หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 44 : ตอนที่ 44 สารจากชายผู้หายสาบสูญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,044 ครั้ง
    15 มิ.ย. 63

“อย่าได้คิดไปรบกวนที่จวนตระกูลหลิวอีก หากยังคิดกล้ากระทำก็เตรียมโดนไล่ออกจากจวนได้เลย! โบยซื่อเหนียงสามสิบไม้เป็นการลงโทษและกักบริเวณบ่าวรับใช้ของหวงฮูหยินทั้งหมด!” 

“เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ! ซื่อเหนียงแก่ขนาดนี้แล้วโดยโบยสามสิบไม้คงได้ตายตั้งแต่สิบไม้แรกแล้วกระมัง!”

“ดูเหมือนมารดาจะยังคงไม่เข้าใจว่าผู้ใดเป็นใหญ่ที่สุดในจวนนี้ ข้าคือเจ้าของจวนฉะนั้นผู้ที่อยู่อาศัยก็ต้องฟังคำสั่งข้า กล้าละเลยคำสั่งของข้าก็ต้องได้รับการลงโทษ ข้าทำผิดตรงไหน...หรือมารดาจะรับโทษแทนบ่าวของท่านกันล่ะ”

“หวงหย่ง! ข้าเป็นแม่เจ้านะ เจ้ากล้าพูดเช่นนี้กับมารดาผู้ให้กำเนิดเจ้าได้อย่างไร!”

“สิ่งที่ท่านทำกับข้ากับไป๋เอ๋อร์มาตลอดหลายปีนี้ ถือว่าข้าได้ชดใช้บุญคุณไปจนหมดสิ้นแล้ว อย่าได้ถามหาความเป็นบุตรจากข้าอีก ที่ข้าให้พวกท่านได้เข้ามาอาศัยอยู่ในจวนก็เพราะข้าจะได้ตอบแทนพี่ชายผู้เสียสละชีวิต จากนี้ข้าไม่มีสิ่งใดติดค้างพวกท่านอีกแล้ว อย่าได้มายุ่งกับข้าหรือใช้ชื่อข้าในการหาผลประโยชน์อีกเป็นอันขาด! ลากตัวซื่อเหนียงออกไปและอย่าได้ออมแรงโบยเป็นอันขาด!” หวงหย่งไม่ได้สนใจเสียงร้องไห้ขอความเมตตาปานจะขาดใจตายของหญิงชรา เขาสะบัดชุดเดินตึงตังออกจากจวนไปโดยไม่หันมามองคนเห็นแก่ตัวเหล่านี้อีก

หวงหยุนมองตามแผ่นหลังของบุตรชายคนเล็กไปจนพ้นสายตา เขาจ้องมองภรรยาเอกผู้ที่เขาเคยไว้ใจและให้เกียรติเสมอมาด้วยความรู้สึกผิดหวัง “หากอยู่เฉยๆไม่ได้ก็อย่าไปสร้างความเดือดร้อนให้ลูก ที่ผ่านมาหย่งเอ๋อร์เหนื่อยเพราะเจ้ามามากพอแล้ว เรามาที่นี่เพื่อพึ่งพาลูกไม่ใช่มาสร้างปัญหาให้ลูก ลากตัวซื่อเหนียงไปลงโทษตามคำสั่งเดี๋ยวนี้!”

“ท่านพี่ก็คอยให้ท้ายเขาอยู่ตลอด!”

“อย่างน้อยข้าไม่ด่าว่าลูกทุกครั้งที่เจอหน้าเขาเช่นเจ้าผู้เป็นมารดา อย่าได้ทำกิริยาเช่นนี้ต่อหน้าข้าอีก ที่ผ่านมาข้าทำแต่งานจนละเลยปล่อยให้เจ้าทำร้ายลูกมามากเกินพอแล้ว ไหนจะหลานที่เจ้าเกือบจะฆ่าเขาด้วยมือของเจ้าอีก เป็นเรื่องที่ข้าโทษตัวเองมาจนถึงตอนนี้ที่ให้อำนาจเจ้าดูแลจวนในขณะที่ข้าไม่อยู่ ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกล้าตัดขาดลูกกับหลาน”

“พวกมันทำให้ลูกของข้าต้องตาย!”

