หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 ขนมปังกับนมนั้นแสนอร่อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,946
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,380 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

รุ่งเช้าวันใหม่มาเยือน หลิวในชื่อใหม่ว่าหลิวอี้เฟยก็หอบหิ้วขนมปังใส่ตะกร้าพร้อมกับนมในถังไม้ที่นางซื้อได้จากในร้านค้าในราคาหนึ่งเหรียญ มีผลแอปเปิ้ลอีกสี่ลูกที่เก็บเกี่ยวได้เมื่อคืนติดมาด้วย วันนี้นางจะไปพบท่านเหลียงซุนที่หมู่บ้านดอกไม้หอม นางอยากรู้ว่าครอบครัวของท่านเหลียงซุนจะชอบขนมปังกับนมหรือไม่

เมื่อมาถึงยังหน้าหมู่บ้านที่มีป้ายไม้เล็กๆเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกผู้มาเยือนว่าท่านได้มาถึงยังหมู่บ้านดอกไม้หอมแล้ว นางเดินหอบหิ้วตะกร้าใบโตกับถังใหญ่จนตัวเอียงเข้าไปในหมู่บ้าน ตอนนี้ยังเช้าอยู่มากแต่ชาวบ้านก็เริ่มออกมาใช้ชีวิตกันแล้ว นางแวะถามทางชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาจนรู้ที่ตั้งของบ้านท่านเหลียงซุนในที่สุด

“พี่สาวอี้เฟย! ท่านมาได้อย่างไรขอรับ” เด็กชายตัวน้อยเหลียงจื่อที่กำลังเล่นอยู่หน้าบ้านตะโกนก้องด้วยความยินดีที่ได้พบพี่สาวคนงามอีกครั้ง “เมื่อวานข้าได้กินไข่ไก่ของท่านด้วยขอรับ อร่อยยิ่งนัก ท่านพ่อท่านแม่แล้วก็พี่สาวก็ชอบขอรับ วันนี้ท่านพ่อยังคิดอยู่เลยว่าจะเข้าเมืองไปพบท่านอีกครั้งเพื่อซื้อไข่ไก่ ไม่คิดว่าท่านจะมาถึงที่นี่เลย ดีจริงๆ”

“เจ้าชอบก็ดีแล้ว วันนี้ข้ามาพบท่านเหลียงซุนน่ะเสี่ยวจื่อ บิดาของเจ้าอยู่ในบ้านหรือไม่”

“อยู่ขอรับ ข้าจะไปเรียกท่านพ่อให้เดี๋ยวนี้” เด็กน้อยหันหลังวิ่งตะโกนเข้าไปในบ้านจนนางอดจะหัวเราะด้วยความเอ็นดูไม่ได้ บ้านของท่านเหลียงซุนนั้นแม้จะไม่ใหญ่โตแต่ก็กว้างขวางน่าอยู่ ท่านผู้นี้คงมีเป็นคนสำคัญของหมู่บ้านนี้ไม่น้อย ด้วยเสียงเรียกอันเล็กแหลมของของเด็กชายตัวน้อย ไม่นานท่านเหลียงซุนก็เดินออกมาพบนาง

“ยินดีที่ได้พบอีกครั้งแม่นางหลิว เข้ามาก่อนๆ ภรรยาของข้ากำลังหุงหาอาหารอยู่เชียว” นางเดินตามเจ้าบ้านเข้าไปในบ้านด้วยความยินดี เมื่อเห็นว่านางหอบหิ้วของมาเต็มสองมือก็มีน้ำใจช่วยเหลือ เหลียงจื่อวิ่งไปบอกมารดาในครัวแล้วกลับมาพร้อมกับน้ำดื่มหนึ่งขัน “มาพบข้าถึงหมู่บ้านเช่นนี้ แม่นางมีเรื่องอันใดหรือ”

“เจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องรบกวนท่านเหลียงซุนให้ช่วยเหลือ แต่ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอันใดเจ้าค่ะ” นางยกตะกร้าขึ้นมาวางบนโต๊ะตรงหน้าสองพ่อลูกแล้วเปิดฝาออก ข้างในตะกร้านั้นอัดแน่นไปด้วยขนมปังสดใหม่หลายสิบก้อน จากนั้นก็ยกถังไม้ที่ด้านในมีนมสดๆบรรจุอยู่เกือบเต็ม “นี่เป็นขนมปังกับนมวัวสดๆเจ้าค่ะ ข้าว่าจะนำทั้งสองสิ่งนี้ออกไปขายคู่กันที่ตลาด ข้าจึงอยากให้ท่านกับครอบครัวได้ลองชิมดูก่อน หากอร่อยข้าจึงวางใจนำออกไปขายเจ้าค่ะ”

เหลียงซุนมองก้อนสีน้ำตาลตรงหน้าด้วยความสนใจ กลิ่นของมันหอมจนท้องของเขากับลูกชายส่งเสียงร้องออกมาไม่หยุด โดยเฉพาะเหลียงจื่อ ตอนนี้น้ำลายของเด็กน้อยแทบจะหยดออกจากมุมปากอยู่แล้ว กลิ่นของมันช่างยั่วยวนให้ลิ้มลองเหลือเกิน

“ขนมปังทานคู่กับนมนั้นเข้ากันมากเจ้าค่ะ กินขนมปังแล้วดื่มนมตามเข้าไป นับว่าเป็นมื้อเช้าที่ง่ายแต่อร่อย”

“กลิ่นมันช่างหอมยิ่งนัก ข้ากินได้หรือไม่ขอรับพี่สาวอี้เฟย”

“ได้สิเสี่ยวจื่อ ทั้งหมดนี่เป็นของเจ้ากับครอบครัว แต่นมนั้นต้องดื่มให้หมดภายในวันนี้เท่านั้นนะ มิเช่นนั้นมันจะเน่าเสีย ส่วนขนมปังนั้นหากทานไม่หมดก็สามารถเก็บไว้ได้สามวัน เจ้าลองดูสิเสี่ยวจื่อ ท่านเหลียงซุนก็ลองด้วยสิเจ้าคะ” เมื่อเห็นทั้งสองดูเคอะเขิน นางก็หยิบขนมปังใส่มือให้ พร้อมกับตักนมใส่แก้วไม้ใผ่ใบเล็กที่คว่ำอยู่บนจานให้ทั้งสองกินคู่กัน “นมนั้นผ่านกรรมวิธีที่ถูกต้องมาแล้ว ข้ารับรองได้ว่าปลอดภัยแน่นอนเจ้าค่ะ” โรงงานในมิติของนางนั้นไม่มีที่ติอยู่แล้ว

เหลียงจื่อประคองขนมปังไว้ในมืออย่างทะนุทะนอมราวกับมันเป็นทองคำล้ำค่า เสียงกลืนน้ำลายดังเสียจนนางหัวเราะอย่างขบขัน เด็กน้อยเอียงอายเล็กน้อยแล้วอ้าปากกัดขนมปังเข้าไปเต็มปาก เหลียงซุนเมื่อเห็นบุตรชายกัดขนมปังเข้าปากไปแล้วก็ทำตามบ้าง รสชาตินุ่มนวลและกลิ่นหอมของขนมปังอบอวลอยู่ในปาก ยิ่งเคี้ยวรสชาติของขนมปังก็ยิ่งออกมามากขึ้น จากนั้นหลิวอี้เฟยก็ส่งแก้วนมให้ทั้งคู่จิบตามเข้าไป สองพ่อลูกก็ไม่มีผู้ใดปริปากพูดคุยกับนางอีกเลยเพราะมัวแต่กัดขนมปังเข้าปากแล้วยกนมดื่มตามเข้าไปอยู่อย่างนั้นไม่รู้เบื่อ

“อร่อยหรือไม่เสี่ยวจื่อ”

“รสชาติสุดจะบรรยายขอรับ มันอร่อยจนข้าคิดว่าไม่มีสิ่งใดเทียบเจ้านี่ได้อีกแล้ว”

