หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 32 ข้อตกลงในคืนวันพระจันทร์เต็มดวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,026 ครั้ง
    3 มิ.ย. 63

วันต่อมาหลิวอี้เฟยตัดสินใจให้หวงหย่งไปยังหมู่บ้านดอกไม้หอมกับจิวฟงกันสองคน ส่วนตัวนางนั้นไปยังจวนเจ้าเมืองเจียงซุนกับเสี่ยวจิงเพื่อหารือเรื่องเตรียมรับมือผู้อพยพจากภัยสงครามที่กำลังจะมาเยือนในไม่ช้า

“ข้าเองก็ได้รับข่าวจากทางเมืองหลวงมาเช่นกัน แต่เมืองเล็กๆและห่างไกลเช่นเมืองเจียงซุนคงทำอะไรไม่ได้มาก แม่นางหลิวมีคำแนะนำให้ข้าหรือไม่”

“ท่านเจ้าเมืองเห็นกำแพงที่ล้อมรอบไร่ทั้งหมดของข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ หากมีผู้อพยพมาถึงเมืองเจียงซุนจริงๆสถานที่ตรงนั้นจะเป็นที่หลบภัยสำหรับทุกคน อีกทั้งป่าไผ่ที่ข้าเพิ่งซื้อไปก็เตรียมไว้เป็นที่หลบภัยเช่นกัน หากจำนวนผู้อพยพมากเกินจะจัดสรรที่อยู่จริงๆ ท่านเจ้าเมืองสามารถใช้พื้นที่ทั้งหมดของไร่ได้เลยเจ้าค่ะ แต่ที่ข้ากังวลไม่ใช่เรื่องนั้น”

“ไม่ว่าเรื่องอะไรแม่นางหลิวโปรดชี้แจงมาได้เลย ข้ายินดีให้ความร่วมมือเต็มที่” 

“เรื่องอาหารเจ้าค่ะ อีกไม่นานอาหารคงจะขาดแคลนเป็นอย่างมาก ข้าเองก็เตรียมพร้อมรับมือไว้จำนวนหนึ่งและคิดว่าเพียงพอที่จะช่วยเหลือ แต่ข้าจะทำอย่างไรดีถึงจะแจกจ่ายให้ชาวบ้านได้โดยไม่ให้สะดุดตากองทัพ ถ้าเรื่องที่ข้ามีเสบียงแจกจ่ายเพียงพอรู้ไปถึงกองทัพข้าเกรงว่าเมืองเจียงซุนจะไม่สงบอีกต่อไป”

“แจกจ่ายไปยังเมืองต่างๆให้เจ้าเมืองแต่ละเมืองจัดการกันเองสิขอรับ เท่านี้ทุกเมืองก็จะมีเสบียงเพียงพอเมืองเจียงซุนก็ไม่ต้องถูกเพ่งเล็ง แต่ท่านพ่อต้องกำชับเจ้าเมืองต่างๆว่าให้ปิดปากให้สนิทเรื่องที่มาของเสบียงเหล่านั้น”

“ที่ท่านหมิงต้าพูดมาก็น่าคิดนะเจ้าคะ เมื่อถึงเวลาต้องช่วยเหลือจริงๆท่านเจ้าเมืองจำเป็นต้องหารือกับเจ้าเมืองอื่นและทำข้อตกลงเรื่องเสบียงให้แน่ชัดเจ้าค่ะ”

“อืม ข้าจะทำตามที่แม่นางหลิวแนะนำ จะไม่ให้เดือดร้อนมาถึงแม่นางและเมืองเจียงซุนเด็ดขาด” เมื่อหารือจนได้ข้อตกลงแล้วหลิวอี้เฟยก็ขอตัวกลับทันทีโดยมีสองพ่อลูกยืนส่งนางที่หน้าประตูจวน

“ท่านพ่อ ข้าสงสัยมานานแล้ว...”