“แล้วหย่งเอ๋อร์ไม่ใช่ลูกของเจ้าหรืออย่างไร! ลูกกับหลานไม่ได้ทำให้เยว่เอ๋อร์ต้องตายเจ้ารู้เรื่องนี้อยู่แก่ใจ มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วที่หวงเยว่จะปกป้องน้องกับลูก สิ่งที่เจ้าทำนั่นต่างหากที่เป็นการตอกย้ำแผลในใจของหย่งเอ๋อร์” ร่างสูงใหญ่ของอัครเสนาบดีผู้เก่งกาจเดินไปยังเรือนที่พักที่บุตรชายเตรียมไว้ให้โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องอาละวาดของสตรีที่เคยรัก แม้ตอนนี้ความรักจืดจางลงไปแต่เขาก็ยังให้เกียรตินางในฐานะคู่ชีวิตไม่ค่อยบกพร่อง 

ทางด้านหวงหย่งนั้นหลังจากออกจากจวนของตนเองมาเขากับคนสนิททั้งสองก็เตร็ดเตร่ตามท้องถนนไปเรื่อยๆเพื่อให้ความคุกรุ่นในใจเบาบางลง จิวฟงกับจิวซาเดินตามนายท่านของตนด้วยความเป็นห่วง พวกเขาติดตามนายท่านมานานย่อมรู้ดีว่าแม้ปากนายท่านจะร้ายแต่นายท่านก็รักบิดากับมารดามาก ตั้งแต่คุณชายใหญ่ตะกูลหวงตายจากไปนายท่านก็นึกโทษตนเองมาตลอดที่ไม่สามารถปกป้องพี่ชายได้ซ้ำยังให้พี่ชายมาปกป้องตนเองจนต้องตาย

ไม่มีผู้ใดโทษเขานอกจากมารดาของเขาเอง

“พวกเจ้าไปหาที่นอนเถอะ ข้าขออยู่คนเดียว”

“นายท่านก็รู้ว่าพวกข้าจะไม่ไปไหน” หวงหย่งคร้านจะไล่ทั้งสองจึงปล่อยให้พี่น้องตระกูลจิวเดินตามมาเงียบๆ หวงหย่งเลือกสะพานข้ามแม่น้ำในไร่ของหลิวอี้เฟยเป็นสถานที่สงบจิตใจในค่ำคืนนี้ ร่างสูงเอนกายนอนไปบนสะพานไม้ไผ่เพื่อแหงนหน้ามองท้องฟ้าในยามค่ำคืน ดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับกำลังช่วยปลอบโยนความบอบช้ำในจิตใจของเขา

“อากาศเย็นสบายดีจริงๆ”

“นายท่านไม่ไปที่จวนของแม่นางหลิวหรือขอรับ”

“ข้าไม่อยากเอาเรื่องร้อนใจไปหานาง วันนี้นางเดินทางมาเหนื่อยเกินพอแล้ว จิวซาเจ้าไปขอเบ็ดตกปลาจากหัวหน้าคนงานมาให้ข้าสักอัน คืนนี้ข้าจะตกปลาทั้งคืน” 

“เช่นนั้นเรามาประลองฝีมือการตกปลากันดีหรือไม่ขอรับ คราก่อนข้าแพ้นายท่านไปเพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น”

“หากเจ้าไม่กลัวขายหน้าอีกล่ะก็ข้ารับคำท้า” 

“นายท่านจะต้องแพ้ข้าอย่างราบคาบแน่นอน!” ค่ำคืนนั้นจึงเป็นศึกตกปลาของทั้งสามคน คนงานที่ต้องเฝ้าเวรยามในช่วงกลางคืนต่างก็มองชายหนุ่มทั้งสามด้วยความขบขัน เสียงทะเลาะกันดังมาให้ได้ยินเป็นระยะซึ่งมักเป็นเสียงของจิวซากับหวงหย่งก่นด่าจิวฟงที่ตกปลาได้มากกว่าใคร

