หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 49 : ตอนที่ 49 ชื่อเสียงด้านการค้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,028 ครั้ง
    20 มิ.ย. 63

ฤดูร้อนกำลังจะผันผ่านไปฤดูหนาวกำลังจะมาเยือน ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีอากาศเริ่มเย็นตัวลง ในที่สุดข่าวดีจากเมืองหลวงก็กระจายไปทั่วทุกแคว้น การโค่นล้มราชบัลลังก์ของฉินอ๋องประสบความสำเร็จ ฮ่องเต้และราชวงค์ถูกจับจองจำอยู่ในคุกหลวงตลอดชีวิต ผู้ใดคิดต่อต้านล้วนจบชีวิตหลั่งเลือดนองพื้นทั่ววังหลวง

ช่างน่าหดหู่แต่นี่เป็นเส้นทางของผู้ที่จะขึ้นเป็นใหญ่เหนือผู้คน แม้ฉินอ๋องจะไม่ปราถนาในบัลลังก์แต่พระองค์ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง ขุนนางในราชสำนักที่แข็งข้อล้วนถูกปลดและขับไล่ออกจากแคว้นไปเป็นทาส ตระกูลที่คิดคดเป็นกบฏล้วนได้รับโทษประหารไม่มีละเว้น อัครเสนาบดีหวงหยุนถูกเรียกตัวกลับเมืองหลวงเป็นการด่วน 

ตระกูลหวงเป็นหนึ่งในไม่กี่ตระกูลที่ถูกละเว้นและยังคงได้รับตำแหน่งเดิม ด้วยความหยิ่งในศักดิ์ศรีของหวงหยุนที่ไม่ยอมเข้าร่วมกับฮ่องเต้องค์ก่อนและขุนนางกังฉินชั่วจึงทำให้ตระกูลหวงรอดพ้นจากโทษประหารไปได้ นอกจากนี้หวงหย่งยังได้ความดีความชอบจากการนำเสบียงจำนวนมากไปช่วยเหลือทหารที่ชายแดน ได้รับพระราชทานรางวัลจำนวนมาก ซึ่งขบวนของรางวัลได้ถูกส่งจากเมืองหลวงไปยังจวนของหวงหย่งที่เมืองเจียงซุนมากถึงสิบคันรถม้า

ไม่มีการกล่าวถึงหลิวอี้เฟยแม้ครึ่งคำตามคำขอของนางแต่หวงหย่งนั้นย่อมรู้ดีกว่าผู้ใดว่าของรางวัลที่ฮ่องเต้พระราชทานให้นั้นล้วนเป็นของหลิวอี้เฟย ก็ในเมื่อได้พูดกันเอาไว้แล้วเมื่อครั้งที่หวงหย่งไปชายแดนว่าพระองค์จะประทานรางวัลให้นางโดยใช้ชื่อของเขาเป็นผู้ออกหน้ารับรางวัลแทนอีกที ซึ่งหลิวอี้เฟยผู้ชื่นชอบเงินทองมีหรือจะปฏิเสธ เพราะนางก็รู้ดีว่านี่เป็นความดีความชอบของนางครึ่งหนึ่ง ในใจก็นึกขอบคุณที่ฝ่าบาททรงทำตามคำขอของนางแต่โดยดี

ชีวิตของหลิวอี้เฟยในตอนนี้จึงทั้งสงบสุขและมีความสุขที่สุด

“ตอนนี้เหลือผู้อพยพที่ยังไม่เดินทางกลับอีกกี่คนเจ้าคะท่านเจ้าเมือง”

“ราวๆสองพันคนแม่นางหลิว พวกเขายังไม่ตัดสินใจว่าจะอยู่หรือกลับไปดี ตอนนี้พื้นที่รกร้างทั่วเมืองเจียงซุนได้รับการปรับให้เป็นพื้นที่ทางการเกษตรหมดแล้ว หากพวกเขาไม่กลับไปข้าก็จะจัดสรรที่ดินทำกินและที่อยู่อาศัยให้ แล้วผู้อพยพที่อาศัยอยู่ในไร่ของแม่นางหลิวเล่า พวกเขาตัดสินใจเช่นไร”