“เจ้าอย่าได้มีข้อสงสัยเลยเสี่ยวต้า ทำหูหนวกตาบอดไปสักเรื่องเถิดลูกพ่อ สักวันหากเจ้าสมควรได้รู้เจ้าก็จะรู้เอง ตอนนี้มาช่วยพ่อวางแผนรับมือสงครามเช่นที่แม่นางหลิวแนะนำมาจะดีกว่า มาเถิด” หมิงต้านั้นแม้จะอยากรู้จนตัวสั่นแต่ผู้เป็นบิดานั้นสงบปากสงบคำเสมอไม่ว่าจะอยู่ต่อหน้าหรือลับหลังแม่นางหลิว เขาสงสัยไปก็เท่านั้นเพราะเช่นไรเขาก็คงไม่ได้คำตอบ อีกทั้งบิดาก็ให้ความนับถือแม่นางหลิวผู้นี้มาก หากเขาล้ำเส้นก็นับว่าเป็นการล่วงเกินผู้มีพระคุณของบิดา

ทางด้านหลิวอี้เฟยนั้นหลังออกจากจวนของท่านเจ้าเมืองแล้วก็ตรงไปที่ไร่ของนาง คนงานกำลังช่วยกันตักน้ำจากแม่น้ำรดแปลงผักกันอย่างแข็งขัน นางมาคำนวณดูแล้ว พืชผักในไร่อาจจะต้องใช้เวลาสองถึงสามเดือนกว่าจะเติบโตพร้อมเก็บเกี่ยว ผลผลิตที่ได้คงเพียงพอสำหรับแจกจ่ายชาวบ้านในเขตเมืองเจียงซุนเท่านั้น

“เสี่ยวจิง เจ้าไปดูหน่อยว่าผลไม้ที่ข้าสั่งให้คนงานไปเก็บมานั้นได้มากน้อยแค่ไหน ให้พวกเขาขนมาไว้ที่รถม้าได้เลยนะ จะได้รีบเอาชื่อจึกลับไปให้คนงานที่จวนปอกเปลือกตากแห้งไว้” เสี่ยวจิงรับคำแล้วเดินไปจัดการให้ตามคำสั่ง หลิวอี้เฟยเห็นเสี่ยวจิงเดินไปไกลแล้วนางจึงปรึกษามังกรน้อยกรีนกับบลูทันที “เจ้าทั้งสองช่วยให้พืชผลเหล่านี้เติบโตเร็วกว่านี้ได้หรือไม่น้องกรีนน้องบลู ผลผลิตเพียงรอบเดียวคงได้ไม่เพียงพอ”

‘นายหญิงสบายใจได้ พวกข้าจะช่วยนายหญิงเอง เรื่องแค่นี้มันง่ายมากๆ’

‘ใช่ๆ เชื่อมือข้ากับกรีนได้เลยนายหญิง พวกข้าทำให้มันโตเพียงชั่วข้ามคืนยังได้เลยนะหากนายหญิงต้องการ’

“ทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่เช่นนั้นคนงานคงแตกตื่นกันหมด เอาเป็นว่าให้มันโตเร็วขึ้นสักเดือนก็แล้วกันจะได้ไม่น่าสงสัยเท่าไหร่ เสี่ยวจิงพาคนงานขนผลไม้มาแล้ว เจ้าทั้งสองลงมือได้เลยนะข้าจะกลับจวนก่อน” นางคิดว่าด้วยพลังและความสามารถของมังกรน้อยทั้งสองจะช่วยให้พืชผักเติบโตได้เร็วขึ้นมากๆเป็นแน่ เมื่อหาทางออกได้แล้วนางกับเสี่ยวจิงก็ขนผลไม้กลับจวนกันอย่างสบายใจ “ชื่อจึพวกนี้ลูกโตดีจริงๆ”

