หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 41 : ตอนที่ 41 ใช้พื้นที่ให้เป็นประโยชน์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,002 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

“ข้าวต้มอะไรทำไมมัดได้” เจอคำถามนี้เข้าไปหลิวอี้เฟยถึงกับชะงักมือที่กำลังแกะข้าวต้มมัด นางมองหน้าหวงหย่งแล้วหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นแบบไม่เกรงใจใคร หวงหย่งหน้าบูดบึ้งขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นนางหัวเราะจนน้ำตาไหล

“ฮ่าๆๆ ปวดท้อง โอ้ยๆ ฮ่าๆๆๆ ข้าวต้มมัดไม่ใช่เอาข้าวต้มมามัดแต่นี่ข้าเอาข้าวเหนียวที่เป็นข้าวสารมาทำ เห็นหรือไม่ว่ามีกล้วยเป็นใส้ด้วยนะ ท่านไม่เคยเห็นก็ไม่แปลกหรอก ลองชิมดูสิอร่อยนะ” หลิวอี้เฟยแกะใบตองออกให้หวงหย่งได้เห็นข้าวต้มมัดชัดๆ “กินไปหนึ่งมัดก็อยู่ท้องไปหลายชั่วยามเลยล่ะ”

“อืม อร่อย! ข้าวมีรสหวานแต่เมื่อกินพร้อมกล้วยแล้วเข้ากันดีมาก แต่มันชิ้นเล็กมากเลยจะอยู่ท้องได้อย่างไร”

“หนึ่งมัดมีสามห่อ ผู้ชายตัวโตๆเช่นท่านกินแล้วอิ่มจนจุกแน่นอนเพราะข้าทำมัดใหญ่มาก เสียดายที่กล้วยสุกน้อยไปหน่อยถ้าสุกมากกว่านี้คงทำได้เยอะเลยล่ะ นี่หากมีถั่วดำกับถั่วลิสงด้วยจะอร่อยกว่านี้อีก”

“เจ้าไปพักผ่อนได้แล้ว เดินทางมาทั้งวันไม่เหนื่อยหรืออย่างไร ทำนู้นทำนี่อยู่ได้” ถ้าไม่ต้องเอาข้าวต้มมัดมาให้ได้ชิมป่านนี้นางคงนอนหลับไปแล้ว หลิวอี้เฟยเบะปากใส่เขาแล้วเดินกลับไปที่กระโจมของตนเอง อยากอาบน้ำแต่อากาศยามฝนตกนั้นหนาวมาก ยิ่งอยู่ติดป่าแบบนี้อากาศยิ่งเย็นตัวลงราวกับฤดูหนาว

“หาถังมารองน้ำฝนไว้หน่อยเถิดเสี่ยวจิง วันพรุ่งเราจะได้ไม่ต้องไปขนน้ำมาอาบ”

“บ่าวรองน้ำฝนไว้ที่ด้านหลังกระโจมแล้วเจ้าค่ะ นายหญิงล้างหน้าล้างเท้าก่อนนอนสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะจะได้หลับสบาย” เสี่ยวจิงจัดที่นอนหนานุ่มให้นายหญิงของตนเองไว้แล้ว เมื่อหลิวอี้เฟยเดินเข้ามาในกระโจมนางก็เข้าไปช่วยถอดชุดนอกกับรองเท้าออกให้ จากนั้นก็ยกอ่างล้างหน้าล้างเท้าเข้ามา 

“ดีจริงๆที่ประมุขต้วนทำที่พักแบบที่ข้าเสนอมา การยกพื้นสูงขึ้นแบบนี้ทำให้ไม่ต้องกังวลว่าน้ำฝนจะไหลเข้ามาในกระโจมเลย เจ้าเองก็ล้างหน้าล้างเท้ามานอนได้แล้วเสี่ยวจิง” หลิวอี้เฟยล้างหน้าบ้วนปากแล้วก็มุดเข้าผ้าห่มอุ่นๆ ดีจริงๆที่ขนมันมาด้วย เสี่ยวจิงเองก็ปูที่นอนหนาอยู่ข้างๆนางเช่นกัน เสียงฝนกระทบกับหลังคากระโจมนี่มันไพเราะจริงๆ นางชอบเสียงฝนตกมากเพราะมันช่วยกล่อมให้นางหลับฝันดี ดังนั้นเมื่อเสี่ยวจิงกลับเข้ามาจึงเห็นหลิวอี้เฟยหลับไปแล้ว

