หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 33 รางวัลแด่นักสำรวจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,962 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63

วันต่อมาหลิวอี้เฟยเตรียมตัวไปเดินป่าด้วยความพร้อมอย่างเต็มที่ นางให้เหลียงฮูหยินตัดชุดเป็นกางเกงขายาวที่เหมาะกับการเดินป่าเอาไว้นานแล้ว ส่วนรองเท้านั้นนางเปิดโรงงานทำในมิติ เป็นรองเท้าที่ทำจากหนังวัวอย่างดี โชคดีหน่อยที่หลังจากหลิวน้อยอัพเกรดระบบไปโรงงานจะสามารถให้เลือกขนาดรองเท้าได้ นางจึงลองเอาออกมาลองใช้ดู

“รองเท้าของเจ้าดูดีมาก มันทำจากอะไรหรือ”

“มันทำจากหนังวัว ท่านสนใจหรือไม่ท่านหวงหย่ง ข้าขายไม่แพงหรอกนะ คู่ละหนึ่งพันเหรียญทองเท่านั้น”

“รองเท้าของข้าก็ทำจากหนังสัตว์เช่นกัน แต่มันคู่ละหนึ่งร้อยเหรียญทองเองนะ”

“แต่มันไม่ทนทานเหมือนรองเท้าของข้าหรอกนะ ดูการตัดเย็บของมันสิ อีกอย่างมันสบายเท้ามากต่อให้เดินไกลหลายพันลี้เท้าก็ไม่เจ็บไม่บวม ไม่ต้องกลัวกิ่งไม้จะทิ่มเท้าเวลาเดินด้วย สารพัดประโยชน์จะตาย เอาแบบนี้ก็แล้วกันข้ามีรองเท้าอยู่อีกหลายคู่ท่านน่าจะใส่พอดีเดี๋ยวข้าเอามาให้ หากท่านพอใจก็จ่ายมาหนึ่งร้อยเหรียญทอง”

“เช่นนั้นก็เอามา” หลิวอี้เฟยรีบวิ่งไปที่เรือนแล้วกดเอารองเท้าที่นางทำไว้ให้ท่านเหลียงชุนออกมา ไม่เพียงทำให้ท่านเหลียงชุนเท่านั้น นางยังทำให้ครอบครัวเหลียงทั้งหมดรวมถึงคนงานในจวนและคนงานที่ไร่ด้วยแต่เพิ่งจะทำเสร็จเมื่อคืนก็เลยยังไม่ได้เอาไปให้ ตอนนี้มีเพียงนางกับเสี่ยวจิงแล้วท่านเหลียงชุนเท่านั้นที่ใส่รองเท้าใหม่อยู่

ไม่นานนางก็วิ่งกลับไปหาหวงหย่งพร้อมกับรองเท้าคู่ใหญ่ในมือสามคู่ “ท่านลองสวมดูสิ มีของท่านจิงฟงกับท่านจิวซาด้วยนะเจ้าคะ” ทั้งสามรับรองเท้าจากหลิวอี้เฟยมาสำรวจดูก็พบว่าหนังที่ทำรองเท้านั้นแตกต่างจากหนังที่ทำรองเท้าของพวกเขาเป็นอย่างมาก มันเงางามและสวยกว่ามากเลย “ด้านหน้าต้องผูกเชือกให้แน่นพอดีเท้า หากหลวมไปจะเดินไม่สะดวกหรือหากแน่นไปก็เดินไม่สบาย”

“หนังรองเท้าของแม่นางหลิวสวยงามมากขอรับ ข้ายินดีจ่ายหนึ่งพันเหรียญทองให้แม่นางเลยขอรับ” จิวฟงยื่นเงินให้หลิวอี้เฟยแต่โดยดีเพราะเขาชอบรองเท้าที่หลิวอี้เฟยมอบให้มาก จิวซาเมื่อเห็นพี่ชายเอาเงินให้แล้วเขาก็เอาเงินออกมาแล้วมอบให้หลิวอี้เฟยด้วยความเต็มใจเช่นกัน

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านจิวฟงท่านจิวซา ท่านทั้งสองเป็นลูกค้าสองคนแรกที่ซื้อรองเท้าของข้าเลยนะเจ้าคะ”