รุ่งเช้าหลิวอี้เฟยจึงได้เห็นปลาตัวใหญ่ที่อัดแน่นกันอยู่ในถังน้ำโดยมีชายทั้งสามที่ดวงตาดำคล้ำราวกับหมีแพนด้ายืนยิ้มมองปลาเหล่านั้นด้วยความภาคภูมิใจ เสี่ยวจิงนับปลาที่ทั้งสามเอามาได้ถึงสองร้อยตัว

“พวกท่านไม่นอนแต่เอาเวลาไปตกปลานี่น่ะหรือเจ้าคะ”

“มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี” ศักดิ์ศรีบ้าบออะไรกันล่ะ เอาเวลานอนไปตกปลาเนี้ยนะ หรือว่าเมื่อวานที่จวนของหวงหย่งจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น คงไม่ได้เกี่ยวกับคนที่มาพูดเรื่องอาหารที่จวนของนางหรอกกระมัง หวงหย่งเห็นหลิวอี้เฟยมองมาด้วยความสงสัยจึงพยายามหลบสายตา “อะแฮ่ม เรือนหลังที่ข้าเคยนอนยังว่างอยู่หรือไม่ ข้าอยากจะพักสักประเดี๋ยว”

“ก็ว่างอยู่ เดี๋ยวจะให้คนเอาชุดเครื่องนอนไปให้เจ้าค่ะ” มีพิรุธชัดๆ แต่ช่างเถอะ สนใจไปก็เท่านั้นเพราะดูท่าทางหวงหย่งแล้วเขาคงไม่อยากบอก หลิวอี้เฟยจึงสั่งให้คนงานเอาชุดเครื่องนอนไปให้ทั้งสามที่เรือนรวมทั้งเตรียมน้ำอาบให้พวกเขาด้วย “เลือกปลาตัวโตๆไว้ทำอาหารนะเสี่ยวจิง ส่วนตัวเล็กเอามาขอดเกล็ดแล้วหมักเกลือข้าจะทำปลาตากแห้ง”

“ปลาเนื้อแน่นดีจริงๆเลยเจ้าค่ะนายหญิง”

“อืม ปลาตากแห้งทอดจะต้องอร่อยมากแน่ๆ” ที่หลิวอี้เฟยไม่รู้ก็คือยังมีปลาอีกหลายร้อยตัวที่หวงหย่งมอบให้หัวหน้าคนงานนำไปทำเป็นอาหารสำหรับคนในไร่ “อาหารเช้าทำเป็นข้าวต้มปลาก็แล้วกันนะ” เพราะปลาตัวใหญ่เนื้อเยอะเมื่อแล่ออกมาแล้วจึงได้เนื้อปลาชิ้นใหญ่มาก นางให้แม่ครัวช่วยตั้งหม้อน้ำเพื่อลวกปลากับสมุนไพรดับกลิ่นคาว “ใช้ข้าวเหนียวกับข้าวขาวผสมกันแล้วนำไปต้มนะจะอร่อยกว่า”

“แม่นางหลิวขอรับ...เหวินซื่อเอากันเจ้อ(อ้อย)มาให้ถึงสองคันรถม้าจะให้ข้าเอาไปเก็บไว้ตรงไหนดีขอรับ”

