หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 37 อ๋องปีศาจผู้หายสาบสูญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,037 ครั้ง
    8 มิ.ย. 63

“เจ้าไม่เคยบอกข้าเรื่องนี้”

“หลายวันมานี้ทุกคนต่างก็ยุ่งกันหมด ข้าจึงหลงลืมไปบ้าง ข้าให้คนงานเริ่มก่อสร้างตั้งแต่เก็บผลผลิตทุกอย่างหมดแล้ว โดยใช้ไม้ไผ่ที่มีอยู่มากมายจากป่าไผ่ฝั่งตรงข้ามมาทำ สร้างเป็นสองชั้นและแบ่งเป็นหลายห้อง เมื่อสร้างเสร็จอาจจะรับครอบครัวผู้อพยพได้หลายพันครอบครัวทีเดียวล่ะเจ้าค่ะ”

“มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่”

“ไม่มีหรอกเจ้าค่ะ ที่นั่นมีหัวหน้าคนงานคอยดูแลอยู่แล้ว หากพร้อมให้เข้าอยู่เมื่อไหร่ข้าจะให้คนไปแจ้งท่านเจ้าเมืองเอง ยังมีผู้อพยพอีกมากที่กำลังเดินเท้ามา คนเหล่านั้นอาจจะต้องให้กระจายอยู่ตามเมืองต่างๆ พวกเขาจะได้ไม่ต้องเดินไกล ท่านให้คนเฝ้าดูอยู่ใช่หรือไม่” 

“ใช่ ยังมีคนของศิษย์พี่จากพรรควิหคเหินอีกจำนวนหนึ่งคอยเฝ้าดูอยู่เช่นกัน”

“เช่นนั้นท่านให้คนส่งข่าวไปยังท่านประมุขต้วนได้หรือไม่เจ้าคะว่าหากให้แบ่งผู้อพยพที่เดินเท้ามาเหล่านั้นไปยังเมืองต่างๆและจัดให้พวกเขาอยู่เป็นกลุ่ม อาหารชุดแรกจะจัดส่งไปทันทีที่เมืองต่างๆจัดการหาที่อยู่ให้พวกเขาได้แล้ว”

“ศิษย์พี่ส่งสารมาถึงข้าเมื่อเช้าวันนี้ เขาอยากถามความเห็นของเข้าว่าหากพรรควิหคเหินจะรับผู้อพยพเดินเท้าเหล่านั้นให้อาศัยอยู่ภายในเขตหุบเขาของพรรควิหคเหิน เจ้าจะคิดเห็นเช่นไร” หลิวอี้เฟยเหมือนมีดวงไฟสว่างวาบขึ้นมาในหัว หุบเขานั้นกว้างใหญ่มากอีกทั้งตรงทางเข้าหุบเขาก็มีลานกว้างขนาดใหญ่อยู่ด้วย หากให้ผู้อพยพตั้งที่พักกันอยู่ตรงนั้นแล้วให้พรรควิหคเหินรับผิดชอบดูแลก็น่าจะเป็นไปได้ แบบนี้นางก็ไม่ต้องง้อเมืองอื่นๆแล้ว

“ดีมากเจ้าค่ะ! ข้าเห็นด้วยสุดๆ บอกประมุขต้วนด้วยนะเจ้าคะว่าข้าจะรับผิดชอบเรื่องอาหารให้เอง ให้พรรควิหคเหินเตรียมพ่อครัวแม่ครัวไว้หลายๆคนก็พอ เช่นนั้นท่านต้องรีบแจ้งข่าวไปยังประมุขต้วนโดยเร็วเจ้าค่ะ พรรควิพคเหินจะได้เตรียมที่พักเอาไว้ให้ผู้อพยพได้ทัน” หวงหย่งเรียกนกส่งสารของตนมาแล้วยัดกระดาษที่เขียนข้อความเอาไว้ส่งกลับไปให้ศิษย์พี่ของตนโดยไม่รีรอ “นี่หากมีโทรศัพท์ก็ดีน่ะสิ”

