หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 36 : ตอนที่ 36 มากคนก็มากความอย่างแท้จริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,006 ครั้ง
    7 มิ.ย. 63

รุ่งเช้าหลิวอี้เฟยรีบไปที่จวนของท่านเจ้าเมืองพร้อมกับเสี่ยวจิงเพื่อหารือเรื่องอาหารเพิ่มเติม “ข้าคิดว่าการส่งผู้อพยพกระจายไปที่เมืองอื่นบ้างนั้นเป็นความคิดที่ดีเจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่าเมืองที่เราเคยให้ความช่วยเหลือเมื่อครั้งฤดูหนาวที่ผ่านมาจะต้องยินดีรับผู้อพยพเป็นแน่ ท่านเจ้าเมืองแจ้งไปยังเมืองเล่านั้นได้เลยเจ้าค่ะว่าเรื่องอาหารนั้นไม่ต้องกังวล”

“ข้าได้แจ้งไปในสารส่งข่าวแล้วแม่นางหลิว คาดว่าวันพรุ่งเจ้าเมืองเหล่านั้นจะติดต่อกลับมา แต่ปัญหาคือผู้อพยพที่มาถึงที่นี่นั้นไม่ยอมไปอยู่ที่เมืองอื่นน่ะสิ พื้นที่เมืองเจียงซุนไม่ได้กว้างขวางมากมายนัก เป็นไปไม่ได้ที่จะจัดสรรที่อยู่ให้คนมากมายเช่นนั้นได้จนหมด ข้าคิดมากจนผมขาวไปทั้งหัวแล้ว”

“เมืองเจียงซุนของเราเป็นเมืองไม่ติดชายแดน มันก็ช่วยไม่ได้ที่ชาวบ้านจะคิดว่าที่นี่ปลอดภัยนะขอรับท่านพ่อ ข้าคิดว่าหากเรารับคนได้มากน้อยเพียงใดก็บอกผู้อพยพไปตรงๆ หากทำให้พวกเขารู้สึกวางใจและปลอดภัยทำไมพวกเขาถึงจะไม่ยอมไปอยู่ที่เมืองอื่นล่ะขอรับ”

“ที่ท่านหมิงต้าพูดมาก็มีเหตุผลนะเจ้าคะ ท่านเจ้าเมืองต้องให้ความมั่นใจแก่ผู้อพยพว่าหากพวกเขากระจายตัวไปอยู่ยังเมืองอื่นๆบ้างพวกเขาก็จะได้รับการดูแลเฉกเช่นผู้ที่ได้อยู่เมืองเจียงซุนแน่นอน”

“ได้ ข้าจะลองพูดกับพวกเขาดู แล้วเรื่องเสบียงแม่นางหลิวมั่นใจหรือไม่ว่าจะเพียงพอ”

“มั่นใจเจ้าค่ะ ท่านเจ้าเมืองไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นเลย ข้าจะให้ท่านหวงหย่งเป็นผู้จัดการแทนข้านะเจ้าคะ หากต้องการอาหารเพิ่มเติมให้บอกท่านหวงหย่งได้เลย วันนี้ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ งานนี้คงต้องลำบากท่านเจ้าเมืองกับท่านหมิงต้าแล้ว นอกจากเรื่องอาหารข้าคงช่วยอะไรไม่ได้มาก”

“นั่นก็มากเกินพอแล้วแม่นางหลิว ข้ากับชาวเมืองเจียงซุนต้องขอบคุณแม่นางมากจริงๆ” หลิงอี้เฟยอยู่พูดคุยกับท่านเจ้าเมืองและบุตรชายอีกเล็กน้อยก็ขอตัวกลับ แต่ก่อนกลับนางได้มอบโอสถรักษาอาการเจ็บป่วยทั่วไปจำนวนมากให้กับท่านเจ้าเมืองไปด้วย แม้จะได้รับสายตาแห่งความสงสัยใคร่รู้แต่สองพ่อลูกก็ไม่คิดเอ่ยปากถามแม้แต่นิดเดียว นางจึงบอกไปว่าเป็นโอสถที่นางได้ร่ำเรียนมาจากครอบครัวอดีตสามีและมันเป็นการปรุงโอสถแบบง่ายๆเท่านั้น ทั้งสองจึงไม่สงสัยอะไรอีก นางกับเสี่ยวจิงจึงกลับจวนอย่างสบายใจ หารู้ไม่ว่าสองพ่อลูกนั้นไม่ได้เชื่อที่นางพูดเลยสักนิด 

