หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 31 ของขวัญจากป่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,110 ครั้ง
    2 มิ.ย. 63

หวงหย่งเดินทางไปหมู่บ้านดอกไม้หอมพร้อมกับจิวฟงและเหลียงชุนที่ต้องขนไม้ไปให้ช่างต่อรถม้า ก่อนทั้งสองจะออกจากจวนหลิวอี้เฟยก็ได้ยัดเงินถุงใหญ่อวบอ้วนใส่มือหวงหย่งเพื่อใช้สำหรับรับซื้อผลไม้ป่า ช่วงนี้มีคำสั่งซื้อรถม้าเข้ามาอีกสองสามคันชาวบ้านผู้ชายจึงกำลังยุ่งมาก แต่ชาวบ้านผู้หญิงก็ว่างงานอยู่มากเช่นกัน 

วันนี้หลิวอี้เฟยก็งานยุ่งมากเช่นกัน หลังจากเดินตรวจไร่จนทั่วแล้วนางก็คว้าตะกร้าขึ้นหลังแล้วชักชวนเสี่ยวจื่อเสี่ยวไป๋ เหลียงฮวาแล้วก็จิวซาข้ามสะพานไปยังป่าไผ่ฝั่งตรงข้ามทันที นอกจากหน่อไม้แล้วในป่าแห่งนั้นจะต้องมีของขวัญจากป่ารอให้นางไปเก็บอยู่แน่ๆ

“ว้าวๆๆๆ ผลไม้ป่าเยอะแยะเลย เก็บให้หมดเลยนะทุกคน”

“ไป๋เอ๋อร์กินพวกมันได้หรือไม่ขอรับท่านแม่ มันหอมมากเลย”

“ได้สิ กินได้เท่าที่ต้องการเลยเสี่ยวไป๋ แต่ต้องเช็ดมันกับเสื้อก่อนนะ” เสี่ยวจื่อกับเสี่ยวไป๋พุ่งไปที่ต้นผิงกั่วป่าทันทีโดยมีจิวซาคอยช่วย และรอบๆนั้นยังมีต้นพุทรากับต้นพลับขึ้นอยู่อีกหลายต้น ส่วนนางกับเหลียงฮวาช่วยกันขุดต้นองุ่นป่าที่ขึ้นอยู่มากมายบริเวณนั้น มันยังไม่ติดผลนางจึงต้องรีบขุดมันกลับไปปลูกที่ไร่

“ผิงกั่วป่าพวกนี้อร่อยมากเลยขอรับแม่นางหลิว รสชาติดีกว่าผิงกั่วที่มีขายที่ตลาดเสียอีก” แน่นอนสิ ก็นางให้มังกรน้อยน้องกรีนกับน้องบลูมาดูแลที่นี่อยู่ทุกวันตั้งแต่นางซื้อป่าไว้ พืชและผลไม้ต้องรสชาติดีกว่าที่มีทั่วไปอยู่แล้ว 

“อาจจะเป็นเพราะดินในป่านี้อุดมสมบูรณ์ก็ได้เจ้าค่ะ ใกล้แม่น้ำทั้งยังไม่ค่อยมีผู้ใดเข้ามาบุกรุก ผลไม้พวกนี้จึงเติบโตได้ดี ท่านจิวซาเก็บที่มันสุกแล้วทั้งหมดเลยนะเจ้าคะ”

“นี่มัน...เราจะกินหมดหรือขอรับ เอาไปก็เน่าเสีย”

“ผิงกั่วเอาไปแปรรูปได้หลายอย่างนะเจ้าคะ แยมผิงกั่ว ผิงกั่วอบแห้ง ผิงกั่วทอดกรอบ ผิงกั่วทอดน้ำผึ้ง  ผิงกั่วกวน ข้าไม่ปล่อยให้ผลไม้พวกนี้เสียเปล่าหรอกเจ้าค่ะ หากทำได้เยอะข้าจะนำมันไปวางขายที่ร้านขนมของข้าด้วย” เมื่อได้ยินว่าผิงกั่วเอาไปทำอาหารได้หลายอย่างจิวซากับเด็กน้อยทั้งสองก็ทั้งปีนป่ายและเก็บมันลงตะกร้าอย่างตั้งใจ

