หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 40 : ตอนที่ 40 ผู้อพยพกลุ่มที่สอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,145 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63

แต่เมื่อหวงหย่งกลับมาพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มของหวงไป๋หลิวอี้เฟยก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไป นางหมกหมุ่นอยู่กับการทำมันฝรั่งทอดอยู่เกือบทั้งวันเลย ทั้งฝานทั้งหั่นทั้งนำไปตากแดด กว่าจะได้กินก็เกือบค่ำแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็รอคอยเพื่อจะได้ลองชิมมันฝรั่งทอดกรอบที่ไม่เคยกินมาก่อน

ภาพที่หวงหย่งเห็นเมื่อกลับมาถึงจวนหลิวหลังจากพาบุตรชายไปสมัครเรียนที่สำนักศึกษาก็คือ คนงานชายหลายคนกำลังถือไม้พายกวนมะเขือเทศเพื่อทำซอสอยู่หน้าเตาร้อนๆ แค่เห็นก็รู้สึกปวดแขนแล้ว

“ยิ่งกินยิ่งเพลิน ข้าหยุดมือไม่ได้เลยขอรับแม่นางหลิว ข้าชอบมันฝรั่งแบบแท่งนี้มากเข้ากันกับซอสมะเขือเทศได้ดี กรอบนอกนุ่มในเหมาะเป็นของแกล้มสุราชั้นเลิศเป็นที่สุด” เพราะมันติดคอก็เลยต้องใช้สุรากลั้วคอสินะ อืม ก่อนมายุคนี้นางก็เป็นนักดื่มเช่นกันโดยเฉพาะของฟรี งานไหนที่รุ่นพี่เลี้ยงนางมักจะถูกชวนไปด้วยเสมอ คิดถึงเหมือนกันนะเนี้ย

“นายท่านขอรับ ท่านประมุขต้วนอี้ฉวนส่งข่าวมาขอรับ” จิวฟงส่งกระดาษชิ้นเล็กให้หวงหย่งซึ่งเขาก็ยอมละมือจากมันฝรั่งทอดแล้วรับมาเปิดอ่านแต่โดยดี หลิวอี้เฟยได้ยินก็มองด้วยความสนใจเช่นกัน หากประมุขต้วนส่งข่าวมานั่นหมายความว่ามีความเคลื่อนไหวจากกลุ่มผู้อพยพ

“เจ้าต้องรีบเดินทางไปที่หุบเขาของพรรควิหคเหินโดยด่วนเลยหลิวอี้เฟย ผู้อพยพกลุ่มเดินเท้ามาจุดนั้นแล้วและศิษย์พี่บอกว่ามีคนอดอยากจนล้มตายไปแล้วจำนวนมาก ที่เหลือรอดมาได้ต่างก็ผอมโซเข้าใกล้ความตายมากทุกที ทางศิษย์พี่ได้ให้คนเตรียมที่พักกับอาหารบางส่วนไว้แล้วแต่ไม่รู้จะจัดการได้ดีแค่ไหน จึงอยากให้เจ้าไปดูด้วยตนเอง”

“ได้สิเจ้าคะ ข้าพร้อมเดินทางทุกเมื่อ” ในหัวเริ่มคำนวณว่าต้องเอาสิ่งใดไปบ้าง ที่สำคัญไม่น้อยไปกว่าอาหารเลยก็คือโอสถ คืนนี้น้องเรดกับน้องไวท์คงต้องทำงานหนักกันอีกแล้ว

“ให้ข้ากับฮวาเอ๋อร์ไปด้วยหรือไม่ขอรับแม่นางหลิว”

“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะท่านเหลียงชุน ที่นี่ยังต้องมีคนดูแลอย่างใกล้ชิดเช่นกัน ข้าไปกับเสี่ยวจิงแล้วก็พวกของท่านหวงหย่งก็พอแล้วเจ้าค่ะ ฮวาเอ๋อร์ไปดูแลไร่แทนพี่ด้วยนะ น้องโตพอที่จะตัดสินใจแทนพี่ได้แล้วพี่เชื่อว่าเจ้าจะทำได้ดี”