“พื้นรองเท้านุ่มมากเลยขอรับ ข้าไม่เคยใช้รองเท้าที่นุ่มขนาดนี้มาก่อน”

“ข้าเห็นด้วยกับพี่ใหญ่ นายท่านยืนขึ้นดูสิขอรับ มันนุ่มมากจริงๆ เช่นนี้ต่อให้เดินหลายพันลี้เช่นที่แม่นางหลิวพูดก็ไม่มีปวดเท้าขอรับ” พี่น้องตระกูลจิวตื่นเต้นมากที่พื้นรองเท้านุ่มขนาดนี้ หลิวอี้เฟยหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ จะไม่นุ่มได้อย่างไรก็ในเมื่อพื้นรองเท้าทำด้วยยางคุณภาพดี มันนุ่มและไม่กัดเท้าแน่นอน

“อืม นุ่มจริงๆด้วย ข้าจ่ายให้เจ้าด้วยก็ได้” หวงหย่งเห็นด้วยกับคนสนิททั้งสองและเขาชอบรองเท้าของหลิวอี้เฟยมากจึงยอมจ่ายเงินให้นางแต่โดยดี หลิวอี้เฟยรับเงินอย่างมีความสุข ช่างเป็นการเริ่มต้นเช้าวันใหม่ที่ดีจริงๆ “เจ้ายังมีรองเท้าอีกมากหรือไม่ หากข้าจะซื้อจากเจ้าไปขายในร้านของข้าที่เมืองหลวงเจ้าจะขายให้ข้าเท่าไหร่”

“ก็คู่ละหนึ่งพันเหรียญทองเจ้าค่ะ ไม่มีลดไม่มีเพิ่ม”

“รองเท้าที่ดีขนาดนี้เราสามารถขายที่เมืองหลวงได้คู่ละหลายพันเหรียญทองเลยนะขอรับนายท่าน”

“หลายพันเลยหรือเจ้าคะ! แต่ตอนนี้มีสงครามจะขายได้หรือ”

“คนในเมืองเขาไม่สนใจเรื่องสงครามที่อยู่ชายแดนหรอกนะ ตราบใดที่พวกเขามีเงินซื้อต่อให้สงครามหนักหนาเพียงใดเขาก็จะซื้อ เจ้าเอามาให้ข้าสักหนึ่งร้อยคู่ก่อนก็แล้วกัน หากขายไม่ได้ข้าก็เก็บเอาไว้ขายยามเมื่อสงครามสงบได้” หลิวอี้เฟยพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น หนึ่งร้อยคู่ก็เป็นเงินหนึ่งแสนเหรียญทอง! หรือว่าจะหันมาทำธุรกิจขายรองเท้าดีนะ “คิดอะไรอยู่ รีบเดินทางไปหมู่บ้านดอกไม้หอมได้แล้วประเดี๋ยวจะสาย”

"ข้ากำลังคิดว่าในเมื่อพวกท่านสั่งรองเท้าข้ามากมายขนาดนี้ เช่นนั้นรองเท้าสามคู่ที่พวกท่านใส่อยู่ข้าจะไม่คิดเงินก็แล้วกันเจ้าค่ะ เอาเงินของพวกท่านคืนไปเถอะ"

"ไม่ต้องๆ พวกเราให้แม่นางหลิวไปแล้ว ไม่ต้องคืนมาหรอกขอรับ รองเท้าที่ดีเช่นนี้พวกข้าเต็มใจซื้อ"

"รับคืนไปเถิดเจ้าค่ะท่านจิวฟง ถือว่าเป็นของขวัญสำหรับการเริ่มต้นทำการค้าของพวกเรานะเจ้าคะ" หลิวอี้เฟยยัดถุงเงินอ้วนๆใส่มือของทั้งสามแล้วรีบขึ้นรถม้าเมื่อเห็นว่าเสียเวลาไปมากแล้ว สเตฟานกับสเตฟานี่เริ่มออกวิ่งทันทีที่ได้สัญญาณจากนายหญิงของมัน

ด้วยฝีเท้าของม้าสายพันธุ์พิเศษจึงใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงยังหมู่บ้านดอกไม้หอม เหวินซื่อที่กำลังทำงานต่อรถม้าอยู่เมื่อเห็นรถม้าคันคุ้นตาวิ่งเข้ามาในหมู่บ้านเขาก็หยุดมือแล้วลุกไปต้อนรับทันที