“บ่นอะไรของเจ้า บอกข้ามาสิว่าจวนของเจ้ามีสิ่งใดปกป้องดูแลอยู่ พลังของสิ่งใดที่สามารถกดดันผู้มีปราณขั้นเก้าเช่นข้าจนกระอักเลือดออกมาได้ แม้ข้าเพิ่งจะทะลวงปราณถึงขั้นเก้าได้ไม่นานแต่หากไม่ใช่ผู้มีปราณขั้นอมตะราชันย์ล่ะก็ย่อมไม่มีผู้ใดสามารถกดดันข้าได้มากเช่นนั้น มันคือสิ่งใดกันแน่”

“ไม่รู้สิ ข้าไม่เห็นรู้สึกเช่นที่ท่านพูดมาเลยแม้แต่นิดเดียว ธาตุไฟเข้าแทรกแล้วท่านไม่รู้ตัวหรือเปล่า”

“เจ้าจะบอกว่าธาตุไฟเข้าแทรกพวกข้าทั้งสามคนพร้อมกันอย่างนั้นหรือ แล้วข้าก็ไม่ได้โง่พอที่จะแยกแยะอาการธาตุไฟเข้าแทรกกับพลังคุกคามเช่นนั้นไม่ได้หรอกนะ เอาเถิด หากเจ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่มันไม่ทำร้ายเจ้าข้าก็ไม่มีอะไรต้องกังวล” เสี่ยวจิงยกน้ำชากับโจ้กหอมๆเข้ามา หลิวอี้เฟยจึงจัดโต๊ะอาหารเล็กๆให้หวงหย่งได้ทานอาหาร ขณะที่หวงหย่งกำลังเพลิดเพลินกับโจ้กข้าวโพดอยู่นั้น จิวฟงกับจิวซาก็กลับมารายงานหน้าตาซีดเซียว

“พักทานโจ้กกันสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ข้ามีโอสถบำรุงกำลังเตรียมไว้ให้ท่านจิวฟงกับท่านจิวซาด้วยนะเจ้าคะ เสี่ยวจิงไปเอาโจ้กกับน้ำชามาเพิ่มหน่อยนะ” พี่น้องตระกูลจิวไม่อาจปฏิเสธโจ้กหอมๆที่กำลังยั่วน้ำลายของพวกเขาได้ และก็ต้องยอมรับว่าการกระอักเลือดออกไปจำนวนมากนั้นทำให้พวกเขาอ่อนแรงไม่น้อย

“นายท่านขอรับ มีรายงานจากคนของเราว่ารถม้าของจวนตระกูลหวงกำลังวิ่งมาทางเมืองเจียงซุนขอรับ” หวงหย่งชะงักมือที่กำลังตักโจ้กชั่วขณะแล้วทำราวกับเรื่องที่คนสนิทมารายงานนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ

“ผู้ใดอยู่บนรถม้า”

“เป็นนายท่านผู้นำตระกูลกับฮูหยินขอรับ เอ่อ แล้วยังมีคุณชายกับคุณหนูแล้วก็อนุทั้งหมดตามมาด้วยขอรับ” 

“เรื่องที่นายท่านมาอยู่ที่เมืองเจียงซุนไม่ได้เป็นความลับ ข้าคิดว่าท่านผู้นำตระกูลคงจะหนีภัยสงครามจากเมืองหลวงเพื่อมาพึ่งพานายท่านเป็นแน่ ตอนนี้ข้าศึกบุกเข้ายึดเมืองหลวงได้แล้วด้วยความช่วยเหลือของขุนนางกบฏ แต่ข้าก็ได้ข่าวมาอีกว่ามีกองทัพไม่ทราบฝ่ายจำนวนทหารห้าหมื่นนายกำลังมุ่งหน้าไปชายแดน ข้าคิดว่าต้องเป็น...”

“เจ้าอย่าได้พูดมันออกมาเชียวจิวซา! เรื่องนี้มันเป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น”

“โธ่พี่ใหญ่ ท่านก็รู้ว่ามันมีความเป็นไปได้ที่คนผู้นั้นจะกลับมา” พี่น้องตระกูลจิวเริ่มโต้เถียงกันโดยไม่ได้สังเกตุผู้เป็นนายท่านของตนเองเลยสักนิดว่ามือของเขากำลังสั่นจนแทบควบคุมไม่อยู่ มีเพียงหลิวอี้เฟยเท่านั้นที่สั่งเกตุเห็นแต่นางก็ไม่ได้พูดหรือทักท้วงอะไร นางเพียงนั่งฟังพวกเขาพูดคุยกันเท่านั้น