“แล้วเจ่า(พุทราจีน)กับชื่อจึ(พลับ)ล่ะขอรับพี่อี้เฟย เราเก็บมันด้วยหรือไม่”

“เก็บให้หมดเลยเสี่ยวจื่อ หากตะกร้าใส่ไม่พอก็รบกวนท่านจิวซากลับไปเอาที่ไร่ให้ด้วยนะเจ้าคะ แล้วก็ให้คนงานชายมาช่วยขนกลับไปด้วย ข้ากับฮวาเอ๋อร์จะขุดผักป่ากลับไปปลูกที่ไร่สักหน่อย ผลไม้ตรงนี้ให้ท่านจิวซากับเด็กๆช่วยกันเก็บนะเจ้าคะ”

“แม่นางหลิวไม่ต้องห่วง ข้ากับเด็กๆจะเก็บมันให้หมดเลย”

หลิวอี้เฟยกับเหลียงฮวาช่วยกันขุดผักกับสมุนไพรป่ากลับไปปลูกที่ไร่จำนวนมาก โดยเฉพาะสมุนไพรที่หายาก มังกรขาวกับมังกรเขียวทำหน้าที่ตรวจหาผักและสมุนไพรแล้วชี้จุดให้นางไปขุด สมุนไพรบางชนิดสามารถนำไปขายที่ร้านสมุนไพรได้แต่นางคิดว่าปลูกไว้ใช้เองจะดีกว่า ชนิดไหนที่ล้ำค่าหน่อยนางก็จะแยกเอากลับไปปลูกไว้ที่เรือนของนาง

“นี่มันโปหลัว(สัปปะรด)นี่นา ขุดมันเร็วเข้าฮวาเอ๋อร์”

“มันอร่อยหรือเจ้าคะ ท่านพ่อเคยเก็บกลับมาเหมือนกันแต่มันเปรี้ยวจนกินไม่ได้เลยเจ้าค่ะ”

“หากมันยังไม่สุกจะมีรสเปรี้ยวมาก แต่ถ้าสุกแล้วจะมีรสหวานอมเปรี้ยวกินแล้วสดชื่น ที่ป่าด้านหลังหมู่บ้านดอกไม้หอมก็มีสินะ วันพรุ่งต้องให้ท่านหวงหย่งไปบอกชาวบ้านสักหน่อยแล้วว่าให้ขุดมาให้ข้าด้วย เราสามารถเอามันไปกวนเก็บไว้กินเป็นขนมได้นานเลยล่ะฮวาเอ๋อร์”

“ดีจังเลยเจ้าค่ะ ยังไม่ได้กินแต่ข้าคิดว่ามันต้องอร่อยมากแน่ๆ”

“นอกจากอร่อยแล้วยังขายดีด้วยแน่ๆ”

“งั้นเราเก็บไปเยอะๆเลยนะเจ้าคะ” ทั้งสองช่วยกันขุดอย่างแข็งขัน ไม่นานตะกร้าของพวกนางก็เต็มไปด้วยต้นโปหลัว หลิวอี้เฟยอารมณ์ดีมากและพอใจกับผลงานในวันนี้สุดๆ นางชักชวนเหลียงฮวากลับไปสมทบกับจิวซาแล้วก็เด็กน้อยทั้งสอง เมื่อเดินมาถึงยังจุดที่มีต้นผลไม้อยู่ก็พบว่ามีคนงานหลายคนมาช่วยเก็บและขนตะกร้าผลไม้กลับไปที่ไร่

หลิวอี้เฟยให้คนงานขนตะกร้าผลไม้ขึ้นรถม้าแล้วนำไปส่งที่จวน จัดแจงแบ่งงานให้คนงานช่วยกันคัดแยกผลไม้ตามความสุก นางกลับมาถึงจวนได้หนึ่งชั่วยามหวงหย่งก็กลับมาพร้อมกับตะกร้าผลไม้จากหมู่บ้านดอกไม้หอม

