หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 สินค้าใหม่กับแม่ค้าคนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,512 ครั้ง
    6 พ.ค. 63

วันใหม่ของหลิวอี้เฟยนั้น นางลุกมาอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดใหม่สีฟ้าสวย มีลวดลายดอกโบตั๋นเล็กๆอยู่ตรงขอบชายประโปรงและแขนเสื้อ เมื่อพร้อมแล้วนางก็ออกจากมิติแล้วกดคำสั่งนำของออกมาในภายหลัง นางเดินหาที่ทางในตลาดเพื่อเป็นที่วางขายของจนมาได้พื้นที่ด้านข้างของร้านขายผัก เมื่อจับจองที่ทางได้แล้วนางก็จ้างคนลากเกวียนส่งของหนึ่งคนในราคาสี่อีแปะตามนางกลับไปยังโรงเตี๊ยมเพื่อขนถังนมกับขนมปัง

“เจ้ารอข้าตรงนี้ก่อน ข้าจะไปยกของลงมาเอง หากเจ้าขึ้นไปด้วยเกรงว่าจะไม่งาม” คนลากเกวียนพยักหน้ารับแต่โดยดี เมื่อนางขึ้นห้องมาก็กดเรียกหน้าเจอโฮโลแกรมเพื่อนำนมกับขนมปังออกมาตามจำนวนที่คาดการณ์ไว้ จากนั้นก็ยกถังนมลงจากห้องอย่างทุลักทุเลจนต้องเรียกคนลากเกวียนมาช่วยขนต่อตรงหน้าบันใด

เมื่อขนทุกอย่างขึ้นเกวียนลากเสร็จก็มุ่งหน้าไปยังตลาดในทันที คนลากเกวียนมีน้ำใจช่วยนางจัดร้านอีกด้วย นางจึงเพิ่มเงินให้เขาอีกหนึ่งสองอีแปะด้วยความขอบคุณ นางยังมีน้ำใจแบ่งปันขนมปังกับนมให้แม่ค้าขายผักที่อยู่ใกล้ๆอีกด้วย นอกจากนี้นางแบ่งขนมปังเป็นพอดีคำจำนวนหนึ่งพร้อมกับไม้จิ้มฟันอันเล็กไว้ให้ลูกค้าได้ลองชิม

ยังไม่ทันจัดร้านเสร็จก็มีคนเดินเข้ามาถามไถ่แล้ว นางจึงจัดการขายอย่างเต็มรูปแบบในเดี๋ยวนั้น กลิ่นหอมของขนมปังเป็นตัวเรียกลูกค้าได้เป็นอย่างดี และเมื่อทุกคนได้ชิมต่างก็แย่งกันซื้อกลับบ้านกันคนละหลายชุด หอบหิ้วเต็มสองมือกลับไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม นางไม่ได้ขายยี่สิบอีแปะเช่นหลิวน้อยแนะนำ แต่นางขายสี่สิบอีแปะ คิดว่าหากขายได้ก็ดีไป แต่หากขายไม่ได้ก็ลดราคาลงมาหน่อย แต่ในเมื่อขายดีเช่นนี้นางก็ไม่จำเป็นต้องลด ต้องโกยเงินเท่านั้น

แต่การขายคนเดียวนั้นเหนื่อยไม่น้อย เพราะต้องหยิบจับทั้งนมและขนม ไหนจะต้องคอยตอบคำถามลูกค้าอีก เห็นทีคงต้องกลับไปขอความช่วยเหลือจากท่านเหลียงชุนเสียแล้ว นมกับขนมปังขายหมดอย่างรวดเร็ว อาจจะเพราะความแปลกใหม่และกลิ่นหอมของเนยจึงทำให้ขายดีเช่นนี้ ต่อให้มีคนลอกเลียนแบบก็คงไม่มีทางทำได้หอมนุ่มแบบของนางแน่

