หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 38 : ตอนที่ 38 ค่ายผู้อพยพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,899
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,048 ครั้ง
    9 มิ.ย. 63

สงครามไอศกรีมจบลงด้วยการที่หลิวอี้เฟยได้ใช้วิชาโกงด้วยการให้น้องไวท์ที่แสนน่ารักทำการแช่นมสดให้พอแข็งตัว จากนั้นก็ใช้ตะกร้อมือตีนมให้แตกเป็นเนี้อเนียน ทำแบบนี้อยู่สามรอบจนกว่านมสดจะกลายเป็นไอศกรีมแสนอร่อย หวงหย่งไม่รู้วิธีการทำเพราะหลิวอี้เฟยหายเงียบเข้าไปอยู่ในห้องนอนของนาง แต่ราวๆสองเค่อก็กลับออกมาพร้อมกับปิงจีหลิงที่อร่อยกว่าเดิม เขาพอใจมากและกินมันแบบจุใจ

วันต่อมาหลิวอี้เฟยกับเสี่ยวจิงรีบร้อนไปที่ไร่ของเพราะคนงานได้มาแจ้งว่ามีคนจำนวนมากพยายามบุกรุกเข้าไป แต่เพราะคนงานชายจำนวนหนึ่งขวางเอาไว้จึงทำให้คนเหล่านั้นล่าถอยไปแต่ก็ไปไม่ไกลนัก ไร่ของนางนั้นมีทางเข้าออกเพียงทางเดียวฉะนั้นเมื่อนางมาถึงทางเข้าไร่จึงได้เห็นคนกลุ่มใหญ่รวมตัวกันอยู่ไม่ไกลจากประตูไร่นัก

“คนพวกนั้นแหละครับนายหญิงที่พยายามพังประตูเข้ามาในไร่ พวกข้าพยายามไล่กลับไปแล้วแต่ไม่ยอมไป” หลิวอี้เฟยมองคนกลุ่มนั้นอย่างเฉยเมย ดูก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ชาวบ้านในเมืองเจียงซุน เพราะหากใช่คงไม่มีผู้ใดกล้าบุกรุกเข้ามาเช่นนี้ “นายหญิงจะให้ทำอย่างไรดีขอรับ ตอนนี้พวกเราผลัดเวรยามตรวจตรากันตลอดทั้งคืนเลย”

“ข้าจะคุยกับพวกเขาเอง เสี่ยวจิงนั่งรถม้าไปแจ้งท่านเจ้าเมืองว่ามีคนหลงกลุ่ม” หลิวอี้เฟยเดินเข้าไปหาคนกลุ่มนั้นโดยไม่มีความเกรงกลัว มังกรทองบินขึ้นมาอยู่ด้านหน้าของนางโดยมีมังกรน้อยอีกสีตัวลอยอยู่รอบๆตัว เมื่อเข้าใกล้คนกลุ่มนั้นความกดดันอันมหาศาลก็ถูกปลดปล่อยออกจากตัวของมังกรทอง มันคุกคามและกดข่มมนุษย์ผู้อ่อนแอที่น่ารังเกียจเหล่านี้โดยไม่สนใจว่าผู้ใดจะสิ้นใจตายเพราะมัน “พวกเจ้าควรกลับไปที่หน้าประตูเมือง ไม่ใช่มาอยู่ตรงนี้”

ชาวบ้านตัวสั่นเทาอย่างหวาดกลัว บางคนถึงกับเป็นลมหมดสติไปแล้วด้วยซ้ำ แต่นางก็ไม่ได้คิดห้ามปรามมังกรทองแม้แต่คำเดียว นางยืนเงียบเพื่อรอฟังว่าจะมีผู้ใดปริปากพูดอะไรออกมาหรือไม่ “ที่พวกเจ้าทำมันคือการบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของผู้อื่น ท่านเจ้าเมืองได้จัดสรรพื้นที่ให้พวกเจ้าแล้วเหตุใดถึงได้มายุ่งวุ่นวายถึงที่นี่ ผู้ใดจะตอบข้าได้บ้าง”