“เอามาวางไว้ที่ลานหน้าโรงครัวเลยเจ้าค่ะท่านเหลียงชุน คนงานที่ว่างอยู่ไปช่วยท่านเหลียงชุนขนกันเจ้อมาเร็วๆเข้า” ช่วงนี้มีเรื่องให้ทำหลายอย่างจึงลืมเรื่องทำน้ำตาลไปเสียสนิท เกลือที่ว่าแพงๆนั้นที่จวนของนางไม่ต้องซื้อแม้แต่อีแปะเดียวเพราะครอบครัวบิดามารดาของเหลียงฮูหยินส่งมาให้เยอะมาก แต่น้ำตาลนั้นราคาแพงมากหากทำได้เองก็จะเป็นการดี นางออกไปดูคนงานขนอ้อยลงจากรถม้าด้วยความตื่นเต้น ระหว่างรอก็ค้นหาวิธีทำจากความทรงจำ

“แม่นางหลิวยังต้องการกันเจ้ออีกหรือไม่ขอรับ มีคนจากหมู่บ้านข้างๆเห็นข้าขนกันเจ้อเข้ามาจึงฝากมาถามว่ายังต้องการอีกหรือไม่ ที่หมู่บ้านของเขามีกันเจ้ออยู่มากมายเลย”

“รับเจ้าค่ะๆๆ ท่านเหวินซื่อไปบอกเขาเลยนะเจ้าคะว่าข้ารับซื้อ ได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเลยเจ้าค่ะ” เหลียงชุนได้ยินนางพูดเช่นนั้นก็อดจะรู้สึกกังวลไม่ได้ ซื้อมากมายขนาดนี้ไม่รู้นางจะเอาไปทำอะไรกันแน่ แต่เห็นนางตื่นเต้นเขาจึงคิดว่านางคงรู้วิธีเอามันไปใช้ประโยชน์ได้คุ้มค่าแน่นอน “ทั้งหมดนี้เท่าไหร่เจ้าคะ”

“แม่นางหลิวบอกว่าจะรับซื้อกันเจ้อชั่งละสิบยี่สิบแปะ ทั้งหมดนี้หนึ่งพันชั่งเป็นเงินสองเหรียญทองขอรับ” เพราะอ้อยขึ้นตามธรรมชาติไม่ต้องมีคนดูแลนางรับซื้อในราคานี้ก็นับว่าสมเหตุสมผล “และที่ข้ายังขนมาไม่หมดนั้นยังเหลืออยู่สามพันชั่งซึ่งข้าจะกลับไปขนมาให้หมดภายวันนี้เลยขอรับ” หลิวอี้เฟยจ่ายเงินให้เหวินซื่อทั้งหมดแปดเหรียญทอง

“ข้าจะรับซื้อของหมู่บ้านอื่นในราคานี้เช่นกันนะเจ้าคะ ท่านเหวินซื่อแจ้งคนผู้นั้นได้เลย” เหวินซื่อรับคำแล้วรีบเอารถม้าออกจากจวนเพื่อกลับไปขนกันเจ้อที่หมู่บ้านดอกไม้หอมมาอีกครั้งซึ่งนางได้ขอให้ท่านเหลียงชุนเอารถม้าไปช่วยขนมาด้วยอีกแรง “งานใหญ่มาแล้วทุกคน เอามีดมาคนละด้ามแล้วช่วยข้าเอาเปลือกกันเจ้อออกเร็ว”

“นายหญิงจะเอากันเจ้อมากมายพวกนี้ไปทำอะไรหรือเจ้าคะ”

“ทำน้ำตาล จากนี้เตรียมกำลังแขนของพวกเจ้าให้ดีเพราะเราจะต้องกวนน้ำกันเจ้อนานทีเดียวล่ะ”

“พวกบ่าวกล้ามโตกันทุกคนขอรับ นายหญิงไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลย” หลิวอี้เฟยรู้สึกดีใจที่คนงานทุกคนทำงานกันอย่างสนุกสนาน แม้จะเป็นงานที่หนักแต่พวกเขาไม่เคยบ่นให้ได้ยินเลยสักครั้ง 