หลังจากขายขนมปังเสร็จพร้อมกับเสียงบ่นมากมายของผู้ที่ซื้อไม่ทัน โดยนางให้คำมั่นว่าวันพรุ่งนี้นั้นขนมปังกับนมจะเพียงพอขายสำหรับทุกคนแน่นอน เมื่อเก็บของเสร็จก็ว่าจ้างคนลากเกวียนคนเดิมให้กลับมาส่งยังโรงเตี๊ยม นางเอนหลังพักอยู่ครู่ใหญ่ก็เข้ามิติเพื่อเดินทางไปยังหมู่บ้านดอกไม้หอม และเป็นเหลียงจื่ออีกเช่นเคยที่เห็นนางเป็นคนแรก

“พี่สาวอี้เฟย! ท่านพ่อท่านแม่ขอรับ พี่สาวอี้เฟยมาขอรับ” คนในที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงแหลมของบุตรชายเรียกเช่นนั้นก็รีบออกมาต้อนรับนางด้วยใบหน้าแสนยินดี “ข้าไปเอาน้ำมาให้นะขอรับ”

“เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะแม่นางหลิว วันนี้ขายขนมปังเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ กำลังนึกเป็นห่วงอยู่เชียว”

“ดีมากเจ้าคะ ข้าขายหมดเกลี้ยงไม่มีเหลือเลย แต่ขายคนเดียวนั้นกินแรงข้าไปมากทีเดียว วันนี้จึงอยากจะมารบกวนท่านเหลียงชุนกับฮูหยินเจ้าค่ะ ข้าอยากจะชวนเหลียงฮวาไปขายด้วยกันท่านทั้งสองจะอนุญาตหรือไม่เจ้าคะ ข้าจะให้เงินวันละหนึ่งเหรียญเงินเป็นค่าตอบแทนเจ้าค่ะ” เงินหนึ่งเหรียญเงินนั้นสำหรับชาวบ้านที่มีรายได้เพียงวันละไม่กี่อีแปะนั้นถือว่าค่อนข้างมาก หนึ่งเหรียญเงินที่นางจะให้นั้นเหลียงชุนต้องหาสมุนไพรไปขายถึงเจ็ดวันทีเดียว

“เจ้าอยากไปช่วยแม่นางหลิวหรือไม่เล่าฮวาเอ๋อร์ พ่อกับแม่ให้เจ้าตัดสินใจ” เหลียงฮวาไม่เสียเวลาคิดแม้แต่น้อย นางตบปากรับคำทันที แม่นางหลิวเองก็เป็นคนดี หากนางไปทำงานด้วยก็จะช่วยแบ่งเบาภาระจากบิดาได้อีกทาง

“เช่นนั้นพบกันต้นยามเฉินที่หน้าโรงเตี๊ยมหมิงอันนะเจ้าคะ ว่าแต่แม่นางเหลียงฮวาจะเดินทางอย่างไร”

“ข้าจะขอเดินทางร่วมกับคนในหมู่บ้านเจ้าค่ะ ทุกเช้าชาวบ้านทั้งชายและหญิงจะรวมตัวกันนั่งรถม้าเข้าไปทำงานในตัวเมืองเจียงซุน ค่าจ้างเพียงคนละหนึ่งอีแปะเท่านั้น หากจะให้ท่านพ่อไปส่งก็เกรงว่าจะเสียเวลา เพราะท่านพ่อต้องเข้าป่าไปหาสมุนไพรเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็เอาตามที่เจ้าพูด แต่พ่อจะไปรับเจ้ากลับเอง”

“ข้าไปด้วย! ข้าจะไปกับพี่ใหญ่ด้วย ให้ข้าไปช่วยพี่สาวอี้เฟยขายของด้วยนะขอรับท่านพ่อท่านแม่ จื่อเอ๋อร์เสียงดังมาก ตะโกนเรียกลูกค้าช่วยพี่สาวอี้เฟยกับพี่ใหญ่ได้แน่นอน ให้ข้าไปด้วยนะขอรับ”