“แม่นางหลิวโป้ปดไม่เก่งเลยนะขอรับท่านพ่อ ฮ่าๆๆๆ”

“นางมีความลับที่บอกเราไม่ได้เราก็ไม่จำเป็นต้องไปคาดคั้นนางหรอก อย่าทำให้นางลำบากใจเลย”

“ขอรับ นางถือเป็นผู้มีพระคุณต่อเมืองเจียงซุน ข้าจะไปล่วงเกินทำให้นางลำบากใจได้อย่างไร ท่านพ่อเอาโอสถเหล่านี้ไปเก็บไว้ก่อนเถิดขอรับ เราควรรีบไปที่ประตูเมืองกันได้แล้ว”

ทางด้านหลิวอี้เฟยนั้นเมื่อออกจากจวนท่านเจ้าเมืองแล้วก็ได้แวะไปที่ร้านขนมของตนเองเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยของสินค้าต่างๆที่วางขาย เมื่อแน่ใจดีแล้วว่าทุกอย่างเรียบร้อยจึงชวนเสี่ยวจิงกลับจวนเพื่อเตรียมทำหมั่นโถวไปแจกในช่วงเย็นของวันนี้ อาหารเช้ากับเที่ยงนั้นท่านเจ้าเมืองจะเป็นผู้จัดการเองนางจึงอาสาทำมื้อเย็นให้เพราะไม่อยากให้พ่อครัวแม่ครัวของท่านเจ้าเมืองทำงานหนักเกินไป คนจำนวนมากเช่นนั้นทำอาหารทั้งวันคงเหนื่อยไม่น้อย

“เอาล่ะๆ วันนี้เราจะทำหมั่นโถวฟักทองไส้กุ้ยช่ายกันนะ เอาอุปกรณ์ออกมากันเร็ว งานล้นมือจริงๆ” ที่ไร่ของนางไม่ได้ปลูกฟักทองเลยแม้แต่ลูกเดียว ฉะนั้นฟักทองทั้งหมดจึงเป็นฟักทองที่นางเอาออกจากมิติทั้งสิ้น อร่อยจนเหาะได้แน่นอนล่ะงานนี้ “ปอกเปลือกฟักทองก่อนนะแล้วค่อยเอาไปนึ่ง จากนั้นให้เอามานวดผสมกับแป้ง”

“ทางนี้ให้พ่อครัวแม่ครัวจัดการกันเองเถิดเจ้าค่ะนายหญิง พวกเขาเชี่ยวชาญการทำหมั่นโถวจากเมื่อครั้งภัยหนาวมาแล้ว นายหญิงไปพักผ่อนสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ วันนี้นายหญิงตื่นตั้งแต่เช้ามากจริงๆ”

“ข้าสบายมากเสี่ยวจิง ฟ้าสว่างขนาดนี้แล้วข้านอนไม่หลับหรอก”

“ทำไมจะไม่หลับล่ะเจ้าคะ บ่าวจะเอาผ้าไปปิดหน้าต่างไม่ให้แสงเล็ดลอดมารบกวนเวลานอนของนายหญิงเองเจ้าค่ะ กลับเรือนกันเถิดนะเจ้าคะ” เสี่ยวจิงนั้นเป็นห่วงเจ้านายของนางอย่างแท้จริง วันนี้นายหญิงตื่นก่อนบ่าวในเรือนเสียอีก กลางคืนก็ดึกดื่นกว่าจะเข้านอนไม่รู้ว่าได้นอนสักเท่าไหร่กันเชียว

