หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 50 : ตอนที่ 50 ท่านจิวซาก็เป็นคนที่ดีไม่น้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,919 ครั้ง
    21 มิ.ย. 63

มื้อเย็นวันนั้นหวงหย่งได้ซดซุปปลาขาวข้นอย่างไม่ค่อยมีความสุขสักเท่าไหร่ แพ้ได้อย่างไร! เซียนตกปลาเช่นเขาแพ้นางได้อย่างไร แล้วนางชนะเขาโดยที่เขาสู้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เขายังตกปลาไม่ได้เลยสักตัวด้วยซ้ำขณะที่นางได้เต็มตะกร้าแล้ว มันเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร!

“เจ้าใช้วิธีไหนตกปลางั้นหรือหลิวอี้เฟย”

“นี่ท่านยังไม่จบเรื่องนี้อีกหรือเจ้าคะท่านหวงหย่ง คิดเล็กคิดน้อยไปได้ วันนี้ข้าก็แค่โชคดีเท่านั้น”

“เหอะ เช่นนั้นก็ช่างเถิด เจ้าอยากขออะไรก็ขอมาข้าให้เจ้าได้ทุกอย่าง”

“ขอเก็บเอาไว้ก่อนก็แล้วกันเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้ายังไม่รู้จะขออะไร” หลิวอี้เฟยตักเนื้อปลาสีขาวเข้าปากแล้วยิ้มอย่างพอใจ เนื้อปลาหวานและแน่นมาก หากเอามาตากแห้งไว้กินช่วงฤดูหนาวคงจะอร่อยไม่น้อย แต่ปลาบางชนิดก็เนื้อน้อยเหลือเกินจึงต้องเลือกปลาให้ดี โชคดีที่น้องเรดจับแต่ปลาที่เนื้อแน่นมาให้ไม่อย่างนั้นคงได้แต่หัวปลากับก้างปลาเป็นแน่

“ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้าอีกหนึ่งเรื่องนะหลิวอี้เฟย อีกสองวันข้าต้องเดินทางไปเมืองหลวง ฝ่าบาทส่งสารมาให้ข้ากลับไปเข้าเฝ้าโดยด่วน ยังไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องอะไร เจ้าอยากไปเมืองหลวงกับข้าหรือไม่”

“ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่มีสิ่งใดต้องทำที่นั่น อีกอย่างผักฤดูหนาวต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด ข้าจากพวกมันไปไม่ได้หรอก แต่ไหนๆท่านก็ไปแล้วก็ช่วยซื้อเมล็ดพันธุ์ผักที่แปลกใหม่มาให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ ข้าคิดว่าที่เมืองหลวงคงจะมีเมล็ดผักแปลกๆอยู่มากเป็นแน่ แล้วท่านจะเอาสินค้าอะไรจากข้าไปขายอีกหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่มีหรอก แต่ข้าจะขอซื้อผ้าไหมชนิดพิเศษของเจ้าสักสองสามพับเพื่อนำไปถวายฝ่าบาท ส่วนเมล็ดผักนั้นข้าจะให้จิวฟงไปดูที่ร้านในเมืองหลวงให้ จิวซาจะอยู่ที่นี่เพื่อคอยดูแลไป๋เอ๋อร์กับเจ้า”

“ช่วงฤดูหนาวสำนักศึกษาปิด เสี่ยวจื่อกับเสี่ยวไป๋ต้องกลับมาอยู่ที่จวนตลอดจนกว่าสำนักศึกษาจะเปิด อยู่ที่จวนเช่นไรก็ไม่มีอันตรายหรอกเจ้าค่ะ ให้ท่านจิวซาไปด้วยอีกคนจะไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ”

“อย่าได้ประมาท แม้ในจวนของเจ้าจะมีคนงานที่มีวรยุทธ์แต่อันตรายนั้นเกิดขึ้นได้ทุกเวลา ให้จิวซาอยู่ที่นี่นั่นแหละดีแล้วข้าจะได้ไม่ต้องห่วงเจ้ากับลูกมากนัก ข้าจะรีบไปรีบกลับไม่ต้องให้เจ้าคิดถึงข้านานแน่นอน”

“ผู้ใดจะคิดถึงท่านกัน!” ครอบครัวเหลียงกับพี่น้องตระกูลจิวต่างก้มหน้าก้มตากินข้าวทำเป็นไม่รับรู้ แต่ใบหน้าของทุกคนต่างก็มีรอยยิ้มให้กับบทสนทนาของเจ้านายทั้งสองคน 