“เจ้าค่ะ ข้าจะไม่ทำให้พี่อี้เฟยต้องผิดหวังแน่นอน เช่นไรท่านพ่อก็ยังอยู่ทั้งคนนี่นา” หลิวอี้เฟยยิ้มให้น้องสาวด้วยความเอ็นดู แต่เมื่อละสายตาเพื่อหันไปสนทนากับหวงหย่งนางก็ได้เห็นอะไรดีๆเข้า ดูเหมือนว่าจะมีคนเอ็นดูเหลียงฮวาไม่น้อยไปกว่านางจนลืมแม้กระทั่งเอามันฝรั่งแท่งทอดกรอบขึ้นจากซอสมะเขือเทศ

“ข้าคิดว่ามันฝรั่งในมือท่านจิวซาคงจะละลายไปกับซอสมะเขือเทศแล้วล่ะเจ้าค่ะ” จิวซาสะดุ้งแล้วรีบเอามันฝรั่งแท่งในมือเข้าปาก เขามองหลิวอี้เฟยด้วยความตื่นตระหนกและสายตาที่นางมองมาก็ราวกับมองเขาทะลุถึงเนื้อใน เขาจึงก้มตาก้มตากินมันฝรั่งทอดต่อโดยไม่ทำตัวมีพิรุธให้ถูกจับได้อีก จ้ะ ไม่มีพิรุธเลย! “ท่านหวงหย่งตามข้ามาที่เรือนสักประเดี๋ยวเถิดเจ้าค่ะ เสี่ยวจิงไปบอกที่ครัวให้ทำอาหารเย็นได้เลย หมั่นโถวชุดแรกควรจะเอาไปส่งที่หน้าประตูเมืองได้แล้ว”

หลิวอี้เฟยเดินนำหวงหย่งไปที่เรือนของตนเอง ซึ่งหวงหย่งก็ทำเช่นทุกครั้งคือเมื่อไปถึงก็ยืนรอให้หลิวอี้เฟยอยู่หน้าห้องเก็บของ เมื่อนางออกมาเรียกอีกครั้งเขาจึงเดินตามเข้าไป และเช่นเคยที่เขาจะได้เห็นอาหารมากมายวางกองไว้อย่างเป็นระเบียบ แหวนมิติเก็บของได้ไม่จำกัดครั้งนี้หลิวอี้เฟยจึงเอาอาหารออกมามากกว่าทุกครั้ง 

“ผ้าห่มพวกนี้ก็เอาไปด้วยงั้นหรือ”

“ใช่เจ้าค่ะ ผู้อพยพคงไม่มีอะไรติดตัวมามากนัก เตรียมเอาไว้ก็ไม่เสียหายหรอก”

“อืม ศิษย์พี่คงเตรียมไว้แต่ที่พักไม่ได้เตรียมของใช้พวกนี้หรอก”

“แค่นั้นก็ดีมากแล้วเจ้าค่ะ” ชาวบ้านเหล่านั้นเป็นเพียงผู้อพยพจะให้อยู่สุขสบายเช่นอยู่บ้านตัวเองก็คงไม่ได้ ระหว่างที่หวงหย่งกำลังก้มเก็บอาหารเข้ามิติอยู่นั้นหลิวอี้เฟยก็ทำทีเป็นเดินดูนั่นดูนี่แต่นางก็แอบเอาอาหารออกมาเรื่อยๆ เรียกได้ว่าหวงหย่งเก็บของจนปวดหลังก็ยังไม่หมดเสียทีทั้งที่ห้องเก็บของก็ไม่ได้กว้างมากมาย เมื่อหลิวอี้เฟยเห็นว่าเอาอาหารออกมาจนมากพอแล้วนั่นแหละถึงได้หยุด

รุ่งเช้ารถม้าประจำของหลิวอี้เฟยก็ได้ออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืด ครั้งนี้หวงไป๋ก็ไม่ได้มาด้วยเช่นเคยเพราะอีกไม่กี่วันเด็กน้อยทั้งสองจะต้องไปเข้าเรียนที่สำนักศึกษาแล้ว หวงหย่งได้ฝากฝังเรื่องนี้ไว้ให้เหลียงชุนกับเหลียงฮูหยินจัดการแทนเรียบร้อยแล้วเขาจึงเดินทางโดยไร้ความกังวลเรื่องบุตรชาย