“พวกเจ้าเงียบได้แล้ว! เถียงกันเป็นเด็กๆอยู่ได้ จิวฟงให้คนจับตาดูว่ารถม้าของจวนตระกูลหวงมาทำอะไรที่นี่ หากไม่จำเป็นไม่ต้องเปิดเผยตัวแล้วไปกำชับคนที่ประตูเมืองด้วยว่าหากมีผู้ใดถามถึงข้าให้บอกไปว่าไม่รู้จัก ส่วนเจ้าจิวซา ไปหาข่าวเรื่องกองทัพที่เจ้าพูดถึงมาให้ละเอียด รู้ให้ได้ว่าผู้ใดเป็นผู้นำทัพ”

“หากเป็นฉินอ๋อง...”

“อย่าได้พูดไปหากเจ้ายังไม่แน่ใจ ไปหาข่าวมาให้แน่ชัด หากเป็นเขาจริงๆก็สั่งให้คนของเราไปสมทบกับทัพของเขาได้เลยไม่ต้องรอคำสั่งข้า” จิวฟงกับจิวซารีบกินโจ้กที่เสี่ยวจิงเอามาให้จนหมด จากนั้นก็รับโอสถบำรุงกำลังที่หลิวอี้เฟยยื่นให้กลืนลงท้องไปเช่นกัน ทั้งสองรับคำสั่งจากหวงหย่งอีกเล็กน้อยก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ หลิวอี้เฟยที่รู้สึกคันปากยิบๆอยู่นานแล้วจึงปรี่เข้าไปนั่งใกล้ๆหวงหย่งแล้วเอ่ยปากถามทันที

“ฉินอ๋องที่พวกท่านพูดถึงคือผู้ใดหรือ เขาสำคัญอย่างไรหรือเจ้าคะ” เพราะนางสงสัยว่าคนผู้นี้จะเป็นคนเดียวกับที่หลิวน้อยเคยพูดถึง บุรุษผู้เก่งกาจที่จะโค่นล้มบัลลังก์ของฮ่องเต้ผู้โง่เขลาคนนั้น 

“ข้าคิดว่าเจ้าอยากรู้เรื่องครอบครัวของข้าที่กำลังเดินทางมาเสียอีก”

“เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องที่ต้องสนใจหรอกเจ้าค่ะ เรื่องคนที่กำลังนำทัพไปรบที่ชายแดนน่าสนใจกว่าตั้งเยอะ” เพราะคนผู้นั้นกำลังจะเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ นางจึงจำเป็นต้องสนใจเป็นเรื่องธรรมดา “ท่านเล่าให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ หรือว่าเป็นเรื่องที่พูดถึงไม่ได้”

“ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นความลับอะไรหรอก ชาวบ้านห่างไกลก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน” หวงหย่งเงียบไปชั่วครู่และจมลงไปกับอดีตอันแสนเจ็บปวด “ฉินอ๋องเป็นน้อยชายต่างมารดาของฮ่องเต้ มารดาของฉินอ๋องเป็นเพียงสนมปลายแถวที่มีโอกาสได้ถวายงานรับใช้ฝ่าบาทเพียงคืนเดียว แต่โชคช่างเข้าข้างให้พระสนมตั้งครรภ์มังกรและคลอดองค์ชายน้อยให้ฝ่าบาทได้อีกหนึ่งพระองค์ แต่ไม่นานพระสนมก็สิ้นใจตายหลังคลอดฉินอ๋องได้เพียงสิบวัน ฉินอ๋องได้ฮองเฮารับเลี้ยงดูตั้งแต่นั้นมา ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีพร้อมกับองค์รัชทายาทในตอนนั้นหรือก็คือฮ่องเต้ในตอนนี้...”