“ได้สิเสี่ยวจื่อ เช่นนั้นพี่สาวก็จะให้ค่าจ้างเจ้าเช่นกันดีหรือไม่”

“ไม่เป็นไรหรอกขอรับแม่นางหลิว ที่ให้ฮวาเอ๋อร์วันละหนึ่งเหรียญเงินก็นับว่ามากมายแล้ว”

“อย่าเกรงใจไปเลยเจ้าค่ะ ทำงานก็ต้องได้เงิน เหลียงจื่อช่วยข้าได้มากในครั้งก่อน พี่สาวจะให้วันละสิบอีแปะดีหรือไม่เสี่ยวจื่อ” เด็กน้อยพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน นางนั้นเอ็นดูเหลียงจื่อมาก เด็กชายเป็นเด็กฉลาดและกล้าแสดงออก คิดเช่นไรก็พูดออกไปเช่นนั้น อีกทั้งยังเจ้าเล่ห์แสนซน พี่สาวพี่ชายที่มาซื้อไข่กับนางคราก่อนชอบเด็กชายกันมาก

“ให้จื่อเอ๋อร์ไปกับฮวาเอ๋อร์ก็ดีเจ้าค่ะท่านพี่ ฮวาเอ๋อร์จะได้มีเพื่อนร่วมเดินทาง”

“เอาเช่นนั้นก็ได้” ได้ยินบิดาพูดเช่นนั้นเจ้าเด็กตัวน้อยก็กระโดดชูแขนดีใจยกใหญ่ “วันนี้ข้าทำแก้วได้เป็นร้อยอันเลยขอรับแม่นางหลิว ได้ฮูหยินกับฮวาเอ๋อร์ช่วยจึงทำได้มาก ข้าว่าจะเอาไปส่งให้แม่นางในยามเซินอยู่เลยเชียวขอรับ”

“ดีเลยเจ้าค่ะ ได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ทั้งหมดนี่ท่านเหลียงชุนคิดราคาเท่าไหร่เจ้าคะ”

“ไม่...”

“ต้องรับนะเจ้าคะ ทั้งฮูหยินทั้งแม่นางเหลียงฮวาต่างก็เหน็ดเหนื่อยช่วยท่านทำงาน จะไม่รับค่าจ้างได้อย่างไร อีกอย่างข้ายังต้องการอีกมาก หากพอจะมีผู้ใดว่างงานข้าก็อยากจะจ้างให้มาช่วยท่านเหลียงชุนทำแก้วไม้ไผ่พวกนี้เช่นกันเจ้าค่ะ รับเงินไปเถิดนะเจ้าคะ เพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่าย” คนทำงานดีๆแบบนี้ใช่จะได้พบเจอบ่อยๆ นางยังต้องไหว้วานท่านเหลียงชุนอีกหลายอย่างเลยทีเดียว หากไม่รับเงินผู้ใครจะกล้ามาขอความช่วยเหลืออีก

“เช่นนั้นข้าคิดสิบอีแปะก็พอขอรับ”

“สามสิบอีแปะก็แล้วกันเจ้าค่ะ” นางได้ยินเสียงถอนหายใจพร้อมกันของคู่สามีภรรยาก็หัวเราะออกมาก่อนจะหยิบเงินส่งให้พวกเขา “เช่นนั้นก็คิดตามนี้เลยนะเจ้าคะ สามสิบอีแปะต่อหนึ่งร้อยอัน รบกวนท่านเหลียงชุนสอบถามคนในหมู่บ้านด้วยนะเจ้าคะ ข้าเองก็อยากให้พวกเขามีรายได้มากขึ้น”

“ได้ขอรับ”