“พวกข้าได้ยินว่าที่ตรงนี้เป็นไร่ขนาดใหญ่ พวกข้าหิวกันมากจึงคิดมาขออาหารเท่านั้น”

“ที่ประตูเมืองมีการแจกอาหารอยู่ไม่ใช่หรือ ทำไมพวกเจ้าไม่ไปรับที่นั่น”

“พวกข้ารอไม่ไหวหรอก พวกขุนนางเหล่านั้นยังเรื่องมากกันไม่หยุดเลย อาหารที่แจกจึงไม่ถึงพวกข้าที่อยู่รออยู่ตรงกลาง พวกข้าทนหิวไม่ไหวจึงตัดสินใจลงจากรถม้าแล้วเดินไปยังหน้าประตูเมืองแต่ไม่สามารถแทรกตัวกลุ่มขุนนางเข้าไปได้เลย คนในกลุ่มของพวกข้าได้ยินชาวบ้านคนอื่นพูดกันว่าด้านหลังกำแพงใหญ่ตรงนี้เป็นไร่จึงคิดเสี่ยงเดินมาขออาหาร แม่นางโปรดเห็นใจ พวกเรารวมเงินกันจ้างรถม้ากันจนไม่เหลือเลยแม้แต่อีแปะเดียว ขอแบ่งให้อาหารให้พวกเราได้หรือไม่”

“ขุนนางเจ้าปัญหาพวกนั้นยังจัดการไม่ได้อีกหรือ! แล้วทำไมพวกเจ้าไม่บอกคนเหล่านี้ว่าต้องการอาหาร มาทำตัวลับๆล่อๆผู้ใดก็คิดว่าพวกเจ้าต้องการบุกรุกมากกว่ามาขออาหาร” 

“พวกข้ากลัวจึงไม่กล้าพูด จึงได้แต่นั่งรอกันตรงนี้เผื่อว่าจะมีอาหารมาแจก” หลิวอี้เฟยถอนหายใจออกมาอย่างหดหู่ นางจึงสั่งให้คนงานไปต้มโจ้กกับนึ่งข้าวโพดมาให้คนงานได้ทานรองท้องแต่นางก็ไม่ได้พวกเขาเข้าไปในไร่แต่ให้นั่งรออาหารอยู่ที่เดิม “ขอบคุณแม่นาง ขอบคุณมากๆ พวกข้าไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว อาหารแห้งที่เตรียมมาด้วยก็แบ่งกันกินระหว่างทานจนหมด คิดว่ามาถึงเมืองเจียงซุนแล้วจะได้ทานอาหารดีๆเช่นที่ได้ข่าวมา”

“พวกเจ้าได้ข่าวว่าเมืองเจียงซุนมีอาหารมาจากไหนหรือ”

“มีคนแพร่ข่าวไปทั่วเลย แต่ข้าไม่รู้หรอกว่ามาจากผู้ใด พวกข้าเพียงฟังกันต่อๆมาเท่านั้น”

“เช่นนั้นพวกเจ้าก็ยังเสี่ยงชีวิตมาถึงที่นี่เลยอย่างนั้นหรือ ไม่กลัวมาแล้วอดตายหรืออย่างไร”

“พวกข้าไม่มีทางเลือกหรอกแม่นาง สงครามครานี้หนักหนามาก พวกทหารบุกรุกที่ดินทำกินของพวกข้าจนไม่เหลือเลย หากไม่หนีเอาชีวิตรอดออกมาก็ต้องตายเพราะถูกสังหารอยู่ดี ทหารพวกนั้นจิตใจโหดเหี้ยมมากพวกท่านอยู่ไกลถึงที่นี่คงคิดภาพไม่ออกหรอก พวกข้าต้องอยู่อย่างหวาดระแวงกันทุกวันจนแทบไม่อยากออกจากบ้านกันเลย” ไอ้ฮ่องเต้ชั่วเอ้ย หูเบาจนทำประชาชนเดือดร้อนขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีก!