“ก็ได้ๆ แต่เจ้าไม่ต้องไปที่เรือนกับข้าหรอกอยู่ช่วยที่ครัวนี่แหละ ข้าจะนอนให้เต็มอิ่มไปเลยพอใจหรือยัง” หลิวอี้เฟยเห็นว่าเสี่ยวจิงเป็นห่วงจึงยอมกลับเรือนไปแต่โดยดี แต่นางน่ะหรือจะนอน เข้ามิติไปหาอะไรทำยังดีเสียกว่า “หลิวน้อย ข้าสามารถซื้อโรงงานจิวเวอรี่แล้วเอาพวกอัญมณีหลากสีที่มีอยู่เต็มยุ้งฉางไปผลิตได้หรือไม่”

‘ได้แน่นอนเจ้าค่ะ นายหญิงสามารถเปิดกิจการใหม่ในเมืองเจียงซุนได้เลยนะเจ้าคะ แม้จะเป็นเมืองเล็กๆแต่ก็มีผู้มั่งคั่งร่ำรวยอยู่จำนวนมากทีเดียว’

“ความคิดเข้าท่า เช่นนั้นข้าจะเปิดกิจการใหม่เป็นร้านเครื่องประดับกับน้ำหอมเป็นไง เจ้าว่าดีหรือไม่” หลิวน้อยส่งเสียงใสแจ๋วตอบกลับมาว่าดีมากๆ หลิวอี้เฟยจึงกดซื้อโรงงานจิวเวอรี่กับโรงงานน้ำหอมมาทันที นางต้องรอให้ทั้งสองโรงงานก่อสร้างโดยคนแคระถึงสองชั่วโมงถึงจะเริ่มทำการผลิตสินค้าได้ “ข้าอยากได้สัตว์เลี้ยงอีกสักตัว เจ้ามีแนะนำหรือไม่หลิวน้อย หรือว่าจะซื้อมังกรเพิ่มอีกสักตัวดีนะ” ตอนนี้เหรียญทองในระบบของนางมันเยอะสุดๆจนใช้ไม่ทัน

‘นายหญิงสามารถซื้อมังกรทองราคาสองแสนเหรียญทองได้นะเจ้าคะ’

“เจ้าขุดเลือดขูดเนื้อข้าเกินไปแล้วนะ! มังกรน้อยที่ข้าซื้อมาก่อนหน้านี้ตัวละห้าหมื่นเหรียญเท่านั้นเอง”

‘นายหญิงๆ ซื้อเลยๆ มังกรทองเก่งกว่าพวกข้ามากๆ หากนายหญิงมีมังกรทองไว้ข้างกายรับรองได้ว่าไม่มีผู้ใดทำอันตรายนายหญิงได้แม้แต่รอยขีดข่วน มังกรทองเก่งมากจริงๆนะ’

‘บลูพูดถูก นายหญิงซื้อมังกรทองเลย’ แต่ว่าสองแสนเหรียญทองเลยนะ แม้ว่าจะมีเหรียญอยู่เยอะแต่ก็เสียดายอยู่ดี ไม่รู้ว่าจะเก่งจริงหรือเปล่าด้วย

“นี่จะบอกว่าพวกเจ้าปกป้องข้าไม่ได้อย่างนั้นหรือถึงต้องซื้อมังกรเพิ่ม”

‘พวกเราปกป้องนายหญิงได้แน่นอน! แต่มังกรทองนั้นพิเศษกว่าพวกเราทั้งสี่ตัวหรือแม้แต่มังกรทุกตัวที่มี นายหญิงต้องซื้อก่อนถึงจะรู้ว่ามังกรทองทำอะไรได้บ้าง นายหญิงซื้อเร็วๆเข้า’

“รู้แล้วๆ เช่นนั้นก็ซื้อมังกรทองก็แล้วกัน” ถึงนางจะแอบอยากได้หมาคอร์กี้ขาสั้นก็เถอะ นางกดซื้อมังกรทองราคาสองแสนเหรียญทองมาแบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แต่พอเห็นแสงสีทองส่องประกายจากตัวของมันแล้วก็ราวกับนางได้เห็นทองมากมายมากองอยู่ตรงหน้า เจ้ามังกรทองทำการลอยวนรอบตัวเจ้านายคนใหม่อย่างองอาจงดงาม “ทำไมมันดูชนชั้นสูงขนาดนี้ล่ะ พวกเจ้าไม่เห็นดูทรงอำนาจเช่นเจ้ามังกรทองตัวนี้เลยนะ”