“น้ำตาลที่ได้จากกันเจ้อนั้นทำขนมอร่อยมาก หากพวกเจ้าตั้งใจทำงานกันล่ะก็ข้าจะให้รางวัลเป็นขนมอร่อยที่พวกเจ้าไม่เคยกินที่ไหนมาก่อนแน่นอน มันทั้งหอมและหวานจนแทบละลายในปากเลยล่ะ” เมื่อมีของรางวัลมาล่อพวกเขาก็ตั้งใจทำงานกันอย่างสุดแรงแต่ก็ยังมีเสียงหัวเราะให้ได้ยินอยู่ตลอด พอจิวฟงกับจิวซาตื่นจากการนอนพักผ่อนแล้วก็มาช่วยเช่นกัน ไม่เว้นแม้แต่หวงหย่งที่หลิวอี้เฟยไม่ปล่อยให้เขาได้นั่งสบายๆมองพวกนางทำงานเป็นแน่

“หลิวอี้เฟย...ข้าได้รับสารที่ส่งมาจากชายแดนว่าฉินอ๋องต้องการให้เมืองเจียงซุนส่งเสบียงไปที่ชายแดน เจ้าคิดว่าพอจะเป็นไปได้หรือไม่ ข่าวเรื่องเมืองเจียงซุนมีเสบียงจำนวนมากนั้นแพร่กระจายไปทั่ว คนของฉินอ๋องได้ยินเข้าจึงนำไปรายงานและพระองค์ได้ตัดสินใจส่งสารมาถึงข้าที่อยู่ที่นี่ให้ช่วยเจรจากับเข้า แต่พระองค์ไม่ได้ให้เจ้าส่งเสบียงไปฟรีๆหรอกนะ เจ้าจะขายเสบียงเหล่านั้นในราคาเท่าไหร่ก็บอกมาได้เลย และฉินอ๋องยังจะช่วยปิดบังข่าวลือเรื่องเมืองเจียงซุนให้ด้วย”

“คนที่หายสาบสูญไปหลายปีจะมีเงินมากมายขนาดไหนกันเจ้าคะ”

“เจ้าอย่าได้ดูถูกฉินอ๋องเชียวนะ ถึงตัวพระองค์จะอยู่ในที่มืดแต่คนของพระองค์นั้นทำการค้าได้รุ่งเรืองมาก ก่อนที่พระองค์จะหายตัวไปก็มีทรัพย์สินเก็บไว้จำนวนมาก หากพระองค์วางแผนที่จะหนีนั่นก็หมายความว่าพระองค์ต้องเตรียมทุกสิ่งเอาไว้พร้อมแล้ว รวมทั้งเงินทองด้วย”

“อยากได้เท่าไหร่ก็เอาไปเถิดเจ้าค่ะ ถือว่าข้าช่วยเหลือแคว้นก็แล้วกัน”

“เจ้าจะเอาอย่างนี้จริงๆหรือ เจ้าสามารถเรียกเงินทองจากพระองค์ได้เท่าที่เจ้าต้องการเลยนะ ตอนนี้เสบียงจากเมืองใกล้ๆชายแดนนั้นต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้เพราะไม่มีสิ่งใดขายเลยสักอย่างเดียว เมืองหลวงก็ถูกข้าศึกยึดเสบียงก็ถูกริบไปด้วยเช่นกัน เมื่อพระองค์ได้ข่าวจึงรีบติดต่อมาทันที ทหารกำลังอดอยากไม่มีกำลังจะสู้รบ”

“เอาเช่นนี้แหละเจ้าค่ะ ท่านจะคุ้มกันขบวนเสบียงไปเองหรือว่าจะทำเช่นไรเจ้าคะ”

“อืม ข้ากับจิวฟงจะเอาเสบียงไปด้วยตนเอง จิวซาจะอยู่ที่นี่คอยดูแลเจ้ากับไป๋เอ๋อร์ พวกข้าต้องรีบเดินทางไปให้ถึงชายแดนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะข้าศึกได้ลอบเข้ามาเผาเสบียงเสียหายเกือบทั้งหมด อาหารที่มีอยู่ในตอนนี้ล้วนเป็นของที่หาได้จากในป่าเท่านั้น หากชักช้าข้าเกรงว่าจะมีทหารล้มตายเพราะอดอยากเป็นแน่” หลิวอี้เฟยไม่ได้พูดอะไรและหวงหย่งก็เข้าใจดีว่ายังไม่สมควรพูดเรื่องนี้ต่อหน้าบ่าวรับใช้ที่กำลังทำงานกันอยู่