ฉินอ๋องเติบโตมาอย่างสง่างามและอยู่เคียงชายพี่ชายผู้เป็นองค์รัชทายาทมาตลอด ฉินอ๋องเก่งกาจทั้งบู๊และบุ๋นเป็นที่ชื่นชมของฮองเฮ่าเป็นอย่างมาก เมื่ออายุได้สิบสองปีฉินอ๋องก็ติดตามแม่ทัพใหญ่เจิ้งฉีไปร่วมรบที่ชายแดนจนคว้าชัยมาได้หลายต่อหลายครั้งจนได้ฉายาว่าอ๋องปีศาจ ได้รับความดีความชอบมากมาย

ฉินอ๋องพลักดันพี่ชายผู้เป็นรัชทายาทจนได้ขึ้นนั่งบนบัลลังก์มังกรหลังจากพระบิดาสิ้นพระชนม์ ฉินอ๋องเคียงบ่าเคียงไหล่กับพี่ชายมาตลอดแต่ผู้ใดจะคาดคิดว่าวันหนึ่งฉินอ๋องจะถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ ฉินอ๋องสิ้นศรัทธาในตัวพี่ชายจนไม่เหลือแม้เยื่อใย ฮองเฮาที่เคยคิดว่าดีกับตนเองมากที่สุดก็กลายเป็นเพียงสตรีที่ชุบเลี้ยงบุตรศัตรูเพื่อพลักดันบุตรชายตนเอง ฉินอ๋องเสียใจอย่างที่สุดแต่ไมเคยสิ้นหวัง

คืนหนึ่งในวันพระจันทร์เต็มดวงฉินอ๋องก็หายสาบสูญไปราวกับไม่เคยมีตัวตน “มันผ่านมาสิบปีแล้ว” เป็นสิบปีที่ไม่มีแม้ข่าวคราว แม้จะพยายามตามหาเพียงใดก็ไม่เคยได้รู้ข่าว ฮ่องเต้เองก็ไม่เคยให้คนหยุดค้นหาฉินอ๋องเลยแม้แต่วันเดียว “ไม่ได้ตามหาเพราะเป็นห่วง แต่เพราะกังวลว่าฉินอ๋องจะกลับมาล้างแค้นตนเอง หึ นั่งบัลลังก์แทบไม่ติดทีเดียว”

“เยียบย่ำผู้อื่นให้อยู่ใต้ฝ่าเท้าเพื่อขึ้นไปอยู่จุดสูงสุดนั้นไม่มีวันสงบสุขหรอกเจ้าค่ะ! ท่านหวงหย่งรู้เรื่องพวกนี้ละเอียดจังเลยนะเจ้าคะ ดีจริงๆที่อยู่ในเมืองหลวง แม้แต่เรื่องในวังยังรู้เห็นได้มากขนาดนี้”

“เจ้าจะบอกว่าข้าเป็นพวกสอดรู้สอดเห็นอย่างนั้นหรือ ข้าอุตส่าห์เล่าให้เจ้าฟังนะ”

“ข้าจะคิดอย่างนั้นได้อย่างไรเจ้าค่ะ! ไม่เลย! แต่ทำไมท่านถึงได้รู้ละเอียดจังล่ะ” หวงหย่งมองหน้าตาอยากรู้อยากเห็นของนางแล้วนึกอยากเอานิ้วดีดหน้าผากกว้างๆของนางให้แดง โกหกไม่เก่งก็ยังลอยหน้าลอยตาอยู่ได้

“ฉินอ๋องกับข้าเป็นสหายร่วมสำนักศึกษากันตั้งแต่ยังเด็ก วิ่งเล่นด้วยกัน เคารพกันดั่งพี่น้อง แต่ที่สุดแล้วเราก็ต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ ฉินอ๋องไปชายแดนส่วนข้าก็คำนับเป็นศิษย์ของอาจารย์ผู้เป็นประมุขของพรรควิหคเหินในตอนนั้น ไม่ได้ติดต่อกันเลยนับตั้งแต่นั้นมา รู้ข่าวอีกทีก็ตอนที่ฉินอ๋องหายตัวไปแล้ว”

“เป็นเช่นนี้นี่เอง หากฉินอ๋องกลับมาเป็นเรื่องจริงก็นับว่าเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

“จะดีได้อย่างไร ฝ่าบาทจ้องหมายจะเอาชีวิตของฉินอ๋องอยู่ตลอดเวลา ฮ่องเต้อยู่อย่างหวาดระแวงมาตลอดเจ้าคิดว่าพระองค์จะปล่อยฉินอ๋องให้รอดไปได้อีกอย่างนั้นหรือ ในบรรดาองค์ชายทั้งหมดฉินอ๋องเป็นผู้ที่มีความสามารถและเก่งกาจมากที่สุด ขุนนางที่เคยสนับสนุนฉินอ๋องต่างก็สนับสนุนให้ฉินอ๋องขึ้นครองบัลลังก์แต่ก็ยุยงพระองค์ไม่ได้ ฉินอ๋องไม่ใช่คนหูเบาและยังรักพี่ชายมากเช่นที่น้องชายผู้หนึ่งพึงกระทำ พระองค์ไม่มีวันทรยศพี่ชายตนเองเป็นอันขาด”