“ไม่ต้องเขินอาย เอาไว้ข้าจะส่งสารมาหาเจ้าทุกวันเลยดีหรือไม่ เจ้าจะได้ลดความคิดถึงข้าในใจลงได้บ้าง ไม่ต้องปฏิเสธๆ เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ข้าทำให้เจ้าได้อยู่แล้วไม่ได้ลำบากอะไร” หลิวอี้เฟยโมโหจนแทบจะพ่นไฟได้ เอาเรื่องนี้มาพูดต่อหน้าคนเยอะแยะเช่นนี้น่ะหรือ หวงหย่งกำลังคิดว่าตนเองทำสิ่งใดอยู่กันแน่ 

“หยุดพูดไปเลยนะ! กินๆปลาเข้าไปจะได้ไม่ต้องพูดมาก” หลิวอี้เฟยตักเนื้อปลาคำโตยัดเข้าปากหวงหย่งไปทั้งคำแต่หวงหย่งผู้กำลังมองทุกอย่างของหลิวอี้เฟยว่าน่าเอ็นดูนั้นไม่ได้คิดห้ามปราม นางทำด้วยความรักจะต้องห้ามไปทำไม นี่คงกลัวว่าเขาจะได้กินเนื้อปลาน้อยถึงได้เอาเนื้อปลาในชามตนเองให้เขาทั้งหมดเช่นนี้

มังกรแดงที่รับรู้ความคิดนี้ของหวงหย่งได้ถึงกับหัวเราะจนหงอนสั่น บุรุษผู้นี้ช่างคิดไปเองได้ไกลจริงๆ

สองวันต่อมาหวงหย่งกับจิวฟงก็ออกเดินทางไปเมืองหลวง หลิวอี้เฟยได้มอบผ้าไหมชนิดใหม่ให้หวงหย่งไปสิบพับแบบคละสี การสร้างความสัมพันธ์อันดีกับฮ่องเต้ล้วนเป็นประโยชน์ต่อนางในอนาคต ฝ่าบาทจะได้ไม่ต้องหาเรื่องลำบากมาให้นางต้องวุ่นวาย ขอเพียงได้อยู่อย่างสงบสุขส่งของบรรณาการเล็กๆน้อยๆให้ก็ไม่เสียหายหรอก

สองวันมานี้นางได้รู้เรื่องของหวงหย่งเพิ่มมากขึ้นอีกหลายเรื่อง เช่นว่าหนุ่มน้อยผู้นั้นนอกจากจะเป็นเจ้าของกิจการหลายอย่างในหลายเมืองแล้ว เขายังมีกองกำลังยอดฝีมือเป็นของตนเอง ซึ่งล้วนเป็นศิษย์ของพรรควิหคเหินที่ประมุขต้วนได้มอบให้อยู่ในความดูแลของหวงหย่ง โดยที่หวงและพี่น้องตระกูลจิวเป็นผู้ฝึกสอนด้วยตนเอง ตอนนี้กองกำลังเหล่านั้นกระจายตัวอยู่ทั่วทุกแคว้นเพื่อคอยรายงานสถานการณ์ให้หวงหย่งได้รู้

แม้แต่ในวังหลวงก็มีคนของหวงหย่งแฝงตัวเข้าไปเพื่อจับตามองผู้คนสูงศักดิ์ทั้งหลาย เพราะฉะนั้นไม่แปลกใจเลยที่หวงหย่งได้ข่าวจากทั่วทุกแคว้นอยู่เป็นระยะ ไม่ว่าต้องการรู้สิ่งใดก็เพียงส่งสารไปยังผู้ที่แฝงตัวอยู่เขาก็จะได้ข่าวกลับมาโดยเร็ว หวงหย่งบอกเรื่องนี้กับนางด้วยตนเพราะระหว่างที่เขาไม่อยู่ที่เมืองเจียงซุนนั้นหากนางมีเรื่องด่วนก็ให้จิวซาส่งสารไปหาข่าวได้เลยโดยไม่ต้องรอคำสั่งจากเขา และรอบๆจวนของนางเองก็มีคนของเขาคอยคุ้มกันอยู่นับสิบคน