‘พวกข้าจะไปเทียบกับราชามังกรได้อย่างไรเล่านายหญิง! พวกข้าเป็นเพียงมังกรบริวารเท่านั้น’

“ว่ามาหลิวน้อย มังกรทองตัวนี้พิเศษอย่างไรบ้าง”

‘มังกรทองเป็นราชามังกร อำนาจและบารมีอยู่เหนือสัตว์ทั้งปวง ไม่ว่านายหญิงต้องการสิ่งใดมังกรทองจะบันดาลให้นายหญิงได้ทุกอย่าง ไม่ต้องพูดถึงการปกป้องนายหญิงจากภยันตรายต่างๆ ไม่มีอันตรายใดเข้าใกล้นายหญิงได้แน่นอนเจ้าค่ะ’ เป็นถึงราชามังกรเลยงั้นหรือ รู้สึกเหมือนมีม่านบาเรียกางกั้นอยู่รอบตัวเลยแหะ ฮ่าๆ

“จะมีอันตรายอะไรเกิดขึ้นกับข้าหรือเปล่า พวกเจ้าถึงได้คะยั้นคะยอให้ข้าซื้อมังกรทองขนาดนี้”

‘จะมีได้อย่างไรล่ะนายหญิง ถึงนายหญิงจะไม่ซื้อราชามังกรมาพวกเราก็ปกป้องนายหญิงได้อยู่แล้ว แต่หากมีราชามังกรอยู่ด้วยจะอุ่นใจกว่า ช่วงนี้บลูยิ่งชอบหายไปนอนแช่น้ำอยู่ด้วย’

‘เจ้าเองก็ชอบหนีไปหาโสมพันปีกินเหมือนกันนั่นแหละเจ้าเรด’

‘อย่าเถียงกันต่อหน้านายหญิง’ โอ้ พอมังกรทองห้ามปรามไม่กี่คำเจ้าเรดกับบลูถึงกับคอตกหงอนตกกันเลยหรือ ทีข้าพูดล่ะไม่ค่อยจะฟังกันเลยนะเจ้าพวกนี้ สองมาตรฐานชัดๆ!

“มังกรทองตัวน้อย จากนี้เจ้าชื่อว่า ‘โกลด์’ ก็แล้วกันนะ” มังกรน้อยทั้งสี่อยากจะเถียงใจจะขาดว่าราชาของพวกมันไม่ได้ตัวน้อยเลยสักนิด ร่างจริงของราชามังกรใหญ่โตกว่าต้นไม้หมื่นปีเสียอีกนะ

‘นายหญิงต้องออกจากมิติแล้วเจ้าค่ะ ท่านหวงหย่งกำลังมาพบนายหญิง’ เขาไม่ได้ไปคุมงานที่หน้าประตูเมืองหรอกหรือ ได้ยินหลิวน้อยเตือนเช่นนั้นหลิวอี้เฟยจึงรีบออกจากมิติพร้อมมังกรทั้งห้าตัวทันที หวงหย่งที่รีบมายังจวนหลิวเพื่อแจ้งปัญหาแก่หลิวอี้เฟยถึงกับหยุดเท้าอยู่ที่หน้าเรือนเมื่อเขาสัมผัสถึงพลังอำนาจบางสิ่งบางอย่างได้ จิวฟงกับจิวซาก็เช่นเดียวกัน ทั้งสามคนหยุดนิ่งอยู่หน้าเรือนของหลิวอี้เฟยอย่างระมัดระวังตัว 

“พลังรุนแรงยิ่งนัก หรือว่าจะมีผู้ฝึกตนขั้นอมตะราชันย์ผ่านมาแถวนี้ขอรับนายท่าน”

“ไม่ใช่ พลังนี้ข้าไม่คุ้นเคย ไม่คล้ายกับพลังขั้นอมตะราชันย์ของอาจารย์แม้แต่น้อย เป็นพลังจากสิ่งอื่น”