“ในเมื่อความรักที่มีให้ถูกทำลาย การกลับมาครั้งนี้ของฉินอ๋องอาจจะทำให้ขุนนางที่สนับสนุนเขาดีใจจนเนื้อเต้นก็เป็นได้ ช่างเรื่องของฉินอ๋องเถิดเจ้าค่ะ ท่านหายเหนื่อยแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้ามีเรื่องอยากให้ท่านช่วยสักหน่อย”

“อะไรหรือ” หลิวอี้เฟยยิ้มตาหยีแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนของตนเอง จากนั้นไม่นานนางก็กลับออกมาพร้อมกับอ่างใส่น้ำแข็งก้อนจนเกือบเต็ม หวงหย่งมองสิ่งที่นางเอามาวางไว้ตรงหน้าอย่างสนใจ “น้ำแข็ง เจ้ามีของแบบนี้ได้เช่นไร นี่มีเพียงคนในวังเท่านั้นที่จะมีน้ำแข็งใช้ในฤดูร้อน แล้วมันยังมีราคาแพงและขนส่งลำบาก”

“แพงมากหรือเจ้าคะ!” ได้ยินว่าน้ำแข็งราคาแพงดวงตาของนางก็เปล่งประกายความกระหายเงินขึ้นมาทันที 

“มันแพงมาก น้ำแข็งหนึ่งก้อนราคาสูงถึงหนึ่งพันเหรียญทองทีเดียวล่ะ”

“โห มันละลายเร็วมากๆเลยนะเจ้าคะ แบบนี้ไม่เท่ากับเอาเงินไปทิ้งเปล่าๆหรอกหรือ”

“ใช่ แต่หากได้กินน้ำแข็งสักก้อนก็นับว่าคุ้มค่าเงินแล้วไม่ใช่หรือ แต่น้ำแข็งที่ข้าเคยเห็นมันก้อนใหญ่กว่านี้นะ ของเจ้ามันเล็กนิดเดียวแต่มีหลายก้อน แล้วทำไมมีรูตรงกลางด้วยล่ะ”

“ข้าเรียกมันว่าน้ำแข็งหลอดเจ้าค่ะ ก้อนเล็กแบบนี้สะดวกมากเวลาเอาใส่แก้ว แต่วันนี้เราจะทำของหวานอีกชนิดหนึ่งที่กินในช่วงอากาศร้อนแล้วสดชื่นมากๆ ท่านถือนี่เอาไว้” หลิวอี้เฟยส่งตะกร้อมือที่ทำจากไม้ไผ่ให้หวงหย่งถือเอาไว้ เพราะในระบบไม่มีโรงงานผลิตของพวกนี้ให้ซื้อนางจึงต้องดัดแปลงเอาเอง แต่นางได้ลองทำแล้วและพบว่ามันใช้ได้ดีเลยทีเดียวแต่อาจจะต้องใช้เวลานานหน่อยก็เท่านั้น “ทีนี้ก็โรยเกลือใส่น้ำแข็งแล้วก็วางอ่างทองเหลืองลงบนน้ำแข็ง และนี่คือนมสดที่ใส่น้ำตาลเล็กน้อย หน้าที่ของท่านก็คือใช้ตะกร้อมือที่ท่านถือไว้ตีมันแรงๆเจ้าค่ะ” นางสาธิตวิธีทำให้หวงหย่งดูเล็กน้อยพอให้เขาเข้าใจแล้วจึงส่งตะกร้ามือคืนไปให้เขาลองทำ

หวงหย่งทำมันอย่างสนุกสนานแต่กว่าเขาจะรู้ว่าโดนหลอกใช้แรงงานก็ตอนที่แขนของเขาเริ่มปวด หลิวอี้เฟยหัวเราะอร่อยด้วยความขบขัน เห็นว่าหวงหย่งตั้งใจทำจนเหนื่อยแล้วนางจึงผลัดกันทำกับเขาอยู่เช่นนั้นเกือบสองชั่วยาม ในที่สุดนมที่ตีด้วยตะกร้อนั้นก็เริ่มจับตัวกันมากขึ้นจนกลายเป็นไอศกรีมนมสดสีขาวดูน่าอร่อย