“เก็บมามากมายขนาดนี้นายหญิงจะเอาไปทำอะไรหรือเจ้าคะ”

“เจ้าเคยกินชื่อจึตากแห้งหรือไม่เสี่ยวจิง มันอร่อยมากนะ รสชาติมันหวานราวกับน้ำผึ้งแล้วก็มีประโยชน์มากๆ”

“ไม่เคยกินเลยเจ้าค่ะ หากนายหญิงบอกว่ามันอร่อยก็ต้องอร่อยแน่นอน”

“เช่นนั้นก็รอกินได้เลย” คิดถึงรสชาติอันชุ่มฉ่ำของพลับตากแห้งแล้วก็น้ำลายจะไหล มันคือหนึ่งในไม่กี่อย่างที่นางกินได้โดยไม่เบื่อเลย แม้ว่าราคาจะแพงแต่นางก็เจียดเงินไปซื้อมันมากินได้ทุกครั้งเมื่ออยากกิน และพลับตากแห้งที่อร่อยที่สุดคือพลับตากแห้งแบบธรรมชาติ อร่อยแบบแทบจะเป็นลม 

คนงานในจวนกำลังช่วยกันปอกเปลือกลูกพลับที่เก็บมาตั้งแต่เมื่อวาน โดยนางให้เหลือขั้วของมันไว้สำหรับผูกเชือกเอาไว้ตากแห้ง ที่ไม่มีขั้วก็ใช้ไม้ไผ่ที่เหลาให้ปลายแหลมมาเสียบเอาไว้เป็นขั้ว ตอนนี้อากาศกำลังดีไม่ร้อนและไม่หนาวจึงเป็นช่วงที่เหมาะสำหรับตากลูกพลับมากที่สุด หากร้อนเกินไปลูกพลับจะแห้งไปไม่อร่อย

ช่วยกันคนละไม้คนละมืออยู่ทั้งวันลูกพลับทั้งหมดก็ถูกร้อยกับเชือกตากไว้เป็นพวงยาว และเพื่อกันไม่ให้แมลงเข้าไปเจาะวางไข่ในลูกพลับนางจึงใช้ผ้าขาวบางมาทำเป็นที่คลุมลูกพลับเอาไว้ ตอนนี้ลานกว้างของจวนหลิวจึงเต็มไปลูกพลับตากแห้งหลายพันลูก เพื่อเป็นการตอบแทนความเหน็ดเหนื่อยของทุกคนในจวน อาหารเย็นจึงเต็มไปด้วยอาหารจานเนื้อแสนอร่อย คนงานในจวนเองก็พลอยมีความสุขไปด้วยที่ได้กินเนื้อในปริมาณไม่จำกัด

“นั่นอะไรฮวาเอ๋อร์ มีคนส่งจดหมายรักมาให้เจ้าอย่างนั้นหรือ”

“ไม่ใช่หรอกเจ้าค่ะพี่อี้เฟย เป็นเทียบเชิญจากจวนตระกูลจูเจ้าค่ะ” หลิวอี้เฟยขมวดคิ้วแล้วขอเทียบเชิญไปดู

“งานเลี้ยงน้ำชา...เหอะ! เจ้าอยากไปหรือไม่ฮวาเอ๋อร์ หากเจ้าไม่อยากไปก็ปฏิเสธไปไม่ต้องไปสนใจหรอก ดูก็รู้ว่าเป็นงานเลี้ยงจับคู่ชัดๆ” คนสมัยนี้นี่ยังไงกันนะ ให้ลูกๆหาสามีภรรยากันเองไม่ได้หรืออย่างไร “ไร้สาระจริงๆ”

“ท่านแม่เพิ่งจะเอาให้ข้าดูเมื่อครู่เองเจ้าค่ะ ข้าไม่คิดจะไปหรอก มันไร้สาระเช่นที่พี่อี้เฟยพูดจริงๆ”