“แม่นางหลิวทำตัวตามสบายเช่นที่เคยทำเถิดขอรับ คนเหล่านั้นจะไม่เข้ามาวุ่นวายในจวนแน่นอนหากไม่มีเรื่องร้ายแรงจนเกินที่จะรับมือเกิดขึ้น ระหว่างนี้หากไม่มีเรื่องจำเป็นพวกเขาจะไม่เผยตัวเป็นอันขาดขอรับ”

“ตอนไม่รู้ก็ทำตัวตามสบายอยู่หรอกเจ้าค่ะท่านจิวซา แต่พอรู้แล้วข้าก็รู้สึกแปลกๆอย่างไรชอบกล” ก็มีสายตายี่สิบคู่จับจ้องอยู่ผู้ใดจะทำตัวตามสบายได้กันล่ะ “ช่างเถิดเจ้าค่ะ อีกเดี๋ยวข้าคงชินไปเอง วันนี้ฮวาเอ๋อร์ต้องไปรับเสี่ยวจื่อกับเสี่ยวไป๋ที่สำนักศึกษารบกวนท่านจิวซาไปกับนางหน่อยเถิดเจ้าค่ะ วันนี้ข้าคงไม่ได้ออกจากจวนไปไหน”

“เอ่อ ข้ารับไปรับนายน้อยทั้งสองให้เองขอรับ ข้างนอกอากาศเริ่มเย็นมากแล้วหากแม่นางเหลียงฮวาออกไปเกรงว่าอาจจะโดนลมหนาวจนไม่สบายได้ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะขอรับ” พูบจบก็เร้นกายหายตัวไปทันที

“แหม ท่านจิวซานี่เป็นห่วงเป็นใยฮวาเอ๋อร์ของเราจริงๆเลยนะเจ้าคะเหลียงฮูหยิน” เหลียงฮวาที่นั่งอยู่ข้างมารดาก้มหน้าหงุดแต่ก็ไม่อาจปกปิดแก้มอันแดงปลั่งเพราะความเขินอายของนางได้ เหลียงฮูหยินมองบุตรสาวแล้วก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆอย่างเอ็นดู นี่คงไม่ใช่แค่นางกระมังที่จับสังเกตความสัมพันธ์ของสองคนนี้ได้ “ฮวาเอ๋อร์งดงามขนาดนี้จวนของเราไม่มีเทียบเชิญจากจวนไหนส่งมาเลยหรือเจ้าคะ”

“มีสิเจ้าคะแต่ฮวาเอ๋อร์ไม่สนใจเลยสักนิด ไม่ว่ามากี่ฉบับก็ให้ข้าปฏิเสธไปทั้งหมด”

“ทำไมเล่าฮวาเอ๋อร์ ตอนนี้ฐานะของเจ้าไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณหนูตระกูลใดเลยนะ แม้แต่คุณหนูในเมืองหลวงก็ไม่อาจดูแคลนเจ้าได้ คุณชายที่อยู่ในเมืองเจียงซุนเองก็ไม่นับว่าเลวร้ายอะไร เจ้าไม่อยากพบพวกเขาดูสักครั้งหรือ” แน่นอนว่าขุนนางและคหบดีมีเงินในเมืองเจียงซุนล้วนรู้ดีว่าครอบครัวเหลียงนั้นมีความสัมพันธ์เช่นไรกับหลิวอี้เฟย ท่านเจ้าเมืองเองก็นับถือเหลียงชุนไม่น้อยไปกว่าหลิวอี้เฟย หากตระกูลเหล่านั้นสามารถมีความสันพันธ์ที่ดีกับตระกูลเหลียงและตระกูลหลิวได้ก็คงเป็นเรื่องดีไม่น้อย เหลียงฮวาที่ยังไม่ออกเรือนจึงตกเป็นเป้าหมายของการสร้างความสัมพันธ์นี้

“ข้ายังไม่พร้อมจะออกเรือนหรอกเจ้าค่ะพี่อี้เฟย ให้เวลาข้าอีกสักสองปีเถิด”

“อืม ไม่จำเป็นต้องเร่งรีบหรอก ข้าเพียงถามเจ้าไปอย่างนั้นเอง หากเจ้ามีบุรุษที่ชอบพออยู่แล้วก็บอกข้าได้นะ”

“เอ่อ ข้ายังไม่มีเจ้าค่ะ” 

“โกหกตกนรกนะรู้หรือไม่สาวน้อย ดวงตาของพี่สาวเปิดกว้างและมองเห็นทุกสิ่งเจ้าไม่รู้หรือ” เหลียงฮูหยินขบขันกับท่าทางเขินอายของบุตรสาว ยิ่งหลิวอี้เฟยไล่ต้อนนางเท่าไหร่ดวงหน้างดงามที่ได้จากนางไปทั้งหมดก็ยิ่งแดงปลั่งราวกับมะเขือเทศลูกโตฉ่ำหวาน “ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้วก็ได้ ข้าล่ะไม่แปลกใจเลยที่คนทั้งจวนจะรู้ว่าพวกเจ้าชอบพอกันอยู่”

“ข้า ข้าไม่ได้...”