“ส่วนใหญ่ตัดสินใจอยู่ทำงานที่ไร่ของข้าเจ้าค่ะ ซึ่งไม่ใช่ปัญหาเพราะข้าจัดสรรทุกอย่างไว้ลงตัวแล้ว ที่ข้ามาพบท่านเจ้าเมืองก็เพราะเรื่องนี้ ข้าอยากจะขอซื้อที่ดินเพิ่มอีกสักหน่อยเจ้าค่ะ หากได้ถึงหนึ่งพันหมู่ก็จะดีมาก”

“ก็พอจะได้อยู่ ข้าจัดการให้ได้แม่นางหลิวไม่ต้องกังวล”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ฤดูใบไม้ผลิปีหน้าข้าจะปลูกผักและผลไม้ที่หลากหลายขึ้น อีกทั้งยังขยายการค้าไปอีกหลายเมืองอาจต้องใช้ผักจำนวนมาก ผู้อพยพเองก็กลับไปจำนวนมากทำให้แรงงานลดลง คนงานของข้าต้องทำงานหนักขึ้น เรื่องนี้ข้าคงต้องไปพูดคุยกับชาวบ้านแต่ละหมู่บ้านเรื่องปลูกผักเอาไว้แต่เนิ่นๆ ไม่เช่นนั้นคงไม่มีผักเพียงพอ”

“กิจการร้านค้าผักดองของแม่นางหลิวนั้นมีชื่อเสียงมาก ที่ผ่านมาชาวบ้านทั่วเมืองเจียงซุนมีรายได้จากการขายผักให้แม่นางจำนวนมาก ชาวบ้านมีเงินปรับปรุงบ้าน ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ ได้กินข้าวขาวนุ่มหอม อาหารอุดมสมบูรณ์ ทุกอย่างนั้นล้วนเกิดได้เพราะแม่นางหลิวให้โอกาสแก่พวกเขา ข้าคิดว่าชาวบ้านย่อมต้องเต็มใจช่วยเหลือแม่นางแน่นอน”

“ท่านเจ้าเมืองกล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ทุกสิ่งดีขึ้นได้ก็เพราะชาวบ้านขยันและอดทน ข้าเพียงชี้แนะเท่านั้น”

“แม่นางอยู่แต่ในเมืองเจียงซุนอาจจะไม่รับรู้ข่าวสารจากภายนอก แต่ตอนนี้นั้นไม่มีผู้ใดไม่รู้จักร้านผักดองฟู่เฟยของแม่นางหลิว ยิ่งชาวบ้านผู้อพยพได้ช่วยกระจายข่าวเรื่องการช่วยเหลือของแม่นางไปทั่วแคว้น ผู้คนต่างก็อยากลิ้มลองผักดองของแม่นางดูสักครั้ง แต่ข้าได้ยินว่ามันขายหมดเร็วมาก ที่จวนของข้าหากแม่นางไม่นำมามอบให้ก็เกรงว่าจะไม่ได้เอาขึ้นโต๊ะแม้แต่อย่างเดียว พ่อบ้านของข้าท้อกับการแย่งชิงผักดองของแม่นางจนผมของเขาขาวไปทั้งหัวแล้ว ฮ่าๆๆ”

“จริงขอรับแม่นางหลิว ข้าไปไม่เคยทันเลยแม้แต่วันเดียว แม้จะให้คนไปรอที่หน้าร้านตั้งแต่เช้าก็ยังช้ากว่าผู้อื่น”

“เพราะเสี่ยวจิงช่างสังเกตเจ้าค่ะ นางจำได้ว่าท่านพ่อบ้านไปที่ร้านเพื่อซื้อผักดองอยู่หลายครั้งจึงนำมาบอกข้า อันที่จริงข้าตั้งใจจะนำผักดองส่งมาให้ที่จวนของท่านเจ้าเมืองอยู่แล้ว แต่ช่วงนี้งานยุ่งมากจึงได้ลืมไป ต้องขออภัยเจ้าค่ะ”

“ข้าเข้าใจ กิจการของแม่นางเพิ่งเริ่มต้นและกำลังไปได้ดี ไม่ต้องใส่ใจพวกข้ามากนักหรอก”

“ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ท่านเจ้าเมืองช่วยเหลือข้ามาหลายอย่างแค่ผักดองไม่กี่ไหข้าเต็มใจมอบให้อยู่แล้ว หากทานหมดแล้วก็ให้คนไปแจ้งที่จวนของข้าได้เลยนะเจ้าคะท่านพ่อบ้าน ไม่ต้องไปซื้อที่ร้านหรอกเจ้าค่ะ วันนี้ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ” หลิวอี้เฟยกับเสี่ยวกล่าวลาเจ้าเมืองแล้วกลับจวนทันที