“แล้วท่านเหลียงชุนกับเหลียงฮูหยินคิดเห็นเช่นไรเจ้าคะ ข้าไม่รู้จักตระกูลจูให้ความเห็นเรื่องนี้มากไม่ได้”

“ข้าคิดจะให้ปฏิเสธไปอยู่แล้วเจ้าค่ะแม่นางหลิว ท่านพี่บอกว่าฮูหยินตระกูลจูนั้นชื่นชอบจัดงานเลี้ยงน้ำชามากนางมาจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงจึงคุ้นเคยกับงานเลี้ยงน้ำชา เราเป็นเพียงชาวบ้านยากจนเท่านั้นจะไปร่วมงานใหญ่โตเช่นนี้ได้อย่างไร ที่ข้าเอาเทียบเชิญให้ฮวาเอ๋อร์ดูก็เผื่อว่าลูกจะอยากไปเจ้าค่ะ”

“ลูกไม่อยากไปเจ้าค่ะท่านแม่ ลูกไม่เคยไปงานเลี้ยงแบบนี้มาก่อนและไม่คิดอยากไปร่วมงานด้วย”

“ดีแล้ว! เช่นนั้นก็ปฏิเสธไปเลยเจ้าค่ะฮูหยิน หากตระกูลจูขุ่นเคืองใจก็ให้มาคุยกับข้าได้ทุกเมื่อ”

“ใหญ่โตจริงเชียว ตระกูลจูนั้นดูถูกไม่ได้หรอกนะ จูซ่งเทียนเคยเป็นถึงราชครูในฮ่องเต้องค์ก่อน ความสามารถของเขาเป็นที่เลื่องลือไปทั่วแคว้น หากเจ้าผูกมิตรกับเขาได้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีไม่น้อย”

“ข้าไม่ชอบประจบประแจงใครหรอกเจ้าค่ะท่านหวงหย่ง อำนาจของพวกเขาไม่มีประโยชน์อะไรกับข้า”

“กล้าพูดนะ! เจ้าเพิ่งจะสร้างบุญคุณกับศิษย์พี่ของข้าไปเองไม่ใช่หรืออย่างไร”

“ตระกูลจูเทียบกับพรรควิหคเหินได้งั้นหรือ ไม่ว่ามองด้านไหนก็เทียบกันไม่ได้ ตระกูลจูเป็นอะไรทำไมข้าจะต้องสนใจ แม้ความสำคัญของเขาต่อราชสำนักจะไม่อาจดูแคลน แต่อย่างที่ข้าบอกไปแล้ว อำนาจของเขาไม่สำคัญอะไรสำหรับข้าเลย อีกอย่างนะเจ้าคะ ฮวาเอ๋อร์มีสิทธิ์เลือกคู่ครองด้วยตนเองไม่จำเป็นต้องไปร่วมงานเลี้ยงงี่เง่านั่นเลยสักนิด”

“อ้อ จะบอกว่าสามีที่ตายไปแล้วของเจ้าก็เป็นเจ้าที่เลือกเองอย่างนั้นหรือ เขามีอะไรดีนักให้เจ้าเลือก!”

“แน่นอนว่าเขาดีที่สุด! ดีกว่าผู้ชายทุกคนบนโลกนี้เลยเจ้าค่ะ” สามีที่นางเลือกจะต้องดีที่สุดสำหรับนางอยู่แล้วสิ “แม้ว่าเขาจะไม่มีอะไรดีหรือดีเทียบคนอื่นไม่ได้แต่เขาดีที่สุดสำหรับข้า” หวงหย่งหน้ามืดครึมขึ้นมาเมื่อได้ยินนางพร่ำเพ้อถึงสามีเก่าราวกับสตรีคลั่งรัก เขาวางตะเกียบลงแล้วเอ่ยขอตัวลุกออกจากโต๊ะอาหารไปทันที จิวฟงกับจิวซาที่นั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยรีบเช็ดปากแล้วลุกตามเจ้านายของตนไปเช่นกัน หลิวอี้เฟยกับทุกคนบนโต๊ะถึงกับงุนงงกับคนทั้งสาม “เป็นอะไรของเขา เสี่ยวไป๋กินให้อิ่มนะไม่ต้องไปสนใจบิดาของเจ้าหรอก คืนนี้นอนกับเสี่ยวจื่อก็ได้นะเด็กดี”