“หรือว่าจะมีผู้ฝึกตนที่มีขั้นสูงกว่าอมตะราชันย์ขอรับนายท่าน”

“หากเป็นเช่นนั้นก็คงจะมีแต่หลิวอี้เฟยเท่านั้นที่อยู่ที่นี่” แต่หลิวอี้เฟยไม่ใช่ผู้ฝึกตน นางไม่มีพลังลมปราณไหลเวียนอยู่ในร่างเลยแม้แต่น้อย “หรือว่านางจะปกปิดพลังลมปราณ แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้”

“อ้าว พวกท่านมาแล้วก็เข้ามาสิยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นทำไมกัน ไม่ร้อนหรืออย่างไร” หลิวอี้เฟยออกจากเรือนมาเพื่อพบคนทั้งสามอดจะแปลกใจไม่ได้เมื่อเห็นหวงหย่งกับคนสนิททั้งสองยืนนิ่งเป็นหุ่นอยู่ประตูทางเข้าเรือนแต่ไม่ยอมเดินเข้ามา ปกติไม่เคยแม้แต่จะเคาะประตูแต่ทำไมวันนี้ทำตัวมีมารยาทขึ้นมาก็ไม่รู้ “เข้ามาสิเจ้าคะ ยังจะยืนนิ่งกันอยู่อีก”

“พวกข้าก็อยากจะเข้าไป แต่...” มันเข้าไปไม่ได้ เหมือนว่ามีบางอย่างขวางกั้นพวกเขาเอาไว้และกดดันจนไม่สามารถขยับตัวไปข้างหน้าได้เลย “เจ้าเดินออกมาตรงนี้ได้หรือไม่” หลิวอี้เฟยแปลกใจแต่ก็ยอมเดินไปหาพวกเขาที่หน้าประตูแต่โดยดี นางไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามังกรทองได้แผ่อำนาจของมันปกคลุมเรือนหลังน้อยนี้เอาไว้แล้ว หากมันไม่ยอมให้ผู้ใดเข้ามาก็ย่อมไม่มีผู้ใดเข้ามาได้เป็นอันขาด “เจ้าไม่ต้องเข้ามาใกล้มากก็ได้” หวงหย่งถึงกับเหงื่อชื้นที่แผ่นหลังเมื่อความกดดันบางอย่างเริ่มโอบล้อมตัวเขา ยิ่งหลิวอี้เฟยเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ความกดดันนั้นก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น

“เป็นอะไรของพวกท่านกัน ทำตัวน่าสงสัย”

พรวด!

“เฮ้ย! ท่านเป็นอะไรท่านหวงหย่ง!” หลิวอี้เฟยกระโดดถอยห่างจากหวงหย่งเมื่อบุรุษตรงหน้ากระอักเลือดออกมาจนแทบนองพื้นหน้าประตูเรือน แม้แต่จิวฟงกับจิวซาก็กระอักเลือดออกมาไม่ต่างจากผู้เป็นเจ้านาย นางตื่นตระหนกและกระวนกระวายขึ้นมาทันที “ตายๆๆๆๆๆ ตายแล้วๆๆๆๆๆ ต้องตายแน่ๆ”

“ข้ายังไม่ตาย! แต่ไม่ว่าอะไรก็ตามช่วยคลายความกดดันนี้ลงก่อนเถิด พวกข้าไม่ได้มาร้าย”

“พูดอะไรของท่าน จะตายอยู่แล้วยังพูดเรื่องไร้สาระอยู่อีก” หลิวอี้เฟยรีบเข้าไปพยุงหวงหย่งให้ลุกขึ้น แต่หวงหย่งกลับถอยห่างออกจากนางไม่ยอมให้ช่วย นางมองคนทั้งสามด้วยความงุนงงแต่เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของมังกรทั้งสี่ยกเว้นมังกรทองก็พอจะรู้ว่าเป็นเพราะอะไร ‘พวกเขาไม่เป็นอันตรายต่อข้าหรอกเสี่ยวโกลด์ ปล่อยพวกเขาเถอะ’ มังกรทองลอยมาอยู่ตรงหน้านางแล้วมองมาราวกับจะถามว่าแน่ใจงั้นหรือ นางจึงหัวเราะแล้วพยักหน้าให้เจ้าตัวน้อย