“เช่นนั้นข้ากลับก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ ท่านเหลียงชุนจะได้รีบไปรีบกลับ ไปด้วยกันหรือไม่เสี่ยวจื่อ” มีหรือจะปฎิเสธ

ท่านเหลียงชุนกับเหลียงจื่อมาส่งนางถึงโรงเตี๊ยมพร้อมกับช่วยขนของไปเก็บไว้ในห้องแล้วก็กลับกันไปในทันที นางแอบยัดเงินใส่มือเสี่ยวจื่ออีกห้าอีแปะเป็นค่าจ้างที่มาส่งนาง หากเอาให้เหลียงชุนนั้นย่อมไม่มีทางรับ หลังสองพ่อลูกกลับไปแล้วนางก็ไปจ่ายเงินเช่าโรงเตี๊ยมต่ออีกสิบวันเพื่อเป็นที่อยู่อาศัยชั่วคราว มีเงินมากกว่านี้ก่อนเถอะ นางจะสร้างคฤหาสน์ให้ใหญ่โตกว่าพวกเศรษฐีในเมืองเลยคอยดู

‘ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะนายหญิง การเจรจาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ’

“ดีเลย แม่นางเหลียงฮวายอมมาช่วยข้าขายของแล้ว วันพรุ่งนี้ข้าจะเอาออกไปขายให้หมดเลย ดูสิวันนี้มีอะไรบ้าง อ้าว นี่มีผิงกั่วเก็บไว้มากขนาดแล้วหรือ ดีเลย ข้าต้องซื้อโรงงานทำแยมแล้วสินะ” ขนมปังกับแยมก็เป็นของคู่กัน บางคนอาจจะไม่ชอบกินขนมปังกับนม เช่นนั้นนางจะผลิตแยมออกไปขายด้วย เป็นตัวเลือกให้กับคนที่ไม่ชอบนม

นางซื้อโรงงานแยมแล้วสั่งผลิตแยมผิงกั่วในทันที ซึ่งในแต่ละรอบมันใช้เวลาทำอยู่ราวสามเค่อและจะได้แยมสิบกระปุก แน่นอนว่านางซื้อช่องสำหรับผลิตจนเต็ม ตอนนี้เหรียญในระบบของนางเหลือเพียงสี่ร้อยเหรียญเท่านั้น และเมื่อเห็นว่ายุ้งฉางก็จำเป็นต้องอัพเกรดอีกก็จ่ายเพิ่มไปอีกหนึ่งร้อยเหรียญ

“วันนี้ข้าได้เงินมายี่สิบเหรียญเงินเอง วันพรุ่งนี้ไม่รู้ว่าจะได้มากน้อยแค่ไหน แล้วแบบนี้ข้าจะเอาเหรียญทองที่ไหนมาเติมเข้าระบบเนี้ย คงต้องขายพวกนี้วนไปก่อนนั่นแหละ” เลื่อนดูราคาโรงงานที่มีขายในระบบแล้วปวดใจ ยิ่งโรงงานแปรรูปที่นางต้องการนั้นราคามันถึงหนึ่งพันสองร้อยเหรียญ “ขูดเลือดขูดเนื้อกันชัดๆ”

‘แต่นี่เป็นสิ่งที่นายหญิงสร้างขึ้นมาเองนะเจ้าคะ’

“อย่าตอกย้ำกันจะได้ไหม เอ๊ะ มีสัตว์ให้ซื้อเลี้ยงด้วยหรือ แต่ที่ข้าทำมันไม่มีสัตว์เลี้ยงนะ”

‘สัตว์เลี้ยงเหล่านั้นพิเศษเจ้าค่ะ ความสามารถของมันนั้นนายหญิงจะทราบก็ต่อเมื่อซื้อพวกมันเจ้าค่ะ’ ก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่ราคาห้าพันเหรียญนี่คงอีกนานนั่นแหละถึงจะทำใจซื้อได้ แล้วยิ่งมังกรตัวเล็กนี่ราคาถึงหนึ่งหมื่นเหรียญเลย ความสามารถของมันจะขนาดไหนถึงได้ราคาแพงขนาดนี้ เอาไว้รวยเมื่อไหร่แม่จะกวาดซื้อให้หมด!