หลิวอี้เฟยกับเสี่ยวจิงนั่งอยู่ในรถม้าที่ได้จิวซาเป็นคนบังคับม้าอยู่ข้างหน้า หวงหย่งกับจิวฟงขี่มาอยู่ด้านข้างรถม้าทำการอารักขาพวกนางราวกับเป็นคนสำคัญ บอกให้เข้ามานั่งในรถม้าด้วยกันก็ไม่ยอม เสี่ยวจิงมองแถวรถม้ายาวเหยียดของผู้อพยพแล้วเกิดความกังวล “ผู้อพยพยังเดินทางมาที่เมืองเจียงซุนอยู่เรื่อยๆเลยเจ้าค่ะนายหญิง แล้วเช่นนี้ท่านเจ้าเมืองจะรับมือไหวหรือเจ้าคะ เท่าที่มาก่อนหน้านี้ก็แทบจะจัดสรรพื้นที่ให้ไม่พอแล้ว” 

“ไม่ต้องห่วงหรอก ข้ากับท่านเจ้าเมืองได้ช่วยกันคิดหาทางออกเอาไว้แล้ว ดีเสียอีกจะได้มีคนมาช่วยปรับพื้นที่ทั่วเมืองเจียงซุนให้พร้อมทำการเพาะปลูก ท่านเจ้าเมืองวางแผนเอาไว้ว่าเมืองเจียงซุนจะต้องเป็นเมืองที่รุ่งเรืองด้านการเกษตรมากที่สุดเมืองหนึ่ง ผลผลิตที่ได้จะทำให้ชาวบ้านทั่วเมืองเจียงซุนไม่อดอยากอีกต่อไป”

“จะให้ผู้อพยพเป็นแรงงานให้เราอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”

“ถูกต้องแล้วเสี่ยวจิง พวกเขามาพึ่งพิงเมืองเจียงซุนย่อมต้องมีสำนึกอยากตอบแทนบุญคุณอยู่บ้าง เช่นนั้นการช่วยเหลือพวกเขาในครั้งนี้ล้วนได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ” คิดดูสิ หากทำเกษตรได้ทั่วทุกมุมเมืองจะได้ผลผลิตมากขนาดไหน อย่าพูดถึงความอดอยากเลยหลิวอี้เฟยคิดว่ามันอาจทำให้ชาวบ้านเมืองเจียงซุนร่ำรวยขึ้นมาได้เลยทีเดียว

หวงหย่งที่ฟังพวกนางทั้งสองคุยกันอยู่ด้านนอกเองก็เห็นด้วยกับที่หลิวอี้เฟยพูดมาไม่น้อย หากเป็นจริงเช่นที่นางพูดในภายหน้าเมืองเจียงซุนจะเป็นเมืองที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเมืองที่อุดมสมบูรณ์เมืองอื่นๆเลย ไม่แปลกใจที่เจ้าเมืองเจียงซุนจะเกรงอกเกรงใจและเคารพหลิวอี้เฟยขนาดนั้น นางเป็นผู้มาเปลี่ยนแปลงเมืองเจียงซุนอย่างแท้จริง

ระหว่างเดินทางไปยังหุบเขาของพรรควิหคเหิน หากหลิวอี้เฟยพบเห็นผู้อพยพที่กำลังลำบากนางไม่ลังเลเลยที่จะช่วยเหลือ ส่วนมากผู้อพยพเหล่านั้นล้วนหิวโหยเพราะขาดน้ำกับอาหารเป็นเวลานาน ขนมที่นางห่อใส่ถุงผ้ามาจึงให้เสี่ยวจิงเอาไปแจกจ่ายจนหมด เท่านั้นไม่พอนางยังแอบเอาขนมออกจากระบบมาเพิ่มด้วยอีกมาก เสี่ยวจิงมองอย่างสงสัยแต่หลิวอี้เฟยก็ยิ้มให้สาวใช้ตัวน้อยเท่านั้น 

“ชอบทำตัวน่าสงสัยอยู่เรื่อยเลย ไม่นานคงได้ถูกจับได้จนความแตก”