หวงหย่งกับคนสนิททั้งสองสูดหายใจเข้าปอดอย่างโล่งใจเมื่อความกดดันที่โอบล้อมอยู่หายไป ทำให้ผู้มีปราณขั้นเก้าเช่นเขาถึงกับกระอักเลือดออกมาได้นับว่าพลังไม่ด้อยเลย “พวกท่านไหวกันหรือไม่ หากไม่ไหวก็ไปพักกันก่อนเถิด”

“รอช้าไม่ได้ ตอนนี้ที่หน้าประตูเมืองกำลังเกิดโกลาหลกันใหญ่แล้ว เจ้าต้องคิดหาทางแก้ปัญหาโดยเร็ว”

“ใช่ขอรับแม่นางหลิว มีผู้อพยพที่มีฐานะดีจำนวนมากไม่ยอมอยู่ในจุดที่ท่านเจ้าเมืองเตรียมไว้ให้และต้องการให้ท่านเจ้าเมืองจัดหาที่อยู่ให้พวกเขาใหม่ ในจำนวนนั้นมีขุนนางอยู่ด้วยขอรับแต่ในตัวเมืองเจียงซุนนั้นไม่มีที่พักเพียงพอสำหรับพวกเขาอีกแล้ว แม้แต่จวนร้างตอนนี้ก็ได้มีคนเข้าอยู่อาศัยจนหมด ตอนนี้ท่านเจ้าเมืองรับมือไม่ไหวแล้วขอรับ”

“พวกบ้าอำนาจนี่เอง เช่นนั้นก็ให้พวกเขานอนบนรถม้ากันไปก็แล้วกันเจ้าค่ะ อย่าไปเสียเวลากับคนเห็นแก่ตัวพวกนี้เลย ที่พักที่ท่านเจ้าเมืองจัดการไว้ให้ก็ไม่นับว่าลำบากอะไร อาหารก็มีแจกให้สามมื้อทุกวัน พวกเขาหนีร้อนมาพึ่งเย็นหากยังเห็นแก่ตัวเอาความสะดวกสบายของตนเองเป็นใหญ่ก็ช่างพวกเขาเถิด เราช่วยคนที่อยากให้ช่วยก็พอ”

“แน่ใจนะว่าจะทำเช่นนี้จริงๆ”

“เจ้าค่ะ พวกเขาคิดว่าเมืองเจียงซุนกว้างใหญ่เช่นเมืองหลวงหรืออย่างไรกันถึงได้เรียกร้องมากมายขนาดนี้ เราให้ข้าวให้น้ำโดยที่พวกเขาไม่ต้องเสียเงินสักอีแปะก็นับว่าดีมากแค่ไหนแล้ว ให้ท่านเจ้าเมืองแยกพวกเขาไว้เป็นกลุ่มต่างหากเลยเจ้าค่ะ ไม่ต้องไปสนใจ ดูสิว่าจะไปกันรอดสักแค่ไหน”

“อืม จิวฟงจิวซา พวกเจ้าไปแจ้งแก่ท่านเจ้าเมืองให้จัดการตามนี้” ทั้งสองรับคำแล้วขอตัวออกไปทันที หลิวอี้เฟยเห็นท่าทางอิดโรยของหวงหย่งก็เรียกเสี่ยวจิงให้ไปยกน้ำชากับโจ้กมาหนึ่งชาม “ข้าไม่หิวหรอก”

“ไม่หิวก็ต้องทานเจ้าค่ะ” นางเอาโอสถที่เรดกับไวท์ปรุงเก็บไว้ออกมาสองเม็ดแล้วยื่นไปให้หวงหย่ง “นี่เป็นโอสถบำรุงกำลัง เมื่อครู่ท่านเสียเลือดไปมากให้กินเข้าไปสักสองเม็ดจะค่อยๆรู้สึกดีขึ้น ท่านจิวฟงกับท่านจิวซารีบออกไปข้าเลยยังไม่ได้ให้โอสถพวกเขาเลย ที่หน้าประตูเมืองหนักมากเลยหรือ”

