หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 46 : ตอนที่ 46 รางวัลที่ต้องการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,084 ครั้ง
    17 มิ.ย. 63

“โธ่ แต่นี่มันมากไปนะเจ้าคะ บ่าวรับเอาไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”

“เจ้าเองก็ทำงานหนักไม่แพ้ผู้ใด อีกทั้งความคิดที่จะให้ข้าทำสินค้าออกขายก็เป็นของเจ้า ส่วนแบ่งนี้เจ้าก็สมควรจะได้รับเช่นกัน วันหน้าหากเจ้าอยากแต่งงานออกไปจะได้มีสินสมรสเก็บเอาไว้บ้าง”

“บ่าวไม่ไปไหนหรอกเจ้าค่ะนายหญิง บ่าวจะอยู่รับใช้นายหญิงไปตลอดชีวิตเลยเจ้าค่ะ”

“เจ้าเด็กโง่ เจ้าจะมายึดติดอยู่กับข้าตลอดไปไม่ได้นะ เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถิด เงินนี่เจ้าเอาไปเก็บไว้เผื่อว่าจำเป็นต้องใช้ ภายหน้าข้าก็ยังไม่แน่ใจเช่นกันว่าจะอยู่ที่จวนนี้ต่อไปหรือจะออกเดินทางท่องเที่ยวกันแน่ รับไปเร็วเข้าข้าจะไปพักผ่อนแล้ว วันพรุ่งยังต้องไปจัดการเรื่องผักที่ไร่อีกนะ” เสี่ยวจิงจำต้องรับเงินจำนวนมากนั้นมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจ “อย่าทำหน้าเหมือนข้าให้ยาพิษเจ้าสิ นี่เงินเลยนะ ไปๆ เจ้ากลับไปพักผ่อนได้แล้ว”

“ขอบพระคุณนายหญิงเจ้าค่ะ” เสี่ยวจิงมองตามแผ่นหลังของผู้เป็นนายด้วยความรู้สึกเทิดทูลและสำนึกในบุญคุณ ร่างบอบบางนั้นมีภาระวางในบนบ่ามากมายเหลือเกิน นางจึงอยากช่วยเท่าที่ช่วยนายหญิงได้ นางกำเงินเอาไว้แน่นแล้วเดินกลับไปที่พักด้วยความระแวดระวัง ก็ไม่เคยมีเงินมากมายขนาดนี้มาก่อนนี่นา

ทางด้านหลิวอี้เฟยนั้นเมื่อเข้ามิติได้ก็นอนลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน นางจึงเอาแอปเปิ้ลออกมากินเพิ่มพลัง ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่แอปเปิ้ลที่ปลูกในมิติเหล่านี้นั้นกินแล้วให้พลังงานล้นเหลือมาก ร่างกายที่อ่อนล้าได้รับการฟื้นฟูราวกับไม่เคยเหน็ดเหนื่อยมาก่อน “ท่านหวงหย่งกับท่านจิวฟงจะใช้เวลาเดินทางไปชายแดนสักกี่วันหลิวน้อย”

‘ด้วยวรยุทธ์ที่สูงส่งของทั้งสองท่านอาจจะใช้เวลาราวๆสิบวันเจ้าค่ะนายหญิง’

“สิบวันเองหรือ ชาวบ้านต้องเดินเท้ามาเป็นสองสามเดือนเลยนะ วรยุทธ์นี่มันดีจริงๆ แล้วยังมีผู้อพยพตกค้างอยู่ที่อื่นหรือไม่ ตอนนี้ค่ายผู้อพยพชั่วคราวที่เมืองเจียงซุนกับหุบเขาของพรรควิหคเหินนั้นจัดการได้อย่างลงตัวแล้ว หากมีผู้อพยพติดอยู่ตามเมืองต่างๆและกำลังลำบากจะได้ไปรับพวกเขามาอยู่เสียที่นี่”

‘นายหญิงไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ ไม่มีผู้อพยพตกค้างอยู่ที่อื่นแล้วแน่นอนเจ้าค่ะ’