“เป็นเช่นที่จื่อเอ๋อร์พูดขอรับ มันอร่อยยิ่งนัก หากแม่นางจะขายก็คงขายดีมากเป็นแน่ แต่ว่านมนี่แม่นางจะขายมันอย่างไรขอรับ หากจะขายเป็นถังไม้เช่นนี้คงจะหนักมาก”

“ที่ข้ามาพบท่านเหลียงซุนก็ด้วยเหตุนี้เจ้าค่ะ ข้าอยากได้แก้วไม้ไผ่ขนาดสักหนึ่งข้อศอกเจ้าค่ะ” ช่วยไม่ได้ ก็นางไม่รู้หน่วยวัดโบร่ำโบราณนี่นา ก่อนออกมาก็ลืมถามหลิวน้อยไปเสียสนิท “ไม้ที่ใช้ต้องเป็นไม้ไผ่แก่หรือแห้งแล้วเท่านั้น ด้านนอกและด้านในของไม้ไผ่ต้องเอาผิวด้านนอกออกแล้วขัดให้เรียบ จากนั้นเอาไปล้างทำความสะอาดแล้วก็ตากลมตากแดดให้แห้งสนิทก็เป็นอันใช้ได้เจ้าค่ะ ที่นี่มีป่าไผ่อยู่บ้างหรือไม่เจ้าคะ หากมีผู้ใดรับจ้างทำข้าจะจ่ายค่าจ้างให้เจ้าค่ะ”

“หมู่บ้านนี้มีป่าไผ่อยู่ด้านหลังขอรับ ลึกขึ้นไปบนเขาก็มีป่าไผ่อยู่มาก หากแม่นางหลิวต้องการข้าจะเป็นคนทำให้เอง แต่หากต้องการจำนวนมากคงต้องให้ชาวบ้านคนอื่นมาช่วยด้วย แม่นางต้องการสักกี่อัน”

“ข้าต้องการสักห้าสิบอันก่อนเจ้าค่ะ วันพรุ่งข้าจะลองขายนมกับขนมปังชุดแรกดูก่อน หากขายได้ดีก็มาสั่งเพิ่ม วันนี้ข้าจะอยู่ช่วยท่านเหลียงชุนทำเองเจ้าค่ะ ช่วยกันจะได้เสร็จเร็วๆ”

“ข้าก็จะช่วยด้วยขอรับพี่สาวอี้เฟย ข้าตัดต้นไม้เก่งมากๆ” 

“งั้นหรือ เช่นนั้นข้าคงต้องรบกวนเจ้าด้วยอีกแรงแล้วล่ะเสี่ยวจื่อ” 

“เจ้าหยุดกินแล้วไปเรียกมารดากับพี่สาวของเจ้ามาก่อนเถิดจื่อเอ๋อร์ ให้พวกนางได้ลิ้มลองขนมปังกับนมด้วยกัน” เด็กชายรับคำของบิดาแล้ววิ่งออกไปยังห้องครัวด้านหลังเพื่อเรียกมารดากับพี่สาวที่กำลังช่วยกับทำมื้อเช้า

“ท่านเหลียงซุนคิดค่าทำแก้วพวกนั้นเท่าไหร่เจ้าคะ ข้าเองก็ยังมีเงินไม่มาก หากจะขอติดไว้ก่อน...”

“แม่นางหลิวอย่าได้คิดเรื่องเงินเลย ข้ายินดีช่วย เมื่อวานนี้ที่แม่นางให้มายี่สิบอีแปะข้าก็ยังคิดว่ามากเกินไป ทั้งวันนี้ยังนำขนมปังกับนมมาให้พวกข้ามากมาย ทำแก้วเพียงไม่กี่สิบอันข้าทำให้แม่นางหลิวได้ อ่าว มากันแล้วหรือ มานั่งก่อนสิ นี่ภรรยาของข้า จางเย่ และบุตรสาว เหลียงฮวา ขอรับ ส่วนนี่แม่นางหลิวที่ข้าได้ช่วยเหลือเมื่อวานนี้” เมื่อแนะนำภรรยาและบุตรสาวให้หลิวอี้เฟยได้รู้จักแล้ว เหลียงชุนก็หันมาแนะนำนางบ้าง ”วันนี้แม่นางหลิวนำขนมปังกับนมมาให้ได้ลองชิม  วันพรุ่งแม่นางหลิวจะนำมันไปขาย พวกเจ้าก็ลองกินดูเถิด คิดเห็นเช่นไรก็บอกแม่นางหลิวไปตามตรง”