เมื่อไม่มีอะไรน่าสนใจแล้วนางก็เอาผิงกั่วออกมากินเป็นมื้อเย็นแล้วก็ไปอาบน้ำเข้านอน แต่เมื่อคิดได้ว่าขนมปังยังไม่พอขายก็วิ่งออกจากบ้านหลังน้อยมาซื้อโรงงานขนมปังเพิ่มอีกหนึ่งหลัง สบายใจแล้วก็กลับเข้าไปนอนอย่างเป็นสุข

เช้าวันใหม่มาเยือน นางก็ออกจากมิติพร้อมกับเอาขนมปัง นม และแยมผิงกั่วที่นางเอาออกมาขายเพียงยี่สิบกระปุกเท่านั้น โชคดีที่มันบรรจุไว้ในโหลไม้เพราะนางอยากให้เกมส์มีความมินิมอลจึงได้ออกแบบผลิตภัณฑ์ให้ออกมาเป็นไม้เสียส่วนใหญ่ ประโยชน์ของความมินิมอลก็ดีไม่น้อยเลยนะเนี้ย

สองพี่น้องตระกูลเหลียงมารอนางอยู่ด้านล่างโรงเตี๊ยมไม่นานก็เห็นนางเดินลงมาพร้อมกับตะกร้าใส่ขนมเต็มสองมือ สองพี่น้องเห็นเช่นนั้นก็เข้ามาช่วยนางขนที่เหลือลงมาจากห้อง ไม่นานคนลากเกวียนคนเดิมก็มารับของที่หน้าโรงเตี๊ยมเพราะนางได้บอกเขาไว้ตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว นางยังคงได้ที่ขายอยู่ข้างแผงขายผักเช่นเดิมและคิดว่าจะอยู่ตรงนี้ไปอีกนาน หากไม่มีผู้ใดมาไล่ที่นางล่ะก็นะ เมื่อไปถึงก็พบว่ามีลูกค้าเก่าที่เคยซื้อไปเมื่อวานนี้มารออยู่หลายคนทีเดียว

“แม่นางมาแล้ว คิดว่าเจ้าจะไม่มาเสียแล้ว เมื่อวานคนที่จวนชอบนมกับขนมปังของเจ้ามาก วันนี้จึงมาซื้ออีก”

“ขออภัยที่มาช้าเจ้าค่ะ ได้ยินว่าที่จวนของคุณหนูชอบข้าก็ดีใจ วันนี้คุณหนูจะรับมากน้อยเท่าใดเจ้าคะ”

“เอาสักห้าชุด”

“ได้เลยเจ้าค่ะ คุณหนูได้โปรดรอสักประเดี๋ยวนะเจ้าคะ วันนี้ข้ามีสินค้าใหม่มาวางขายด้วย หากคุณหนูชิมแล้วสนใจข้าจะได้จัดให้พร้อมกันเลยเจ้าค่ะ” นางกับสองพี่น้องตระกูลเหลียงช่วยกันจัดร้านจนเสร็จในเวลาไม่นาน จากนั้นก็นำแยมหนึ่งกระปุกออกมาเปิดให้กับลูกค้าได้ลองชิมพร้อมกับขนมปังชิ้นเล็กๆเช่นเคย “คุณหนูลองชิมดูเจ้าค่ะ หากคนที่จวนของคุณหนูไม่ชอบนมก็มีเจ้าสิ่งนี้ที่ทานคู่กับขนมปังได้อร่อย” เมื่อกลิ่นขนมส่งกลิ่นหอมอบอวลก็เริ่มมีคนมามุงดูมากขึ้น นางมอบหน้าที่ตักแยมใส่ขนมปังให้ลูกค้าชิมให้เหลียงฮวาได้ลองทำเป็นงานแรก

