หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 20 อย่ามายุ่ง!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,380 ครั้ง
    22 พ.ค. 63

ภายในวัดหลวนซานเนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่มาขอพร หลิวอี้เฟยมาพร้อมครอบครัวเหลียง ท่านหวงหย่งกับหวงไป๋ และสองพี่น้องตระกูลจิว ทั้งเก้าคนต่างแยกย้ายกันไปยังจุดต่างๆของวัดเพื่อกราบไหว้ขอพรหรือไหว้บรรพบุรุษก็ว่ากันไป หลิวอี้เฟยแยกตัวไปหยุดยืนตรงหน้ารูปปั้นหนึ่งที่ไม่คุ้นตาแต่กลับมีคนกราบไหว้อยู่จำนวนมาก โดยเฉพาะหญิงสาว

“ไหว้ตรงนี้ก็แล้วกัน” นางทรุดตัวลงนั่งแล้วยกมือพนมขึ้นกลางอก จากนั้นก็เริ่มกราบไหว้บรรพบุรุษในแบบของตนเอง “ขอให้บรรพบุรุษของข้าทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง ข้าอยู่ที่นี่สบายดีถึงดีมาก และสามารถช่วยเหลือผู้คนได้มากมายเลย ไม่รู้จะมีโอกาสกลับไปหรือเปล่า แต่หากไม่ได้กลับไปก็ไม่เดือดร้อนอะไร ขอให้ทุกคนทุกท่านเวียนว่ายตายเกิดอย่าได้กังวลเรื่องข้าอีกเลย สาธุ” จบด้วยการเอามือสองข้างขึ้นตบหัวเบาๆเป็นการเสริมสิริมงคล

หวงหย่งมองหลิวอี้เฟยด้วยความแปลกใจ นางกำลังขอพรต่อหน้าเทพผู้ให้พรเรื่องการแต่งงานและคู่ครอง หรือว่านางอยากจะแต่งงานอีกครั้ง แค่คิดใบหน้าก็มืดครึ้มขึ้นมาทันที กายสูงใหญ่อุ้มบุตรชายก้าวเร็วๆเข้าไปหานางอย่างรวดเร็วแต่หลิวอี้เฟยที่กราบไหว้เสร็จแล้วก็ลุกขึ้นมาเช่นกัน เขาจึงไม่ทันได้ยินว่านางขอพรอะไรกับเทพองค์นั้นกันแน่

“กราบไหว้บรรพบุรุษเสร็จแล้วหรือท่านหวงหย่ง มาขอพรตรงนี้ด้วยสิ ชาวบ้านบอกว่าศักดิ์สิทธิ์มากเลยนะ”

“เจ้าขอพรอะไร”

“ข้าหรือ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ขอตามที่ชาวบ้านเขาขอนั่นแหละ เอ๊ะ ตรงนั้นมีเครื่องรางด้วย ข้าจะไปดู” หวงหย่งกัดฟันแน่นด้วยความโมโหแต่ก็เดินตามนางไปไม่ให้คลาดสายตา โดยไม่รู้เลยว่าตนเองได้ทำให้ชาวบ้านที่ขอพรอยู่ตรงนั้นเกือบแข็งตายด้วยความหนาวเหน็บ “อันนี้สวยจัง ท่านป้าขายเครื่องรางเหล่านี้หรือเจ้าคะ” หญิงชราคนขายพยักหน้าแล้วบอกแก่นางว่าทุกชิ้นนั้นล้วนผ่านการทำพิธีมาแล้ว นางจึงหยิบมาหนึ่งชิ้นแล้วจ่ายเงินในทันที

หวงหย่งที่เห็นว่านางหยิบเครื่องรางชิ้นใดไปก็มองตาแทบถลน นี่ขอจากเทพตรงนั้นยังไม่พอนางยังจะมาซื้อเครื่องรางคู่ครองไปอีกอย่างนั้นหรือ! จิวฟงกับจิวซาต้องรีบเข้าไปขวางนายท่านของตนเองเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังโมโหจนแทบขาดสติ สตรีผู้นั้นช่างไม่รู้อะไรเลยจริงๆ