“พี่อี้เฟยล่ะก็ ท่านหวงหย่งคงจะไม่พอใจมากเป็นแน่”

“ทำไมเขาไม่พอใจด้วยล่ะ เขาเป็นคนถามเรื่องสามีของข้าเองนะจะไม่พอใจอะไร”

“โธ่ จะมีบุรุษที่ไหนชอบให้สตรีที่ตนเองพึงใจพูดถึงชายคนอื่นบ้างล่ะเจ้าคะ หรือว่าพี่อี้เฟยไม่รู้ว่าท่านหวงหย่งรู้สึกเช่นไรกับท่าน ข้าเป็นเด็กที่ไม่ประสาเรื่องความรักชายหญิงยังมองออกเลยนะเจ้าคะ”

“ก็มองออก แต่เขามีสิทธิ์อะไรไม่พอใจข้ากันล่ะ ยังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” ทำอะไรไม่ชัดเจนสักอย่างยังมีหน้าไม่พอใจนางอีกหรือ “ช่างเขาเถิด วันพรุ่งข้าจะไปที่หมู่บ้านดอกไม้หอมกับเสี่ยวจิงนะเจ้าคะท่านเหลียงชุน อยากจะไปสำรวจป่าด้านหลังหมู่บ้านสักหน่อยว่าพอจะมีอะไรน่าสนใจหรือไม่”

“ให้ข้ากับฮวาเอ๋อร์ไปด้วยดีกว่าขอรับแม่นางหลิว ฮูหยินอยากไปด้วยหรือไม่”

“ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะท่านพี่ ข้าอยู่จัดการเรื่องผ้าที่ต้องส่งขายดีกว่าเจ้าค่ะ” เนื่องจากมีคำสั่งซื้อผ้าเข้ามาจำนวนมากหลิวอี้เฟยจึงมอบหมายงานนี้ให้เหลียงฮูหยินดูแล เจ้าของร้านแพรพรรณจะมารับผ้าที่จวนหลิวด้วยตนเองและจ่ายเงินให้ตามที่ตกลงกับหลิวอี้เฟยเอาไว้ ผ้าของนางนั้นคุณภาพดีมากจึงเป็นที่นิยมในหมู่คนชั้นสูงที่เมืองหลวง รวมถึงคนในวังเองก็สั่งซื้อมาจำนวนมากจึงทำให้ผ้าที่ซื้อไปคราก่อนไม่พอขาย เจ้าของร้านจึงมาติดต่อนางถึงที่จวนเพื่อขอซื้อผ้า

แน่นอนว่าราคามันต้องสูงขึ้นจากเดิมมากแต่เจ้าของร้านแพรพรรณก็ยินดีจะทำการค้ากับนาง เพราะถึงราคาจะสูงขึ้นแต่พวกเขาก็สามารถเอาไปขายในราคาที่สูงกว่าราคาซื้อได้ถึงสิบเท่าทีเดียว และด้วยราคาที่สูงขนาดนี้นอกจากชนชั้นสูงแล้วชาวบ้านธรรมดาที่มีรายได้เพียงวันละไม่กี่อีแปะจึงเอื้อมไม่ถึง นางจึงขายผ้าฝ้ายเกรดต่ำให้ร้านแพรพรรณไปด้วยในราคาที่ถูกและเสนอให้เขาขายให้ชาวบ้านธรรมดาในราคาที่แสนถูกเช่นกัน เพื่อเป็นการซื้อใจและการค้าขายระยะยาวกับนางเจ้าของร้านจึงตกลงนำผ้าฝ้ายเกรดต่ำพวกนั้นไปวางขายที่ร้านด้วย