“ไม่ต้องปฏิเสธหรอกน่า ต่อให้มองจากนอกโลกข้ายังรู้เลยว่าเจ้ากับท่านจิวซารู้สึกเช่นไรต่อกัน ผ้าเช็ดหน้าที่บุรุษนักกินผู้นั้นใช้อยู่ก็เป็นเจ้าที่ทำให้เขาไม่ใช่หรือ คิดว่าข้าจำลายปักบนผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไม่ได้หรืออย่างไร”

“ลูกถูกจับได้แล้วล่ะฮวาเอ๋อร์ อันที่จริงท่านจิวซาก็เป็นคนดีที่พึ่งพาได้ไม่น้อย ความสามารถก็ไม่ด้อยเลย หากลูกสาวของแม่จะชอบพอบุรุษเช่นนี้ก็ไม่แปลกใจนักหรอก”

“ใช่เจ้าค่ะเหลียงฮูหยิน อีกทั้งท่านจิวซาผู้นี้ก็รูปงามโดดเด่นไม่น้อย ช่างเหมาะสมกับฮวาเอ๋อร์ของเราจริงๆ”

“อะแฮ่ม เผื่อพวกเจ้าจะลืมว่าข้ายังนั่งอยู่ตรงนี้” เหลียงชุนที่ทนนั่งฟังอยู่นานแล้วอดไม่ได้ที่จะกระแอมเตือนพวกนาง แม้จะเห็นด้วยไม่น้อยกับเรื่องที่พวกนางพูดมาแต่เช่นไรสำหรับเขาบุตรสาวก็ยังเด็กเกินกว่าจะออกเรือน ยังไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องบุรุษกันตอนนี้หรอก แม้บุตรสาวจะมีใจให้บุรุษผู้นั้นไปแล้วก็ตาม

หลิวอี้เฟยกับเหลียงฮูหยินเห็นเหลียงชุนมองตาขวางจึงได้หยุดพูดเรื่องจิวซาทันที หลิวอี้เฟยหอบของที่กำลังทำอยู่วิ่งหนีออกไปโดยเร็ว เหลียงชุนได้แต่มองตามแผ่นหลังของนางไปยังจนคำพูด เหลียงฮูหยินเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ยิ้มโดยไม่พูดไม่จาเช่นทุกที สามีของนางหวงบุตรสาวมากเพียงใดทำไมพวกนางจะไม่รู้

“นี่ข้ามีลูกสาวสองคนหรืออย่างไร”

“แม่นางหลิวก็เป็นเหมือนบุตรสาวอีกคนของเราไม่ใช่หรือเจ้าคะท่านพี่ ที่นางพูดก็เพราะหวังดีกับฮวาเอ๋อร์”

“เฮ้อ สุดแล้วแต่พวกเจ้าเถิด ข้าไปดูงานที่ไร่ก่อนก็แล้วกัน” เหลียงฮวาเห็นว่าบิดานั้นไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นักเมื่อพูดถึงจิวซา นางจึงมองตามแผ่นหลังบิดาไปด้วยความกังวล เหลียงฮูหยินเห็นสีหน้าที่หม่นแสงของบุตรสาวก็เอ่ยปลอบใจนางอยู่สองสามประโยคแล้วจึงเรียกสาวใช้ให้ไปช่วยเย็บผ้าที่เรือน

หลิวอี้เฟยนั้นหลังจากวิ่งหนีออกมานางก็กลับไปที่เรือนของตนเองแล้วขลุกอยู่กับการดูแลผักที่ปลูกอยู่รอบๆเรือน ตอนนี้แตงกวาเริ่มออกผลอีกแล้วจนนางยิ้มอย่างพอใจ มะเขือเทศก็ให้ผลดกมาก เมื่อกลางฤดูร้อนที่ผ่านมานางได้ทำมะเขือเทศอบแห้งออกขายจำนวนมากซึ่งเป็นที่นิยมมากทีเดียว พวกผักใบเขียวก็เริ่มแทงยอดพ้นดินแล้วเช่นกัน