“แม่นางหลิว! ขออภัยจริงๆที่ทำให้แม่นางเดือดร้อน ท่านพ่อของข้ากำลังยุ่งอยู่มากข้าจึงมาจัดการแทน”

“ท่านหมิงต้า พวกท่านจะสนใจขุนนางพวกนั้นทำไมนักเจ้าคะ ชาวบ้านพวกนี้รออยู่บนรถม้าจนทนหิวกันไม่ไหวต้องมาขออาหารถึงที่ไร่ของข้าทั้งที่ๆอาหารที่หน้าประตูเมืองก็มีอยู่มากมาย ตอนนี้ทุกคนเป็นผู้อพยพเหมือนกันนะเจ้าคะ ทุกคนเดือดร้อนเหมือนกันหมด ทำไมต้องให้ความสำคัญกับคนเพียงกลุ่มเดียวด้วย”

“แม่นางหลิวโปรดฟังข้าก่อน ท่านพ่อไม่ได้ให้ความสำคัญกับพวกเขาเลย แต่คนพวกนั้นวุ่นวายไม่เลิกจริงๆ จัดการไปคนหนึ่งก็มีอีกคนหนึ่งเข้ามา พวกข้าพยายามจัดการเท่าที่ทำได้แล้วจริงๆ” 

“เช่นนั้นข้าจะจัดการเองเจ้าค่ะ” นางมอบหมายให้หัวหน้าคนงานเป็นคนดูแลชาวบ้านกลุ่มนั้นอยู่ที่นั่นแล้วขึ้นรถม้าไปที่หน้าประตูเมืองกับเสี่ยวจิงโดยมีหมิงต้าขี่ม้าตามมา เมื่อนางมาถึงก็เห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังโวยวายเสียงดังเพื่อสิทธิ์พิเศษที่ตนเองพึงมี ท่านเจ้าเมืองพยายามอธิบายอย่างใจเย็นแต่ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไรนัก ‘น้องโกลด์ จัดการให้ราบคาบ อย่าให้มีผู้ใดกล้าเงยหน้าขึ้นมามองหน้าข้าได้เป็นอันขาด’ 

หวงหย่งเห็นรถม้าคันคุ้นตาวิ่งมาจอดก็รู้สึกสงสัยว่าหลิวอี้เฟยมาทำอะไรที่นี่ แต่ทันใดนั้นเสียงที่กำลังดังโหวกเหวกก็เงียบกริบไม่ได้แม้แต่เสียงหายใจ ความกดดันอันมหาศาลที่เคยทำให้หวงหย่งกระอักเลือดแผ่ออกมาจนคนที่อยู่ตรงนั้นเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้นกันหมด หลิวอี้เฟยลงจากรถม้าด้วยท้วงท่าสง่างามแล้วเดินมาหาท่านเจ้าเมืองที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น นางกวาดตามองผู้อพยพจำนวนมากที่ยังรออยู่บริเวณนั้นแล้วหันกลับมามองยังกลุ่มตัวต้นเหตุ

“ไปพยุงท่านเจ้าเมืองลุกขึ้นเถิดเจ้าค่ะท่านหมิงต้า” หมิงต้าที่ยังขาสั่นไม่หายวิ่งไปประคองผู้เป็นบิดาให้ลุกขึ้นจากพื้น แต่ขาอันสั่นเทาของบิดานั้นแทบจะยืนด้วยตนเองไม่ได้ “ข้าได้ยินว่ามีขุนนางบางท่านต้องการใช้สิทธิ์ของความใหญ่โตในหน้าที่การงานเอารัดเอาเปรียบประชาชน แต่ที่นี่ตอนนี้ พวกท่านเป็นเพียงผู้อพยพมาพึ่งพิงเมืองเจียงซุนเท่านั้น แต่การปฏิบัติของพวกท่านที่มีต่อท่านเจ้าเมืองเจียงซุนกลับมีแต่ความโอหังไร้มารยาท นี่น่ะหรือขุนนางที่มีหน้าที่ดูแลทุกข์สุขของประชาชน ตอนนี้ข้าเห็นเพียงคนเห็นแก่ตัวเท่านั้น”