“บิดาของเจ้าช่างไม่เอาไหนจริงๆเลยเสี่ยวไป๋ นึกอยากจะไปก็ไป วันนี้นอนกับเสี่ยวจื่อไปก่อนนะ วันพรุ่งหากบิดาของเจ้ามาเขาจะต้องถูกบิดหูจนขาดแน่ๆ เสี่ยวจื่อดูแลน้องด้วยนะ”

“ท่านแม่...ท่านพ่อดีที่สุดนะขอรับ”

“จ้ะๆ พ่อของเจ้าดีที่สุดเลย พาน้องไปอาบน้ำเข้านอนได้นะเสี่ยวจื่อ อย่าเล่นกันดึกนักเข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจขอรับพี่อี้เฟย ข้าจะดูแลน้องและพาน้องเข้านอนเอง” หลิวอี้เฟยฝากเด็กทั้งสองให้คนงานที่เป็นพี่เลี้ยงของเสี่ยวจื่อดูแล เมื่อวางใจว่าเด็กทั้งสองถูกดูแลเป็นอย่างดีแล้วก็เดินกลับไปที่เรือนของตนเอง แต่ก่อนจะถึงเรือนก็มีเงาสายหนึ่งเร้นกายมาขวางหน้านางเอาไว้ก่อน เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดความรู้สึกไม่พอใจก็ตีตื้นขึ้นมา

“ข้ามารับลูก”

“เสี่ยวไป๋นอนอยู่ในห้องกับเสี่ยวจื่อแล้วไม่ต้องไปรบกวนเด็กๆหรอก ท่านกลับไปได้แล้ว”

“วันนี้พระจันทร์เต็มดวง...เฮ้อ ข้าขอโทษเจ้าที่หุนหันออกไปเช่นนั้น ช่วงนี้ข้าควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ไม่ดีนักจึงไม่อยากเอาอารมณ์ร้ายๆของตนเองมาลงที่เจ้า ข้ารู้สึกไม่พอใจที่เจ้าพูดถึงสามีด้วยใบหน้าที่มีความสุขเช่นนั้น”

“ท่านไม่มีสิทธิ์ไม่พอใจนะรู้หรือไม่ ท่านกับข้าในตอนนี้เป็นเพียงสหายที่เพิ่งรู้จักกันเท่านั้นและข้ายังไม่คิดขยับสถานะของข้ากับท่านให้ไปไกลมากกว่านี้ ข้ายังเรื่องให้ต้องทำอีกมากและไม่มีเวลามาคิดเรื่องความรักหรอก หากท่านหวังเรื่องนั้นอยู่ก็เลิกหวังเถิดแล้วก็กลับไปทบทวนความรู้สึกของตนเองให้ดีๆก่อนที่จะตัดสินใจรับใครสักคนเข้าไปในหัวใจ ท่านลืมมารดาของเสี่ยวไป๋ได้แล้วงั้นหรือถึงอยากจะมีรักครั้งใหม่”

“คือว่าเรื่องนั้น...”

“ท่านไม่ต้องบอกข้าหรอก บอกตัวท่านเองให้ได้ก็พอ”

“เจ้าไม่ฟังข้าเลย ก็ได้...แม้ตอนนี้ข้าจะยังไม่มั่นใจว่าความรู้สึกที่ข้ามีต่อเจ้านั้นเรียกว่าความรักหรือยัง แต่ข้าขอบอกเจ้าตรงนี้ว่าใจของข้ามีเจ้าอยู่ในนั้นแล้วและไม่เคยมีผู้ใดเคยอยู่ในใจของข้ามาก่อนนอกจากเจ้า ข้าไม่เคยพึงใจสตรีใดมาก่อนเช่นที่รู้สึกกับเจ้า แม้ว่าวันนี้ข้าจะให้คำตอบเจ้าไม่ได้แต่สัญญากับข้าได้หรือไม่ว่าเจ้าจะให้โอกาสข้า”