“กลิ่นหอมยิ่งนักเจ้าค่ะท่านพี่ ขอบคุณแม่นางหลิว”

“ท่านเหลียงชุนมีจิตใจที่ดีช่วยเหลือข้า ของเล็กน้อยเช่นนี้จะนับเป็นอะไรได้ ฮูหยินอย่าได้เกรงใจเจ้าค่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นฮูหยินเหลียงก็หยิบขนมปังส่งให้บุตรสาวก่อนจะหยิบของตนเอง เสี่ยวจื่อทำหน้าที่ชี้แนะวิธีการกินให้มารดากับพี่สาวเป็นอย่างดี ยืดอกเสียจนน่าขัน “รสชาติเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ ถูกปากหรือไม่”

“อร่อยมากเจ้าค่ะ ขนมปังนี่ทั้งนุ่มทั้งหอม ทั้งยังหวานละมุนลิ้น พอทานคู่กับนมที่ทั้งหอมและมันก็ยิ่งอร่อยเจ้าค่ะ หากแม่นางหลิวนำไปขายจะต้องขายได้ดีมากแน่นอน ขนมปังนี่ทั้งแปลกใหม่และแสนอร่อย ผู้ใดก็ต้องอยากลิ้มลอง”

“ได้ยินเช่นนี้ข้าก็เบาใจ ยังคิดอยู่เลยเจ้าค่ะว่ากลัวจะขายไม่ได้ วันนี้จึงนำมาให้ท่านเหลียงชุนและพวกท่านได้ลองชิมกันก่อน ขอบคุณพวกท่านมากเจ้าค่ะ จริงสิ ข้านำผลผิงกั่ว(แอปเปิ้ล)มาด้วยเจ้าค่ะ ข้าเห็นมันลูกโตน่าทานจึงนำมาให้พวกท่านด้วย ลองชิมดูสิเจ้าคะ ข้าคิดว่ามันคงจะหวานกรอบอร่อยไม่น้อย” มันอร่อยมากเลยต่างหาก ผิงกั่วจากโลกไหนก็ไม่สู้ผิงกั่วในมิติของนางไปได้หรอก เพราะนางกินมาแล้วไม่ต่ำกว่าห้าลูก 

หลิวอี้เฟยยิ้มแย้มอย่างดีใจที่เห็นทุกคนในครอบครัวเหลียงทานทุกอย่างที่นางเอามาด้วยความเอร็ดอร่อย จนมื้อเช้าที่ฮูหยินเหลียงกับบุตรสาวทำไว้นั้นต้องยกเก็บไว้รับประทานในมื้อกลางวันแทน เมื่อทุกคนอื่มหนำ ท่านเหลียงชุนก็พาครอบครัวและนางขึ้นไปบนเขาหลังหมู่บ้านเพื่อตัดต้นไผ่ที่แห้งตายแล้ว เพราะไม่มีคนนำมันไปใช้ประโยชน์นางจึงได้ไม้ไผ่แห้งคุณภาพดีและต้นใหญ่มาโดยง่าย 

ท่านเหลียงชุนตัดเป็นท่อนตามจำนวนและขนาดที่นางต้องการโดยไม่เหน็ดเหนื่อย ไม่นานก็ได้ครบ จากนั้นครอบครัวเหลียงก็ช่วยกับแบกตะกร้าไม้ที่บรรจุท่อนไม้ไผ่ไว้จนเต็มขึ้นหลังแล้วชักชวนนางเดินกลับไปยังหมู่บ้านอีกครั้ง

“ป่าที่นี่อุดมสมบูรณ์มากเลยนะเจ้าคะ กลิ่นต้นไม้ดอกไม้หอมฟุ้งไปหมด”