“พูดมาก! เอาขนมไปแจกช่วยเสี่ยวจิงเลยนะเจ้าคะท่านหวงหย่ง ท่านควบม้าไปแจกย่อมรวดเร็วกว่าเสี่ยวจิง”

“เอามา!” หวงหย่งรับห่อผ้าใหญ่ๆมาสองห่อจากนั้นเขาก็ควบม้าเอาขนมไปแจกให้ผู้อพยพ จิวฟงเห็นเช่นนั้นจึงรีบควบม้าตามไปช่วยนายท่านของตนเองทันที หลิวอี้เฟยหัวเราะอย่างขบขันที่ได้แกล้งหวงหย่ง เช่นไรเขาก็ยังมีนิสัยเด็กๆอยู่มาก เมื่อวานนางได้รู้อายุจริงของหวงหย่งจากจิวฟงจึงทำให้นางเอ็นดูเขาไม่น้อย คิดไม่ถึงว่าเขาจะอายุน้อยกว่านางถึงสามปีเลยทีเดียว เจ้าเด็กน้อยเอ้ย แต่เด็กสมัยนี้โตเร็วจริงเลยๆนะ อายุเท่านี้ก็มีเมียมีลูกแล้วในขณะที่นางยังเรียนไม่จบเลย

“นายหญิงหัวเราะอะไรหรือเจ้าคะ”

“ไม่มีอะไรหรอกเสี่ยวจิง เข้ามาพักเถิดข้าได้ให้ท่านหวงหย่งเอาขนมที่เหลือไปแจกแล้ว”

“ฟ้าครึ้มเหมือนฝนจะตกเลยขอรับแม่นางหลิว ข้าคิดว่าเราควรรีบเดินทางหรือไม่ก็หาที่พักโดยเร็ว”

“เช่นนั้นท่านจิวซาเร่งม้าเลยเจ้าค่ะ หากท่านหวงหย่งกับท่านจิวฟงแจกขนมเสร็จคงจะควบม้าตามมา” นางเปิดผ้ากั้นออกไปดูวิวข้างนอกก็พบว่าฟ้ามืดมากทีเดียว ไม่นานฝนคงจะเทลงมาเช่นที่จิวซาพูด “ข้าว่าเราควรหาที่พักสำหรับคืนนี้กันก่อนเจ้าค่ะ” จิวซาได้ยินเช่นนั้นจึงรีบบอกม้าให้เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อไปให้ถึงหมู่บ้านที่อยู่ห่างจากตรงนี้ไม่ไกล ม้าสองตัวนี้เป็นม้าพันธุ์พิเศษหลิวอี้เฟยบอกว่ามันเข้าใจภาษามนุษย์ได้ เพียงบอกสิ่งที่ต้องการมันก็สามารถทำตามได้ทันที

หวงหย่งกับจิวฟงรีบแจกขนมจนหมดแล้วก็รีบควบม้าตามไปทันที โชคดีที่พวกเขามาถึงหมู่บ้านหนึ่งที่ยังอยู่ในเขตเมืองเจียงซุนได้ทันก่อนที่ฝนจะตกลงมา หัวหน้าหมู่บ้านได้รับแจ้งว่าหลิวอี้เฟยมาเยือนหมู่บ้านของตนก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับด้วยความยินดี ชาวบ้านที่ได้ยินชื่อเสียงหลิวอี้เฟยมานานต่างก็ยิ้มแย้มเข้ามาต้อนรับพวกนางเช่นกัน

“ขออภัยที่มาอย่างกะทันหันเจ้าค่ะหัวหน้าหมู่บ้าน พวกข้าต้องรีบเดินทางไปยังพรรควิหคเหินแต่ดันเจอกลุ่มฝนเข้าเสียก่อนจึงได้แวะหลบฝนที่นี่สักคืน รบกวนหัวหน้าหมู่บ้านหาที่พักให้เราหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”