ฝ่ายหลิวอี้เฟยนั้นกำลังเพลิดเพลินกับการช้อปปิ้งเครื่องรางโดยไม่สนใจว่าพวกมันเอาไว้เสริมเรื่องอะไร แต่ซื้อเพราะมันสวยและน่าสะสมก็เท่านั้น รู้ตัวอีกทีก็มีเครื่องรางอยู่ในมือเป็นสิบชิ้นและทุกชิ้นล้วนเสริมเรื่องคู่ครอง ความรัก เสน่ห์และบุตร อีกทั้งยังมียันต์คุ้มภัยที่นางไปยื้อแย่งกับชาวบ้านเมื่อตอนท่านเจ้าอาวาสแจกมาได้หนึ่งชิ้น

“เดินทางมาไกลเลยนะแม่นาง” หลิวอี้เฟยที่กำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศภายในวัดสะดุ้งตัวโยนเมื่อจู่ๆก็มีเสียงที่ไม่คุ้นดังขึ้นใกล้ๆ นางก้าวถอยหลังจนเกือบจะล้มแต่ก็ยังทรงตัวได้ “ขออภัยที่ทำให้แม่นางตกใจ”

“ท่านเป็นใคร แล้วรู้จักข้าหรือ”

“ข้าเป็นใครนั้นไม่สำคัญ ข้าอยากจะมาเตือนแม่นางสักหนึ่งอย่าง” หลิวอี้เฟยก้าวถอยหลังเมื่อชายผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น “แม่นาง...เคราะห์ใหญ่ของชาวบ้านทุกคนไม่ว่าจะแคว้นใดกำลังใกล้เข้ามาแล้ว ภาระของแม่นางใหญ่หลวงยิ่งนัก ข้าเพียงอยากมาเตือนแม่นางเพื่อให้เตรียมตัวเอาไว้เท่านั้น...แม่นางจะเชื่อหรือไม่ก็สุดแล้วแต่แม่นางเถิด”

“ท่านรู้ว่าข้ามาจากที่ไหนใช่หรือไม่เจ้าคะ ถึงได้รู้ว่าข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด” ชายคนนั้นเพียงแต่ยิ้มให้นางแล้วเดินจากไปและหายไปท่ามกลางฝูงชน ไม่ว่านางจะมองหาเท่าไหร่ก็ไม่พบแม้แต่เงา “หรือว่าเขาจะรู้เรื่องเราจริงๆ”

ค่ำคืนนั้นหลิวอี้เฟยเข้ามิติไปด้วยความว้าวุ่นใจ คำว่าใกล้เข้ามาแล้วที่ชายผู้นั้นพูดทำให้นางตื่นตระหนกไม่น้อย แม้อาหารที่เก็บไว้ในยุ้งฉางจะมีมากมายแต่นางไม่รู้ว่ามันจะมากพอที่จะช่วยเหลือชาวบ้านทุกคนในทุกแคว้นได้หรือเปล่า อีกอย่าง...หากมันเกิดขึ้นช่วงฤดูหนาวที่ชาวบ้านกำลังอดอยากคงไม่ใช่เรื่องที่นางจะรับมือได้ง่ายๆแน่

“หลิวน้อย วันนี้ข้าได้พบชายผู้หนึ่งที่วัด เขาบอกข้าว่าเคราะห์ใหญ่ใกล้จะมาถึงแล้ว...เป็นความจริงหรือไม่”