“เพราะชาวบ้านไม่ค่อยเข้าป่ากันขอรับ บุรุษส่วนใหญ่ต่างก็เข้าไปรับจ้างทำงานในตัวเมืองเจียงซุนกันหมด เหลือก็เพียงแต่สตรีที่คอยทำงานบ้านงานเรือนเท่านั้น หากเป็นฤดูเพาะปลูกบุรุษถึงจะอยู่ช่วยทำไร่ทำนา หมดฤดูก็เข้าเมืองไปทำงานรับจ้างเช่นเดิม การเข้าป่าหาสมุนไพรหรือของป่าไปขายนั้นพวกเขามองว่าไม่คุ้มค่าทั้งยังได้เงินน้อย”

“ใช่เจ้าค่ะแม่นางหลิว จะมีก็แต่ท่านพี่ที่คอยเข้าป่าหาสมุนไพรเข้าไปขายให้ร้านรับซื้อสมุนไพรในตัวเมือง พอให้ได้มีเงินจับจ่ายใช้สอย ถึงจะไม่มากมายอะไรแต่ก็ทำให้พวกเราได้อยู่กันพร้อมหน้าเจ้าค่ะ”

“ข้าก็ชอบที่ท่านพ่อท่านแม่แล้วก็พี่ใหญ่อยู่กับข้าทุกวันขอรับ” เจ้าเด็กน้อยเหลียงจื่อช่างพูดช่างจา เสียงเจื้อยแจ้วนั้นช่างมีเรื่องให้พูดไม่หยุด ต่างกับผู้เป็นพี่สาวที่เรียบร้อยพูดน้อยอ่อนหวาน ฮูหยินเหลียงช่างเลี้ยงนางมาได้ดียิ่งนัก หากนางได้ออกเรือนไปก็คงจะเป็นยอดภรรยาที่ดีเป็นแน่ 

เมื่อมาถึงบ้านของเหลียงชุน ทั้งหมดก็นำไม้ไผ่ออกจากตะกร้าแล้วช่วยกันคนละไม้คนละมือในการเอาผิวด้านนอกและด้านในของมันออก เว้นแต่เสี่ยวจื่อที่ยังเด็ก นางจึงให้ช่วยล้างแก้วไม้ไผ่ที่ทำเสร็จแล้วและเอาไปตาก นี่หากมีกระดาษทรายคงจะดีกว่านี้มาก แต่ที่ทำได้ในตอนนี้ก็นับว่าดีมากแล้วเช่นกัน 

“ออกมาดูดีมากเลยเจ้าค่ะท่านเหลียงชุน ฮูหยิน” ท่านเหลียงชุนนั้นฝีมือดีมาก บวกกับประสบการณ์ที่ทำของใช้ภายในบ้านเอง นางจึงได้แก้วไม้ไผ่ขนาดใหญที่เรียบเนียนสวยงาม ทั้งมีหูหิ้วที่ทำจากไม้ไผ่ให้หยิบจับได้ง่ายอีกด้วย

“หากแห้งแล้วข้าไปส่งแม่นางหลิวเองนะขอรับ จะกลับไปเองกลัวว่าจะลำบากมากเกินไป”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านเหลียงชุน”

“งานเสร็จแล้วก็พักทานข้าวกลางวันกันก่อนเถิดเจ้าค่ะท่านพี่ แม่นางหลิว ข้าไปอุ่นอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว” กองทัพต้องเดินด้วยท้อง นางกินข้าวด้วยความเอร็ดอร่อย แม้รสชาติจะจืดสนิทก็ตาม คนยุคสมัยนี้เขาเน้นดึงรสชาติจากวัตถุดิบไม่เน้นปรุงแต่งอะไรมาก แม้จะไม่อร่อยมากมายแต่ก็อิ่มเอมใจ อย่างน้อยวันนี้นางก็ได้มิตรที่ดีที่ช่วยเหลือนางด้วยความเต็มใจ ก่อนกลับนางจึงมอบเงินให้ครอบครัวเหลียงอีกยี่สิบอีแปะเพื่อเป็นค่าจ้างและแทนคำขอบคุณ

“พวกข้ารับไว้ไม่ได้หรอกแม่นางหลิว”