“แม่นางหลิวไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นขอรับ แม่นางมีบุญคุณต่อพวกเรามากมายเหลือเกิน แค่หาที่พักมันเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก หากทุกท่านไม่รังเกียจก็เชิญไปพักที่บ้านของข้าได้ขอรับ ข้าเพิ่งต่อเติมบ้านมีห้องหับเพียงพอต้อนรับทุกท่านได้แน่นอน เชิญขอรับๆ” หลิวอี้เฟยเดินตามหัวหน้าหมู่บ้านไปแต่โดยดี ในเมื่อเขาไม่อยากให้เกรงใจนางก็ไม่เกรงใจ

ชาวบ้านที่ได้ยินว่าหลิวอี้เฟยมาเยือนหมู่บ้านต่างก็เอาผลไม้ป่าและอาหารมาให้มากมาย คืนนั้นทุกคนจึงนั่งล้อมวงทานข้าวกันอย่างอิ่มหนำ ข้างนอกฝนตกหนักมากทำให้นางอดกังวลไม่ได้ว่าผู้อพยพจะอยู่กันอย่างไร ไม่รู้ว่ารถม้าที่พวกเขานั่งมาจะกันฝนได้มากน้อยเพียงใด ไหนจะผู้อพยพเดินเท้าที่ไม่รู้ว่าพรรควิหคเหินจัดที่พักให้พวกเขาเช่นไร

“นายหญิงเข้านอนเถิดเจ้าค่ะ ฝนตกเช่นนี้อากาศเย็นมากประเดี๋ยวจะไม่สบาย”

“อืม เจ้าเองก็นอนเถิดเสี่ยวจิง วันพรุ่งเราคงต้องเร่งเดินทางกันโดยไม่มีเวลาหยุดพัก” ชุดเครื่องนอนหนานุ่มที่หลิวอี้เฟยเอาขึ้นรถม้ามาด้วยถูกยกลงมาปูยังพื้นห้องพัก แม้หัวหน้าหมู่บ้านจะมีมาให้เช่นกันแต่นางยกมันทั้งหมดให้สามหนุ่มที่นอนด้วยกันที่ห้องอีกฝั่ง หลิวอี้เฟยเอนตัวลงนอนด้วยความอ่อนล้าไม่นานนางก็หลับไปพร้อมกับเสียงฝนขับกล่อม

รุ่งเช้าพวกนางรีบออกเดินทางต่อตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง หัวหน้าหมู่บ้านทราบว่านางต้องรีบไปให้ถึงพรรควิหคเหินโดยเร็วจึงไม่ได้รั้งพวกนางให้อยู่ทานมื้อเช้าเช่นกัน แต่หลิวอี้เฟยผู้รอบคอบอยู่เสมอก็มีขนมติดตัวอยู่ตลอดและมื้อเช้าของพวกนางจึงเป็นขนมปังกับคาเฟยนมสดหอมๆ สามหนุ่มได้ลิ้มลองคาเฟยที่นางชงให้ครั้งแรกถึงกับติดใจในกลิ่นและรสชาติ

พวกนางเดินทางโดยไม่หยุดพักเลยจนเมื่อเข้ายามโหย่วก็มาถึงยังลานกว้างด้านหน้าหุบเขาของพรรควิหคเหิน หลิวอี้เฟยมองกระโจมที่พักที่เรียงตัวอยู่ทั่วลานกว้างนั้นอย่างพอใจ ประมุขต้วนอี้ฉ้วนเตรียมการไว้ดีดีจริงๆ แล้วกระโจมแต่ละหลังก็ใหญ่มากพอที่จะให้อยู่กันได้เป็นครอบครัว หากผู้อพยพมาคนเดียวหรือสองคนก็จะได้อยู่ในกระโจมที่เล็กลงมา จุดวางถังน้ำขนาดใหญ่ก็วางไว้หลายจุดจนทั่วถึงซึ่งนางคิดว่าเพียงพอให้ทุกคนได้ดื่มกินได้นานเลย

“คารวะประมุขต้วนเจ้าค่ะ ขออภัยที่ทำให้ท่านต้องเดือดร้อนไปด้วย”