“ได้ยินเช่นนี้ก็เบาใจ แล้วศพที่ชายแดนเล่าเผาทิ้งหมดแล้วหรือยัง ไม่เช่นนั้นได้เกิดโรคระบาดจริงๆแน่”

‘ทหารกำลังช่วยกันเผาศพเหล่านั้นเจ้าค่ะ แต่จำนวนที่มากนับแสนศพก็อาจต้องใช้เวลาสักหน่อย แต่ศพบางส่วนก็ถูกนกบางจำพวกกัดกินจนแทบไม่เหลือซากแล้วเจ้าค่ะ หากจะเกิดโรคระบาดก็คงจะมาจากนกเหล่านั้น ข้าน้อยจะแจ้งให้นายหญิงทราบทันทีหากมีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้นเจ้าค่ะ’

“อืม ตรวจสอบดูให้ดี ข้าจะได้เตรียมรับมือทัน”

รุ่งขึ้นหลังทานอาหารเช้าแล้วหลิวอี้เฟยกับเสี่ยวจิงก็ไปที่ไร่เพื่อคุมคนงานและดูชาวบ้านหว่านเมล็ดพันธุ์ ตอนนี้ที่ไร่ได้มีการเอามันฝรั่ง ข้าวโพดแล้วก็มันเทศลงดินเป็นที่เรียบร้อย พื้นที่ว่างทั้งหมดก็ขึ้นแปลงรอลงเมล็ดพันธุ์แล้วเช่นกัน ผักของชาวบ้านกลุ่มแรกนั้นยอดอ่อนได้โผล่พ้นดินขึ้นมาแล้ว พวกเขาช่วยกันดูแลได้ดีมาก

“ผักรอบนี้คงพอเอาออกไปขายยังต่างเมืองได้บ้างแล้ว หรือว่าข้าจะซื้ออาคารสักหลังที่ต่างเมืองเพื่อขายผักเหล่านี้ดีนะ เจ้าคิดเห็นอย่างไรเสี่ยวจิง”

“นายหญิงจะมีผลผลิตไปวางขายตลอดหรือไม่เจ้าคะ ถ้าหากมีเพียงผักในช่วงนี้บ่าวว่าให้เช่าพื้นที่ในตลาดเพื่อวางขายจะดีกว่าเจ้าค่ะ เช่นไรชาวบ้านก็สามารถปลูกผักเองได้ในฤดูนี้ ไม่ได้เดือดร้อนเท่าไหร่นัก”

“ข้าว่าจะเอาผักดองไปวางขายด้วย อีกไม่นานแตงกวาที่ข้าปลูกไว้รอบเรือนก็จะเก็บมาดองได้แล้ว บวกกับผักดองสามรสที่เราดองไว้ในตอนนี้ก็น่าจะพอขายได้ตลอด ผักสดเหล่านี้เป็นเพียงสินค้าที่นำไปวางขายชั่วคราวเท่านั้น” แต่ไม่แน่ว่าหากนางปลูกผักนอกฤดูได้นางอาจจะสามารถขายผักในฤดูหนาวได้ด้วยเช่นกัน

“จริงด้วยสิเจ้าคะ เปิดเป็นร้านขายผักดองได้นี่นา”

“ใช่ อีกอย่างเราสามารถให้ช่างต่อรถม้าสำหรับขนส่งไปหลายเมืองได้” แค่คิดก็เห็นเงินลอยมาแล้ว ผลิตที่เมืองเจียงซุนแล้วส่งไปขายยังต่างเมือง ที่ต้องทำก็เพียงลงทุนซื้ออาคารสักหลังยังเมืองนั้นๆ จ้างคนดูแลและคนขายของประจำแต่ละร้าน มีรถม้าให้ร้านละหนึ่งคันเพื่อรับส่งผักดองและสินค้าอื่นๆ นี่เป็นแผนขยายธุรกิจที่ดีมากๆ