“หากไม่รับไว้ข้าคงไม่กล้ามาขอให้พวกท่านช่วยอีกแล้วล่ะเจ้าค่ะ ไหนจะค่าเดินทางไปส่งข้าที่ตัวเมืองเจียงซุนอีก รับไว้เถอะนะเจ้าคะ ให้ข้าได้ตอบแทนพวกท่านบ้าง” หากมีมากกว่านี้นางก็อยากให้มากกว่านี้เช่นกัน สองสามีภรรยาอิดออดไม่ยอมรับ นางจึงยัดเงินใส่มือเหลียงจื่อน้อยแทน เด็กน้อยรู้ความยิ้มแป้นรับเงินไว้แต่โดยดี

เหลียงชุนพร้อมด้วยบุตรสาวและบุตรชายตามมาส่งนางถึงโรงเตี๊ยมที่นางเช่าไว้ จากนั้นก็แยกกลับไป ก่อนกลับก็เห็นว่าจะหาเหลียงฮวาไปซื้อของใช้ที่ตลาดด้วย เงินยี่สิบอีแปะที่นางให้ไปคงทำให้ครอบครัวเหลียงมีกินมีใช้ไม่ขัดสนอยู่บ้าง หากพรุ่งนี้นางขายของได้เยอะนางจะจ้างพวกเขาทำแก้วไม้ไผ่ให้อีกมาก 

เราจะจ่ำรวยไปด้วยกัน ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

เมื่อกลับเข้าห้องพักเรียบร้อยแล้ว นางก็เข้ามิติในทันทีโดยไม่รีรอ หลิวน้อยนั้นทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี เก็บเกี่ยวทุกอย่างในมิติเข้าคลังให้นางโดยไม่มีตกหล่น เมื่อเปิดดูยุ้งฉางในระบบก็พบว่าในนั้นมีขนมปังอยู่ถึงสี่ร้อยชิ้น นมอีกสองร้อยถัง นายออกกจากมิติไปตั้งแต่ยามเหม่าจนถึงตอนนี้ยามเซิน ก็สิบชั่วโมงได้แล้ว เป็นกอบเป็นกำมากๆ

“เจ้าว่าข้าควรขายขนมกับนมพวกนี้ในราคาเท่าไหร่ดีหลิวน้อย ขนมปังสองก้อนกับนมหนึ่งแก้ว”

‘ชุดละยี่สิบอีแปะถือว่าไม่ถูกและไม่แพงจนเกินไปเจ้าค่ะนายหญิง’

“ดี เอาราคานี้แหละ มาดูสิว่านมหนึ่งถังจะแบ่งใส่แก้วไม้ไผ่พวกนี้ได้เท่าไหร่” นางนั่งตักนมด้วยแก้วที่มีหูจับด้านข้างด้วยตัวเองเพราะนางยังไม่มีเหรียญพอจะซื้อโรงงานแปรรูป อาศัยเงินที่ได้จากการอัพเลเวลก็ได้เพียงเลเวลละหนึ่งร้อยเหรียญเท่านั้น หากนางซื้อโรงงานแปรรูปได้เมื่อไหร่นางคงได้นมที่บรรจุอยู่ในขวดอย่างสวยงาม “ว้าว หนึ่งถังแบ่งได้ถึงสิบแก้วใหญ่นี่พอดีเลย ถ้างั้นพรุ่งนี้ก็เอาออกไปขายเพียงห้าถังก็พอแล้ว”

‘นายหญิงเก่งมากเจ้าค่ะ’

“แน่นอนสิ ต่อให้ไม่มีเทคโนโลยีข้าก็เก่งได้ นี่ ข้าอยากอาบน้ำ ในนี้ไม่มีน้ำให้อาบหรือไง”

‘มีบ่อน้ำอยู่ด้านข้างของบ้านใกล้ๆยุ้งฉางเจ้าค่ะ นางหญิงสามารถตักมันขึ้นมาอาบได้ ผ้าเช็ดตัวและชุดใหม่นั้นข้าจะเตรียมไว้ให้ในห้องนอนเจ้าค่ะ’ ได้ยินเช่นนั้นนางก็ลุกไปชะโงกดูบ่อน้ำเล็กๆนั่นทันที น้ำไม่ได้ลึกมากแต่ก็ลึก