“เจ้าเป็นใคร! อัก” เลือดสดๆกระอักออกจากปากชายร่วงอ้วนผู้หนึ่ง คิดว่าคงเป็นขุนนางใหญ่โตไม่น้อย แต่ผู้ใดจะสนใจกัน หลิวอี้เฟยเดินเข้าไปหาท่านเจ้าเมืองแล้วเอ่ยกับเขาอย่างสุภาพว่าให้เขาไปนั่งพักก่อน นางจะช่วยจัดการทางนี้ให้เอง รับรองได้ว่าจะเรียบร้อยเป็นระเบียบสุดๆ

“ท่านไม่จำเป็นต้องรู้จักข้าหรอก รู้เพียงว่าอาหารที่พวกท่านจะได้กินนั้นล้วนมาจากข้าก็พอ หากพวกท่านไม่อยากอยู่ในที่ที่ท่านเจ้าเมืองจัดไว้ให้ก็ไปหาที่อยู่กันเอาเองก็แล้วกัน ชาวบ้านกลุ่มต่อไปเชิญเข้ามาได้เลยไม่ต้องรอคนกลุ่มนี้หรอก ทหารมาจัดการลงทะเบียนต่อได้แล้วอย่าให้เสียเวลา ลงทะเบียนกันเสร็จแล้วก็ไปรับโจ้กทางด้านโน้นนะ” นางเรียกให้ทหารอีกกลุ่มหนึ่งเข้ามาจัดการกับกลุ่มขุนนางโดยให้ลากพวกเขาออกจากบริเวณนั้นและทิ้งไว้โดยไม่ต้องสนใจ

แม้ว่านางจะมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือคน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องช่วยคนที่เห็นแก่ตัวเช่นนั้น ชาวบ้านที่ต่อแถวอยู่ต่างก็มาเข้าแถวลงทะเบียนกันอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นก็เดินไปรับโจ้กถ้วยใหญ่กับขนมปังคนละสองก้อน นางให้ท่านหวงหย่งเอาขนมปังออกจากแหวนมิติจำนวนหนึ่งแล้วใส่ถาดให้ทหารเดินแจกให้ผู้อพยพที่รออยู่ด้านหลังทั้งหมด

“ขอบใจแม่นางหลิวมาก ข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้าอีกแล้ว”

“ทำไมท่านเจ้าเมืองต้องเกรงใจพวกเขาด้วยล่ะเจ้าคะ เขาเป็นคนที่มาพึ่งเราแท้ๆ”

“พวกเขาอาวุโสกว่าข้าอีกทั้งตำแหน่งสูงกว่าข้ามากนัก ข้าเป็นผู้น้อยก็จำเป็นต้องอ่อนน้อมต่อพวกเขาอยู่หลายส่วน แม่นางหลิวต้องระวังตัวให้มากต่อจากนี้ พวกนี้มีเขี้ยวเล็บแหลมคมมากไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พวกเขาจะหันกรงเล็บใส่เรา”

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกเจ้าค่ะ จากนี้รบกวนท่านเจ้าเมืองจัดการต่อได้เลยนะเจ้าคะ ข้าจะไปดูที่ไร่เสียหน่อย”

“ได้ยินว่ามีผู้บุกรุกที่ไร่ของเจ้างั้นหรือ เป็นเช่นไรบ้าง”