“นายหญิงความคิดกว้างไกลยิ่งนักเจ้าค่ะ ผักดองของเรารสชาติดีทำให้เจริญอาหาร ขนาดในเมืองเจียงซุนเองยังขายดีจนแทบไม่พอขาย หากนายหญิงรับซื้อผักจากชาวบ้านในเมืองเจียงซุนด้วยก็จะเป็นการกระจายรายได้สู่แต่ละหมู่บ้านได้อีกทางด้วยนะเจ้าคะ ชีวิตของชาวบ้านเมืองเจียงซุนต้องดีขึ้นมากเป็นแน่” หลิวอี้เฟยขบคิดตามบ่าวตัวน้อยของนางแล้วก็นึกแปลกใจที่เสี่ยวจิงมีหัวการค้าขนาดนี้ ก่อนจะมาอยู่ที่อารามร้างเด็กคนนี้ต้องเคยอยู่ในครอบครัวที่ร่ำรวยมาก่อนเป็นแน่ หรือไม่ก็อาจจะมาจากครอบครัวคหบดีสักครอบครัวก็เป็นได้

“ความคิดของเจ้าไม่เลวเลย ข้าจะลองหารือกับท่านเหลียงชุนในเรื่องนี้ดูอีกครั้ง ตอนนี้เรายังมีหัวไชเท้ากับแครอทอยู่อีกมาก เช่นนั้นก็ทำหัวไชเท้าดองกับแครอทดองออกขายก่อนก็แล้วกัน” ตอนนี้สูตรผักดองนั้นคนงานในจวนทำออกได้รสชาติดีและคุ้นมือกันแล้วนางจึงวางใจในส่วนนี้มาก ภายหน้าพวกเขาจะเป็นกำลังหลักในการผลิตผักดองของนางและอาจจะต้องให้คนในไร่ทั้งหมดช่วยด้วยอีกแรง

“นี่ต้นอะไรหรือขอรับนายหญิง คล้ายต้นแตงกวา”

“มันเป็นแตงชนิดหนึ่งเจ้าค่ะ เนื้อข้างในจะเป็นสีส้มมีกลิ่นหอมและรสชาติหวาน ข้าเรียกมันว่า ฮามี่กวา(แคนตาลูป)เจ้าค่ะ ข้าได้เมล็ดมันมาจึงลองเพาะดูและปรากฏว่าสามารถเพาะได้จึงนำมาปลูกที่ไร่” แคนตาลูปพวกนี้นางได้ให้น้องกรีนกับน้องบลูดูแลเป็นอย่างดีเพราะหน้าร้อนแบบนี้นางคิดถึงแคนตาลูปแช่เย็นมากที่สุด เนื้อมันแน่นกว่าแตงโมและหวานสดชื่นกว่า กลิ่นหอมกว่าด้วยนางจึงชื่นชอบแคนตาลูปกับเมล่อนมากกว่าผลไม้อย่างอื่น 

“ต้องใช้ไม้ไผ่ด้วยหรือขอรับนายหญิง”

“เจ้าค่ะ เพื่อให้ยอดของฮามี่กวาเลื้อยไปตามไม้ไผ่ ผลของฮามี่กวาจะได้ไม่โดนดินด้วย” นางเอาไม้ไผ่มาปักไว้ห่างกันเล็กน้อยแล้วเอาต้นกล้าของแคนตาลูปลงดิน ระหว่างที่นางกำลังปลูกก็ได้เรียกให้คนงานและชาวบ้านจำนวนหนึ่งมาดูวิธีปลูกด้วย นี่เป็นการปลูกครั้งแรกนางจึงต้องปลูกเองเพื่อป้องกันความผิดพลาด “ข้ามีต้นกล้าอยู่สามสิบต้นเท่านั้น อยากจะลองปลูกดูก่อน หากได้ผลผลิตที่ดีเราจะปลูกให้มากขึ้น”

“ต้องดูแลอย่างดีหรือไม่ขอรับ”

“ไม่ต้องเจ้าค่ะหัวหน้า ดูแลตามปกติเช่นพืชผักอื่นๆนั่นแหละ” เพราะให้น้องกรีนกับน้องบลูดูแลมันอยู่แล้วน่ะสิ