“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านเหวินซื่อ พวกท่านทำงานกันตามสบายเลยวันนี้ข้าไม่ได้มาตรวจงานหรอกเจ้าค่ะ”

“แม่นางหลิวจะเข้าป่าด้านหลังหมู่บ้านอย่างนั้นหรือขอรับ จะให้ข้าเรียกพรานนำทางหรือไม่”

“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะท่านเหวินซื่อ วันนี้ท่านเหลียงชุนมาด้วยอีกทั้งยังมีจอมยุทธ์อยู่ตั้งสามคน ข้าจะต้องกลัวอะไรอีกเล่าเจ้าคะ เชิญท่านเหวินซื่อทำงานต่อเถิดเจ้าค่ะไม่ต้องห่วงพวกข้า”

“มีท่านเหลียงชุนมาด้วยนี่เอง เช่นนั้นข้าก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้วขอรับ” หลิวอี้เฟยทักทายคนงานอีกเล็กน้อยก็เดินนำไปยังป่าด้านหลังหมู่บ้าน แต่เมื่อต้องเดินเข้าป่าเหลียงชุนก็เดินแซงขึ้นมาข้างหน้าแล้วเป็นผู้นำทาง

หลิวอี้เฟยสื่อสารกับมังกรน้อยทั้งสี่ตัวอยู่ตลอดผ่านทางจิต นางต้องการให้พวกมันหาสมุนไพรกับพืชล้ำค่าอื่นๆ หากเจอก็ให้เก็บได้เลยเพราะอย่างไรมนุษย์คนอื่นก็มองไม่เห็นพวกมันอยู่แล้ว ตัวที่ร่าเริงที่สุดก็เห็นจะเป็นน้องกรีน

“แม่นางหลิวต้องการสิ่งใดจากป่านี้หรือขอรับ หากเข้าไปลึกข้าเกรงว่าจะอันตรายเกินไป”

“ท่านเหลียงชุนไม่ต้องกังวล พวกข้าจะคุ้มกันแม่นางหลิวเอง เชิญนำทางได้เลย”

“เขาว่ากันว่ายิ่งป่าลึกเท่าไหร่ก็ยิ่งพบของล้ำค่ามากขึ้นเท่านั้น ท่านเหลียงชุนไม่ต้องห่วง ข้าดูแลตัวเองได้” เมื่อหลิวอี้เฟยยืนยันหนักแน่นเช่นนั้นเหลียงชุนก็จำต้องเดินลึกเข้าไปในป่ามากขึ้น เดิมทีเขาไม่เคยเข้าป่าลึกบ่อยนักเพราะป่าชั้นนอกก็มีสมุนไพรให้เก็บอยู่มากมาย เว้นแต่ว่าได้คำสั่งซื้อจากร้านสมุนไพรที่จำต้องเข้าป่าลึกถึงจะได้สมุนไพรที่ต้องการเขาถึงยอมเสี่ยงเข้าไป แต่มันก็นานๆครั้ง “ดูสิเจ้าคะ พอเราเข้ามาในป่าลึกก็มีสมุนไพรให้เก็บเยอะแยะเลย”

“ทางนั้นมีผลไม้ป่าด้วยขอรับ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย แม่นางหลิวรู้จักมันหรือไม่” หลิวอี้เฟยวิ่งไปดูยังจุดที่จิวฟงให้ความสนใจอยู่ เมื่อเห็นว่ามันคืออะไรนางก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ ว้าว สตอเบอรี่ป่าแหละ มีเยอะแยะเลย “มันกินได้หรือไม่ขอรับ ลูกมันแดงน่ากินจริงๆแต่ลูกของมันมีขนด้วย”

“กินได้แน่นอนเจ้าค่ะ อร่อยมากด้วย มันคือเฉ่าเหมยเจ้าค่ะ ลูกสีแดงนั้นสุกแล้วจะมีรสชาติหวานอมเปรี้ยว เก็บแต่ลูกที่สุกนะเจ้าคะแล้วก็ขุดเอาต้นที่ยังเพิ่งเกิดกลับไปด้วยข้าจะเอามันไปปลูกที่ไร่ ใช้ใบไม้ห่อรากมันไว้ด้วยนะเจ้าคะ”หวงหย่งเห็นหลิวอี้เฟยตื่นเต้นราวกับพบสมบัติจึงก้มลงไปเด็ดลูกสีแดงเล็กๆนั้นมาเช็ดกับเสื้อแล้วกินหนึ่งลูก