“หนาวๆแบบนี้ทำอะไรร้อนๆกินดีนะ อยากกินของหวานชะมัดเลย”

“นายหญิงเจ้าคะ บ่าวกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวจิงที่ออกไปดูแลร้านตั้งแต่เช้าส่งเสียงรายงานตัวอย่างสดใส ตอนนี้ร้านขนมฟู่เฟยนั้นขยับขยายกว้างขวางมากกว่าเดิม หลิวอี้เฟยได้ซื้ออาคารสองหลังที่ติดกับร้านแล้วทำการเชื่อมอาคารทั้งสามเป็นหลังเดียวกัน โดยใช้พื้นที่ด้านล่างเป็นส่วนขายขนม ผักดองแล้วก็ผลผลิตจากไร่ ส่วนด้านบนก็ทำเป็นส่วนของร้านน้ำชาที่สามารถนั่งจิบชาสังสรรค์กับสหายได้ “ขนมชนิดใหม่ของนายหญิงขายดีมากเลยเจ้าค่ะ”

“เจ้าเก็บอาการหน่อยเถิดเสี่ยวจิง มันน่าตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเชียวหรือ”

“ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูจากจวนต่างๆได้ชิมแล้วชื่นชอบมันมาก ที่ร้านน้ำชาชั้นสองก็สั่งขึ้นไปกินคู่กับน้ำชากันแทบทุกโต๊ะ วางขายได้ไม่นานก็หมดไม่มีเหลือ บ่าวได้ชิมครีมสีขาวที่เลอะถาดแล้วหวานอร่อยมากเจ้าค่ะ”

“เด็กคนนี้! เจ้าอยากกินก็เอาไปกินสักชิ้นสิจะไปชิมจากส่วนที่เลอะถาดทำไมกัน”

“เค้กหนึ่งชิ้นราคาตั้งแพงบ่าวไม่กล้ากินหรอกเจ้าค่ะ ขายเอาเงินดีกว่า นายหญิงทำสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ” 

“ไม่ได้ทำอะไร กำลังคิดอยู่ว่าอยากกินของหวานที่ไม่เย็นแต่ไม่รู้จะทำของหวานอะไรดี” จู่ๆภาพกล้วยกับมะพร้าวก็ผุดขึ้นมา แต่เสียดายที่ไม่มีมะพร้าวแก่ๆเลยสักลูก ที่ปลูกไว้ในไร่ก็ยังไม่โตพอจะออกผลเลยคาดว่าปีหน้าถึงจะออกผลให้ “ช่างเถิด เจ้าได้ตรวจดูที่ร้านหรือไม่ว่าสินค้าอะไรหมดไปแล้วบ้างจะได้เอาไปเติม”

“บ่าวเอาไปเต็มแล้วเจ้าค่ะ อันที่จริงลูกค้าถามถึงขนมเค้กผลไม้แต่บ่าวแจ้งไปว่าคงจะมีขายอีกครั้งในวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ พวกเขาจึงยอมซื้อขนมชนิดอื่นกลับไปก่อน” หลิวอี้เฟยเอ่ยชมบ่าวตัวน้อยแล้วสั่งให้เสี่ยวจิงไปพักผ่อน

ช่วงนี้หลิวอี้เฟยรู้สึกว่างมากนางจึงมักเข้ามิติไปนอนเล่นชมสวนชมโรงงานบ่อยๆ เบื่อก็ซื้อดอกไม้มาประดับฟาร์มของนางให้งดงาม ต้นผลไม้ที่สามารถซื้อได้จากระบบก็ซื้อมาปลูกจนหมด บางวันก็เข้าเหมืองขุดหาแร่หาทอง ร้านเครื่องประดับก็ยังไม่ได้เปิดเสียทีเพราะมัวแต่ทำเรื่องอื่น พ้นฤดูหนาวนี้ไปคงได้ฤกษ์เปิดร้านเครื่องประดับเสียที