เมื่อปลูกแคนตาลูปเสร็จหลิวอี้เฟยกับเสี่ยวจิงก็รีบกลับจวนเพื่อหารือกับเหลียงชุนเรื่องการทำธุรกิจยังต่างเมือง เมื่อเหลียงชุนได้ฟังแผนการของหลิวอี้เฟยเขาก็เห็นด้วยและจะเป็นผู้ออกเดินทางไปยังเมืองต่างๆเพื่อหาซื้ออาคารสำหรับเปิดร้านด้วยตนเอง หลิวอี้เฟยจึงให้คนงานชายที่ตัวใหญ่และเป็นวรยุทธ์ติดตามเหลียงชุนไปด้วยอีกสามคน 

สามวันต่อมาทั้งสี่คนก็ออกเดินทาง

“ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะท่านพี่”

“เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลหรอกฮูหยิน คนงานที่แม่นางหลิวให้ติดตามข้าไปด้วยนั้นล้วนเป็นยอดฝีมือ ข้าจะรีบไปรีบกลับนะ ฝากแม่นางหลิวดูแลลูกกับเมียของข้าด้วยนะขอรับ”

“ท่านเหลียงชุนไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้เจ้าค่ะ รับรองได้ว่าข้าจะดูแลเหลียงฮูหยินกับฮวาเอ๋อร์ให้ดีที่สุด” เมื่อเหลียงชุนวางใจเขาจึงออกเดินทางอย่างสบายใจ การเดินทางครานี้หลิวอี้เฟยได้ให้สเตฟานกับสเตฟานี่ร่วมเดินทางไปกับเหลียงชุนด้วย ม้าทั้งสองตัวจะทำหน้าที่เป็นองครักษ์ที่ดีที่สุดให้กับชายทั้งสี่คน อีกทั้งรถม้าที่พวกเขานั่งไปก็มีกลไกพิเศษที่ซุกซ่อนอาวุธอยู่มากมาย หากมีผู้ใดโจมตีรับรองได้ว่าไม่ตายดีแน่ ไม่เช่นนั้นเศรษฐีในเมืองคงไม่ยอมเสียเงินเพื่อซื้อรถม้าคันละสองหมื่นเหรียญทองหรอก “เหลียงฮูหยินไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ มาดูผ้าแบบใหม่ที่ข้าเพิ่งได้มาดีกว่าเจ้าค่ะ”

“จริงสิ ข้าว่าจะตัดชุดให้จื่อเอ๋อร์กับไป๋เอ๋อร์อยู่เชียวเจ้าค่ะแม่นางหลิว”

“ดีเลยเจ้าค่ะ ผ้าที่ข้าได้มานั้นเหมาะกับฤดูร้อนมากๆ” เพราะระบบมีตัวไหมชนิดใหม่มาขายนางจึงลองซื้อมาเมื่อคืนนี้ ผลที่ได้คือผ้าไหมจากตัวไหมชนิดใหม่นั้นลื่นมือกว่าไหมชนิดก่อนมาก อีกทั้งยังทนไฟและเงางามดูหรูหราสุดๆ วันนี้นางจึงเอาออกมาให้เหลียงฮูหยินได้ตัดชุดให้คนทั้งจวน

“ข้าช่วยท่านแม่เองเจ้าค่ะ” สองแม่ลูกพร้อมคนงานหญิงอีกสามคนหอบผ้าหลายผับกลับไปยังเรือนของครอบครัวเหลียงเพื่อทำงานตัดเย็บ หลิวอี้เฟยต้องหางานให้เหลียงฮูหยินได้ทำจะได้ไม่กังวลเรื่องเหลียงชุนมากเกินไป 