“ท่านลองชิมดูสิ มันหวานสดชื่นมากเลยนะ” หลิวอี้เฟยใช้ช้อนเล็กตักครีมนมสีขาวส่งให้หวงหย่งได้ลองชิม เขามองมันอย่างสนใจและยอมกินเข้าไปในคำเดียว ความนุ่มของนมสดบวกกับความหวานของน้ำตาลและความเย็นจากน้ำแข็ง เป็นอะไรแปลกใหม่ที่หวงหย่งไม่เคยกินมาก่อนแต่มันอร่อยจนแทบวางช้อนไม่ลง “ท่านอย่ากินคนเดียวหมดสิ ไปเรียกเสี่ยวจื่อกับเสี่ยวไป๋มากินด้วยกัน เสี่ยวจิงไปเอาถ้วยเล็กๆกับช้อนมาให้ข้าสักห้าชุดนะ” 

“มันอร่อยแต่ใช้เวลาทำมากเกินไป ข้าปวดไปทั้งแขนเลย”

“ข้าไม่ได้จะทำบ่อยๆหรอกเจ้าค่ะ วันไหนร้อนมากๆดื่มแค่น้ำใส่น้ำแข็งก็สดชื่นแล้ว” ไม่นานเสี่ยวจิงก็กลับมาพร้อมถ้วยไม้กับช้อนไม้อันเล็กที่นางให้คนงานทำไว้เมื่อนานมาแล้ว หวงหย่งออกไปตามเด็กน้อยทั้งสองคนนางจึงแบ่งไอศกรีมไปให้เหลียงฮูหยินกับเหลียงฮวาได้ลองชิมด้วย “เสี่ยวจิงเอาไปให้เหลียงฮูหยินกับฮวาเอ๋อร์คนละถ้วยนะ ส่วนอีกถ้วยนั้นของเจ้า” เสี่ยวจิงยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่จะได้ชิมขนมของนายหญิง แค่เห็นก็รู้ว่าต้องอร่อยมากแน่ๆ

“ท่านแม่! ไป๋เอ๋อร์มาแล้ว ท่านพ่อบอกว่าท่านแม่มีขนมอร่อยให้กินหรือขอรับ”

“ทำไมมอมแมมกันแบบนี้ ไปล้างมือเลยทั้งสองคน” เด็กสองคนหัวเราะคิกคักแล้วพากันวิ่งไปล้างมือ “ล้างหน้าด้วยนะมอมเป็นลูกแมวเลย” นางเข้าห้องไปเอาผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กมาเตรียมไว้ให้เด็กๆ กลับออกมาอีกทีก็เห็นเด็กโข่งตัวโตกำลังเพลิดเพลินกับของหวานอยู่คนเดียวอย่างเอร็ดอร่อย “มาเช็ดหน้าเช็ดมือก่อนเสี่ยวจื่อเสี่ยวไป๋”

“พี่อี้เฟยนี่มันคือขนมอะไรหรือ น่าอร่อยจังเลย”

“ปิงจีหลิง(ไอศกรีม) เอาช้อนกันไปคนละอันแล้วตักกินได้เลย พอแล้วท่านหวงหย่ง! ให้เด็กๆได้กินบ้าง”

“มันยังเหลืออยู่ตั้งมาก เจ้าจะขี้งกกับข้าไปทำไม ข้าช่วยเจ้าทำจนไหล่แทบหลุดเลยนะ!” ก็ยังไม่หลุดไม่ใช่หรือไง แล้วก็ไม่ได้ทำอยู่คนเดียวเสียหน่อยนางเองก็ช่วยทำเหมือนกันนะ นางเพิ่งได้ชิมไปคำเดียวเอง เด็กๆทั้งสองตักไอศกรีมกินกันจนปากเลอะไปหมด เสี่ยวจื่อกับเสี่ยวไป๋ยิ้มตาหยีดิ้นดุกดิกเมื่อได้กินของอร่อย “เอามาอีก! ข้าจะทำไว้กินคนเดียว!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.037K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #1382 WanatWaen (@WanatWaen) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 04:33
    ถ้าเขาจะบอกเขาก็บอกเองมั้ย ทำไมพระเอกเซ้าซี้จัง รู้สึกไม่ชอบตั้งแต่ให้ลูกเรีกนางเอกว่าแม่แล้ว
    #1,382
    0
  2. #1238 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 14:02