“โอ้ ขนมปังเข้ากับสิ่งนี้ยิ่งนัก มันคืออะไรหรือแม่ค้า”

“ผิงกั่วกั่วเจี้ยงเจ้าค่ะ” ลูกค้าตาลุกวาวเมื่อรู้ว่ามันทำมาจากผลผิงกั่ว จากนั้นก็ตะโกนสั่งกันคนละหนึ่งกระปุกเพราะนางบอกว่ามันไม่สามารถเก็บไว้ได้นาน แต่แยมที่ออกจากมิติของนางนั้นจะสามารถอยู่ได้ถึงสามวัน แต่เพื่อการตลาดนางก็ไม่ได้บอกแน่ชัดว่ามันอยู่ได้กี่วันกันแน่ 

ทั้งสามจับของใส่ให้ลูกค้ามือเป็นระวิง บางคนนั้นมาซื้อไปถึงสิบชุดเลยทีเดียว นางถึงกับยิ้มแก้มปริที่ขายได้ดีขนาดนี้ ผิงกั่วกั่วเจี้ยงสินค้าใหม่เองก็ได้รับการตอบรับอยากล้นหลาม นางขายมันราคากระปุกละห้าสิบอีแปะ นางให้เหตุผลสำหรับคนที่คิดว่าราคาออกจะแพงไปหน่อยว่า เวลาที่ต้องใช้กวนให้เนื้อผิวกั่วกลายเป็นกั่วเจี้ยงนั้นนานเป็นวันๆเลยทีเดียว นางต้องทนร้อนอยู่หน้าตาคอยกวนมันอย่างยากลำบากมันถึงออกมารสชาติดีเช่นนี้ จากนั้นก็ไร้ข้อกังขาในเรื่องราคาห้าสิบอีแปะอีกเลย นางเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆให้มานั่งกวนผลไม้ทั้งวันนั้นย่อมลำบากไม่น้อย

เช้ายามอู่พวกนางก็ขายของจนหมดทุกอย่าง แต่ถึงอย่างนั้นยังมีลูกค้าที่ซื้อไม่ทันอยู่อีกมาก นี่แหละคือการตลาดที่เรียกว่าปากต่อปาก ถ้าของมันดีและอร่อยยังไงคนก็ต้องบอกต่อ นางให้พี่น้องตระกูลเหลียงนั่งพักให้หายเหนื่อยอยู่ที่แผงขายของ ส่วนนางก็หิ้วตะกร้าขนมปังกับนมเดินแจกจ่ายให้พ่อค้าแม่ค้าที่อยู่ใกล้เคียงแผงของนางเพื่อเป็นการขอโทษที่ลูกค้าของนางไปบังร้านค้าของพวกเขา และเป็นการขอบคุณที่ไม่โวยวายหรือเอะอะให้นางต้องเดือดร้อน

เมื่อพวกเขาได้กินของฟรีทั้งยังอร่อยก็ยิ้มแย้มขอบคุณและชื่นชมนางกันยกใหญ่ว่าเป็นสตรีมีน้ำใจ นางเองก็ยิ้มรับคำพูดเหล่านั้นอย่างยินดี เมื่อแจกจนหมดตะกร้าก็กลับไปยังแผงตัวเองแล้วชวนสองพี่น้องตระกูลเหลียงขนของกลับไปเก็บที่โรงเตี๊ยม หลังจากนั้นนางก็พาทั้งสองไปทานอาหารดีๆแสนอร่อยที่เหลาอาหารแห่งหนึ่ง รอเวลายามเซินที่บิดาของทั้งสองจะเอาแก้วไม้ไผ่มาส่งนางและรับทั้งสองกลับหมู่บ้านดอกไม้หอม