“ชาวบ้านเพียงมาขออาหารน่ะเจ้าค่ะ ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” หลิวอี้เฟยเดินกลับไปขึ้นรถม้าแล้วตรงไปที่ไร่พร้อมกับเสี่ยวจิงโดยมีสายตาของคนที่อยู่ยังจุดนั้นมองตามด้วยความขอบคุณ สงสัยและอาฆาตแค้น

“จับตาดูขุนนางกลุ่มนั้นให้ดีนะจิวฟงจิวซา อย่าให้เข้าใกล้หลิวอี้เฟยได้เป็นอันขาด” 

“นายท่านขอรับ พลังเมื่อครู่นี้ใช่พลังเดียวกันกับที่เราสัมผัสได้ที่เรือนของแม่นางหลิวหรือไม่ขอรับ”

“เป็นพลังเดียวกัน”

“เช่นนั้นก็เป็นไปได้ว่าแม่นางหลิวเป็นผู้ฝึกตนแต่อาจจะปกปิดตัวตนเอาไว้ ใช่หรือไม่ขอรับนายท่าน” หวงหย่งเองก็ครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่เช่นกัน แต่หลิวอี้เฟยไม่ยอมเปิดปากบอกเลยนี่สิ “แต่ว่าข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีคนที่ซ่อนพลังปราณเอาไว้จากผู้มีปราณขั้นสิบได้ หากแม่นางหลิวเป็นผู้ฝึกต้นเช่นนั้นท่านประมุขต้วนก็อาจจะทราบ”

“ไม่ต้องให้วุ่นวายเช่นนั้นหรอกจิวซา นั่นไม่ใช่พลังปราณเช่นนี้ฝึกกันแต่เป็นพลังที่แข็งแกร่งกว่ามาก มันไม่ได้มาจากตัวนางแต่เป็นรอบๆตัวนางต่างหาก มีบางสิ่งบางอย่างปกป้องนางอยู่”

“นายท่านคิดว่าเป็นสิ่งใดขอรับ อะไรที่มีพลังมากมายขนาดนั้น” หวงหย่งไม่ตอบคำถามจิวซา เขาเดินเข้าไปสั่งทหารให้ดูแลความเรียบร้อยให้ดีก่อนจะเดินไปขึ้นม้าที่ทหารอีกกลุ่มดูแลให้อยู่ไม่ไกล ม้าศึกฝีเท้าดีวิ่งออกจากจุดหน้าประตูเมืองไปยังไร่ของหลิวอี้เฟย “มันคืออะไรกันแน่นะ”

“มันคือตอนนี้เจ้าควรไปทำงานได้แล้วเจ้าเด็กขี้เกียจ มาเร็วเข้าอย่าได้อู้เชียว” จิวซาเดินตามพี่ชายไปช่วยเหล่าทหารที่กำลังงานยุ่งจนล้นมือแต่ภายในใจก็ยังขบคิดเรื่องพลังของหลิวอี้เฟยไม่หยุดเช่นกัน

หลิวอี้เฟยเองก็กำลังยุ่งกับการตรวจดูที่พักชั่วคราวของผู้อพยพที่คนงานของนางกำลังสร้างโดยมีหัวหน้าคนงานคอยรายงานอยู่ข้างๆ “เชือกที่นายหญิงเอามาให้นั้นแข็งแรงมากขอรับ มันไม่ขาดง่ายเช่นเชือกทั่วไป” แน่นอนสิ นี่มันเชือกไนลอนอย่างดีเลยนะ “มีบางส่วนเข้าอาศัยได้แล้ว นายหญิงจะให้ชาวบ้านกลุ่มนั้นเข้ามาอยู่เลยหรือไม่ขอรับ”

“ก็ได้เจ้าค่ะ ให้พวกเขาเข้ามาอยู่เป็นกลุ่มแรก อย่าลืมจัดสรรพื้นที่ทำสวนให้พวกเขาดูแลด้วยนะเจ้าคะ” บ้านพักชั่วคราวนั้นนางทำแนวยาวชิดกับกำแพงไร่เลยและเว้นตรงกลางเอาไว้เพื่อทำการปลูกพืชผักรอบใหม่