“กลับมาแล้วหรือหลิวอี้เฟย มาดูนี่สิ ข้าทำสวยหรือไม่” หวงหย่งที่กำลังทำบางอย่างอยู่เมื่อเห็นนางกับเสี่ยวจิงเดินเข้ามาในจวนก็ชูของที่อยู่ในมือให้ดู เมื่อหลิวอี้เฟยเพ่งมองให้ชัดก็เห็นว่าเป็นเกี๊ยวไดโนเสาร์ที่นางสั่งให้แม่ครัวทำเอาไว้เป็นอาหารว่าง ที่เรียกว่าเกี๊ยวไดโนเสาร์เพราะจีบของเกี๊ยวนั้นคล้ายหลังไดโนเสาร์ ไม่คิดว่าหวงหย่งจะมานั่งทำกับพวกคนงานด้วย ไม่ได้มีเพียงหวงหย่งเท่านั้นแต่จิวฟงกับจิวซาก็ทำอยู่ด้วยเช่นกัน

“แป้งหนามากไปเจ้าค่ะ แบบนี้ก็คงได้กินแต่แป้งไม่ได้กินไส้ข้างในเป็นแน่”

“จิวซา! ข้าบอกแล้วว่าแป้งมันหนาเกินไป เจ้าก็ไม่ฟังข้า” จิวซาที่กำลังรีดแป้งอยู่นั้นจับแป้งที่ตนรีดขึ้นมาดู มันก็ไม่ได้ดูหนามากนี่นา หลิวอี้เฟยเห็นเช่นนั้นก็เดินเข้าไปทำให้ดู

“แป้งเกี๊ยวนั้นหากหนาไปจะไม่อร่อยเจ้าค่ะ อีกทั้งอาจจะทำให้ไส้ข้างในไม่สุกได้ แต่หากบางไปก็จะทำให้แป้งฉีกขาดไส้ข้างในจะทะลักออกมาได้ นี่พวกท่านทั้งสามว่างหรือเจ้าคะถึงได้มานั่งปั้นห่อเกี๊ยวอยู่ตรงนี้”

“บอกนางไปสิจิวซา”

“พวกข้าไม่มีอะไรต้องทำหรอกขอรับแม่นางหลิว ตอนนี้กิจการทุกอย่างของนายท่านนั้นกลับมาเปิดอีกครั้งแล้วและกำลังไปได้ดี นายท่านบอกว่าต่อจากนี้ก็ทำเพียงนั่งกระดิกนิ้วรอรับเงินเท่านั้นขอรับ” ช่างเป็นคำพูดที่น่าหมั่นไส้มากๆ ได้ข่าวว่าเพิ่งเปิดร้านผักดองที่เมืองหลวง ส่วนผักดองก็ซื้อจากนางไปขายที่ร้านของเขาอีกที ไหนจะร้านรองเท้าและร้านแพรพรรณที่ซื้อจากนางไปขายต่อนั่นอีก จนตอนนี้หลิวอี้เฟยไม่รู้ว่าหวงหย่งมีกิจการอะไรบ้างกันแน่ 

“ฤดูหนาวนี้เจ้าจะทำอะไรหรือหลิวอี้เฟย ผักในไร่ก็เก็บหมดแล้วจะมีผักทำผักดองออกขายหรือ”

“ที่ทำเก็บไว้ก็น่าจะพอขายจนถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้าเลยนะเจ้าคะ ข้าคิดว่าจะปลูกผักฤดูหนาวอยู่เหมือนกัน ยังไม่แน่ใจว่าจะปลูกอะไรบ้าง ตอนนี้ข้าเพาะต้นกล้าไว้เยอะมากเลยล่ะเจ้าค่ะ”

“ดี เพราะฤดูหนาวไม่ค่อยมีผักสดๆให้กินเท่าไหร่นัก หากเจ้าปลูกได้เช่นฤดูหนาวที่แล้วก็จะดีมาก”

หลิวอี้เฟยวางแผนไว้ว่าจะปลูกผักจำพวกกะหล่ำในจำนวนมาก เพราะมันสามารถปลูกในฤดูหนาวได้ดี อีกทั้งกะหล่ำดอกยังสามารถนำมาดองได้อร่อยมากอีกด้วย นางจึงคิดว่าฤดูหนาวนี้จะวางขายกะหล่ำดอกดองเป็นสินค้าใหม่ อีกทั้งยังมีผักที่สามารถปลูกได้ตลอดทั้งปีเช่นผักกวางตุ้ง ผักกาดหอม ผักชี ถั่วฝักยาว เป็นต้น 