รุ่งเช้าฝนได้หยุดตกไปแล้วแต่อากาศก็ยังมืดครึ้มอยู่ หลิวอี้เฟยนอนมุดอยู่ในผ้าห่มอย่างเกียจคร้าน เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกไม่อยากลุกจากที่นอน เสี่ยวจิงที่ลุกไปช่วยที่ครัวตั้งแต่เช้าเปิดกระโจมเข้ามาพร้อมกับน้ำอุ่นที่เตรียมไว้ให้นายหญิงของตนได้ล้างหน้า นางมองนายหญิงที่ยังไม่ตื่นด้วยความแปลกใจและคิดไปเองว่านายหญิงอาจจะไม่สบาย

“นายหญิงมีไข้หรือเจ้าคะ ให้บ่าวเรียกท่านหมอหรือไม่”

“ข้าแค่ขี้เกียจน่ะเสี่ยวจิง อากาศเย็นแบบนี้นอนสบายมากเลย เจ้าจะไปทำอะไรก็ไปเถอะปล่อยให้ข้านอนอีกสักหน่อยแล้วข้าจะลุกเอง” เสี่ยวจิงได้ยินเช่นนั้นก็โล่งใจและยอมปล่อยให้หลิวอี้เฟยนอนต่ออย่างที่ต้องการ ดีเหมือนกันเพราะนายหญิงตื่นเช้าแทบทุกวัน ให้นายหญิงได้นอนพักบ้างก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายหรอก

หวงหย่งที่ตื่นตั้งแต่เช้าเดินตามหาหลิวอี้เฟยไปทั่วแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของนาง เขาจึงเดินมาถามเสี่ยวจิงที่กำลังยุ่งกับการต้มน้ำในหม้อใหญ่ จึงได้ความว่าวันนี้หลิวอี้เฟยกลายร่างเป็นจอมขี้เกียจไปแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ไปวุ่นวายและปล่อยให้นางนอนจนพอใจ โดยไม่คาดคิดว่านางจะหลับยาวจนเลยเวลาอาหารเที่ยงไปแล้ว

เพราะฉะนั้นกว่าที่หวงหย่งกับหลิวอี้เฟยจะได้ขึ้นเขาไปยังพรรควิหคเหิคก็เข้ายามเซินไปแล้ว หลิวอี้เฟยรู้สึกผิดเป็นอย่างมากนางจึงได้เตรียมของขวัญชิ้นใหญ่เอาไว้มอบให้อาจารย์หญิงของหวงหย่งเอาไว้แล้ว

“หวงหย่งคารวะอาจารย์หญิงขอรับ”

“หลิวอี้เฟยคารวะผู้อาวุโสเจ้าค่ะ” 

“พวกเจ้าไม่ต้องมาพิธีหรอก มานั่งใกล้ๆข้าให้ข้าได้เห็นหน้าพวกเจ้าชัดๆ” หญิงสาวที่มีรูปร่างงดงามราวกับสาวน้อยวัยแรกแย้มเพราะโอสถอายุวัฒนะยิ้มแย้มมองทั้งสองคน “เสี่ยวหย่งเติบโตมาอย่างสง่างามจริงๆ รู้สึกยาวนานเหลือเกินที่ไม่ได้เห็นหน้าเจ้า” ต้วนเหมยฮวารักหวงหย่งเช่นบุตรแท้ๆ นางเห็นเด็กคนนี้มาตั้งแต่เด็กและคอยสั่งสอนมาพร้อมๆกับต้วนอี้ฉวน ตั้งแต่เขาลงจากเขาไปนางก็ไม่ค่อยได้พบหน้าหวงหย่งอีกเลยจนวันนี้ “ส่วนเจ้าคงจะเป็นผู้มีพระคุณของข้า หากไม่ได้โอสถของเจ้าข้าคงไม่มีโอกาสได้มีลมหายใจอีกแล้ว ขอบใจเจ้ามากจริงๆ”

“ผู้อาวุโสเกรงใจเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าเพียงทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น จริงสิ อันที่จริงวันนี้ข้ากับท่านหวงหย่งควรจะมาคารวะผู้อาวุโสให้เร็วกว่านี้แต่เพราะข้าทำตัวขี้เกียจเอาแต่นอนจึงทำให้มาช้าถึงขนาดนี้ ข้าจึงอยากมอบของสิ่งนี้ให้ผู้อาวุโสเพื่อเป็นการขอโทษเจ้าค่ะ” หลิวอี้เฟยส่งของในมือให้ผู้อาวุโสตรงหน้า

ต้วนเหมยฮวารับของมาแล้วเปิดดูด้วยความสนใจ เมื่อสิ่งของในกล่องเผยโฉมออกมานางถึงกับเบิกตาด้วยความตื่นเต้น “งดงามมาก! ข้าไม่เคยเห็นเครื่องประดับที่สวยงามเช่นนี้มาก่อน แต่นี่มันมากเกินไปข้ารับไว้ไม่ได้หรอก”

“ไม่ได้มากมายหรอกเจ้าค่ะ อัญมณีเหล่านี้ข้ามีอยู่มากมายจึงนำมันมาทำเครื่องประดับ ข้าคิดว่ามันเหมาะกับผู้อาวุโสมากๆจึงนำมามอบให้ หากผู้อาวุโสได้ใส่จะต้องสวยงามมากเป็นแน่เจ้าค่ะ แล้วข้าก็ยังมีมามอบให้ต้วนฮูหยินอีกหนึ่งชุดด้วยนะเจ้าคะ” ตอนนี้โรงงานจิวเวอรี่กับโรงงานน้ำหอมเดินหน้าผลิตเต็มกำลังแล้ว นางจึงผลิตจิวเวอรี่แบบเป็นชุดออกมาก่อน มีทั้งสร้อย แหวน กำไลข้อมือและต่างหู เข้าเซ็ตกันได้สวยงามสุดๆ

“ไม่เห็นต้องลำบากเลย” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ต้วนเหมยฮวาก็ชอบสิ่งที่หลิวอี้เฟยนำมาให้จนแทบวางไม่ลง “เจ้ากับเสี่ยวหย่งเดินทางมาไกล ไม่แปลกหากจะเหน็ดเหนื่อย ลำบากพวกเจ้าจริงๆ”

“อาจารย์หญิงรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังขอรับ เหตุใดยังดูอ่อนแรงอยู่มาก”

“ไม่ต้องกังวลหรอกเสี่ยวหย่ง อาจารย์หญิงของเจ้าแข็งแรงมากแต่เพราะพิษร้ายทำลายอวัยวะภายในมานานจึงจำเป็นต้องรักษาตัวอีกนาน แม้โอสถของแม่นางหลิวอี้เฟยจะช่วยให้ข้ากลับมามีชีวิตอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้ช่วยฟื้นฟูร่างกายภายในที่บอบช้ำอย่างหนักได้มากนัก โอสถอายุวัตนะเองก็มีข้อจำกัดอยู่บ้างเช่นกัน แต่ข้าจะกลับมาแข็งแรงในไม่ช้า”

“ใช่เจ้าค่ะ หากผู้อาวุโสรักษาตัวเองอย่างต่อเนื่องและหมั่นบำรุงร่างกายให้ดี อีกไม่นานก็จะกลับมาแข็งแรงเช่นเดิม กินอาหารที่ทำจากสมุนไพรให้มากจะยิ่งช่วยฟื้นฟูกำลังได้ดีเจ้าค่ะ”

“ข้าต้องกำชับศิษย์พี่ในเรื่องนี้ให้ดี”

“ไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอกเสี่ยวหย่ง พวกเจ้ากลับไปทำหน้าที่ของตนเองต่อเถิด สาวใช้ของข้ามาเร่งให้ข้าไปพักผ่อนแล้วดูนั่นสิ หากมีเวลาก็มาสนทนากับหญิงชราคนนี้บ้างก็แล้วกัน ศิษย์พี่ของเจ้าก็เอาแต่ขลุกอยู่กับเมียจนลืมแม่ไปแล้ว เห็นว่ากำลังตั้งใจจะมีเจ้าตัวเล็กอีกสักคน เขายังไม่ล้มเลิกอยากมีลูกชายหรอกนะ”

“ไร้น้ำยาจริงๆ อาจารย์หญิงไปพักผ่อนเถิดขอรับ ข้ากับหลิวอี้เฟยจะลงจากเขาไปดูงานข้างล่างแล้วเช่นกัน” หวงหย่งพยุงอาจารย์หญิงไปส่งยังหน้าห้องนอนแล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสาวใช้ทั้งสองคนต่อต้วนเหมยฮวาต่อ จากนั้นเขาก็พาหลิวอี้เฟยไปพบต้วนอี้ฉวน หลิวอี้เฟยจึงถือโอกาสมอบของขวัญให้ต้วนฮูหยินไปด้วยเลย

“ขอบคุณแม่นางหลิว มันงดงามมาก”

“ด้วยความยินดีเจ้าค่ะ เครื่องประดับแบบนี้มีเพียงสองชุดเท่านั้น อีกหนึ่งชุดนั้นข้าได้มอบให้ผู้อาวุโสต้วนเหมยฮวาไปแล้ว ตัวอัญมณีของผู้อาวุโสเป็นสีแดงส่วนของต้วนฮูหยินเป็นสีเขียว พวกท่านชอบข้าก็ดีใจแล้วเจ้าค่ะ“

“ข้าชอบมันมากๆและจะเก็บรักษามันไว้อย่างดี” ต้วนฮูหยินอยู่สนทนากับหวงหย่งกับหลิวอี้เฟยอีกเล็กน้อยก็ขอตัวออกไปเตรียมขนมของว่างมาต้อนรับคนทั้งคู่ หลิวอี้เฟยเห็นนางเดินออกไปแล้วเริ่มเปิดปากพูดกับประมุขต้วนและบอกในสิ่งที่ตนเองต้องการโดยไม่รีรอ

“ที่ดินโล่งกว้างตรงนั้นเป็นของพรรควิหคเหินทั้งหมดเลยหรือไม่เจ้าคะท่านประมุข”

“ใช่แล้ว ข้าเป็นเจ้าของทั้งหมดรวมทั้งหุบเขานี้ด้วย เจ้าถามทำไม”

“ข้าเห็นว่ายังมีพื้นที่ว่างอีกมากจึงอยากขอใช้ประโยชน์จากมันสักหน่อยเจ้าค่ะ หากท่านประมุขอนุญาต”

“เอาสิ เจ้าจะเอาพื้นที่ตรงนั้นไปทำอะไรเล่า”

“แปลงปลูกผักเจ้าค่ะ ชาวบ้านที่อพยพมานั้นล้วนเคยเป็นชาวไร่ชาวนามาก่อน หากได้แรงงานพวกเขามาดูแลพืชผักคงจะดีไม่น้อย และหากได้ผลผลิตเป็นที่น่าพอใจก็ยังสามารถนำมันไปขายแลกเป็นเงินได้ ข้าจะแบ่งพื้นที่ให้พวกเขาเป็นครอบครัว พวกเขามีหน้าที่ปลูกส่วนข้าจะรับซื้อและนำไปขายต่อ แบบนี้ชาวบ้านก็จะได้มีเงินเก็บกลับไปตั้งตัวใหม่ยังพื้นที่อยู่อาศัยเดิมของพวกเขา ผักเหล่านี้สามารถส่งไปขายยังเมืองต่างๆได้หรือหากขายไม่ได้ข้าก็นำไปแจกจ่ายให้ชาวบ้านเมืองเจียงซุนได้เก็บไว้กินในฤดูหนาว หรือหากพื้นที่ใดเกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติก็สามารถส่งไปช่วยเหลือได้เจ้าค่ะ”