“โอ้ นี่หรือที่พักชั่วคราวที่เจ้าพูดถึง ดูแข็งแรงดีไม่น้อย”

“ท่านมาที่นี่ทำไมท่านหวงหย่ง ทำไมไม่อยู่ดูแลที่หน้าประตูเมืองเล่าเจ้าคะ”

“มีคนอยู่เยอะแยะไม่มีข้าพวกเขาก็ทำงานกันเองได้ เจ้าเว้นที่ตรงกลางไว้ทำไม ปลูกผักอีกงั้นหรือ”

“ใช่เจ้าค่ะ พวกเขามาอยู่กันเฉยๆข้าจึงคิดว่าพวกเขาควรจะมีอะไรให้ทำบ้าง หัวหน้าให้ชาวบ้านกลุ่มนั้นเข้ามาได้เลยเจ้าค่ะ” หวงหย่งเดินดูรอบๆอย่างสนใจ วิธีสร้างที่พักนั้นแปลกใหม่มากและดูแข็งแรงเหมือนกับไม่ได้ใช้ไม่ไผ่สร้าง “ไม้ไผ่พวกนี้ลำต้นหนามากเจ้าค่ะ เหมาะกับการเอามาสร้างที่พัก กลิ่นไม้ไผ่นี่หอมสดชื่นสุดๆ” การก่อสร้างครั้งนี้นอกจากคนงานแล้วยังได้ชาวบ้านจากหมู่บ้านดอกไม้หอมมาช่วยด้วย ทุกคนมีฝีมือที่ยอดเยี่ยมมากงานจึงออกมาดีและรวดเร็ว

“ชาวบ้านมากันแล้วขอรับนายหญิง” หลิวอี้เฟยหันไปมองชาวบ้านกลุ่มนั้นที่ยืนตัวสั่นเทาเกาะกลุ่มกันอย่างหวาดกลัว ได้กินข้าวจนท้องอิ่มกันแล้วสีหน้าค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย

“นี่เป็นที่พักชั่วคราวของพวกเจ้าตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ โซนทางด้านนี้เข้าอยู่ได้แล้วและข้าให้พวกเจ้าเข้าอยู่เป็นกลุ่มแรก” ชาวบ้านได้ยินเช่นนั้นก็มองหลิวอี้เฟยด้วยความดีใจ “ข้ามีผ้าห่มให้คนละสองผืน หมอนหนึ่งใบ อาหารสามมื้อและที่ดินด้านหน้าที่พักให้คนละไม่กี่แปลง มีเมล็ดพันธุ์ให้พวกเจ้าได้ปลูก ผลผลิตที่ได้ข้าจะรับซื้อชั่งละสิบอีแปะ ทำมากได้มากทำน้อยได้น้อย ก็สุดแล้วแต่ความสามารถของพวกเจ้า เข้าใจกันแล้วใช่หรือไม่”

“เข้าใจแล้วๆขอรับ ขอบพระคุณนายหญิงมากๆที่ช่วยเหลือพวกเรา”

“เอาล่ะ แยกย้ายกันเลือกห้องพัก หนึ่งห้องกว้างมากพอให้อยู่ได้ทั้งครอบครัว ดูแลกันให้ดีๆ รบกวนหัวหน้าดูแลพวกเขาด้วยนะเจ้าคะ ท่านหวงหย่งกลับไปยังจุดลงทะเบียนแล้วเลือกมาห้าครอบครัวให้มาอยู่ที่นี่นะเจ้าคะ เสี่ยวจิงกลับไปที่จวนแล้วขนเอาหมอนกับผ้าห่มจากห้องเก็บของที่เรือนของข้ามาสักห้าสิบชุดก่อนนะ แล้วก็เอาหมั่นโถวที่ยังไม่นึ่งมาด้วย ข้าจะไปดูที่ครัวเสียหน่อยว่ามีอาหารเก็บไว้มากน้อยแค่ไหน” หวงหย่งไม่พูดจา เขาเดินไปกระโดดขึ้นม้าแล้วไปทำตามที่นางบอกในทันที เสี่ยวจิงเองก็รีบกลับจวนไปเช่นกัน