นอกจากนี้ยังมีผลไม้ที่สามารถปลูกในฤดูหนาวได้อร่อยและให้ผลเร็วเช่นองุ่น สตรอว์เบอร์รี่ กีวี่ หากมีผลไม้ออกขายในฤดูหนาวได้นางคงมีรายได้จำนวนมหาศาลเข้ากระเป๋า นางจึงตั้งใจจะปลูกทุกอย่างเท่าที่จะปลูกได้ อีกสองสามวันนางจะเอาต้นกล้าของสตรอว์เบอร์รี่กับต้นองุ่นไปลงแปลง ส่วนกีวี่นั้นนางได้ปลูกล่วงหน้าได้ประมาณเจ็ดวันแล้ว 

“ชื่อเสียงด้านทำการค้าของเจ้านั้นโด่งดังไปทั่วแคว้นแล้วรู้หรือไม่ มีไม่บ่อยนักหรอกที่สตรีจะกล้าหาญทำการค้าเช่นเจ้า สตรีส่วนมากล้วนอยู่แต่ในจวนเพื่อรอวันแต่งงานมีแต่เจ้านี่แหละที่วันๆเอาแต่คิดเรื่องหาเงิน”

“ข้าไม่เอาเรื่องไร้สาระแบบนั้นมาคิดให้หนักหัวหรอกเจ้าค่ะ”

“ไม่คิดสักนิดเลยหรือ คิดสักนิดก็ยังดี” หลิวอี้เฟยปรายตามองหวงหย่งอย่างไม่สนใจแล้วเดินเข้าห้องครัวเพื่อตรวจดูวัตถุดิบที่จะทำอาหารในวันนี้ “เจ้าก็ชอบทำเมินเฉยทุกครั้งที่ข้าพูดเรื่องแต่งงาน ไป๋เอ๋อร์อยากมีน้องจะแย่แล้วนะ”

“เรื่องแบบนี้ต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไปขอรับนายท่าน”

“แบบเจ้าน่ะหรือจิวซา! ป่านนี้สตรีผู้นั้นรู้หรือยังว่าเจ้าพึงใจในตัวนาง หากเอาแต่มองกันไปมองกันมาเช่นพวกเจ้าข้าคงไม่ได้แต่งงานหรอกชาตินี้ ไม่ได้แล้ว ข้าต้องเตรียมสินสอดเอาไว้แต่เนิ่นๆ หากนางเผลอยินยอมแต่งกับข้าเมื่อไหร่ข้าจะได้ยกเกี้ยวมาที่จวนของนางทันทีเลย” จิวฟงกับจิวซาได้ยินนายท่านของตนพูดเช่นนั้นก็ไม่มีสิ่งใดจะกล่าวโต้แย้ง

“มัวแต่พูดเรื่องไร้สาระอยู่ได้ รีบๆห่อเกี๊ยวเร็วๆเข้าสิเจ้าคะ พวกท่านจะกินวันนี้หรือพรุ่งนี้”

“ไม่ไร้สาระนะ เรื่องนี้ข้าจริงจังมาก!”

“เจ้าค่ะๆ แต่ตอนนี้ช่วยเร่งมือทำเกี๊ยวก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ ไม่เช่นนั้นจากที่จะเป็นอาหารว่างจะกลายเป็นอาหารเย็นแน่ๆ เสี่ยวจิงไปเอาเมล็ดฮามี่กวาที่ตากแห้งไว้มาให้ข้าหน่อย ข้าจะเลือกเมล็ดที่ดีๆเก็บเอาไว้เพาะต้นกล้า” หลิวอี้เฟยแอบขำหวงหย่งอยู่ในใจ ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่ใจร้อนเสียจริง อายุยังไม่ถึงยี่สิบก็ริอยากมีเมียสองลูกหนึ่งเสียแล้ว

หลิวอี้เฟยยุ่งอยู่กับการเตรียมเมล็ดพันธุ์ผักและต้นกล้าผลไม้สำหรับปลูกในฤดูหนาวจึงไม่ได้สนใจว่าตอนนี้โลกภายนอกนั้นเขาพูดถึงนางอย่างไรบ้าง ไม่สนใจว่าจะโด่งดังจนเป็นที่กล่าวขานถึงเพียงใด นางสนใจเพียงเรื่องการค้าและการเกษตรที่จะทำเงินให้นางเท่านั้น และเมื่อฤดูหนาวมาถึงคนงานในไร่ของนางก็ได้หว่านเมล็ดผักลงแปลง