“โอกาสสำหรับอะไร ในเมื่อตอนนี้ท่านยังไม่มั่นใจอะไรเลย”

“โอกาสที่ข้าจะได้เรียนรู้และหาคำตอบให้กับตัวเองและเจ้าอย่างไรเล่า หลิวอี้เฟยเจ้าฟังข้าให้ดี ตลอดชีวิตของข้านอกจากเรื่องฝึกฝนและครอบครัวของศิษย์พี่แล้วข้าไม่เคยให้ความสำคัญกับผู้ใดแม้แต่ครอบครัวตนเอง แต่ในตอนนี้ข้าห่วงใยและให้ความสำคัญกับเจ้ามากกว่าทุกคนที่เคยกล่าวมา ข้าไม่รู้ว่าความรักหน้าตาเป็นเช่นไร และต้องรู้สึกเช่นไรถึงจะเรียกว่าความรัก แต่หากสิ่งที่ข้ารู้สึกกับเจ้าเรียกว่าความรัก...ข้าก็คงรักเจ้าไปแล้ว”

ท่านไม่รู้แล้วข้าจะรู้ได้ยังไง! ข้ายังไม่เคยแม้แต่จะมีแฟนเลยนะ!

“เอาเป็นว่าเราค่อยๆเรียนรู้กันไปก็แล้วกัน ท่านก็หัดสงบสติอารมณ์เสียบ้าง ตกลงไหม”

“ก็ได้! แต่เจ้าห้ามพูดถึงสามีเก่าของเจ้าอีกก็แล้วกัน” เหอะ ท่านเคยมีเมียมีลูกมาแล้วข้ายังไม่พูดอะไรเลยนะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.026K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2148 mingdaya (@mingdaya) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 12:48
    งี่เง่าสะกดแบบนี้ อยากเชียร์พระเอกหาคนใหม่
    #2,148
    0
  2. #2096 taka-jane (@mourirun4869) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 21:35
    พระเอกเรื่องนี้ชัดเจนที่สุดแล้วนะแกรรรรรร
    #2,096
    0
  3. #1282 แขนลีบหมดแรง (@572539) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 22:48
    แบบไหนถึงเรียกว่าชัดเจนอะ ขอแต่งงานก็แล้ว เกี้ยวก็แล้ว ช่วยทำงานก็แล้ว ไม่ชัดเจนตรงไหนคะคุณนางเอก...
    #1,282
    0
  4. #1218 Moo.chompoo (@baochompoo2525) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 01:53
    บางทีนางเอกก็งี่เง่านะ.. พูดว่าท่านหวงไม่จริงจังเค้าก็พูดว่าจะมาสู่ขอแล้ว.. แต่นางก็ไปคิดว่าเค้าล้อเล่น.. พระเอกหล่อขนาดสาวๆตามกรี๊ดทั้งเมือง.. แต่นางเอกไม่รู้สึกหวั่นไหวเลยเลยเหรอ.. ทื่อเป็นก้อนหินเลย.. ต่อให้ไม่เคยมีความรักมาก่อน.. แต่พระเอกแสดงออกขนาดนี้แล้ว.. ถ้าไม่โง่มากๆ.. ไร้สาระจนเกินไปก็น่าจะดูออก.. ว่าผู้ชายคนนี้ชอบตัวเอง... เรื่องอื่นฉลาดหมด.. ดีหมดเลย.. ยกเว้นเรื่องความรู้สึกของนางเอกนี่ละ
    #1,218
    0
  5. #516 tigerdog (@tigerdog) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 22:02
    น้องก็ชอบเวลาพี่จะบอก แล้วเมื่อไรจะรู้เรื่องกัน
    #516
    0
  6. #515 sevenroses (@sevenroses) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 22:01