หลิวอี้เฟยเอาอ้อยที่ลอกเปลือกออกมาตัดเป็นท่อนขนาดหนึ่งฝ่ามือแล้วทุบมันด้วยไม้อันใหญ่ให้มันแบน จากนั้นนำอ้อยหลายๆชิ้นที่ทุบแล้วห่อด้วยผ้าขาวบางเพื่อบิดคั้นเอาน้ำอ้อยออกมา นี่ถ้ามีเครื่องรีดจะดีกว่านี้อีก

“ข้าลองชิมได้หรือไม่” เมื่อหวงหย่งถามนางจึงตักน้ำอ้อยใส่ถ้วยเล็กๆให้ทุกคนได้ลองชิม ความหวานจากธรรมชาติที่แสนสดชื่นทำทุกคนติดใจจนอยากกินอีก เมื่อเห็นทุกคนชื่นชอบนางจึงเดินกลับเรือนเพื่อแอบเอาน้ำแข็งออกจากมิติ นางใส่มันในแก้วไม้ไผ่ไปสองก้อนแล้วตักน้ำอ้อยตามลงไป หมุนแก้ววนเล็กน้อยเพื่อให้น้ำอ้อยได้รับความเย็น

“ลองดูสิเจ้าคะ อร่อยและสดชื่นกว่าเดิมแน่ๆ” โชคดีที่แก้วไม้ไผ่นั้นมีอยู่หลายใบทุกคนจึงได้ชิมน้ำอ้อยใส่น้ำแข็งกันทุกคนแม้แต่คนในห้องครัวเช่นกัน “ไม่ได้กินนานแล้วนะเนี้ย ชื่นใจที่สุด”

“อร่อยมาก! หวานและสดชื่น มีกลิ่นหอมนิดๆด้วย ข้าไม่เคยรู้เลยว่ามันอร่อยขนาดนี้” หวงหย่งชอบมากและเติมน้ำอ้อยใส่น้ำแข็งไปหลายครั้ง หลิวอี้เฟยไม่คิดห้ามปรามเพราะมีอ้อยอยู่เยอะมาก อยากกินเท่าไหร่ก็กินไปเถอะ

“อันที่จริงกัดกินสดๆจากต้นได้เลยนะเจ้าคะ เอาเปลือกแข็งๆออกแล้วกัดเคี้ยวได้เลย แต่ข้าไม่ชอบเพราะมันต้องคายกากทิ้งนี่แหละ คั้นเอาแต่น้ำแบบนี้อร่อยกว่า” คนงานที่รู้วิธีทำแล้วก็เร่งมือช่วยกันทั้งปอกเปลือกทั้งทุบและคั้นน้ำ เมื่อเหวินซื่อกับเหลียงชุนกลับมาทั้งสองก็ได้ชิมน้ำอ้อยใส่น้ำแข็งแก้วใหญ่เช่นกัน

“วันพรุ่งกันเจ้อจากหมู่บ้านข้างๆจะเอามาส่งนะขอรับ ข้าจะเอารถม้าไปขนมาด้วยอีกแรง”

“ขอบคุณท่านเหวินซื่อมากเจ้าค่ะ ข้าแนะนำว่าให้ใส่เกวียนมาดีกว่ารถม้านะเจ้าคะ มันใส่ได้มากกว่าแต่ขนได้ช้ากว่าก็ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องไปมาหลายรอบ” อ้อยลำต้นยาวมากเพราะฉะนั้นมันถึงใส่เข้าไปในรถม้าได้ไม่หมด หากเป็นเกวียนจะสามารถขนอ้อยซ้อนๆกันได้สูงและได้จำนวนมากกว่า “ต่อไม้ไผ่ยาวๆเข้ากับเกวียนแล้วใช้เชือกรัดต้นอ้อยเอาไว้ก็สามารถขนได้เยอะกว่ารถม้าถึงสองเท่าเลยล่ะเจ้าคะ”