“หากหิมะตกก็ให้เอาหลังคาฟางที่ทำไว้มาคลุมไว้เหนือแปลงนะ หากหิมะหนาเกินไปก็ยกอันใหม่มาเปลี่ยน” รอบแปลงผักนั้นมีไม้ไผ่ความยาวประมาณสองคืบปักเอาไว้เป็นแถวเว้นระยะเพื่อรองรับหลังคาฟางที่มีฐานเป็นไม้ไผ่สาน หากหิมะตกมันจะช่วยไม่ให้หิมะตกใส่ผักจนเสียหาย แม้จะอากาศหนาวแต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะมีกรีนกับบลูเป็นตัวช่วย

“มันจะปลูกขึ้นจริงๆหรือขอรับนายหญิง”

“ขึ้นสิหัวหน้า เมื่อฤดูหนาวปีที่แล้วข้าได้ขายผักที่ปลูกไว้รอบๆเรือนด้วยนะ อ้อ จริงสิ ข้าเอาผ้าห่มมาให้คนงานทุกคนด้วยอยู่บนรถม้าของท่านเหลียงชุนกับของข้า ให้คนไปขนลงมาแจกให้คนงานหน่อยนะเจ้าคะหัวหน้า”

“ลำบากนายหญิงอีกแล้วขอรับ พวกข้าเองก็พอจะมีเงินเก็บไว้กันอยู่มาก ให้พวกเราจัดหากันเองก็ได้ขอรับ”

“ข้าไม่ได้เดือดร้อนอะไรหรอกเจ้าค่ะหัวหน้า นี่เป็นของเล็กๆน้อยๆที่ข้าจะมอบให้คนงานในไร่ทุกคน อีกอย่างข้าก็ไม่ได้ให้ของพวกท่านบ่อยนัก นี่ถือว่าเป็นน้ำใจของข้าก็แล้วกันเจ้าค่ะ” คนงานได้ยินที่นางพูดเช่นนั้นก็ซาบซึ้งในน้ำใจของนายหญิงของพวกตนยิ่งนัก ในใจก็นึกโชคดีที่ได้มาทำงานอยู่ที่ไร่นี้ พวกเขาช่วยกันขนผ้าห่มผืนหนาลงจากรถม้าแล้วนำไปแจกให้คนงานทุกคนไม่ว่าจะเป็นคนงานเก่าหรือคนงานใหม่ล้วนได้ผ้าห่มไปคนละผืน

“ขอบพระคุณนายหญิงมากขอรับที่เมตตาพวกเรา”

“ทุกคนตั้งใจทำงานมากและทำทุกอย่างออกมาได้ดีไม่มีที่ติ ข้าจะหาคนงานที่ดีเช่นทุกคนได้จากที่ไหนอีกล่ะเจ้าค่ะ พวกเราก็เป็นเหมือนครอบครัว เรื่องเล็กๆน้อยๆเช่นนี้หากข้าช่วยได้ข้าก็ต้องช่วยอยู่แล้ว”

“พวกเราจะตั้งใจทำงานเพื่อตอบแทนนายหญิงให้เต็มที่ขอรับ” จะมีคนงานที่ไหนได้ทั้งเงินและการดูแลที่ดีเช่นที่นี่ หลิวอี้เฟยเป็นนายหญิงที่มีเมตตามากจริงๆ เดิมทีคนงานทุกคนเป็นคนไร้บ้านเดินรอนแรมมาที่เมืองเจียงซุนในฤดูหนาวปีที่แล้วเพื่อหวังรอดชีวิต ไม่คิดว่าการตัดสินใจวันนั้นจะทำให้พวกเขามีกินมีใช้อย่างสุขสบายเช่นทุกวันนี้