“พูดอะไรอย่างนั้นแม่นางหลิว ตั้งแต่เจ้าช่วยมารดาของข้าให้หายจากอาการป่วยเจ้าก็นับว่าเป็นผู้มีพระคุณของข้ากับท่านแม่ ชั่วชีวิตนี้ก็ตอบแทนได้ไม่หมดหรอกหากข้าช่วยเจ้าได้ทำไมจะไม่ช่วย เจ้ามาดูทางด้านนี้เถิดชาวบ้านมาถึงเมื่อวานตอนค่ำและข้าได้ให้คนแยกผู้ที่ล้มป่วยไว้อีกที่หนึ่ง ข้าได้เชิญท่านหมอหลายคนมาอยู่ที่พรรคได้หลายวันแล้ว พวกเขากำลังทำการรักษาชาวบ้านเหล่านั้นอยู่แต่ก็ยังอาการไม่ดีขึ้นเลย” นางเดินตามประมุขต้วนเข้าไปยังด้านในหุบเขาซึ่งได้จัดพิเศษไว้รักษาผู้ป่วยโดยเฉพาะ มังกรขาวบินตรวจสอบอาการชาวบ้านเหล่านั้นทันทีโดยไม่รีรอ

‘อาการไม่หนักมากหรอกนายหญิง ให้พวกเขากินโอสถที่ข้าปรุงไม่นานก็จะดีขึ้นแล้วล่ะ’

‘ใช่ พวกเขาไม่ได้กินข้าวมาหลายวันร่างกายจึงอ่อนแอเช่นนี้ ให้กินโจ้กเบาๆก่อนจะช่วยให้พวกเขาสบายท้องขึ้น อ่อ เอาน้ำแช่ตัวของข้าให้พวกเขาดื่มด้วยจะดีมากๆ นายหญิงจะให้ข้าไปนอนแช่ตัวในถังน้ำพวกนั้นหรือไม่’ ได้ยินเช่นนั้นหลิวอี้เฟยก็วางใจ นางจึงบอกให้น้องบลูไปนอนแช่น้ำในถังทุกถังได้ตามสบาย

“ข้ามีโอสถรักษาอาการเจ็บป่วยทั่วไปติดมาด้วย ให้ชาวบ้านลองกินดูคนละเม็ดเถิดเจ้าค่ะ โอสถนี้ข้าได้ให้ผู้อพยพที่เมืองเจียงซุนกินแล้วได้ผลดีมากทีเดียว” ต้วนอี้ฉวนรับยาที่หลิวอี้เฟยยื่นให้อย่างสนใจ เขาส่งมันให้หมอที่ทำการรักษาอยู่ให้นำไปลองใช้ แม้ว่าหมอทุกคนจะอยากคัดค้านแต่ในเมื่อประมุขต้วนไม่พูดอะไรพวกเขาจึงจำใจต้องใช้โอสถนั้นของนาง “ไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะท่านหมอทั้งหลาย โอสถของข้านั้นปลอดภัยแน่นอน”

“เจ้าปรุงโอสถนี้เองหรือแม่นางหลิว”

“ท่านประมุขต้วนก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะว่าโอสถของข้านั้นได้ผลดีแค่ไหน” ต้วนอี้ฉวนขบคิดว่าโอสถที่นางใช้รักษามารดานั้นเป็นถึงโอสถอายุวัฒนะ จะให้เอาโอสถชนิดนั้นมาเทียบกับโอสถรักษาอาการเจ็บป่วยทั่วไปพวกนี้ได้อย่างไร แต่เอาเถิดในเมื่อนางไม่อยากตอบเขาก็จะเซ้าซี้ถาม 

แต่หลิวอี้เฟยก็ทำให้ต้วนอี้ฉวนกับหมอสี่คนถึงกับตื่นตะลึงพูดไม่ออกอีกครั้ง เมื่อไม่กี่ชั่วยามต่อมาอาการของชาวบ้านที่นับว่าสาหัสนั้นดีขึ้นมากจนสามารถลุกนั่งกินข้าวได้ด้วยตนเองแล้ว หมอทั้งสี่ถึงกับเอาโอสถที่นางมอบให้ไปทำการศึกษาเพื่อตรวจดูว่าในโอสถนั้นมีสมุนไพรชนิดใดอยู่บ้าง