“เอาล่ะ อาบน้ำเข้านอนเตรียมตัวเป็นแม่ค้าสุดสวยในวันพรุ่งนี้กันเถอะ!” ต้องสวยและรวยมากด้วยนะ ฮ่าๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.38K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2098 fsn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 09:26

    ชอบอันนี้ #เราจะร่ำรวยไปด้วยกัน เพี้ยงๆๆๆๆ ต้องทำซินะ ภาวนาอย่างเดียวไม่ได้แน่

    #2,098
    0
  2. #2081 Wassna09chokugku (@Wassna09chokugku) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 10:01
    มันดูไม่สมเหตุสมผลเลยน่ะค่ะ
    #2,081
    0
  3. #2045 PliCe (@pornpruksa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 21:19
    นางเอกที่เรียนวิทย์คอมมาน่าจะรู้นะคะว่า เราสามารถคำนวณได้ว่านมหนึ่งถังจะใส่แก้วได้กี่แก้วโดยไม่ต้องทดลองตักนมจากถังใส่ทีละแก้ว
    #2,045
    0
  4. #2000 Caveir (@u710) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 12:31
    อ่านแล้วเก็บไปฝันเฉยเลยว่าตัวเองอยู่ในฟาร์ม555
    #2,000
    0
  5. #1935 Blue-sky (@icehamham) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 06:12
    การตั้งราคา ไม่สมเหตุสมผล กับนิสัยนางเอกมายุคนี้ ขัดแย้งกัน จริงๆพึ่งเจอครอบครัวเหลียง ให้ครั้งละ 20 อีแปะ ถือว่ามากนะ ตอนนั่งเกวียนมาส่ง
    #1,935
    0
  6. วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 15:33

    บางอย่างมันก็ดูขัดๆนะคะ แต่เนื้อเรื่องน่าสนใจดีแล้วค่ะ

    ปล.เรื่องที่ขัดๆก็ตามคอมเมนท์อื่นๆเลยจ้า

    #1,908
    0
  7. #1847 P-PIM_INDY (@pimmy_mydarling) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 01:02
    คือบ้านนั้นไม่มีใครสงสัยเลยเหรอว่านางเอกไปเอานมเป็นถังกับพวกข้าวของมายังไงในเมื่อนางตัวเปล่าพักโรงเตี๊ยม55555 โอ้ยย
    ไหนจะของที่ผลิตได้แบบGM คือมันดีสำหรับนางนะ แต่ถ้าทำนานๆไปมันดูน่าสงสัย ไม่สมเหตุสมผลไปหน่อย ถ้ามองจากมุมคนปกติ คือแบบบ้านไม่มี โรงงานจริงๆไม่มีแต่มีของขายทุกวัน? รอดูต่อๆไปว่าจะมีอะไรมาอธิบายการกระทำพวกนี้ของนางมั้ย

    นิยายมันสนุกนะแต่ติดตรงนี้แหละที่มำให้แอบขมวดคิ้วตลอด มองข้ามไม่ได้อ่ะ5555
    #1,847
    0
  8. #1253 แขนลีบหมดแรง (@572539) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 15:34
    เราว่าค่าที่พักโรงเตี๊ยมต่อคืนถูกไปนะคะ ถ้าเปรียบก็เหมือนเช่าคืน ขายไข่ไก่ 5 ฟองก็เช่าได้แล้ว เซตขนมปัง2กับนม1 ราคา 20 อีแปะ ถ้ามีคนมาซื้อชุดหนึ่งยังได้เงินเยอะกว่าเปิดโรงเตี๊ยมอีกค่ะ อย่างน้อย(ค่าที่พักโรงเตี๊ยมต่อคืนควรมากกว่า10 อีแปะหน่อยอะค่ะ
    #1,253
    0
  9. #1189 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 19:27
    นางควรมีร้านขายของ
    #1,189
    0
  10. #1163 522 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 01:59