“มันอร่อยจริงๆด้วย หวานอมเปรี้ยวกินแล้วสดชื่น”

“ลูกที่ยังไม่สุกมากเอาไปจิ้มพริกเกลือก็อร่อยเจ้าค่ะ เก็บไปด้วยนะเจ้าคะ” เสียดายที่มันลูกเล็กไปหน่อยแต่ไม่เป็นไร นางจะให้กรีนกับบลูบำรุงต้นอ่อนพวกนี้ให้ดีมันจะได้เกิดลูกโตๆฉ่ำๆให้กิน “เสียดายที่กันเจ้อยังต้นอ่อนอยู่ยังไม่เก็บไม่ได้ อีกสักเดือนข้าค่อยมาเก็บพวกมันกลับไปอีกครั้ง กันเจ้อพวกนี้ให้ความหวานดีมากๆ สามารถนำไปทำน้ำตาลได้”

หลิวอี้เฟยสนุกสนานมากกับการเก็บผลไม้ป่า นางเอาทั้งผลและต้นของพวกมันกลับไปแม้กระทั่งต้นกล้วยน้ำว้าต้นเล็กหลายต้น วันนี้นางไม่ได้เก็บสมุนไพรเพราะได้มอบหมายให้มังกรน้อยทั้งสี่ทำหน้าที่แล้ว พวกนางแวะทานมื้อเที่ยงกันใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่นานก็สำรวจป่ากันต่อ โชคดีที่ไม่มีสัตว์ป่ามารบกวนเลยแม้แต่ตัวเดียว

“ทางด้านนั้นมีน้ำตกขนาดเล็กอยู่ขอรับ ชาวบ้านไม่ค่อยเข้ามาลึกขนาดนี้จึงไม่ค่อยมีผู้ใดรู้”

“นำทางเลยเจ้าค่ะท่านเหลียงชุน” รอบๆน้ำตกนี่แหละของดี สมุนไพรหายากมักขึ้นอยู่รอบๆบริเวณนั้น แต่หลิวอี้เฟยก็ต้องผิดหวังเพราะมันเป็นเพียงน้ำตกเล็กๆเท่านั้น ไม่มีสมุนไพรล้ำค่าเช่นที่คิดขึ้นอยู่เลย แต่ก็ไม่ได้ผิดหวังเสียทีเดียวเพราะในแอ่งน้ำที่น้ำตกลงมานั้นมีปลาตัวใหญ่อยู่จำนวนมาก “อยากจับมันกลับไปตัวเป็นๆจังเลย จะได้เอาไปเลี้ยง”

“จะเลี้ยงยังไง หากเจ้าเอาไปปล่อยที่แม่น้ำเดี๋ยวมันก็ว่ายไปที่อื่น”

“ก็ขุดบ่อเลี้ยงปลาสิเจ้าคะ ใช่ๆข้าต้องขุดบ่อเลี้ยงปลา ทำไมไม่คิดได้เร็วกว่านี้นะ!”

“หากขุดบ่อปลาเสร็จค่อยกลับมาเอาก็ได้ขอรับแม่นางหลิว มันไม่หนีไปไหนแน่นอน วันนี้เราจับกลับไปทำอาหารดีหรือไม่ขอรับ ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ต้องเนื้อแน่นมากเป็นแน่”