    ช่างมโนกันทั้งคู่เลย

    #515
    0
  7. #514 nannaphattay (@nannaphattay) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 21:13
    ละเ-่ยใจกับคู่พระนาง เหอะะะเะ
    #514
    0
  8. #513 Helane (@ruamtham78) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 20:34
    เรียกกว่าสามีและภรรยาเก่ามโนของทั้งคู่นั่นแหละ อาจจะรู้ความจริงอีกทีตอนเข้าหอเลย555
    #513
    0
  9. #512 natsume0000 (@natsume0000) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 18:01

    พอๆกันเลยคู่นี้555+ไม่เคยมีแฟน
    #512
    0
  10. #511 ใบไม้ไร้ค่า (@fernnylovey) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 15:39

    ความฟรุ้งฟริ้งนี้....
    #511
    0
  11. #510 moragot5296 (@moragot5296) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 15:21

    สามีในจินตนาการของน้อง555555

    #510
    0
  12. #509 chaiyuki (@chaiyuki) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 15:17

    หลัวที่พูดถึงนี้มโนล้วนๆสินะ!!??

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-13.png

    #509
    0
  13. #508 SiripornKongdam (@SiripornKongdam) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 14:19

    เดี๋ยวนะ หลัวของน้องหลิวคงไม่ใช่หลัวมโนใช่ไหมไรท์5555

    #508
    0
  14. #507 wadeepanman (@wadeepanman) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 14:11
    ทะเลน้ำส้ม
    #507
    0
  15. วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 14:06
    พวกท่านก็โสดกันทั้งคู่หนิ?
    #506
    0
  16. #505 puuk (@puuk) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 14:05

    เอ๊ะยังไงเหมือนไม่พอใจที่มีคนรักเก่าทั้งคู่

    #505
    0
  17. #504 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 14:00
    รอค่ะๆ
    #504
    0
  18. #503 คุณป้า (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 13:54

    คนหนีมาเยอะ แล้วสุขาล่ะ ปัญหาใหญ่นะ

    #503
    0
  19. #502 150221 (@150221) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 13:53
    พูดให้เคลียร์กันเถอะว่ายังโสดกันทั้งคู่จะได้เรียนรู้กันไป อุปสรรคข้างหน้ายังมีอีกเยอะ
    #502
    0
  20. #501 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 13:44
    นางเอกก็ไม่ฟังเหตะผลอะไรเลย หยุดฟังพี่หนวดก่อนได้ไหม เริ่มจะสงสารพี่หนวดแล้วนะ5555555555555
    #501
    0
  21. #500 Kungbible (@Kungbible) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 13:41
    เมื่อไรจะขยับสถานะความรู้สึก นางเอกเรียกใช้คุณหนวดตลอด แถมเขาก็วนเวียนอยู่ข้างกาย เมื่อไรจะเปิดใจ บอกความจริงกัน
    #500
    0
  22. #499 Ramiel D gleam (@1319900667048) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 13:28
    นี้ไม่โอเคกับหวงหย่งเลยสักนิด
    #499
    0
  23. #498 068981 (@068981) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 13:20

    เฮ้อ! ต่างคนต่างก็ไม่เคยมีทั้งคู่โกหกจนได้เรื่องแล้วไหมล่ะ

    #498
    0
  24. #497 K@NomJeeB (@salapaona) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 13:18

    สงครามก็จะมา อาหารก็กลัวไม่พอ แถมผู้บ่าวยังขี้หึงไหน้ำส้มแตกอีก ข้าน้อยควรลุ้นเรื่องไหนก่อนดีเจ้าคะ
    #497
    0
  25. #496 cho294754 (@cho294754) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 13:13
    เฮ้อออ.....เบื่อนางเอกมากกก
    #496
    0