“เป็นความคิดที่ดี แต่ข้าไม่มีเครื่องมือให้เจ้าหรอกนะ เจ้าคงต้องจัดหามามอบให้พวกเขาเอง ข้าจะให้พื้นที่ตรงนั้นกับเจ้าโดยที่เจ้าไม่เสียเงินสักอีแปะแต่เจ้าต้องส่งผลผลิตให้พรรควิหคเหินด้วยเช่นกัน”

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ พวกท่านอยากได้เท่าไหร่ก็ลงเขาไปเก็บได้เลย”

“เช่นนั้นก็สุดแล้วแต่เจ้าจะทำเถิด ข้าไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรจากพื้นที่ตรงนั้นอยู่แล้ว” หลิวอี้เฟยเอ่ยขอบคุณต้วนอี้ฉวนแล้วขบคิดว่าตนเองจะปลูกอะไรบ้างในพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ “จริงสิ ข้าจะถามเรื่องโอสถที่เจ้ามอบมันให้ข้าเมื่อวานนี้ ข้าสามารถให้มารดาของข้ากินมันได้หรือไม่”

“กินได้เจ้าค่ะแต่มันคงไม่ได้ช่วยอะไรมาก มันเป็นเพียงโอสถรักษาอาการเจ็บป่วยทั่วไปเท่านั้นหากท่านประมุขอยากได้โอสถบำรุงกำลังให้กับผู้อาวุโสข้าแนะนำให้ใช้โสมพันปีมาต้มร่วมกับสมุนไพรชนิดอื่นก็จะช่วยฟื้นฟูร่างกายของผู้อาวุโสได้ดียิ่งขึ้นเจ้าค่ะ” ต้วนอี้ฉวนได้ยินเช่นนั้นก็มีสีหน้าที่จนปัญญา โสมพันปีเป็นของหายากยิ่งกว่ายาก เขาจะไปหามาจากที่ไหน ในหุบเขาแห่งนี้เขาก็เคยให้คนสำรวจมาจนทั่วแล้วแต่ก็ไม่พบสมุนไพรล้ำค่ามากมายอะไร

“โสมพันปีนั้นเป็นของหายาก หลายปีมานี้ข้ารวบรวมได้เพียงโสมห้าร้อยปีสองหัวเท่านั้น”

‘ไม่รู้เสียแล้วว่าหุบเขาแห่งนี้มีโสมพันปีอยู่มากมายหลายพันหัวทีเดียว กลิ่นของมันหอมมากกว่าโสมพันที่ป่าหลังหมู่บ้านดอมไม้หอมเสียอีก มีโสมห้าพันปีด้วยนะนายหญิง!’

‘หยุดความตะกละในตัวเจ้าเดี๋ยวนี้เลยนะเจ้าเขียว! ที่นี่เป็นสถานที่มีเจ้าของนะ เจ้าจะทำตามใจไม่ได้’

‘อย่ามาเรียกข้าว่าเขียวนะ! ข้าเพียงบอกนายหญิงเท่านั้นไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย’ เจ้าตัวฟ้ากับตัวเขียวเริ่มทะเลาะกันอีกแล้ว และเช่นเคยที่มังกรทองต้องคอยปรามทั้งสองตัวเอาไว้ เอ๋ หากนางให้มังกรน้อยไปขุดโสมมาจะถือว่าเป็นการขโมยหรือไม่นะ แต่หากนางนำโสมมามอบให้ท่านประมุขต้วนสักสิบยี่สิบหัวก็คงจะพอลบล้างกันได้ นางแค่ต้องการโสมห้าพันปีเท่านั้นเพราะโสมพันปีมีอยู่เต็มยุ้งฉางในมิติแล้ว

“ข้ามีโสมพันปีอยู่หลายหัวเลยเจ้าค่ะ ข้าจะมอบให้ท่านประมุขสักสิบยี่สิบหัวก็แล้วกัน”