“ดีเลยเจ้าค่ะท่านจิวฟง จับกลับไปเยอะๆเลยนะเจ้าคะ เอาแต่ตัวโตๆส่วนตัวเล็กนั้นเลี้ยงไว้ที่นี่ก่อน” บุรุษทั้งสี่ถอดรองเท้าออกเพื่อลงไปในแอ่งน้ำเล็กแล้วช่วยกันจับปลาที่มีอยู่อย่างหนาแน่น แต่ไม่ว่าพยายามเช่นไรก็จับไม่ได้เสียที “ปลาพวกนี้ว่องไวมาก พยายามกันอีกหน่อยนะเจ้าคะ” แต่บุรุษทั้งสี่นั้นหงุดหงิดกันเกินจะทนไหวแล้ว พวกเขาจึงงัดเอาวิทยายุทธ์ของตนเองออกมาจัดการกับปลาพวกนั้น ไม่นานหลิวอี้เฟยก็เห็นปลาตัวใหญ่ลอยขึ้นจากน้ำจำนวนมากหลิวอี้เฟย เหลียงฮวาและเสี่ยวจิงผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวปรบมือดีใจเสียใหญ่โต

“แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง!”หวงหย่งมองปลาที่กำลังลอยขึ้นผิวน้ำด้วยความเย่อหยิ่ง พวกเจ้าจะเร็วแค่ไหนกันเขียว!

“พวกท่านเก่งมาก! โอ้โห ตัวใหญ่มากเลยเจ้าค่ะ วันนี้เราได้เมนูอร่อยแล้ว” เหลียงฮวากับเสี่ยวจิงช่วยกันเก็บปลาที่บุรุษทั้งสี่โยนขึ้นฝั่งมาใส่ตะกร้า เมื่อจิวซาโยนตัวสุดท้ายขึ้นมาก็ใส่เต็มตะกร้าพอดี “รีบกลับกันเถอะเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นปลาได้เน่าทั้งตะกร้าเป็นแน่” ระหว่างเดินกลับนางก็เก็บสมุนไพรป่าที่ช่วยดับกลิ่นคาวปลากลับไปด้วยอีกมาก “วันนี้ข้าจะทำปลาเผาเกลือ ต้มยำปลา ปลาราดพริก แล้วก็ปลานึ่งมะนาว ให้ทุกคนได้ลองชิมกันนะเจ้าคะ”

“แค่ชื่อก็พาน้ำลายสอแล้วขอรับแม่นางหลิว โอ้ย พี่ใหญ่ตบหัวข้าทำไม”จิวฟงมองน้องจอมตะกระแล้วทำท่าจะตบหัวเจ้าตัวแสบอีกสักที แต่มีหรือจิวซาจะอยู่เฉยๆยอมให้โดนฝ่ามือของพี่ชายอีก

“ชื่ออาหารไม่คุ้นหูเลย”

“เป็นสูตรลับของข้าเองเจ้าค่ะท่านหวงหย่ง ไม่มีผู้ใดลอกเลียนแบบได้”

“ฝีมือทำอาหารของพี่อี้เฟยนั้นอร่อยมากเจ้าค่ะ ไม่ว่าอะไรก็ทำออกมาได้น่าทานและรสเลิศทั้งนั้น”

“ใช่ขอรับ รสชาติจัดจ้านเข้มข้น ไม่มีอาหารจานไหนเหมือนเลยจริงๆ”

“หากแม้แต่ท่านเหลียงชุนยังเอ่ยชมเช่นนี้ มื้อเย็นวันนี้คงต้องรบกวนแม่นางหลิวแล้วล่ะขอรับ” หลิวอี้เฟยรับคำแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ในที่สุดนางก็จะได้กินอาหารที่รสชาติแบบไทยๆเสียที คิดถึงจนแทบขาดใจ ไม่ใช่อาหารในยุคนี้ไม่อร่อยนะ มันอร่อยแต่มันก็จืดไปหน่อยก็เท่านั้น

หลิวอี้เฟยแบ่งปลาให้ชาวบ้านไปหลายตัวแล้วก็ขอตัวกลับจวนทันที ก่อนจะถึงประตูเมืองนางก็แวะไร่เพื่อบอกให้คนงานช่วยกันขุดบ่อขนาดใหญ่ไว้สำหรับเลี้ยงปลา คาดว่ากว่าจะขุดเสร็จคงใช้เวลาหลายวันทีเดียว เครื่องมือยังขาดอยู่อีกมากนางจึงให้ท่านเหลียงชุนไปสั่งที่ร้านตีเหล็กให้ทำจอบกับเสียมเพิ่มให้อีกหลายสิบอัน

“ตอนนี้ข้าวโพดกับผักกาดเริ่มมียอดเล็กๆขึ้นพ้นดินบ้างแล้วขอรับนายหญิง มันโตเร็วมากจริงๆ”