    น่ารักกก
    #1,238
    0
  3. #1188 555 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 19:21

    น่าเอ็นดู ครอบครัวสุขสรรค์ อิอิ โดยเฉพาะไป๋เออร์น้อย และเสียวจื่อ กินไอศรีมจนเลอะปากไปหมด แถมมีดิ้นดุกดิกเพราะความเย็นด้วย น่ารักน่าชัง 555

    #1,188
    0
  4. #668 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 14:11
    ครอบครัวสุขสันต์จะตาย
    #668
    0
  5. #617 Lashu (@pang6572) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 23:46
    ดีงามมากกก อ่านสนุกมากเลยค่ะ
    #617
    0
  6. #616 202550 (@202550) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 22:34
    น่ารักอยากให้เป็นครอบครัวเดียวกันเร็วๆจัง
    #616
    0
  7. #614 Jeans-ariya (@Jeans-ariya) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 21:03

    เด็กโข่งติดใจไอติมแล้ว 555

    #614
    0
  8. #613 werchu (@werchu) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 20:44

    รอค๊าาา
    #613
    0
  9. #611 น้ำค้าง (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 19:00

    มาต่อไวๆ

    #611
    0
  10. #610 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 17:42
    รอค่ะๆ
    #610
    0
  11. #608 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 17:29
    อย่าแย่ง่กันทั้งเด็กโข่งและเด็กๆ 55555
    #608
    0
  12. #606 lolay_l (@Shopaga) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 15:05
    ไอติมก็มา
    #606
    0
  13. #605 LovelyWonbin (@LovelyWonbin) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 15:01
    สรุปว่ามีลูกไปโดยปริยาย
    #605
    0
  14. #604 ployreudeejaitad (@ployreudeejaitad) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 14:53
    รอนะคะ
    #604
    0
  15. #603 Shiixx (@BBikonic) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 14:24

    รอค่าาาาา เด็กๆน่ารักดุ๊กดิ๊กๆ
    #603
    0
  16. #602 wanila2 (@wanila) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 14:22
    น่าร้ากครอบครัวนี้
    #602
    1
    • #602-1 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 37)
      8 มิถุนายน 2563 / 17:27
      โห....เจอไอติมเข้าเฮียหย่งกลับไปเป็นเด็กเลยนะ.555555
      #602-1
  17. #601 sangrawee182513 (@sangrawee182513) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 14:03

    ท่าตะแย่งลูกกินยังงี้ไม่ได่55555

    #601
    0
  18. #600 season2012 (@season2012) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 13:44

    ไรท์อ่ะ ...รีดอยากอ่านยาวๆๆ

    ...ไรท์ จัดทำE-Book ด้วยซิ..นะ นะ
    #600
    0
  19. #599 Ramiel D gleam (@1319900667048) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 13:40
    ไม่ชอบพระเอกคนนี้เลยจริงๆ อยากให้นางเอกทำภารกิจลีล่วงแล้วหายไปเลย หายไปอีกโลกนึงที่กำลังวุ่นวายเหมือนกันแล้วนางเอกก็รัลภารกิจไปเรื่อยๆแบบนี้ สบายใจมาก นางเอหเทพเกินกว่าที่จะมาอยู่ที่แบบนี้อ่ะ แต่ทำไงได้เนาะ ชื่อเรื่องก็บอกแล้วแม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่
    #599
    0
  20. #598 150221 (@150221) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 13:18
    คิดอยู่ว่าจะทำไอศกรีมได้มั้ย ทำได้จริงๆด้วย ชอบมาก ดีใจที่มีเสี่ยวไป๋กินไอศกรีมนะตอนนี้
    #598
    0
  21. วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 13:13
    เมื่อไหร่จะบอกกันสักทีว่าไม่ได้เป็นหม้าย~~
    #597
    0
  22. #596 จอมยุทธ์เหลียน (@n1chady) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 13:13
    พระเอกอ้อแอ้จังวะ
    #596
    0
  23. #595 az777 (@az777) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 13:05
    หวงหย่ง เอาจริงๆเป็นผู้ชายที่น่ารำคาญคนนึงเลย
    #595
    0