“เจ้ามีงั้นหรือ! ของล้ำค่าเช่นนั้นข้าจะรับมาเฉยๆได้อย่างไร เจ้าขายให้ข้าเท่าไหร่ก็พูดมาได้เลย”

“ข้าไม่กล้ารับเงินของท่านประมุขหรอกเจ้าค่ะ แค่ท่านให้ข้าให้พื้นที่ด้านล่างแบบฟรีๆก็นับว่าแลกเปลี่ยนกันแล้ว แต่ข้าเก็บมันไว้ข้างล่างไม่ได้นำขึ้นมาด้วย เช่นนั้นวันพรุ่งข้าจะให้คนนำขึ้นมาให้นะเจ้าคะ”

“ไม่ต้องๆ ประเดี๋ยวข้าลงไปเอาด้วยตนเอง ข้าต้องติดหนี้เจ้าโดยไม่รู้จบไปอีกกี่พันปีถึงจะชดใช้หมด” หลิวอี้เฟยยิ้มแล้วแสร้งทำทียกน้ำชาขึ้นจิบแต่ในหัวนั้นนางกำลังบอกให้มังกรน้อยทั้งสี่ยกเว้นเสี่ยวโกลด์ไปขุดเอาโสมพันปีกับห้าพันปีจากในป่ามาให้มากที่สุด จากนั้นให้นำกลับไปเก็บไว้ที่กระโจมของนางโดยเร็ว

เมื่อฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีนางกับหวงหย่งจึงได้ลงมายังพื้นที่ด้านล่าง ชาวบ้านผู้ชายกำลังเร่งช่วยกันหาฟืนจากในป่ามาก่อกองไฟ ส่วนชาวบ้านผู้หญิงก็ไปช่วยงานในครัวกันส่วนหนึ่งอีกส่วนนั้นช่วยกันตักน้ำจากลำธารที่ไหลผ่านภูเขามาเติมในถังน้ำ เมื่ออาหารเย็นเสร็จทุกคนก็ไปรับอาหารแล้วมานั่งล้อมวงกินด้วยกันที่หน้ากองไฟ หลิวอี้เฟยเรียกรวมตัวผู้อพยพทุกคนหลังทานอาหารเสร็จซึ่งทุกคนก็มารวมตัวกันโดยไม่ขาดแม้แต่คนเดียว

“พวกเจ้าเดินทางมาไกลและลำบากไม่น้อย จากนี้ขอให้อยู่ที่กันอย่างมีความสุข วันพรุ่งข้าจะทำการแบ่งที่ดินให้กับทุกครอบครัวในขนาดที่เท่าๆกัน ไม่ว่าครอบครัวเล็กใหญ่แค่ไหนก็ได้เท่ากัน พวกเจ้าจะได้ทำไร่ในพื้นที่ไม่กี่หมู่แต่ผลผลิตทุกอย่างสามารถนำมาขายให้ข้าได้ทั้งหมดโดยที่พวกเจ้าจะยังได้รับอาหารสามมื้อเช่นเดิม เพิ่มเติมคือพวกเจ้าจะได้มีเงินเก็บเพื่อนำกลับไปสร้างครอบครัวยังที่ดินดั้งเดิมของพวกเจ้าเมื่อยามสงครามสงบ”

ชาวบ้านผู้อพยพได้ยินเช่นนั้นต่างก็จับมือกับครอบครัวของตัวเองน้ำตาไหลอาบแก้ม พวกเขานั้นได้ใช้เงินเก็บที่มีทั้งหมดเสี่ยงเดินทางมายังพื้นที่ห่างไกลเพื่อรักษาชีวิต ขอเพียงได้มีที่อยู่และอาหารกินชีวิตพวกเขายังมีโอกาสหางานทำในเมืองเล็กๆสักแห่งได้ แต่ไม่คิดว่าจะได้รับโอกาสที่ดีขนาดนี้