“ดินที่เราหว่านปุ๋ยไปนั้นดีมาก อีกทั้งดินตรงนี้ก็ใกล้แม่น้ำจึงเป็นดินที่เหมาะแก่การเพาะปลูก พวกท่านเองก็ถอนวัชพืชทุกวันจึงทำให้ไม่มีอะไรไปแย่งน้ำแย่งปุ๋ยของพืชผักพวกมันถึงได้โตเร็วเช่นนี้ จริงสิ ข้าอยากได้แม่ไก่มาเลี้ยงด้วยเจ้าค่ะ หัวหน้าให้คนไปหาซื้อมาหน่อยนะเจ้าคะ กั้นพื้นที่ที่เหลืออยู่เป็นคอกไก่ไปด้วยเลย หากขุดบ่อปลาเสร็จแล้วค่อยสร้างกรงเลี้ยงไก่เหนือบ่อน้ำ”

“ทำไมถึงต้องทำแบบนั้น ไก่ควรเลี้ยงกับพื้นดินให้เขาหากินตามธรรมชาติไม่ใช่หรือ”

“ขี้ไก่ใช้เป็นอาหารปลาได้เจ้าค่ะท่านหวงหย่ง อาหารที่ไก่กินแล้วกระเด็นออกมาก็จะเป็นอาหารปลาได้อีกทางปลาจะเจริญเติบโตได้เร็วและตัวโตดีมาก น้ำจะช่วยให้เล้าไก่ไม่ร้อนจนเกินไป ไก่จะได้ไม่เครียดและกินอาหารได้มากขึ้น กลางวันก็สามารถปล่อยให้ออกไปเดินเล่นอยู่ในคอกกั้นด้านนอกได้ น้ำในบ่อปลาและมูลไก่ที่อยู่ด้านนอกก็สามารถนำมาเป็นปุ๋ยในแปลงผักได้อีกด้วย แบบนี้เขาเรียกเกษตรผสมผสานเจ้าค่ะ”

“อืม เป็นความคิดที่น่าสนใจจริงๆ หากวิธีการนี้แพร่หลายมากขึ้นคงจะดีไม่น้อย”

“ข้าต้องเผยแพร่มันให้ชาวบ้านได้รู้อยู่แล้วเจ้าค่ะ เรื่องนี้มีประโยชน์กับทุกคน ภายหน้าชาวบ้านจะไม่ต้องอดอยากอีกแล้ว หัวหน้าช่วยดูการขุดบ่อให้ดีด้วยนะเจ้าคะ ข้าเองก็จะเข้ามาดูเรื่อยๆ” ด้วยความที่นางไม่รู้เรื่องมาตรวัดนางจึงไปหยิบไม้ไผ่มาอันหนึ่งที่มีความยาวประมาณสามเมตรมาให้หัวหน้าคนงานดู “เอาความลึกประมาณนี้เจ้าค่ะ”

“ได้ขอรับนายหญิง พวกข้าจะรีบขุดบ่อปลาในวันพรุ่งนี้ทันทีขอรับ”

“ส่วนเล้าไก่นั้นให้ไปตัดไม้ที่ป่าไผ่ฝั่งตรงข้ามมาสร้างนะเจ้าคะ หลังคาให้มุงด้วยหญ้าหรือฟาง อืม เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน วันพรุ่งข้าจะวาดแบบเล้าไก่แล้วให้ท่านเหลียงชุนนำมาให้หัวหน้านะเจ้าคะ” เมื่อสั่งงานกับหัวหน้าคนงานและควบคุมให้คนงานปลูกต้นสตอเบอรี่กับต้นกล้วยจนหมดแล้วนางก็รีบกลับจวนเพื่อทำอาหารเย็นในทันที