“นี่เงินค่าจ้างของฮวาเอ๋อร์นะ ส่วนนี่ก็ของเสี่ยวจื่อ” เหลียงฮวานั้นอายุน้อยกว่านางจึงขอให้นางพูดอย่างเป็นกันเองไม่ต้องมากพิธีอะไร นางกับทั้งสองจึงเหมือนพี่น้องกันแล้วในตอนนี้ “พี่ให้ฮวาเอ๋อร์สองเหรียญเงินนะ วันนี้เหน็ดเหนื่อยมากทีเดียว ส่วนเสี่ยวจื่อพี่ให้เจ้าห้าสิบอีแปะ วันนี้เจ้าทั้งสองช่วยพี่ได้มากเลย”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะพี่อี้เฟย/ขอบพระคุณขอรับ”

“พี่จะทำชีวิตพวกเราดีขึ้นมากกว่านี้อีกให้ได้ อีกไม่นานหรอก” ขอแค่อดทนเท่านั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.512K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2099 fsn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 09:27

    อ้า ควรบอกวันหมดอายุนะคะ เพราะถ้าซื้อไปเก็บไว้นานไม่กิน ของเสีย ลูกค้าจะโทษได้ แล้วก็ทำให้ความเชื่อถือต่อสินค้าลดลงนะ

    #2,099
    0
  2. #2065 PLOYSOIYXX (@ployyy567) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 11:19
    จริงไม่มีใครสงสัยหรอว่านางเอาของลงมาจากห้องพักงง
    #2,065
    0
  3. #1890 SomponratMalasut (@SomponratMalasut) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 14:49
    แล้วไม่มีใครสงสัยถึงที่มาของ ของที่นำมาขายเลยรึ อย่างน้อยครอบครัวเหลียงชุนก็รู้ว่านางเอกเช่าโรงเตี๊ยมอยู่แล้วของไปทำไปเตรียมมาขากที่ไหน มันก็ต้องมีครัว น่้ำนมเอามาจากไหน คือมีข้อสงสัยเยอะไปหมด ทุกวันขนของออกมาจากห้องพัก ?????
    #1,890
    0
  4. #1848 P-PIM_INDY (@pimmy_mydarling) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 01:22
    อ่า ค่าเงินขายของก็ดูไม่สมเหตุสมผลนะ แพงจัดๆเลยค่ะ ไข่5ฟอง20 ค่าเช่าห้องราคาเท่าไข่5ฟอง ง๊งงง ขนมปัง+นมขาย40 คือตาอิฉันแทบจะถลน5555 เทียบกับเงินที่นางเอกจ่ายไปคือห่างมากกก เช่นค่าทำแก้วร้อยใบราคายังไม่ถึง1เงินเลย

    ไหนจะเงินค่าจ้างนาๆที่เดี๋ยวติ๊บเดี๋ยวแจกของคนไปทั่ว คือแฝงชัดเจนอ่ะว่ากำไรเยอะขนาดไหน (ปล.ราคาอย่างโหดไปเลยค่า ไม่รวยไม่ได้แล้ว555)
    #1,848
    0
  5. #1524 Giharu (@com23476) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 15:00

    ทที่มาของสินค้าไม่น่าเชื่อถือเท่าไหรนะอย่างน้อยหาซื้อที่ดินแล้วปลูกพวกต้นไม้ผลผลิตบ้างบังตาพวกขี้สงสัย ถ้ามีพวกเอะใจหรือโลภมากมาสืบจนได้เรื่องไปเปล่าประกาศเสียๆหายๆว่าของมันโผล่มากลางอากาศหรือเสกขึ้นหรือว่าไปขโมยใครมาในเมื่อไม่มีที่ผลิตอ่ะ ยุคโบรานอาจโดนกล่าวหาว่าเป็นปิศาจมาล่อลวงคนซื้อได้อะไรทำนองนั้น