“ตั้งใจทำงานพวกเจ้าจะได้รับผลตอบแทนที่ดี ข้าย่อมไม่เอาเปรียบพวกเจ้าแน่นอน หลังจากจัดสรรพื้นที่ให้แล้วพวกเจ้าจะได้รับเครื่องมือในการทำไร่รวมทั้งเมล็ดพันธุ์ด้วย หน้าที่ของพวกเจ้าก็คือทำการปรับพื้นที่และขึ้นแปลงเพื่อรอลงเมล็ดพันธุ์เท่านั้น วันนี้ข้ามีเรื่องจะแจ้งเพียงเท่านี้วันพรุ่งข้าจะเรียกรวมตัวอีกครั้ง แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้” ชาวบ้านเอ่ยขอบคุณหลิวอี้เฟยแล้วแยกย้ายกันกลับกระโจมของแต่ละครอบครัว

“คำถามคือเจ้าจะไปเอาเครื่องมือทำไร่พวกนั้นมาเช่นไรโดยไม่ให้ผู้อื่นสงสัย”

“ข้ามีท่านหวงหย่งอยู่ด้วยทั้งคนยังจะต้องกังวลอะไรอีกเล่าเจ้าคะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.002K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #721 somjean1892 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 17:27

    รอออออออออออออออออออออออ
    #721
    0
  2. #720 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 15:52
    ร นะคะ
    #720
    0
  3. #719 Ramiel D gleam (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 15:13
    หวงหย่งนี้ถ้าได้เงินเดือนจากนางเอกก็คนใช้ดีดีนี้เอง
    #719
    0
  4. #717 amirah apple (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 14:57
    ใช้งานยิ่งกว่าผัว แต่ไม่ได้เป็นแม้แต่แฟน พยายามเข้านะท่านหย่ง 55555
    #717
    0
  5. #716 จอย (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 14:57

    ขอหลายตอนคะอยากอ่านมากๆๆคะ ขอบคุณคะ

    #716
    0
  6. วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 14:34
    เป็นทุกอย่างให้เธอยกเว้นสามี...
    #715
    0
  7. #714 Pakboong2549 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 14:24
    น้องใช้งานท่านหวงหย่งดีมาก5555+
    #714
    0
  8. #713 wadeepanman (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 14:11
    น้องใช้ท่านหวงหย่งมากมาย ตอนนี้ก็ควรรับรักได้แล้วนะ
    #713
    0
  9. #712 chuenchuen (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 14:04
    นางร้ายมากและเปนจอมขี้งกตัวแม่เลยรอบตัวนางโปรดอย่าหลงกลหนีอยู่ห่างๆไว้.อิอิอิแฮ่........หยอกเนอะ
    #712
    0
  10. #711 Mickey1603 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:59
    สนุกกก ชอบความเจ้าเล่ห์ของน้องจริงๆ ตอนนี้น้องคงเห็นความดีของหวงหย่งมากขึ้นแล้วสินะ แต่หวงหย่งคงต้องเหนื่อยอีกเยอะ เพื่อจะได้อยู่เคียงข้างน้อง แอบห่วงตรงห้องน้ำห้องท่ามากยิ่งคนเยอะเชื้อโรคก็ยิ่งมากตามไปด้วย ต่อให้มีมังกรน้อยคอยช่วยก็เถอะนะ คำว่า "ไส้" เขียนแบบนี้น๊า สู้ๆค่ะ ไรท์
    #711
    0
  11. #710 150221 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:59
    สุดยอดคนจริงๆหลิวอี้เฟย ช่วยคนเดือดร้อนได้ทุกเรื่อง
    #710
    0
  12. #709 *~สมองกลคนโง่~* (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:38
    ท่านหวงหย่งเอนกประสงค์มาก
    #709
    0
  13. #707 Yainim1234 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:21
    สนุกมากๆรีบมาต่อเลยไนท์อ่านแล้วค้างๆๆๆๆ
    #707
    0
  14. #706 จอมมารดาฆ่าไม่เลี้ยง (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:11
    เป็นทุกอย่างให้เธอแล้วว
    #706
    0
  15. #705 Seeray (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:06
    รักเลย ค้างด้วย
    #705
    0