หลิวอี้เฟยเอาเครื่องปรุงทั้งหมดที่ต้องใช้ออกจากระบบ อะไรที่ไม่มีในครัวนางมีอยู่ในคลังของระบบอย่างครบถ้วน ปลาเผาเกลือถูกยกขึ้นเตาเป็นอย่างแรก จากนั้นก็ทำต้มยำปลารสชาติกลมกล่อมแต่ให้รสเปรี้ยวนำเล็กน้อย ต่อมาก็เป็นปลาราดพริกของโปรดท่านหวงหย่ง อย่างสุดท้ายคือปลานึ่งมะนาวครบรส นางไม่ได้ทำแค่ของขึ้นโต๊ะเจ้านายเท่านั้นแต่นางยังทำเผื่อทุกคนในจวนทุกคนด้วย เมื่ออาหารทุกอย่างยกขึ้นโต๊ะทุกคนก็ไม่วางตะเกียบอีกเลยแม้แต่คนเดียว

“อร่อยมากขอรับแม่นางหลิว! อร่อยจนข้าน้ำตาจะไหล” เป็นเพราะท่านเผ็ดมากกว่ากระมังท่านจิวซา ฮ่าๆๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.962K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2114 fsn (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 14:15

    เสียดาย สมัยก่อนไม่มีส้มตำและยำทั้งหลาย

    #2,114
    0
  2. #675 Kuma san (@010844) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 21:28
    บ่อน้ำขุดไม่ควรเป็นน้ำนิ่งนะ เดี๋ยวน้ำเน่า
    #675
    0
  3. #659 Batsuto (@basompu) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 12:24
    สนุกค่ะ แต่เราว่ารองเท้าแพงไปรึเปล่า เมื่อเทียบกับของอย่างอื่นที่นางเคยขายไป ราคารองเท้าพุ่งสูงมากเลย 1000 เหรียญทองมันเยอะมากเลยนะ
    #659
    0
  4. #658 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 11:44
    บางทีก็สงสัยนะ คือนางเอกใจดีกับทุกคน แต่กับหน้าหนวดกับลูกน้องช่วยเหลือกันทุกอย่าง แต่รองเท้าทำไมคิดตังค์ ขนาดคนงานยังได้ฟรี
    #658
    1
    • #658-1 ormtw (@ormtw) (จากตอนที่ 33)
      1 กรกฎาคม 2563 / 22:05
      ก็กับคนอื่นเขาไม่มีตังนี่นา ลุงหนวดเขารวย แต่สุดท้ายก็ไม่เอาตัง เพราะระยะยาว 55
      #658-1
  5. #543 blackhome-aom (@blackhome-aom) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 18:40

    รอนะค้าาา
    #543
    0
  6. #542 blackhome-aom (@blackhome-aom) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 18:40
    สนุกมากค่ะ เราอ่านรวดเดียวเลย ตามค่ะตามๆๆๆ
    #542
    0
  7. #527 Dsai42 (@Dsai42) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:50

    สนุกจ้า รอเรยค่ะ

    #527
    0
  8. #526 Bowornluk (@Uttib) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 18:57
    สนุกมากจ้า
    #526
    0
  9. #525 samsri333 (@samsri333) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 18:24
    ซาหนุกมากกกก อยากอ่านต่อเลย
    #525
    0
  10. #524 natsume0000 (@natsume0000) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 18:13

    ขนาดไม่ชอบ-หน้าหนวดแต่ก็จำได้ว่าพี่แกชอบปลาราดพริกเนอะ
    #524
    0
  11. #523 paipoo142552 (@paipoo142552) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 15:36
    น้องทำตัวเป็นมนุษย์เมียแล้ว
    #523
    0
  12. #522 อัมพร (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 15:32