“แยกผลไม้ที่สุกมาก่อนนะ เราต้องรีบแปรรูปพวกมันเป็นอย่างแรก ผิงกั่วนั้นล้างน้ำแล้วปอกเปลือกออกให้หมดเลย ส่วนเจ่าให้เอาเมล็ดออกแต่ไม่ต้องปอกเปลือก เร่งมือกันหน่อยนะยังมีผลไม้อีกมากรออยู่” หลิวอี้เฟยปลีกตัวกลับมาที่เรือนของนางแล้วกดเอาน้ำตาลทรายจำนวนมากออกจากคลังของระบบ วันนี้นางจะทำแยมแอปเปิ้ลกับแอปเปิ้ลกวน ส่วนพุทรานั้นจะนำไปตากแห้งแล้วค่อยเชื่อมในภายหลัง “ท่านหวงหย่งว่างอยู่ใช่หรือไม่เจ้าคะ มานั่งตรงนี้สิ”

“เอ่อ แม่นางหลิวจะให้นายท่านทำอะไรหรือ ข้าทำแทนให้เองขอรับ”

“ท่านจิวซากับท่านจิวฟงก็มานั่งใกล้ๆกันนี่แหละเจ้าค่ะ คนละไม้คนละมือจะได้เสร็จเร็วๆ” หลิวอี้เฟยให้คนงานชายยกเตาทำอาหารที่ก่อไฟไว้แล้วมาวางไว้ตรงหน้าชายทั้งสาม จากนั้นก็ยกหม้อที่มีแอปเปิ้ลปอกเปลือกแล้วขึ้นตั้งบนเตา นางยื่นไม้พายสำหรับกวนแอปเปิ้ลให้ทั้งสามคนแล้วยกยิ้มหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้าให้พวกเขา “กวนเจ้าค่ะ กวนจนกว่าผิงกั่วจะละลายกลายเป็นเนื้อเดียวกัน”

“มันจะไปยากอะไร”

“แน่นอน! มันไม่ยากเช่นที่ท่านหวงหย่งพูดนั่นแหละเจ้าค่ะ ฉะนั้นฝากงานตรงนี้ด้วยนะเจ้าคะ” หึหึ มันไม่ยากแต่มันใช้เวลานานและต้องกวนอยู่หน้าเตาตลอดเวลา อยากจะรู้จริงๆว่าชายทั้งสามจะมีความอดทนแค่ไหน “เอาล่ะ คนที่เหลือให้เอาผิงกั่วที่เหลือตั้งเตาแล้วกวนเช่นกัน ใช้ไฟอ่อนค่อยๆกวนไปเรื่อยๆอย่าได้หยุดไม่เช่นนั้นมันจะไหม้ก้นหม้อ”

คนทั้งจวนไม่เว้นแม้แต่เหลียงชุนกับเหลียงฮูหยินช่วยกันกวนผิงกั่วอยู่หน้าเตาที่ร้อนระอุอยู่ทั้งวัน หม้อนั้นเสร็จก็เปลี่ยนหม้อใหม่ไปเรื่อยๆจนกว่าผิงกั่วที่เก็บมาจะถูกกวนจนหมด อาหารเที่ยงกับอาหารเย็นนั้นก็ต้องพลัดเปลี่ยนกันไปทานเพราะหากทิ้งหม้อไว้ก็จะทำให้ไฟไหม้ก้นหม้อได้ หวงหย่งที่คิดว่ามันเป็นงานง่ายๆก็ไม่ปริปากอะไรอีกเลยนับตั้งแต่เขากวนผิงกั่วได้สามหม้อ ‘วันพรุ่งข้าต้องอยู่ที่หมู่บ้านดอกไม้หอมนานๆเสียแล้ว’ ไม่ได้ขี้เกียจแต่มันร้อน!