ห้าวันต่อมาเหลียงชุนก็ได้ส่งข่าวกลับมาว่าได้ซื้ออาคารไว้ได้สองเมืองแล้วและกำลังเดินทางต่อไปยังเมืองที่สาม ส่วนราคานั้นก็ถูกกว่าที่หลิวอี้เฟยคาดการณ์เอาไว้เสียอีก ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีเลยทีเดียว ขณะที่กำลังรอเหลียงชุนไปติดต่อซื้ออาคารยังเมืองต่างๆนั้นหลิวอี้เฟยก็ได้เร่งทำผักดองไว้จำนวนมาก อะไรที่ดองได้นางเอามาดองเก็บไว้จนหมด เรียกได้ว่าตอนนี้จวนหลิวนั้นได้กลายเป็นโรงงานผักดองอย่างเต็มรูปแบบไปแล้ว

ทางด้านหวงหย่งกับจิวฟงนั้นก็ได้เดินทางถึงชายแดนแล้วเช่นกัน ทั้งสองนำเสบียงส่งมอบให้กับฉินอ๋องได้อย่างปลอดภัยและเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองเจียงซุนในทันทีแต่ฉินอ๋องได้รั้งตัวเอาไว้เพื่อสนทนากันอีกเล็กน้อย หวงหย่งจึงจำเป็นต้องอยู่ที่ชายแดนต่ออีกสองสามวันถึงจะเดินทางกลับเมืองเจียงซุน

“ไม่คิดว่าข่าวที่ข้าได้มาจะเป็นเรื่องจริง บุรุษผู้ไม่แยแสผู้ใดเช่นหวงหย่งนั้นพึงใจสตรีม่ายวัยสาวจนตัดสินใจปักหลักอยู่ที่เมืองเจียงซุนเป็นการถาวร ไม่เกินจริงจากที่ได้ยินมาเลยสักนิดเมื่อได้เห็นท่าทางกระสับกระส่ายของเจ้า”

“กระหม่อมก็อยากรู้เช่นกันพ่ะย่ะค่ะว่าท่านอ๋องไปหลบซ่อนอยู่ที่ใดถึงได้หาตัวไม่พบแม้แต่เงา”

“นี่เจ้าโกรธเคืองที่ข้าไม่ส่งข่าวให้เจ้างั้นหรือเสี่ยวหย่ง ข้าขอโทษเจ้าก็ได้พอใจหรือยัง”

“สุดแล้วแต่ท่านอ๋องจะกรุณาพ่ะย่ะค่ะ”

“หึ ว่าแต่สตรีผู้นั้นจะไม่ยอมรับรางวัลที่ข้าจะมอบให้จริงๆหรือ ไม่ว่านางต้องการสิ่งใดข้าล้วนเต็มใจให้ เสบียงที่นางส่งมานั้นสำคัญกับชีวิตของทหารมาก นางไม่ได้สร้างบุญคุณกับข้าเพียงคนเดียวแต่ยังรวมถึงทหารทุกคนด้วย คงไม่ดีแน่หากข้าจะไม่มีสิ่งใดตอบแทนน้ำใจของนางบ้าง”

“ไม่ต้องหรอกพ่ะย่ะค่ะ หลิวอี้เฟยไม่ได้ต้องการสิ่งใดนอกจากที่ดินของหมู่บ้านที่อยู่รอบๆแนวชายแดน หมู่บ้านใดร้างอยู่นางจะขอเอาไว้ทั้งหมดเพื่อฟื้นฟูสำหรับทำการเกษตรและให้ชาวบ้านเข้ามาอยู่อาศัยในภายหน้า หากพระองค์ประสงค์จะมอบรางวัลให้แก่นางก็ต้องเป็นสิ่งนี้เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

“หมู่บ้านรอบๆนี้น่ะหรือ เอาสิ นางต้องการก็เอาไปได้เลย เว้นแต่พื้นที่ที่มีชาวบ้านอาศัยอยู่เท่านั้น”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ นางต้องการเท่าที่มีเท่านั้นไม่ได้ต้องการระรานหรือไล่ที่ชาวบ้าน”

“อืม ช่างเป็นสตรีที่จิตใจดียิ่งนัก สมแล้วที่น้องชายของข้าตกหลุมรักนางเช่นนี้” 