“ขอบคุณแม่นางหลิวที่แนะนำขอรับ ข้าจะนำไปทำตามแน่นอน”

“ท่านเหวินซื่อเอาน้ำกันเจ้อใส่กระบอกไม้ไผ่กลับไปให้ลูกๆของท่านได้ลองชิมสิเจ้าคะ ข้าจะใส่น้ำแข็งไปด้วยเมื่อถึงหมู่บ้านก็คงไม่ละลายมาก น้ำกันเจ้อจะยังเย็นสดชื่นอยู่แน่นอนเจ้าค่ะ” ไม่พูดเปล่าเพราะนางลุกไปเอากระบอกไม้ไผ่ที่ใช้กรอกน้ำมากรอกน้ำอ้อยลงไปจนเกือบเต็ม จากนั้นใส่น้ำแข็งลงไปด้วยเล็กน้อยเพื่อให้พอเย็นไม่กลบรสชาติน้ำอ้อย

เหวินซื่อรับน้ำอ้อยไปด้วยความเต็มใจแล้วขอตัวกลับหมู่บ้านดอกไม้หอมไปทันที เหลียงชุนมองน้ำสีเขียวด้วยความสงสัยว่ามันจะกลายเป็นน้ำตาลได้อย่างไร แต่ในตอนนั้นเองหลิวอี้เฟยก็ได้ให้คนงานจุดเตาไฟแล้วยกกระทะขนาดใหญ่ขึ้นตั้งจากนั้นก็เทน้ำอ้อยลงจนไปเกือบเต็มแล้วรอให้มันเดือดไปเองโดยไม่ต้องทำอะไร

“ใช้ไม้ยาวๆคนมันเป็นระยะแค่นั้นก็พอเจ้าค่ะ ต้มจนกว่าน้ำใสๆนี่จะกลายเป็นสีน้ำตาลเหลวข้น รบกวนท่านเหลียงชุนไปเอาไม้ที่ใช้ทำรถม้าที่ข้าเตรียมไว้มาสักสี่แผ่นนะเจ้าคะ แล้วก็เอาอุปกรณ์ในการเจาะไม้มาด้วย” เหลียงชุนไปเอาไม้มาตามที่นางสั่ง จากนั้นหลิวอี้เฟยก็วาดรูปในกระดาษเพื่อเป็นแบบให้เหลียงชุนได้ดู มันคือพิมพ์ที่จะทำให้น้ำตาลเป็นก้อน นางทำเป็นทรงกลมเพราะง่ายต่อการแกะออกจากไม้

“มันจะเป็นก้อนงั้นหรือ”

“ใช่เจ้าค่ะท่านหวงหย่ง เมื่อเราเคี่ยวน้ำกันเจ้อจนข้นแล้วก็จะเอามาเทลงใส่พิมพ์นี้ ทิ้งไว้ให้มันเย็นตัวแล้วแกะออกจากพิมพ์เราก็จะได้น้ำตาลก้อนที่ทำจากกันเจ้อแล้วเจ้าค่ะ”

“น่าทึ่งมากๆ ข้าอยากเห็นแล้วล่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.044K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #1926 Baiphil289 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 19:19
    เออ.....นางเอกตั้งราชวงศ์เองเถอะ....เป็นทุกอย่างให้แล้วจริงๆ
    #1,926
    0
  2. #1543 ormtw (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 23:22
    แม้จะมีทุกอย่างในมิติ แต่การที่ได้ทำทุกอย่างร่วมกับผู้อื่น สนุกมากเช่นกันนะ
    #1,543
    0
  3. #1514 oum101 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 11:34
    เอาใส่แหวนไปก็ได้นี่ ไหนบอกใส่ได้ไม่จำกัด หรือว่าต้องเอาแหวนแตะของด้วยถึงเก็บได้ ถ้าเป็นงั้นคงทำไม่ไหวเยอะเกินไป แต่นางเอกเนี่ยให้ฟรีทุกอยากจริงใครขออะไรก็ให้ไปฟรีๆ เหอะๆ
    #1,514
    0
  4. #1254 El Dorado Bz (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 15:35
    ซื้ อโรงงานผลิตน้ำตาลง่ายกว่าไหม
    #1,254
    0
  5. #1161 pa kae (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 01:21