หลิวอี้เฟยไม่ปล่อยให้คนงานได้ซาบซึ้งจนน้ำตาไหล นางเดินไปหยิบเอาคันเบ็ดแล้วเดินไปที่สะพานข้ามแม่น้ำเพื่อตกปลา ว่ากันว่าปลาในช่วงนี้จะอร่อยมากที่สุดและตัวใหญ่ที่สุดไขมันเยอะที่สุดด้วย หวงหย่งตามมาทีหลังเพราะไปช่วยเจ้าเมืองส่งผู้อพยพกลุ่มสุดท้ายที่ตัดสินใจกลับไปยังหมู่บ้านของพวกเขาออกจากเมืองเจียงซุน เมื่อเห็นนางเดินไปที่สะพานเขาก็รีบคว้าเอาคันเบ็ดแล้วเดินตามไปทันที

“เจ้ากับข้ามาแข็งตกปลากันหลิวอี้เฟย หากเจ้าชนะข้าจะให้เจ้าขอสิ่งใดก็ได้จากข้าหนึ่งอย่าง”

“แล้วหากท่านชนะล่ะเจ้าคะ”

“ข้าก็ขอสิ่งใดจากเจ้าได้หนึ่งอย่างเช่นกัน รับคำท้าหรือไม่” มีหรือหลิวอี้เฟยจะกลัว นางรับคำท้าในทันที แต่ที่หวงหย่งไม่รู้ก็คือไม่ว่าเขาจะมีฝีมือในการตกปลาเป็นเลิศเพียงใดก็ไม่อาจสู้มังกรน้อยทั้งของหลิวอี้เฟยได้

เพราะทันทีที่หลิวอี้เฟยรับคำท้าของหวงหย่ง มังกรทั้งสี่ยกเว้นมังกรทองก็กระโดดลงน้ำทันที หลิวอี้เฟยเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานนางก็เห็นว่ามังกรน้อยตัวสีแดงได้บังคับปลาตัวใหญ่ตัวหนึ่งให้ลอยมายังจุดที่เบ็ดของนางย่อนเอาไว้ ไม่เพียงเท่านั้น น้องเรดยังบังคับมันอ้าปากงับเบ็ดของนางด้วย ส่วนนางก็มีหน้าที่แค่ดึงคันเบ็ดขึ้นจากน้ำเท่านั้น มังกรน้องทั้งสี่สนุกสนานมากหลิวอี้เฟยเองก็สนุกมากเช่นกัน

หวงหย่งกระพริบตาปริบๆมองปลาตัวแล้วตัวเล่าที่ติดเบ็ดของหลิวอี้เฟยขึ้นจากน้ำ ไม่เพียงแต่หวงหย่งเท่านั้นแม้แต่จิวฟงจิวซาและคนงานที่มาเป็นผู้ชมต่างก็อ้าปากค้างไปตามๆกัน หลิวอี้เฟยเห็นสีหน้าของทุกคนก็หัวเราะเสียงดังแต่ก็ยังไม่ละมือจากการตกปลา ไม่นานตะกร้าไม้ไผ่อันใหญ่ก็อันแน่นไปด้วยปลาตัวอวบอ้วน 

“ตัดสินผลแพ้ชนะได้หรือยังเจ้าคะ ท่านหวงหย่งยังไม่ได้สักตัวเลยนะ”

“นี่มัน...เจ้าโกงข้า!”

“จุ๊ๆ แพ้แล้วอย่าพาลสิเจ้าคะ ข้าชนะแบบใสๆก็เห็นๆกันอยู่ ฮ่าๆๆ” คืนนี้ต้องให้รางวัลมังกรน้อยทั้งสี่หน่อยแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.028K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2076 ployyy567 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 12:30
    มังกรน่ารักมาก
    #2,076
    0
  2. #2072 rugwrite (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 01:25
    55555 ไม่ได้สักตัวเลย
    #2,072
    0
  3. #1996 minhochanyeol123 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 10:43
    ต่อไปขอเรียกท่านหย่งว่าน้องหย่งนะ ยังไม่ถึงยี่สิบเลย 555+
    รอตอนฉินอ๋อง(ฮ่องเต้คนใหม่) มาเยี่ย่มหนูหลิว
    #1,996
    0
  4. #1291 572539 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 02:16
    สตรอเบอรี่รู้สึกจะเป็นผักฤดูร้อนนะคะ เราดูจากเกมสตาดิลง่ะ ไม่แน่ใจเหมือนกัน แฮ่
    #1,291
    1
    • #1291-1 แตงโม (จากตอนที่ 49)
      27 มิถุนายน 2563 / 13:12
      สตอเบอรี่เป็นผลไม้ฤดูเริ่มเย็น ๆ ค่ะ
      #1291-1
  5. #1055 อัมพร? (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 17:30