“แต่ก็มีอีกสิ่งหนึ่งที่นางได้ขอเอาไว้ หากท่านอ๋องจะกรุณา”

“เจ้าพูดมาเถิดไม่ต้องอ้ำอึ้งให้เสียเวลาหรอก ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าไม่ว่าสิ่งใดข้าก็จะให้นางเท่าที่นางต้องการ” หวงหย่งลังเลอยู่ชั่วครู่แต่เมื่อหวนนึกถึงคำพูดที่หนักแน่นของหลิวอี้เฟยที่บอกเขาก่อนออกเดินทางแล้วนั้นเขาจึงยอมเอ่ยปากถึงสิ่งที่นางขอเอาไว้ทันที

“นางไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักไม่ว่าเรื่องอะไรพ่ะย่ะค่ะ”

“แม้ว่าข้าจะให้นางมาเข้าเฝ้าเพื่อรับความดีความชอบอย่างนั้นหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ นางไม่ต้องการความดีความชอบอะไรทั้งนั้น นางจะขออยู่ที่เมืองเจียงซุนไปตลอดชีวิตของนาง และหากท่านอ๋องจะมีเมตตาก็ขออย่าได้ให้นางยุ่งเกี่ยงกับเรื่องในวังหรือเมืองหลวง นางต้องการเพียงเท่านี้พ่ะย่ะค่ะ”

“ได้ ข้ารับปากว่าตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ นางจะได้ใช้ชีวิตที่สงบสุขอยู่ที่เมืองเจียงซุนตลอดไป” แต่หากบ้านเมืองสงบสุขกว่านี้เมื่อไหร่เขาคงต้องหาเวลาไปเยี่ยมว่าที่น้องสะใภ้คนนี้เสียหน่อย เรื่องนี้ไม่บอกเจ้าเด็กหัวร้อนจะดีกว่า “เจ้าไปพักผ่อนเถิด เร่งเดินทางมาขนาดนี้ข้ายังคิดว่าเจ้าคงเหาะมาเป็นแน่ แต่อย่าหนีกลับก่อนเล่า” สองเท้าที่กำลังเดินออกจากกระโจมชะงักไปเล็กน้อย หวงหย่งหันกลับมามองผู้ที่เป็นทั้งพี่ชายและสหายด้วยความไม่สบอารมณ์ “เจ้าจะรีบกลับไปทำไมเล่า อยู่สนทนากับพี่ชายคนนี้ให้หายคิดถึงก่อนสิ” เหอะ คิดถึงไปคนเดียวเถอะ!

เมื่อเขากับจิวฟงกลับมาถึงยังกระโจมของตนเองแล้วเขาก็ได้ให้จิวฟงส่งข่าวไปบอกหลิวอี้เฟยทันที ในใจก็ขุ่นเคืองไม่น้อยที่ตนเองต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกหลายวัน อยู่ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้จะให้อยู่ทำไมก็ไม่รู้ ที่ชายแดนมีแต่กลิ่นควันที่เกิดจากการเผาศพทหาร บางเวลาก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าของศพที่ยังไม่ได้เผาลอยมาให้ได้กลิ่นด้วย

“เขียนบอกนางไปด้วยว่าไม่ต้องคิดถึงข้ามาก อีกไม่นานข้าก็จะกลับไปแล้ว” จิวฟงชะงักมือที่กำลังเขียนสารแล้วเงยหน้ามองนายท่านของตนว่าต้องการให้เขียนเช่นนั้นจริงๆหรือ แต่หวงหย่งแน่วแน่มากเขาจึงได้แต่เขียนลงไปด้วยมืออันสั่นเทา กลับไปครานี้ขอให้นายท่านรอดจากความโกรธของแม่นางหลิวด้วยเถิด “นางต้องคิดถึงข้ามากเป็นแน่”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.084K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2116 fsn (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 15:52