“พวกเขาไม่ยอมฟังอะไรเลย คนนั้นจะเอาอย่างนี้ คนนี้ก็จะเอาอย่างนั้น วุ่นวายมากจริงๆ”

“ให้ข้าไปจัดการเองดีหรือไม่เจ้าคะ รับรองว่าพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยสักแอะเดียว” ให้มังกรทองตัวน้อยจัดการก็สงบปากสงบคำกันแล้ว คุ้มจริงๆที่กัดฟันจ่ายไปตั้งสองแสนเหรียญทอง “คนงานในไร่กำลังช่วยกับสร้างที่พักชั่วคราวให้กับผู้อพยพไว้ในบริเวณไร่แล้ว คิดว่าใช้เวลาไม่นานก็น่าจะให้ผู้อพยพบางส่วนเข้าไปพักได้แล้วเจ้าค่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.006K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2117 fsn (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 16:50

    ดีมากคะ ในความเป็นจริงพวกมีเงินจ่ายแล้วเรียกร้องเอานู้นเอานี่ ก็มีเยอะเลยนะ รับมาไว้มากๆ แล้วไม่ดีมาบีบคั้นแทรกแซงเจ้าเมืองอีกแย่เลย

    #2,117
    0
  2. #2095 teelaya (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 16:52
    มังกรตัวที่กินโสมนั่นกรีนไม่ใช่หรอ???
    #2,095
    0
  3. #1987 minhochanyeol123 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 16:22
    555+ เรียกราชามังกรว่าเสี่ยวโกลว์ ราชามังกรไม่แอบเคืองหรอ
    #1,987
    0
  4. #1884 junappyy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 07:31

    แต่งสนุกมากเลยค่ะ❤. เริ่มอ่านตั้งแต่เมื่อคืน ติดเลย😅

    #1,884
    0
  5. #1236 loli-bee (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 13:50
    เลือกคนที่จะมาพักด้วยนะ กลัวเจอคนเลว
    #1,236
    0
  6. #1219 baochompoo2525 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 02:37
    ทำไมไม่เอาพวกผู้หญิงที่อพยพเข้ามาช่วยทำงานครัว.. คนงานของทั้งเจ้าเมืองกับบ้านนางเอกจะพอเหรอ.. มาอยู่กินกันฟรีๆ.. น่าจะเอามาช่วยงานให้เกิดประโยชน์
    #1,219
    0
  7. #594 น้ำค้าง (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 07:42

    มาต่อไวๆนะ

    #594
    0
  8. #593 Antar1991 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 07:12

    นิยายดีขนาดนี้ น่าจะติด1ใน5

    #593
    0
  9. #592 snsptn (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 04:14
    ให้โกลด์น้อยไปจัดการเลยค่ะ !!!
    #592
    0
  10. #591 phanthip5674 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 01:44

    รอนะค่าาาาาา
    #591
    0
  11. #590 Kungbible (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 21:20
    น่าเกลียดตรงผู้มาขอความช่วยเหลือ ไม่รู้จักเจียมตัว คิดว่าเป็นเจ้านายหรือผู้วิเศษวิโสหรือไง ไม่ได้ขอร้องให้มาเมืองนี้เลยนะ แต่อยากมาเอง แล้วถ้าไม่สงบเสงี่ยม ก็ควรต้องมีคนสั่งสอนให้รู้ตัวซะ
    ทางที่ดี นางเอกควรออกโรงสั่งสอนไปเลยจะเีมากค่ะ
    #590
    0
  12. #589 samsri333 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 17:06
    สนุกจิงๆ อยากอ่านอีกคร้า
    #589
    0
  13. #588 Jintanatanti (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 16:57
    โอ้ยยยยยยย.อ่านยาวไปเลย.สนุกๆๆๆอัพต่อไวไวหลายๆๆๆๆๆตอนเลยไรท์....พลีสสสสสสสส
    #588
    0
  14. #587 แฟน (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 16:29