    ชอบๆๆๆนางเอกเก่งมากๆ สนุกมากค่ะ

    #1,161
    0
  6. #857 junekanha2 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 20:16

    ฟรีๆเปลี่ยนเป็นคำว่าเปล่าๆดีกว่าไหมคะ


    #857
    0
  7. #832 snsptn (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 06:57

    สนุกมากเลยค่ะ
    #832
    0
  8. #831 ktrt-m (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 00:08
    ติดตามค่ะ เรื่องสนุกมาก
    #831
    0
  9. #830 Shiixx (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 00:06

    รอค่าาาาาา
    #830
    0
  10. #829 aee (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 23:18

    สนุกมากค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ

    #829
    0
  11. #828 somejai2526 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 22:46

    อยากได้อีบุ๊ก
    #828
    0
  12. #827 0868943152 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 21:44

    ขอบคุณคะไรท์
    #827
    0
  13. #826 Sureepond9585 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 21:25

    สนุกมากค่ะ. ขอบคุณมากนะคะ
    #826
    0
  14. #825 K@NomJeeB (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 19:27

    น้ำอ้อยก็มา อิอิ สนุกมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #825
    0
  15. #824 พฤษภาฯ(คนอยากเขียน) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 19:02
    เสบียงใส่แหวนสำหรับผู้อบยพ ไม่กี่พันคนขนได้,แต่เสบียงกองทัพทหารหลายหมื่นพื้นที่แหวนอาจไม่พอนะ.ถ้าไม่มีหลายๆวงซึ่งจากที่เคยบอกมาก็คือแหวนแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆใช่มะ
    #824
    0
  16. #822 อัมพร? (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 15:16

    ขอบคุณค่ะ

    #822
    0
  17. #820 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 14:53
    เพลินๆ
    #820
    0
  18. #818 yeenpanta123 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 14:39
    ไรท์ทำไมไม่เอาพวกเสบียงใส่ไว่ในแหวนของหวงหย่งล่ะมันจะไม่ขนไปง่ายกว่าเหรอไม่ต้องระแวงโดนปล้นด้วย
    #818
    0
  19. #817 จอมมารดาฆ่าไม่เลี้ยง (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 14:18
    อยากกินน้ำตาลอ้อยขึ้นมาทันที
    #817
    0
  20. #816 oachaporn (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 14:05

    อยากกินน้ำตาลอ้อยทันทีเลย
    #816
    0
  21. #815 chuenchuen (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 13:57
    อยากรู้อยากเห็นไปหมดดดดแล้วท่านก้อกินเก่งกินเยอะกว่าใครๆเลยเนอะ.อิอิอิแฮ่
    #815
    0
  22. #814 Elizz (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 13:54
    ฝนตกๆแบบนี้หาน้ำตาลอ้อยมายัดใส่ข้าวจี่แปป อิอิ
    #814
    0
  23. #813 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 13:53
    รอนะคะ
    #813
    0
  24. #812 Preen772 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 13:40
    ไปซื้อน้ำอ้อยหน้าปากซอยด่วนๆเลยชั้น
    #812
    0
  25. #811 piyadamai (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 13:39

    น้ำตาลอ้อยกินเปล่าๆไม่ได้หวานแสบคอเลย ทำขนมกันเถอะ ลอดช่องหวานฉ่ำเย็นเจี๊ยบเหมาะกับอากาศช่วงนี้เลย

    #811
    0