“องุ่นลูกโตมากเลยหลิวน้อย” นี่เป็นองุ่นเขียวไชน์มัสคัตพันธุ์ดังของญี่ปุ่นเชียวนะ “หวานกรอบมาก” นางเด็ดมาหนึ่งพวงแล้วนั่งกินอยู่ใต้ต้นไม้อย่างมีความสุข รสชาติของมันเต็มปากเต็มคำมาก อร่อยแบบสุดยอด เจ้ามังกรน้อยทั้งห้าก็ชอบองุ่นด้วยเช่นกัน แก้มของพวกมันป่องออกมาเพราะยัดองุ่นเข้าไปทีละสองลูก

‘มันโตพอให้นายหญิงเอาออกไปขายได้แล้วเจ้าค่ะ นอกจากนี้ลูกพีช ลูกท้อ ก็สามารถเก็บได้แล้วเช่นกัน’ 

“ยังไม่ขายหรอก ต้องรอให้องุ่นในไร่ออกผลเสียก่อนถึงจะเอาออกไปขายได้ เอาออกไปให้คนในจวนลองชิมดูก่อนก็แล้วกัน ธุรกิจขายผลไม้ในฤดูหนาวของข้าจะต้องรุ่งเรืองกว่าขายผักดองเป็นแน่” 

เหลียงจื่อกับหวงไป๋ที่กลับมาที่จวนในช่วงเย็นจึงได้กินองุ่นแสนอร่อย ทุกคนในจวนต่างก็ชื่นชอบรสชาติของมันมาก ทั้งลูกใหญ่หวานและกรอบไม่มีเมล็ดเช่นผูเถาที่พวกเขาเคยกิน เมื่อหลิวอี้เฟยเอ่ยปากหารือเรื่องการส่งผลไม้ไปขายที่ร้านต่างเมืองทุกคนจึงสนับสนุนนางอย่างเต็มที่ ในฤดูหนาวผักและผลไม้สดๆหาได้ง่ายๆเสียที่ไหนกัน 

“แม่นางหลิวสามารถตั้งราคาให้สูงได้เลยโดยไม่ต้องเกรงใจกำลังซื้อของลูกค้าหรอกขอรับ ผักและผลไม้ที่หากินยากในฤดูหนาวนั้นต่อให้มีเงินก็หาซื้อกินไม่ได้ ต่อให้ราคาแพงแค่ไหนพวกเขาย่อมยินดีจะซื้อ”

“หากผู้เชี่ยวชาญด้านการค้าเช่นท่านจิวซาพูดมาเช่นนี้ข้าต้องทำตามแน่นอนเจ้าค่ะ”

“แม่นางหลิวกล่าวเกินไปแล้ว ข้าเพียงมีประสบการณ์บ้างเท่านั้น แต่ผู้ที่เชี่ยวชาญด้านการค้าที่แท้จริงนั้นเป็นนายท่านของข้าต่างหากขอรับ นายท่านหูตากว้างไกลไม่ว่าสินค้าชนิดใดออกวางขายก็ล้วนทำเงินได้เป็นอย่างดี”

“ประสบการณ์ของท่านจิวซานี่แหละเจ้าค่ะที่ทำให้กิจการของท่านหวงหย่งก้าวหน้าไปได้ขนาดนี้ สตรีที่ได้เป็นฮูหยินของท่านจิวซาจะต้องโชคดีมากเป็นแน่ที่ได้สามีที่มีความสามารถเช่นนี้” ไม่ๆ ท่านเหลียงชุนอย่าจ้องข้าเช่นนั้น!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.919K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #1997 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 11:03
    555+ ขำ ท่านเหลียงชุนคิดซะว่ากนูหลิวเป็นลูกสาวอีกคนก้อแล้วกัน
    #1,997
    0
  2. #1633 loognamfzt403 (@loognamfzt403) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 12:32
    ชอบมากคะ
    #1,633
    0
  3. #1049 JikkoHza Xuounoy (@jikkoh-sanrio) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 15:22
    อ่านสนุก อ่านเพลินเลย
    ชอบมากค่ะ รีบมาลงต่อนะค่ะ
    #1,049
    0
  4. #1032 Sureepond9585 (@Sureepond9585) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 19:48
    ชงเก่งมากแม่ 555555
    #1,032
    0
  5. #1031 DarkRi (@DarkRi) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 19:33
    ท่านพ่อนี่ก็หวงลูกสาวเนอะ
    #1,031
    0
  6. #1030 Avy13 (@Avy13) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 19:19
    มะพร้าวแก่กับกล้วยนี่ กล้วยบวชชีหรอ
    #1,030
    1
    • #1030-1 aorguth88 (@aorguth88) (จากตอนที่ 50)
      22 มิถุนายน 2563 / 09:05
      เนอะน่าจะใช่
      #1030-1
  7. #1024 AiiLin (@AiiLin) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 16:14