    #1,524
    0
  6. #1274 R.KUNLAYA (@beer10626) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 20:45
    คุณพี่มีอินสปายมาจากเฮเดใช่หรือไม่ 555555555 ชอบนะเนื้อเรื่องแบบนี้ เอาอีกๆ ร่ำรวยเงินทอง ฟู่ฟ่าาา
    #1,274
    0
  7. #1190 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 19:39
    กลัวคนสงสัยที่มาของสินค้าจังเลย
    #1,190
    0
  8. #1148 Nam-aoyAoy (@Nam-aoyAoy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 15:20
    ไม่มีคนสงสัยเลยเหรอคะเนี่ย ยิ่งอ่านยิ่งดูไม่สมเหตุผลเลย
    #1,148
    0
  9. #1073 wicchayaporn (@wicchayaporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 13:11
    ไม่ค่อยสมเหตุสมผลนะคะ ผลผลิตออกมาเยอะเกินไป ทรูเกินน อีกอย่างนึง คือนางเอกอาศัยอยู่ โรงเตี๊ยมแต่กลับเตรียมของมาขาย ไม่ว่าจะไข่ไก่ อบขนมปัง กวนแยม ไม่ค่อยเมคเซนส์ ลองเปลี่ยนเป็น กระท่อมในป่าลึกดีไม๊คะ
    #1,073
    0
  10. #1061 Naoki-Devil (@Naoki-Devil) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 20:45
    เนื้อเรื่องสนุก แปลกใหม่ แต่ขาดเหตุผลของการค้าขายตรงอยู่ในโรงเตี้ยมกลับมีสินค้าสดใหม่ทุกวัน มันค่อนข้างแปลกสำหรับลูกค้าถ้าพวกเขาสังเกตและสงสัยว่า ตัวแค่นี้แต่กลับทำมาออกมาได้มาก
    #1,061
    0
  11. #937 Noonong Cheeceza (@noonongz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 00:19
    ให้ค่าจ้างเยอะมากๆๆ

    อยู่โรงเตี้ยมแต่เอามาจากไหนไปขายนะ คนน่าจะสงสัยไหม
    #937
    0
  12. #833 น่าน๊า (@manutsanun607) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 07:37
    คนไม่สงสัยเหรอคะ มีของทุกวันแต่อยู่โรงเตี๋ยม
    #833
    0
  13. #702 Pat72 (@Pat44772) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 10:10
    ไม่กลัวมีคนสงสัยหรอพักอยู่โรงเตี๊ยมแต่เอาของที่ไหนมาขาย
    #702
    0
  14. #302 FairySnow (@7642) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 21:48
    อื้ออออ ถ้าอิงตามความจริง แยมน่าจะอยู่ได้เกิน3วันนะคะ
    #302
    0
  15. #269 Leky (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 06:29

    เนื้อเรื่องดีคะ. แต่ขาดเหตุและผล ของการได้มา ขายไป ของนางเอกมากไปหน่อย.

    #269
    0
  16. #227 kook-kook22 (@kook-kai22) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 23:25
    น่าอ่านค่ะ แต่ติดนิดนึง อยู่ๆน้องก็เอาของออกมาจากห้องพักในโรงเตี๊ยม มันไม่มีคนสงสัยหรือแปลกๆ เลย เหรอคะ แหะๆ อย่าว่าเรานะ แค่สงสัยง่ะ
    แต่ชอบนะคะนิยายพล็อตแปลกใหม่ดี
    #227
    2
  17. #31 150221 (@150221) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 08:57
    ชอบมาก เร่งเขียน หรือออกอีบุ๊คเลยนะไรท์ อิอิ มีความอยากอ่านจนจบแล้วตอนนี้
    #31
    0
  18. #7 ข้าวฟ่าง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 13:15

    ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

    #7
    0
  19. #5 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 19:32

    ขอบคุณค่ะ

    #5
    0
  20. #4 Nu W Woon Smile (@minly3204) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 18:01
    มาแย้วว
    #4
    0