“ทุกคนทำได้ดีมากเลยเจ้าค่ะ เราได้ผิงกั่วกั่วเจี้ยงเยอะมากๆเลย”

“แล้วเจ่าที่ตากแดดไว้กับชื่อจึพวกนี้จะให้ทำสิ่งใดต่อไปหรือขอรับนายหญิง”

“เจ่าคงต้องตากให้แห้งสองถึงสามวันนะ จากนั้นเราจะเอามาเชื่อมน้ำตาลเก็บไว้กินได้นานเลยล่ะ ผิงกั่วกั่วเจี้ยงนี้พวกเจ้ามาหยิบไปคนล่ะกระปุกพร้อมกับขนมปังนะข้าเตรียมไว้ให้แล้ว เอาไปลองกินดูถือว่าเป็นรางวัลสำหรับความขยันขันแข็งของทุกคนในวันนี้ ส่วนชื่อจึเราจะปอกเปลือกและตากแห้งมันในวันพรุ่งนี้”

“ขอบพระคุณขอรับ/เจ้าค่ะ นายหญิง”

“อืม แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้ วันพรุ่งยังมีงานให้เราทำอีกมาก” คนงานในจวนหยิบแยมกันไปคนละกระปุกพร้อมกับขนมปังอีกสองสามชิ้นแล้วก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนตามคำสั่ง “อร่อยหรือไม่เสี่ยวจื่อเสี่ยวไป๋” เด็กน้อยทั้งสองเคี้ยวขนมปังทาแยมแก้มตุ่ยอย่างเอร็ดอร่อยเป็นคำตอบ

“อร่อยมากขอรับแม่นางหลิว รสชาติหวานหอมกินกับขนมปังนี่อร่อยสุดๆ”

“แล้วหากเปรียบเทียบกับกั่วเจี้ยงที่ขายอยู่ที่ร้านตอนนี้แบบไหนอร่อยกว่ากันเจ้าคะท่านจิวซา”

“ข้าว่าอันนี้อร่อยกว่าขอรับ อันนั้นก็อร่อยเพียงแต่ว่ากั่วเจี้ยงที่แม่นางหลิวทำใหม่อันนี้มีเนื้อผิงกั่วให้เคี้ยวด้วย ข้าจึงคิดว่าอันนี้อร่อยกว่าขอรับ แต่ข้าว่าก็แล้วแต่คนชอบแบบไหนก็อร่อยเหมือนกัน”

“วันพรุ่งข้ากับจิวฟงจะไปซื้อผลไม้ป่าพวกนี้ที่หมู่บ้านดอกไม้หอมอีก วันนี้ได้มาไม่มากเท่าที่ควรเพราะชาวบ้านมีเวลาน้อย แต่ข้าบอกพวกเขาไปแล้วว่าวันพรุ่งนี้จะไปรับซื้ออีกและให้พวกเขาไปเก็บผลไม้ในตอนเช้าเพื่อความสดใหม่”

“ขอบคุณท่านหวงหย่งมากๆ ท่านช่วยข้าได้เยอะมากเลยเจ้าค่ะ อันที่จริงข้าก็อยากไปสำรวจป่าที่หมู่บ้านดอกไม้หอมเหมือนกันนะเจ้าคะ วันพรุ่งข้ากับเหลียงฮวาไปพร้อมพวกท่านด้วยดีกว่า” หวงหย่งสำลักขนมเมื่อได้ยินนางพูดเช่นนั้น หลิวอี้เฟยหรี่ตามองหวงหย่งด้วยความสงสัย อาการแบบนี้มันเป็นอาการของคนมีพิรุธชัดๆ “ท่านวางแผนอะไรไว้หรือเปล่า ท่านไม่อยากให้ข้าไปด้วยงั้นหรือ”

“ข้าจะคิดอย่างนั้นได้อย่างไร แล้วข้าก็ไม่ได้วางแผนอะไรทั้งนั้น ข้าเพียง...กินเร็วไปหน่อย” 

“ก็แล้วไป...วันพรุ่งนี้เราจะทำผิงกั่วกวน มันอร่อยมากๆเลยนะ เป็นขนมกินเล่นได้เลยล่ะ” หวงหย่งได้ยินว่าต้องกวนผิงกั่วอีกร่างกายของเขาก็สะท้านขึ้นมา แค่วันนี้แขนของเขาก็ล้าไปหมดแล้วยังต้องกวนวันพรุ่งนี้อีกหรือ! ไม่ได้การ วันพรุ่งหลังเอาผลไม้กลับมาที่จวนข้าต้องรีบไปไร่ของนางโดยเร็ว “ขอบคุณท่านหวงหย่งท่านจิวฟงแล้วก็ท่านจิวซามากๆเลยนะเจ้าคะ วันนี้หากไม่ได้พวกท่านช่วยกวนผิงกั่วพวกนี้ก็คงไม่เสร็จเร็วเช่นนี้ วันพรุ่งนี้ต้องรบกวนด้วยนะเจ้าคะ”