“นายหญิงเจ้าคะ พวกข้าพอมีฝีมือทำอาหารอยู่บ้างให้พวกข้าช่วยเถิดนะเจ้าคะ” ชาวบ้านผู้หญิงเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่ก็อยากทำตัวให้มีประโยชน์กับผู้มีพระคุณบ้าง

“เอาสิ พวกเจ้าตามข้าไปดูว่าพอจะทำอะไรเป็นอาหารเย็นของพวกเจ้าได้บ้าง ที่เหลือก็ไปพักผ่อนเถิด” แต่ชาวบ้านเหล่านั้นกลับไม่คิดอยู่เฉย หลังจากที่พวกเขาไปจับจองห้องพักกันแล้วผู้ชายได้รวมตัวกันไปช่วยงานก่อสร้างที่พัก พวกเขาทำงานหนักมาทั้งชีวิตย่อมไม่เกี่ยงงานหนักเบา ส่วนคนชราและเด็กต่างก็ช่วยกันถอนหญ้าที่อยู่ด้านหน้าที่พักจนเกลี้ยงไม่มีเหลือ หลิวอี้เฟยพอใจมากที่พวกเขารู้จักปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์และไม่งอมืองอเท้า

หวงหย่งหายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกับชาวบ้านอีกห้าครอบครัว น้องเรดตัวน้อยของนางบินลอยวนรอบๆตัวชาวบ้านเพื่อทำการตรวจสอบ หากพบคนไม่ดีมันจะบินวนอยู่เหมือนศรีษะของคนๆนั้นเช่นที่มันเคยทำกับขุนนางตัวอ้วนพวกนั้น โชคดีที่มันยืนยันว่าชาวบ้านที่หวงหย่งพามานั้นเป็นพวกใสซื่อจนบื้อเกินไปเท่านั้น ‘เป็นแค่ชาวบ้านโง่ๆที่ชอบทำตามคำสั่งเหมือนมดตัวเล็กๆที่หากเอาเท้าเยียบก็ตาย ไม่มีพิษมีภัยหรอกนายหญิง’ ยืดอกได้น่าหมั่นไส้สุดๆ

“ยินดีต้อนรับสู่ค่ายผู้อพยพของเมืองเจียงซุน!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.048K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2115 fsn (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 15:52

    สังคมน่าอยู่ ถ้าทุกคนช่วยกันไม่เอาเปรียบกัน

    #2,115
    0
  2. #1286 572539 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 23:42
    จริง ๆ มังกรที่แผ่ความกดดันน่าจะเจาะจงคนได้อะ
    #1,286
    0
  3. #1241 loli-bee (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 14:13
    ทำไมน้องเรดปากร้าย ไม่น่ารักเลยนะคะ
    #1,241
    0
  4. #1239 pongladapapoom (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 14:02

    ดีใจที่ได้มาเจอ ได้อ่านนิยายสนุก ๆ ดีงาม ไม่เครียด นางเอกเก่ง แก้ปัญหาได้ดี หนักแน่น ชอบค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ ตลอด ๆ นะคะ
    #1,239
    0
  5. #1220 yakusapk (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 08:44
    ในตอนนี้มีมักกรก็ตัวกันแน่ ทำไมมีมังกรทองด้วยรึ ไม่ใช่มีแค่ มังกรเรด มังกรกรีน มังกรบลู มังกรไวท์

    แต่ผมว่าน่าจะตั้งชื่อเป็นเป็นแนวจีนดีกว่า จะได้เข้ากับแนวนิยายจีน
    นิยายอ่านสนุกมาก