    555 พระเอกมีความมั่นดีเจงๆ ถึงจะไม่มีใครเห็นด้วยก็ตาม

    #2,116
    0
  2. #1993 minhochanyeol123 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 09:05
    555+ ท่านหย่งมั่นหน้ามากเจ้าค่ะ
    นี่ถ้าไม่ติดว่าพี่จิวซาจองน้องฮวาเอ๋อร์ไว้แล้วนะ จะจองให้ฉินอ๋องเลย
    #1,993
    0
  3. #1278 EyeriEpp (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 22:08

    มั่นหน้าเกินไปไหมท่านหวง😂😂
    #1,278
    0
  4. #968 noonongz (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 04:19
    มั่นหน้ามาก
    #968
    0
  5. #902 prangbua (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 00:37
    หลงตัวเองจริงๆ กลับไปน่าจะโดนไม้ขัดหม้อฟาดหัว
    #902
    0
  6. #901 sevenroses (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 23:31

    เฮียหมั่นใจสุดฤทธิ์

    #901
    1
    • #901-1 nsttiyaburana(จากตอนที่ 46)
      21 มิถุนายน 2563 / 00:18
      เฮ้อ....อะไรจะหลงตัวเองปานนั้น 55555
      #901-1
  7. #900 Jeans-ariya (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 23:02

    มั่นหน้ามากๆพี่หย่ง

    #900
    0
  8. #899 Sureepond9585 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 22:49

    ชอบความมั่นของพระเอกจริงๆ เอามาจากไหนเยอะแยะไปหมดเลย 55555
    #899
    0
  9. #898 bowbowlovetomtom (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 21:07

    ชอบเรื่องนี้ที่สุดสนุกมากสุดยอด
    #898
    0
  10. #897 wadeepanman (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 20:31
    โถพ่อคูณคิดถึงนางมาก ก็เลยคิดว่านางจะเหงารึ
    #897
    0
  11. #896 kaew34 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 18:58

    5555เชื่อพระเอกเลย หลงตัวเองสุดๆ
    #896
    0
  12. #895 anyamanee47 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 17:19
    เอกมโน โทคิดไปเองจ้า
    #895
    0
  13. #894 ampaithip123 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 17:14
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-08.png ฮามากอิพ่อ หลงตัวเองสุด 55
    #894
    0
  14. #893 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 15:49
    พ่อหลงตัวเอง
    #893
    0
  15. #891 chomchow (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 15:04

    หลิวหลิวคงกระอักเลือดแน่เมื่ออ่านจดหมายจบ

    คุณไรท์อยากจะถอนหายใจสักร้อยรอบ เฮ้อออออ

    ปล่อยพี่หนวดไปสักคนเถอะ
    #891
    0
  16. #890 somejai2526 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 14:57
    ฮือๆอยากได้อีบุ๊กกกกกก
    #890
    0
  17. #889 AiiLin (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 14:32

    ความหลง(ตัวเอง)นี้มัน//มองบนแปบ

    #889
    0
  18. #888 gusjame815 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 14:28
    เรียกท่านพี่รอเลยได้มั้ย555
    #888
    0
  19. #887 cho294754 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 14:20
    จะห้าสิบตอนแล้วเมื่อไหร่พระนางจะรักกันซะที
    #887
    0
  20. #886 Shopaga (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 14:18
    555555ทำไมขำ
    #886
    0
  21. #885 kikijajakiki (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 14:15
    555 มั่นหน้ามาก แหม เค้าคงคิดถึงหรอกนะ
    #885
    0
  22. #883 sweetie99 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 14:05
    มั้นมากจ้า 🤣🤣 อยากอ่านตอนน้องได้เห็นจดหมายจริงๆ
    #883
    0
  23. #882 chuenchuen (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 13:59
    อยากจะเฮ้ออออแล้วกลอกตามองบนเปนเลขแปดจิงๆเลยเถอะ.
    #882
    0
  24. #881 salapaona (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 13:52
    หลวตัวเองที่แทนทรู 555
    #881
    0
  25. #880 Pat-osw-k-no (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 13:50
    อิลุงหลงตัวเอง!!!!

    หมั่นไส้มาก!!!
    #880
    0