ไม่คิดว่าคืนนั้นนางจะต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเรียกของหลิวน้อย

‘ตื่นเร็วเจ้าค่ะนายหญิง มีโจรยี่สิบคนกำลังลักลอบเข้าไปในไร่’

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.947K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #1998 minhochanyeol123 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 12:05
    อ้าว โจร ไม่อยากตายดีหรอโจร
    #1,998
    0
  2. #1069 tigerdog (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 12:59
    ใครช่างมาหาที่ตาย
    #1,069
    0
  3. #1067 kaz (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 08:28

    สนุกมากกกกก

    #1,067
    0
  4. #1066 Tita789 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 07:49
    ค้างงงง
    #1,066
    0
  5. #1064 nsttiyaburana (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 22:44
    อา..ตื่นเร๋วๆโจรยกโขยงมาบุกปล้นแล้วววว. มังกรน้อยได้ออกโรงออกแรงแล้วสิ 555555
    #1,064
    0
  6. #1063 noonongz (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 22:30
    โจร ตายแน่ๆเลย
    #1,063
    0
  7. #1062 PeE_rAiN_O (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 21:00

    ขำจดหมายของตาหนวด ลุ้นจับโจรอีกมาวันละหลายๆตอนได้มั้ยยยย
    #1,062
    0
  8. #1060 sompitluksi0211 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 20:21
    บังอาจ..น้องมังจัดการ
    #1,060
    0
  9. #1059 Sureepond9585 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 19:22
    เอาแล้วๆๆๆ ช่างใจกล้านักเจ้าโจร!!! ให้น้องมังกรทั้ง5จัดการเลยค่ะ
    #1,059
    0
  10. #1058 kaew34 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 19:18
    ค้างค่ะ ค้างงงงงงงงง ต่อๆๆ โจรใจกล้ามากก บังอาจมาขโมยได้
    #1,058
    0
  11. #1057 sevenroses (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 18:00

    โจรใจกล้าที่ไหน

    #1,057
    0
  12. #1056 vviiwwyy (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 17:54
    นายหญิง งานเข้าาา
    #1,056
    0
  13. #1054 Aliza_Eliz (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 17:01
    เอ๊า รนหาที่ตาย
    #1,054
    0
  14. #1053 pha008 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 16:26

    ลี่จือแปลว่าลิ้นจี่ค่ะ ไรท์ เกาลัดเราใช้ป่านลี่มากกว่าค่ะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 มิถุนายน 2563 / 16:30
    #1,053
    0
  15. #1052 mvpkamphon (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 15:55

    ลักลอบ

    ใช่ลอบจับปลาป่าวครับ

    #1,052
    0
  16. #1051 nickyneo (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 15:45
    โจรนี่ช่างใจกล้า จะรอดกลับไปมะนี่
    #1,051
    0
  17. #1050 Swanc (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 15:25

    โจรมาไร่คงโดนบรรดาน้องกรีนน้องเรด ทั้งหลายจัดการ

    #1,050
    0
  18. #1048 3327Wiehle (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 15:12

    สนุกมากมาย

    #1,048
    0
  19. #1047 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 14:37
    โจรมาๆ
    #1,047
    0
  20. #1046 arkhomdeath (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 14:32
    คนของหยงที่คุยนักคุยหนาสุดท้ายก็ปล่อยโจรเข้ามาจนได้
    #1,046
    0
  21. #1045 Kass2222 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 14:15

    ตื่นเต้น ๆ โจรมาแล้วให้น้อง ๆ มังกรลุย แล้วคนที่พระเอกให้ดูแล ไปไหนอ่ะ ?

    #1,045
    0
  22. #1044 season2012 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 14:14
    น้องโกลด์ จัดการพวกมันเลยลูก..พวกไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตา
    น้องโกลด์จัดการเลยยยยย
    #1,044
    0
  23. #1043 ubonwan_wan (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 14:03
    โจรที่ใหน่มาอีก
    #1,043
    0
  24. #1042 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 13:59

    ขอบคุณค่ะ

    #1,042
    0
  25. #1041 kikijajakiki (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 13:40
    มีคนของหยงเฝ้าอยู่นี่

    ทำไมมีโจรรอดเข้ามาได้
    #1,041
    1
    • #1041-1 bowbowlovetomtom(จากตอนที่ 51)
      22 มิถุนายน 2563 / 14:08

      อืม...ค้างจ้าขออีกตอนนะค่ะไรท์
      #1041-1