“ไม่เป็นอะไรเลยแม่นางหลิว พวกข้าเต็มใจช่วยแม่นางมากๆ” หวงหย่งนึกอยากจะลากคอคนสนิททั้งสองกลับจวนไปเสียเดี๋ยวนี้ มือที่เคยแต่จับดาบต้องมาจับไม้พายกวนผลไม้ แต่หวงหย่งปฏิเสธสายตาแวววาวของนางที่มองมาที่เขาไม่ได้ เฮ้อ คงต้องกวนผลไม้จนแขนแทบหลุดอีกสักวัน “ผลไม้ยังมีให้เก็บอีกมาก ข้าต้องกวนผลไม้ไปอีกหลายวันเลยเจ้าค่ะ คิดไม่ออกเลยว่าหากไม่มีพวกท่านและคนงานในจวนข้าจะทำคนเดียวไหวได้อย่างไร”

“แม่นางหลิวไม่ต้องกังวล เรื่องเล็กน้อยแค่นี้พวกเราช่วยแม่นางได้อยู่แล้ว อย่าได้ดูถูกกำลังแขนของพวกข้าเขียวนะขอรับ ต่อให้กวนผลไม้ต่อไปอีกหลายสิบวันพวกข้าก็ทำไหว”

“พวกท่านเป็นผู้มีพระคุณอย่างแท้จริง หลิวอี้เฟยขอบคุณพวกท่านมากเจ้าค่ะ” นางส่งสายตาแห่งความซาบซึ้งให้กับจอมยุทธ์ทั้งสาม แต่ในใจกำลังหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง หึหึ หวงหย่งหนอหวงหย่ง คิดจะเล่นตุกติกกับพี่ยังเร็วไปร้อยปีนะข้าจะบอกให้ ฮ่าๆๆๆๆ เจ้ามังกรแดงตัวน้อยทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีสุดๆ ไม่มีอะไรเล็ดลอดหูตาของน้องเรดไปได้

‘ชายผู้นี้ช่างขี้เกียจสันหลังยาวเสียจริง ไม่เหมาะสมกับนายหญิงสักนิด!’

‘ถึงเขาจะมีนิสัยโผงผางใจร้อนไปบ้างแต่เขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายเลยนะเรด จิตใจของเขาบริสุทธิ์มาก’

‘ใช่ๆ เขาช่วยนายหญิงตั้งหลายเรื่องเลยนะ เขาคงไม่ชอบกวนผลไม้จริงๆล่ะมั้งถึงได้หาทางหนี’ 

‘แต่ข้าเห็นด้วยกับเรด เขาไม่เหมาะกับนายหญิงแม้แต่นิดเดียว ข้าต้องหาบุรุษที่ดีกว่าคนผู้นี้ให้นายหญิงให้ได้’ มังกรน้อยทั้งสี่นั่งกอดอกสนทนากันอย่างจริงจังระหว่างที่รอนายหญิงของพวกมันไปอาบน้ำและเดินตรวจมิติ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่พวกเขาต้องจริงจังกับเนื้อคู่ของนายหญิงให้มากที่สุด

‘เจ้าทำอะไรไม่ได้หรอกไวท์ หากเขาเป็นคู่แท้ของนายหญิงแม้ว่าจะเขาเลวร้ายเราก็เปลี่ยนแปลงชะตาไม่ได้’

‘กรีนพูดถูก หวงหย่งผู้นี้ก็ไม่เลวร้ายนักหรอก ถึงปากของเขาจะไม่ดีแต่เขาก็อยู่เคียงข้างนายหญิงเสมอและช่วยเหลือนายหญิงทุกครั้งที่นายหญิงมีภัยหรือต้องการความช่วยเหลือ แต่เรื่องนี้ที่สุดแล้วนายหญิงจะเป็นผู้ตัดสินใจเอง’