    ขอบคุณค่ะ

    #1,055
    0
  6. #1029 Tenddd (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 18:05
    สนุกมากๆ
    #1,029
    0
  7. #1011 Ptttttch (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 06:46
    น้องๆอย่าแกล้งท่านหวงหย่งงงงง
    #1,011
    0
  8. #1010 Rungthip292547 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 00:53
    ใดๆคือสงสารน้อนปลามาก555
    #1,010
    0
  9. #1009 DarkRi (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 20:59
    ท่านหวงหย่งเอ๋ยรอต่อไปเถอะ5555
    #1,009
    0
  10. #1008 kimiyuri1 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 20:47
    เป็นนิยายที่ไม่ต้องมีพระเอกก็ไม่อะไรเลย ให้นางเอกใช้ชีวิตอิสระของนางไปอย่างนี้ก็ดีนะ สบายใจสบายดายดี ไม่ต้องมีหรอกพระองพระเอก 55555
    #1,008
    0
  11. #1006 chaiyuki (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 18:29

    การโกงที่จับไม่ได้ว่าโกงก็ถือว่าไม่โกงยังไงละ 55555+

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-02.png

    #1,006
    0
  12. #1005 111555999888Jo (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 17:52
    55555🤣
    #1,005
    0
  13. #1003 natsume0000 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 16:35

    รุ้ว่าโกงแต่ทำอันใดไม่ได้555+แพ้คือแพ้
    #1,003
    0
  14. #1001 _Noppawan_ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 15:43
    มีน้องมังช่วยอะ นางขี้โกงเจ้าค่ะทุกคน
    #1,001
    0
  15. #1000 aengy072 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 15:28
    รู้ทั้งรู้ว่านางโคตรยอดทุกเรื่อง
    คิด(จะมีน้องให้น้องไป๋)

    ฮิๆๆๆ
    เรื่องนี้หญิงแก่ง
    #1,000
    0
  16. #998 kannasit12382 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 15:06
    โกงงงงงง 555
    #998
    0
  17. #997 AiiLin (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 15:01

    ชนะแบบไสยๆค่ะ

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-13.png

    #997
    0
  18. #996 150221 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 14:43
    555 แพ้ราบคาบเพราะหลิวมีตัวช่วย ดูท่าเสี่ยวไป๋ต้องรอน้องอีกนาน
    #996
    0
  19. #995 นาน่านะ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 14:40

    5555555 ช่างเป็นการจีบแบบสายฟ้าจริง ๆ นางยังไม่ตอบรับ จะรีบไปเตรียมสินสอดละ อย่างว่าอ่ะนะ ช้าก็อดกันพอดี หวงหย่งกลัวไม่ได้แต่ง 5555 แต่น้อง ๆ มังกรนี่น่ารักที่สุดเลย 55555

    #995
    0
  20. #994 Sureepond9585 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 14:31
    55555 สงสารท่านหย๋งเลย. ช่วยไม่ได้นี่นา ก็ท่านไม่มีมังกรเองจะทำยังไงได้ล่ะ หึๆๆ
    #994
    0
  21. #993 missprathumrat12 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 14:22
    5555555555555มังกรบังคับปลากินเบ็ด

    วงวารจริงๆมองไมีเห็นทางชนะจริงๆ
    #993
    0
  22. #992 Mickey1603 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 14:16
    หวงหย่งนี่มาเหนือในหลายๆด้านนะ ไม่ว่าจะเป็น การกิน การหลงตัวเอง คิดเองเออเอง ฯลฯ น่าแกล้งจริงๆนั่นแหละ พอเห็นความทุ่มเทที่หวงหย่งมีให้น้องแล้วก็เริ่มอยากให้น้องใจอ่อนเร็วๆแล้วสิ รีดอยากอุ้มหลานแล้ว คำว่า "ปรารถนา", "หย่อน", "กะพริบ"เขียนแบบนี้น๊า สู้ๆค่ะ ไรท์
    #992
    0
  23. #991 SiripornKongdam (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 14:16

    อย่างนี้ก้อได้เหรอ คุณพี่ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อหั้ยแข่งทั้งวันก้อไม่ชนะหรอก5555

    #991
    0
  24. #990 มาคุ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 14:12

    สงสารน้องปลา

    #990
    0
  25. #989 vviiwwyy (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 14:12

    พระเอกนี้ติ๊งต๊องอะ 555

    #989
    0