“ท่านยังสงสัยสิ่งใดในตัวนางอีกอย่างนั้นหรือศิษย์พี่ เบิกตาท่านให้กว้างๆหน่อยสิ” หวงหย่งยิ้มเยาะต้วนอี้ฉวนที่กำลังอึ้งจนพูดไม่ออกกับผลลัพธ์ตรงหน้า “ข้าไม่ยอมให้ท่านทำให้นางลำบากใจหรอกนะ”

“นี่เจ้าเห็นข้าเป็นคนยังไง บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าข้าไม่ชอบทำให้ผู้ใดลำบากใจหรอก ดูเหมือนว่าหลิวอี้เฟยผู้นี้จะมีเรื่องให้ต้องตกใจอีกมากทีเดียว แล้วไหนอาหารที่เจ้าบอกจะนำมาด้วย ข้ายังไม่เห็นแม้แต่ข้าวสักเม็ด”

“ก็ท่านมัวแต่อยู่ตรงนี้จะไปเห็นได้อย่างไร ข้าเอาไปเก็บไว้ในคลังเสบียงที่ท่านทำเอาไว้หมดแล้ว ตอนนี้พ่อครัวแม่ครัวของท่านคงกำลังยุ่งกับการทำตามคำสั่งของหลิวอี้เฟยอยู่ เห็นว่าอาหารเช้าวันพรุ่งนี้จะเป็นข้าวต้มหมูสับกับซาลาเปาลูกโตๆ นางจึงให้พวกเขาบดแป้งที่ต้องชืทำซาลาเปาอยู่ ท่านอยากเห็นก็เดินไปดูสิ”

“เจ้าเป็นคนพูดมากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน รีบไปบอกให้นางไปพักผ่อนได้แล้วมาเหนื่อยๆเจ้ายังให้นางไปทำงานหนักเช่นนั้นอยู่อีก” หวงหย่งเบะปาก ในใจก็คิดว่าจะมีผู้ใดห้ามปรามสตรีผู้นั้นได้กัน “ฮูหยินของข้าให้คนทำความสะอาดที่พักให้พวกเจ้าเอาไว้หลายวันแล้ว ท่านแม่เองก็รอพบเจ้ากับนางอยู่เช่นกัน”

“นางไม่ขึ้นไปนอนที่พรรคของศิษย์พี่หรอก นางให้คนสร้างกระโจมเอาไว้แล้วข้าเองก็จะอยู่ที่นี่กับนางด้วย วันพรุ่งข้าค่อยพานางขึ้นไปคารวะอาจารย์หญิงก็แล้วกันขอรับ” 

“อืม ตอนนี้เวรยามไม่ได้แน่นหนามากนักแต่ข้าได้ส่งสารไปสั่งให้คนจากพรรควิหคเหินสาขาอื่นๆมาที่นี่แล้ว คาดว่าวันพรุ่งคงจะเดินทางมาถึง เจ้าไปพักผ่อนเถิดเสี่ยวหย่ง พี่เองก็จะกลับไปนอนกอดเมียแล้ว คนไม่มีเมียให้กอดก็นอนกอดลมกอดอากาศไปก่อนก็แล้วกันนะ ฮ่าๆๆๆๆ” พูดจบต้วนอี้ฉวนก็หายตัวไปทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะที่น่ารังเกียจมากๆสำหรับหวงหย่ง เขายืนกำหมัดแน่นด้วยความไม่พอใจ ล้อได้ล้อไป อย่าให้ข้ามีเมียบ้างก็แล้วกัน!

“ท่านหวงหย่งกินข้าวต้มมัดหรือไม่ ข้าเห็นกล้วยสุกอยู่จำนวนหนึ่งจึงลองทำดู กำลังร้อนๆเลย” ไม่มีเมียแล้วไง มีคนดูแลก็แล้วกัน! อีกหน่อยก็เลื่อนสถานะเป็นเมียเองนั่นแหละ ดูสิ เอาของกินมาให้ถึงที่เลย นางต้องเป็นห่วงข้าเป็นแน่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.145K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #1988 chanchan123 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 17:48
    หนูหลิวจะกินเด็กหรอ