    ชงมากเดี๋ยวโดนหรอกค่ะ

    #1,024
    0
  8. #1023 นาน่านะ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 15:55

    5555555 เหมือนลูกสาวคนโตกำลังนำเสนอลูกสาวคนรองเลย พ่อมีความหนวดกระตุก.....อะไรคือความช่างมโนของหวงหย่ง ?? 5555 มโนไปโคตรไกล ความหลงตัวเองนี้ ได้มาจากใคร น้องเรดถึงขั้นขำ 55555

    #1,023
    0
  9. #1022 SwanC0 (@Swanc) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 15:10

    ท่านพ่อสุ้ๆ ท่านพ่อควหนวดตระตุก 555

    #1,022
    0
  10. #1021 amirah apple (@kanoknat81) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 15:06
    ขนาดโผล่มาครึ่งตอนยังท็อปฟอร์มเลยนะหวงหย่ง
    #1,021
    0
  11. #1020 wadeepanman (@wadeepanman) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 14:18
    มีคนอื่นงี้เชียร์จัง ความรักของตัวยังไม่ยอมรับ
    #1,020
    0
  12. #1019 150221 (@150221) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 14:07
    ชงคู่คนอื่นจังเลยนะ
    #1,019
    0
  13. #1018 3327Wiehle (@3327Wiehle) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 13:55

    สนุกมากมาย

    #1,018
    0
  14. #1017 natsume0000 (@natsume0000) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 13:55

    อย่างนี้ท่านพ่อต้องเอาคืนแล้วหล่ะต้องคอยต้อนคอยชงน้องหลิวให้ท่านหย่งบ่อยๆ555+
    #1,017
    0
  15. #1016 chomchow (@chomchow) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 13:44

    รู้ว่าพ่อเค้าหวงยังจะชงอีกนะน้องหลิว เจอประกายตาคุณพ่อเข้าไปแล้วหนาวเลยมั้ยจ้ะ 5555555555
    #1,016
    0
  16. #1015 นักอ่าน (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 13:29

    55566 อ่านอย่างมีความสุข

    #1,015
    0
  17. #1014 *~สมองกลคนโง่~* (@comkung) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 13:22
    หิวตามทุกตอน แต่ตอนนี้ไม่มีองุ่น จะร้องไห้ อยากกินนน
    #1,014
    0
  18. #1013 Penny10 (@Penny10) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 13:21
    อยากกินองุ่นขึ้นมาเลย แม่นางหลิว ท่านจะอวยจิวซามากไปแล้วนะ ประเดี๋ยวท่านเหลียงชุนจะโกรธนะ
    #1,013
    0
  19. #1012 Sombras (@Freezewolf) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 13:05
    สอบถามหน่อยครับ ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้นะครับ พอดีสงสัยนิยายจีนหลายๆเรื่องมีฮ่องเต้ มีฮองเฮา ไทเฮา แล้วอดีฮ่องเต้หายไปไหนครับหลายๆเรื่องไม่เล่าถึงเขาเลย สละบกันลังปุปตายเลยหรือครับ หรือออกไปใช้ชีวิตข้างนอกแล้วทิ้งเมียเป็นไทเฮา อันนี้สงสัยจริงครับใครพอจะรู้ช่วยตอบทีครับ
    #1,012
    3
    • #1012-1 Keenniiez (@keenniiez) (จากตอนที่ 50)
      21 มิถุนายน 2563 / 14:32
      โดยส่วนใหญ่อดีตฮ่องเต้จะตายก่อนค่ะ
      #1012-1
    • #1012-3 mitra (@mitra) (จากตอนที่ 50)
      11 ตุลาคม 2563 / 03:52
      ปกติอดีตฮ่องเต้จะตายค่ะไท่จื่อหรือรัชทายาทถึงจะขึ้นเป็นฮ่องเต้แทน

      อีกแบบก็คือฮ่องเต้ปัจจุบันล้มล้างฮ่องเต้องค์ก่อนแล้วประหารหรือขังคุกไว้ แบบเรื่องนี้ที่ฉินอ๋องขังฮ่องเต้แล้วขึ้นครองแทน
      #1012-3