“นี่พวกเจ้าทั้งสี่กำลังหารือเรื่องอะไรกันอยู่ ทำไมถึงได้ดูเครียดเช่นนั้น”

‘ไม่มีอะไรเลยนายหญิง! กรีนกำลังคิดว่าพรุ่งนี้ตอนที่ตามนายหญิงไปที่หมู่บ้านดอกไม้หอมเขาจะเอาโสมป่ากลับมาอีกได้หรือไม่’ มังกรน้อยทั้งสองยกเว้นกรีนพยักหน้ายืนยันสิ่งที่บลูพูดในทันที พวกมันจะให้นายหญิงรู้ไม่ได้ว่าพวกเขากำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่ ‘แต่ข้าว่าป่านั้นเล็กนิดเดียว หากได้ไปป่าที่ใหญ่และมีความเป็นมายาวนานกว่านี้เราคงได้โสมมากกว่าพันปีเสียอีก แต่เมืองเจียงซุนไม่มีป่าที่ใหญ่กว่านั้นอีกแล้ว’

“เอาไว้หากมีโอกาสข้าจะพาพวกเจ้าไปเที่ยวป่าอื่นบ้างนะ ตอนนี้เราต้องเตรียมพร้อมรับมือภัยสงครามก่อน หากบ้านเมืองปลอดภัยแล้วไม่ว่าป่าไหนข้าก็จะพาพวกเจ้าไปสำรวจแน่นอน”

‘จริงนะ นายหญิงสัญญากับพวกข้าแล้วนะ โสมป่าพันปีนั้นมีพลังวิญญาณหนาแน่นมาก หากพวกข้าได้กินโสมที่อายุมากกว่าพันปีคงจะเพิ่มพลังให้พวกข้าได้มากขึ้นแน่ๆ’ กรีนลอยไปเกาะไหล่ของหลิวอี้เฟยอย่างออดอ้อน มันชอบกินโสมที่มีพลังวิญญาณมากที่สุดเลย หลิวอี้เฟยเห็นท่าทางประจบประแจงของพวกมันแล้วก็ดีดท้องมังกรน้อยที่สี่อย่างหยอกล้อ พวกมันหงายหลังไปกับที่นอนก่อนจะต่อว่านางที่แกล้งพวกมันเสียยกใหญ่ ฮ่าๆ เจ้าพวกน่าเอ็นดูเอ้ย

‘นายหญิงเจ้าคะ ตอนนี้สถานการณ์ที่ชายแดนของแต่ละแคว้นกำลังตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง หมู่บ้านที่อยู่ใกล้ๆกับชายแดนได้รับผลกระทบอย่างมากและเจ้าเมืองก็สั่งให้อพยพแล้วเรียบร้อย เมืองเจียงซุนอยู่ห่างไกลจากจุดที่ทำสงครามมาก กว่าความเดือดร้อนจะมาถึงที่นี่คงใช้เวลาอีกนาน อาหารในแถบนั้นยังไม่ขาดแคลนเพราะเจ้าเมืองได้จัดสรรปันส่วนให้ชาวบ้านเป็นอย่างดี แต่ข้าน้อยคิดว่าไม่เกินยี่สิบวันอาหารจะต้องขาดแคลนเป็นแน่เจ้าค่ะ’

“ตอนเช้าข้าจะไปพบท่านเจ้าเมืองเพื่อหารือเรื่องนี้ก็แล้วกัน มันต้องมีคนที่ยอมเสี่ยงเดินทางมาไกลเพื่ออยู่ให้ปลอดภัยจากสงครามเป็นแน่ ข้าต้องเร่งปลูกผักในมิติให้มากขึ้นแล้วล่ะ” คืนนั้นนางนั่งอัพเกรดยุ้งฉางและซื้อแปลงปลูกมากขึ้นและเน้นปลูกข้าวเป็นส่วนใหญ่ เพราะตอนนี้มันเทศ ข้าวโพดแล้วก็มันฝรั่งนั้นมีอยู่จนเกินพอ 