    เป็นกำลังใจให้ไรท์ สู้ๆ
    #1,220
    0
  6. #747 H-ray (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 07:40
    ไรท์ควรใช้ภาษาไทย คำใช้คำโบราณมันน่าจะเข้ากับเนื้อเรื่องมากกว่าคำทับศัพท์ภาษาอังกฤษที่ไรท์มีหลุดมาเรื่อยๆเช่น ครีม โซน ลฯล มาใช้คำจีนหรือไทยน่าตจะเหมาะกว่า เราคิดว่าไรท์น่าจะลืมตัว แบบเคยใช้มาจนชิน เลยไม่รู้สึกเเปลก เรามาอ่านเราก็ไม่แปลกเพราะเราก็ใช้คำนี้ แต่เมื่อเทียบกับเนื้อหาควรใช้คำไทยหรือจีนมากกว่า เข่นโซนก็ใช้คำว่าบริเวณ เป็นต้น
    เนื้อหาสนุก น่าติดตาม เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #747
    0
  7. #653 stuidmaidsdeee (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 06:40
    รักเรื่องนี้อะเอาให้จบนะ อยากโดเนทให้กำลังใจมากเลย
    #653
    0
  8. #651 aesasich (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 01:59
    เพลิดเพลินมาก
    #651
    0
  9. #649 Uttib (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 01:13
    อยากให้มีe-bookแล้วอ่ะ
    #649
    0
  10. #648 numcha_zah (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 00:53
    สนุกม้ากกก จนอ่านวนซ้ำๆ ตอนละหลายรอบเลยค่ะ
    #648
    0
  11. #645 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 19:43

    ขอบคุณค่ะ

    #645
    0
  12. #644 suwannee001 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 19:13
    รอนะคร้าาา
    #644
    0
  13. #643 NamLifeoftwodekd (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 18:53

    มังกรน่ารัก

    #643
    0
  14. #642 snsptn (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 18:18

    เอ็นดูน้องเรดจังค่ะ 555555555
    #642
    0
  15. #641 huruyi (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 18:11

    สนุกค่ะ รออ่านต่อ

    #641
    0
  16. #639 อัมพร (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 17:40

    ขอบคุณค่ะ

    #639
    0
  17. #638 aee (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 17:40

    ดีที่ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีชอบนางเอกที่จัดการทุกอย่างได้ลงตัวและคนอื่นๆที่คอยช่วยเหลือก็สำคัญ ถ้าขาดใครไปก็ไม่ได้ แต่ก็เข้าใจเจ้าเมืองนะว่าจะทำอะไรเด็ดขาดขนาดนั้นไม่ได้เสียทีเดียว

    #638
    0
  18. #637 wadeepanman (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 16:43
    มังกรน้อยช่วยท่านแม่ได้มากเลย
    #637
    0
  19. #635 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 16:03
    รอค่ะๆ
    #635
    0
  20. #634 Kungbible (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 16:03
    พวกขุนนางที่ไม่ดี ต้องอบรมสั่งสอน คิดแต่จะเอาเปรียบไม่สมเป็นผู้นำ มาพึ่งพาผู้อื่นแต่ยังทำตัวยิ่งใหญ่ ไม่ได้ขอร้องให้มาเลยนะ มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย
    #634
    0
  21. #633 Antar1991 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 15:59

    ขอบคุณค่ะ

    #633
    0
  22. #632 kaew34 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 15:44

    สนุกๆๆๆ รอต่อ
    #632
    0
  23. #631 pang6572 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 15:25
    สนุกมากเลยค่า
    #631
    0
  24. #630 150221 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 15:23
    เรื่องนี้สนุกมากค่ะ
    #630
    0
  25. #629 Tuckiiiiiiiii (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 14:24
    สนุกมาก รอๆๆๆ
    #629
    0