    ไม่คิดจะหาซื้อบ้านอยู่เหรอเช้่าโรงเตี่ยมอยู่เปลืองนะ คืนละ 2 อีแป่ะ 1 เดือน 60 อีแป่ะ จะไม่ไหวเอา ทางที่ดีหาบ้านเป็นของตัวเองเห่อะ เวลาทำรัยก็อยู่ในบ้านของตัวเองน่ะ อิอิ

    #1,163
    0
  11. #1065 Clione (@nrhpee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 23:41
    เราขอนอกเรื่องนิดนึงนะ
    อันนี้ขอแนะนำนะคะ

    นางเอกเป็นสาวสมัยใหม่ใช่ม่ะ ทะลุมิติมาเนอะ แต่การที่คิดว่า พูดน้อยเรียบร้อยอ่อนหวาน ออกเรือนไป ต้องเป็นยอดภรรยาที่ดี อันนี้คือย้อนแย้งมาก เป็นตรรกะไดโนเสาร์ แอบคิดว่านี้เป็นนิยาย2020แล้ว จะปลูกฝังความคิดใหม่ๆลงไป น่าจะดีกว่ารึเปล่า

    เนื้อเรื่องสนุกมากค่ะ
    #1,065
    2
    • #1065-1 apii. (@Apitha_Mee) (จากตอนที่ 3)
      23 มิถุนายน 2563 / 10:00
      อ่านแล้วรู้สึกติดๆตรงนี้เหมือนกันเลยค่ะ
      #1065-1
    • #1065-2 ❤ยัยแว่น💖 (@0616282503) (จากตอนที่ 3)
      23 มิถุนายน 2563 / 12:11
      จริง!!
      #1065-2
  12. #810 1988yongsi (@1988yongsi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 13:35
    น้องควรมีบ้านเป็นของตัวเองชักหลัง
    #810
    0
  13. #471 bensansonninja (@bensansonninja) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 22:01
    เราว่าชุดละ20 นี่ค่อนข้างแพงนะ ถ้าเทียบกับราคาไข่ ซื้อไข่ได้50ฟองเลย
    #471
    3
    • #471-2 Poonchanit (@poonchanit) (จากตอนที่ 3)
      8 มิถุนายน 2563 / 22:03
      ถ้าค่าโรงเตี้ยมถูกๆ 2 อีแปะ แสดงว่าเมืองนั้นน่าจะเป็นเมืองเล็กๆ เงิน 20 อีแปะน่าจะถือว่าแพงมาก คนจะมีกำลังซื้อเหรอ
      #471-2
    • #471-3 แขนลีบหมดแรง (@572539) (จากตอนที่ 3)
      26 มิถุนายน 2563 / 15:36
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ ถ้าจะให้มันสมเหตุสมผลควรเพิ่มค่าพักโรงเตี๊ยมต่อคืน หรือไม่ก็ลดราคาขนมปังกับนม เพราะไม่ใช่ที่เมืองหลวงด้วย เแนเมืองเล็ก ๆ
      #471-3
  14. #470 K@NomJeeB (@salapaona) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:20
    สนุกดีค่ะ หลิวคนขี้งก รวยๆๆๆ
    #470
    0
  15. #57 LovelyWonbin (@LovelyWonbin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 19:25
    น้องน่าจะซื้อที่ บ้านแถวๆหมู่บ้านนะจะได้เหมือนว่าปลูกข้าว เลี้ยงไก่เอง แถมมีเพื่อนบ้านดีๆ
    #57
    0
  16. #30 150221 (@150221) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 08:47
    สนุกมีความสุขในการอ่านมากๆค่ะไรท์
    #30
    0
  17. #6 nuchbooncherd (@nuchbooncherd) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 20:49

    สนุกมาก อ่านแล้วไม่เครียด

    ขอบคุณไรท์นะคะ
    #6
    0
  18. #3 ข้าวห่าง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 15:35

    55555รวยๆๆๆๆๆ

    #3
    0
  19. #2 Noong_kul (@Noong_kul) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 13:22
    รอค่า จะดูความร่ำรวยน้องไปพร้อมๆกัน
    #2
    0