‘นายหญิงต้องเตรียมยารักษาโรคไว้ด้วยนะเจ้าคะ ศพจากสงครามจะทำให้เกิดโรคระบาดหากเผาไม่ทัน’

‘เรื่องนั้นนายหญิงไม่ต้องห่วง ข้ากับไวท์จะช่วยนายหญิงเอง ขอเพียงเตรียมสมุนไพรให้เราสองคนก็พอ’

“ข้ารักพวกเจ้าที่สุด! พรุ่งนี้ข้าจะซื้อสมุนไพรที่ต้องใช้มาให้พวกเจ้าจนเกินพอแน่นอน เรามาสู้ไปด้วยกันนะ!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.11K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2113 fsn (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 14:15

    ดีจริง สู้ไปด้วยกัน

    #2,113
    0
  2. #1544 alamadine (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 23:55
    นางน่าจะปลูกพืชสมุนไพรในมิติได้นะ ได้ผลเร็วและคุณภาพดี เอาพันธุ์จากข้างนอกเข้าไปปลูกในมิติดีกว่า
    #1,544
    0
  3. #1433 deknoomza (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 11:38
    ตอนแรกใช้โรงงานแปรรูปในฟาร์มแล้วมำไมต้องมากวนเองอะ
    #1,433
    1
    • #1433-1 ormtw(จากตอนที่ 31)
      1 กรกฎาคม 2563 / 21:31
      เหมือนเนยถั่วแหละ มีเนื้อหยาบกับเนื้อละเอียด 5555+
      #1433-1
  4. #493 numcha_zah (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 12:26
    สนุกมากกก สนุกทุกจอนเลยค่ะ อ่านจนหยุดไม่ได้ เป็นกำลังใจในการแต่งของไรท์ต่อไปนะคะ
    #493
    0
  5. #491 Mickey1603 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 21:03
    สนุกกก ได้สาระความรู้+ได้รอยยิ้มไปกับความสัมพันธ์ของตัวละครในเรื่อง

    ตลกหวงหย่งกลัวการกวนผลไม้จนหาทาหนี เชื่อว่าอีกไม่นานสามหนุ่มคนล่ำบึ้กขึ้นกว่าเดิมแน่ๆ ที่จริงน้องน่าจะแอบผสมน้ำทิพย์หรือน้ำที่มังกรน้อยลงไปแช่ให้ทุกคนในจวน+พวกหวงหย่งได้กินกันนะจะได้หายเหนื่อยจากการทำงานหนักๆ ถ้าทำแล้วก็ดีไปทุกคนจะได้แข็งแรงๆกันถ้วนหน้า
    #491
    0
  6. #490 souwanee (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 17:45
    แค่กวนผลไม้เองงงงงง เป็นจอมยุทธ์ไม่เหนื่อยหรอกเนอะ😄😄😄😄😄
    #490
    0
  7. #489 Swanc (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 16:47

    สนุก อ่านรวดเดียวมาถึงตอนนี้

    #489
    0
  8. #488 Pollo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 16:36

    อ่านรวดเดียวเลยจ้า มันดีมั่กมาก รอตอนต่อไปนะคะ

    #488
    0
  9. #484 150221 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 14:03
    สู้ๆนะ มีสงครามอีกเค้าจะได้รักกันตอนไหนละเนี่ย
    #484
    0
  10. #483 Ptttttch (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 13:58
    จะสู้ไปพร้อมนายหญิงงงง
    #483
    0
  11. #481 068981 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 13:25

    มาแล้วๆ งานนี้ผลไม้กวนก็มา

    #481
    0
  12. #480 QAkoizumi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 13:19
    น้องมังกรทั้ง 4 คนน่ารักน่าเอ็นดูยิ่ง
    #480
    0
  13. #479 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 13:18

    ขอบคุณค่ะ

    #479
    0
  14. #478 อัมพร (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 13:16

    ขอบคุณค่ะ

    #478
    0
  15. #477 Preen772 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 13:15
    เอาอีกๆๆๆๆๆๆๆ
    #477
    0