    ต้องเรียกน้องหย่งแล้วนะแบบนี้
    พี่จิวชาสนใจน้องฮวาเอ๋อร์หรอ ผ่านด่านให้ได้นะ เอาใจช่วย
    #1,988
    0
  2. #1960 rjisubb (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 16:31
    เอ็นดูอิตาหนวด555
    #1,960
    0
  3. #1924 Baiphil289 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 18:46
    หมั่นไส้โว้ย
    #1,924
    0
  4. #1889 abeja2 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 14:34

    ขอบคุณครับ

    #1,889
    0
  5. #860 Patlamo (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 21:11
    ตาหวงอายุน้อยกว่านางเอกยิ้งเพิ่มความเอ็นดูไปอี้กกก ตะน้องขี้มโน
    #860
    0
  6. #708 chaiyuki (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:30

    มโนเก่ง~•

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-06.png

    #708
    0
  7. #703 bowbowlovetomtom (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 10:32
    มโนหนักมาก
    #703
    0
  8. #701 sevenroses (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 22:39

    มียาสลายมโนขายนะจ๊ะหวงหย่ง

    #701
    0
  9. #700 pkst (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 21:47
    ความคิดเองเออเองนี้ เอิ่มม
    #700
    0
  10. #699 Ptttttch (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 21:00
    ท่านอย่าคืดไปเอง ท่านหวงหย่ง
    #699
    0
  11. #698 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 20:51
    สนุกมากค่ะ
    #698
    0
  12. #696 K@NomJeeB (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 19:36
    555 ท่านหวงขอเวลาเกี้ยวว่าที่ฮูหยินก่อน
    #696
    0
  13. #695 ผู้หญิงที่มีหัวใจ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 18:54

    555555555555

    #695
    0
  14. #694 NARASUSHI (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 17:52
    5555ไม่มีเมียแล้วไง มีพี่จ๋าวววววว
    #694
    0
  15. #693 piyadamai (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 17:00

    เฮียแกมโนไปเองตลอดเลยอ่ะ หน้ามึนเป็นที่สุด

    #693
    0
  16. #692 นาน่านะ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 16:55

    55555555 ท่านหวงหย่ง....นางอาจเห็นท่านเป็นน้องชายก็ได้นะ คิดไปไหนไกลแล้วท่าน 555

    #692
    0
  17. #691 อัมพร? (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 16:10

    ขอบคุณค่ะ

    #691
    0
  18. #690 Mickey1603 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:59
    สนุกก อ่านเพลินมาก นางเอกเราน้ำใจงามจริงๆ สมแล้วที่ถูกส่งมาที่นี่ ปล่อยหวงหย่งมีความสุขกับเมียมโนไปเถอะ กว่าจะได้รักกันคงอีกนาน เพราะ ยังมีเรื่องมากมายที่ต้องช่วยกันจัดการ ใช้เวลานี้ทำคะแนนไปก่อนแล้วกัน จบเรื่องทุกอย่างก็ขอน้องแต่งงานไปเลย จิวซากับเหลียงฮวานี่มีแววว่าจะได้คู่กันนะ ส่วนจิวฟงน่ากับจิ้นกับเสี่ยวจิงสุดๆ เพราะ สองคนนี้ทำงานด้วยกันบ่อยๆ คหสต.นะ คำว่า "หมกมุ่น" เขียนแบบนี้น๊า สูๆค่ะ ไรท์
    #690
    1
    • #690-1 Mickey1603(จากตอนที่ 40)
      11 มิถุนายน 2563 / 15:01
      #"สู้ๆ"
      #690-1
  19. #689 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:59
    รอนะคะ
    #689
    0
  20. #688 kikijajakiki (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:51
    หวงหย่งมั่นหน้ามาก 555
    #688
    0
  21. #687 AiiLin (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:39

    มโนไปอีก 555

    #687
    0
  22. #686 QAkoizumi (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:03
    พบบุคคลหลงตังเอง 1 อัตราเจ้าคะ
    #686
    0
  23. #685 amirah apple (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 13:57
    โถ! วงวารเค้านะคะ คิดเองเออเองมีความสุขเองคนเดียวก็ได้
    #685
    0
  24. #684 150221 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 13:44
    คู่นี้เมื่อไหร่จะได้นอนกอดกันละ อิอิ
    #684
    0
  25. #683 068981 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 13:39

    อ๊ะๆมีคนหลงตัวเองอีกละ

    #683
    0