    เห็นด้วยกับความเห็นของคุณนริสราภรณ์ ผู้ลี้ภัยควรทำงานเองบ้าง ช่วยกันสร้างที่พักอาศัย ทำห้องน้ำ ขุดบ่อเลี้ยงปลา ปลูกผัก ช่วยแม่ครัวเจ้าเมืองปรุงอาหาร ช่วยแจกอาหาร โดยท่านเจ้าเมืองกับผู้มีความคิดดีๆ ช่วยกันวางผังเมืองของผู้ลี้ภัยให้ดีๆ จัดระบบดีๆ มี-าคอยรักษาโรค แต่ต้องจ่ายค่าสมุนไพร ชอบเรื่องนี้มาก คิดได้อย่างไร มีมังกรเป็นผู้คุ้มกัน แถมปรุงยาเก่ง หาสมุนไพรเก่ง ดูแลผักเก่ง ชอบมากๆๆๆค่ะ

    #587
    0
  15. #586 tigerdog (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 16:06
    อยากจะได้อีกสักหลายๆตอน
    #586
    0
  16. #585 Ptttttch (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 15:57
    เสี่ยวโกลด์คือบแบบบ น้องงงงงงช่างน่ากลัวนัก
    #585
    0
  17. #584 wanila (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 15:04
    โกลด์พร้อมไฟว์
    #584
    0
  18. #583 salapaona (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 14:43

    น้องโกลด์อยู่ระหว่างฝึกมารยาทในการต้อนรับแขก อาจจะหนักมือไปบ้าง น้องโกลด์ต้องขออภัย
    #583
    0
  19. #582 season2012 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 14:41

    ให้น้องโกลด์จัดการพวกบ้าอำนาจให้เข็ดหลาบไปเลยๆๆเชียร์ๆๆๆ
    #582
    0
  20. #581 150221 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 14:11
    ท่านหวงหย่งถึงกับกระอักเลือดเลยร้ายจริงๆเจ้าโกลด์
    #581
    0
  21. #580 bkkSKH (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 13:56
    ซื้อมาเพื่อการนี้
    #580
    0
  22. #579 piyadamai (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 13:53

    แล้วผู้อพยพที่เป็นผู้ดีกะข้าราชการมันต้องผ่านเมืองหลวงมาไม่ใช่หรอ ผ่านออกมาเมืองนี้ทำไม ไม่พักในเมืองหลวงอ่ะ มาแล้วทำให้คนอื่นลำบาก ต้องมาเลี้ยงดูแล้วยังเรื่องมาก ให้นอนบนรถม้าตลอดไปเลยไม่ต้องยื่นมือช่วยอย่างอื่น อยากสบายให้ไปสบายที่บ้าน

    #579
    0
  23. #578 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 13:34
    รอค่ะๆ
    #578
    0
  24. #577 wadeepanman (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 13:33
    มังกรทองมาเพื่อการนี้เลยใช่มั้ย
    #577
    0
  25. #576 Narisaraphorn (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 13:24
    ต้องให้ผู้อพยบช่วยทำงานด้วยนะ ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ สร้างที่พัก ทำเครื่องนุ่งห่มอะไรก็ว่าไป จะมาอยู่ฟรีกินฟรีเอาเปรียบกินแรงพวกคนงานที่มีอยู่ก่อนได้ยังไง คนอพยพมีตั้งเป็นหมื่นๆคน คนงานทำงานจนตายพอดี แล้วเรื่องอาหารแจกน่ะให้ฟรีเลยก็ไม่ดีไม่งั้นทุกคนก็เคยตัวหมดคงนั่งกินรอกินชี้นิ้วสั่งอย่างเดียวแถมที่มาก็ไม่ได้มีแต่พวกยากจน คนรวยก็มี ขุนนางก็มี ต้องให้จ่ายตังบ้างให้จ่ายแบบโรงทานที่ให้เท่าไหร่ตามกำลังแบบนั้นก็ได้ ทุกคนจะได้รู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน
    #576
    1
    • #576-1 Hannanama(จากตอนที่ 36)
      7 มิถุนายน 2563 / 18:43
      ดันๆค่ะ เห็นอพยพมากลัวจะงอมืออเท้าเอารัดเอาเปรียบคนอื่น คนที่อยู่ก่อนก็ลำบากเหมือนกัน
      #576-1