    ขอบคุณค่ะ

    #522
    0
  13. #521 Mickey1603 (@Mickey1603) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 15:19
    สนุกก ชอบตอนน้องหาวัตถุดิบมาทำอาหารใหม่ๆ แต่บางทีก็ไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ที่น้องทำเหมือนหลอกใช้พวกหวงหย่ง ปากบอกว่าเป็นแค่สหาย แต่ใช้แรงงานซะหนัก เงินจากการทำงานก็ไม่ได้เหมือนทำงานแลกข้าวแลกน้ำยังไงไม่รู้ ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่เอาเงินก็น่าจะให้ของตอบแทนดีๆไปบ้าง แถมยังถูกรีดอีกฝ่ายให้ซื้อสินค้าตัวเองอีก แทนที่จะให้ฟรีๆอย่างน้อยอีกฝ่ายก็เส้นสายเยอะอาจจะช่วยเหลือ+เป็นหุ้นส่วนธุรกิจกัน แต่นี่อะไรเอาแต่ได้อยู่ฝ่ายเดียว เห็นอีกฝ่ายเต็มใช่ช่วยก็ใช้งานเอาๆ ตัดภาพมาที่ครอบครัวเหลียงชุนให้ติดรถม้าหน่อยก็ถือเป็นบุญคุญที่ยิ่งใหญ่ต้องตอบแทนให้ถึงที่สุด เข้าใจว่าอีกฝ่ายมีบุญคุณ แต่อย่าลืมว่าน้องให้ไข่ไก่เป็นของตอบแทนแล้ว ที่อีกฝ่ายช่วยงานน้องก็จ่ายตอบแทนมากกว่าปกติ อีกฝ่ายกินอยู่ภายในเรือนฟรี เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มหยูกยา+ค่าใช้จ่ายภายในจวนน้องก็เป็นคนออกเองทั้งหมดเอง ครอบครัวเหลียงแทบไม่ต้องออกเงินเองเลย ขนาดแม่เหลียงชุนที่ไม่ได้ช่วยอะไร บ้านพ่อแม่ของฮูหยินเหลียงก็ออกเงินสร้างให้ แถมยังนิสัยใจคอเลวร้ายขนาดนั้นยังจะใจดีมอบรถม้าสุดหรูให้อีก ดีที่เหลียงชุนห้ามเอาไว้ โชคดีที่อีกฝ่ายซื่อสัตย์ ถ้าไม่น้องคงช้ำใจน่าดู ที่อยากพูดคือลดความงก+ใจดีกับหวงหย่งบ้าง ไม่ใช่ใจดีกับคนอื่นไปทั่ว แต่กับคนที่คอยช่วยเหลือตัวเองมาตลอดอย่างหวงหย่งน้องคอยคิดแต่จะสูบเงินจากกระเป๋าอีกฝ่ายอยู่เรื่อยๆแบบนี้ ถ้าผช.ไม่รักหรือรู้สึกดีๆด้วยคงไม่ยอมให้ผญ.หน้าที่หน้าเงินกับตัวเอง แต่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กับคนอื่นแบบนี้มาโขกสับหรอกนะ คหสต.นะ //อินน
    #521
    1
    • #521-1 Mickey1603 (@Mickey1603) (จากตอนที่ 33)
      4 มิถุนายน 2563 / 15:28
      #ถูกรีด แก้เป็น "ขูดรีด" , "ผญ.ที่หน้าเงิน
      แก้ไข✔ขนาดแม่ของเหลียงชุนไม่ได้ช่วยอะไร แถมนิสัยใจคอยังเลวร้ายขนาดนั้นยังจะใจดีมอบรถม้าสุดหรูให้อีก ดีที่เหลียงชุนห้ามเอาไว้
      ✔บ้านพ่อแม่ของฮูหยินเหลียงน้องก็ออกเงินสร้างให้
      #521-1
  14. #520 150221 (@150221) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 15:08
    เสี่ยวไป๋หายไปเลย คิดถึง
    #520
    0
  15. #519 cho294754 (@cho294754) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 13:38
    ไม่ชอบเลยที่นางเอกงกกับคนรอบข้าง ทำให้บ่าวรับใช้ฟรีแต่ขายให้พระเอกเป็นพัน โคตรหน้าเงินนางเอกงกเกินไปนะ ทีใช้ให้พระเอกทำงานยังไม่จ่ายเงินเลยแบบนี้เหมือนหลอกใช้งานอ่ะ ทำไมไม่ไปรีดเงินกับขุนนาง เศรษฐี อะไรแบบนี้ กับคนที่ค่อยช่วยเหลือช่วยเพราฯความหน้าเงินลงหน่อยก็ดีนะ
    #519
    0
  16. #518 Preen772 (@Preen772) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 13:31
    หิวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #518
    0
  17. #517 068981 (@068981) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 13:25

    ไปพบสมบัติอีกละ ชื่อผลไม้จีนไรท์ช่วยวงเล็บชื่อไทยหน่อยก็ดี(มีบอกบ้างไม่มีบ้างถ้าชื่อที่เคยบอกไปแล้วก็พอรู้แต่ที่มาใหม่ งง จ้า) ขอบคุณล่วงหน้านะ

    #517
    0