‘เป็นความจริงเจ้าค่ะ ตอนนี้หลายแคว้นต่างก็ตรึงกำลังที่ชายแดนของแคว้นตนเองกันแล้ว จุดกำเนินสงครามนั้นมาจากแคว้นตงไห่...แคว้นที่นายหญิงอยู่ในตอนนี้ ข้าน้อยเคยบอกนายหญิงไปแล้วว่าฮ่องเต้ที่ปกครองแคว้นอยู่ในตอนนี้นั้นอ่อนแอและหูเบายิ่งนัก อีกทั้งยังเชื่อใจขุนนางกังฉินจนไร้ซึ่งอำนาจ ถูกชักจูงจมูกราวกับสุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น แคว้นตงไห่นั้นไม่ได้มีกำลังทหารมากมายพอที่จะสู้รบกับแคว้นอื่นๆได้หรอกเจ้าค่ะ นี่เป็นแผนของขุนนางชั่วผู้หนึ่งที่ร่วมมือกับแคว้นอื่นเพื่อยึดแคว้นตงไห่ นางหญิงต้องระวังตัวให้มากๆนะเจ้าคะ’

“หากเกิดสงครามชาวบ้านคงไม่มีแม้แผ่นดินจะอยู่ เป็นถึงผู้ครองแผ่นดินแต่กลับโง่เขลายิ่งนัก ข้าต้องรีบปลูกข้าวกับอาหารอื่นๆเพิ่มให้มากขึ้น หิมะก็ยังไม่ละลายกว่าจะเพาะปลูกบนที่ดินที่ข้าซื้อไว้ก็ต้องรออีกหลายเดือน”

‘สงครามแต่ละครั้งกินเวลานานหลายปี แม้ทหารของแคว้นตงไห่จะมีอยู่ไม่มากเท่าแคว้นอื่นแต่พวกเขาก็ไม่ได้อ่อนแอ อีกทั้งแม่ทัพนายกองต่างก็เป็นผู้ที่มีความสามารถและแข็งแกร่ง พวกเขาคงจะต้านทานกองทัพจากแคว้นอื่นได้นานสักระยะ ในปีหน้านี้นายหญิงจะยังเพาะปลูกได้เจ้าค่ะ แต่ที่ดินเพียงห้าสิบหมู่คงกระจายอาหารได้ไม่มากนัก’

ด้วยคำแนะนำของหลิวน้อยและความวิตกส่วนตัว ค่ำคืนนั้นนางจึงใช้เวลาทั้งหมดไปกับการเข้าเหมืองเพื่อขุดทองและเอาทองออกไปขายที่ร้านเดิมในตอนเช้า เถ้าแก่ที่เห็นลูกค้าประจำมาขายทองอีกครั้งก็ยิ้มแย้มยินดีเป็นอย่างยิ่งเพราะทองที่เขารับซื้อไปนั้นล้วนทำราคาได้ดีถึงดีมาก เขายังคิดอยู่เลยว่าอยากให้นางเอาทองมาขายให้อีก

นางขายทองไปถึงหนึ่งหมื่นก้อนและได้รับเหรียญทองมาสองแสนเหรียญ เพื่อความปลอดภัยของตัวนางเอง นางจึงบอกให้เถ้าแก่ปิดเรื่องของนางไว้เป็นความลับ และหากแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเถ้าแก่จะไม่ได้ทำการค้ากับนางอีกต่อไป เถ้าแก่เข้าใจดีและรับปากนางอย่างเป็นมั่นเหมาะ ด้วยทองที่นางเอามาขายทำให้เขาร่ำรวยขึ้นมากจากแต่ก่อน เขาจะกัดกินช่องทางการค้าของตนเองไปทำไมกัน และแม่นางผู้นั้นก็ดูไม่ใช่คนธรรมดาเลย จะมีผู้ใดที่ขนทองมากมายขนาดนี้มาโดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ หากไม่ใช่ยอดฝีมือก็คงมีความลับบางอย่างที่ไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้ได้อยู่เป็นแน่

หลิวอี้เฟยรีบกลับจวนทันทีหลังจากขายทองเสร็จ วันนี้นางจะให้ท่านเหลียงชุนไปซื้อที่ดินเพิ่มเพื่อเตรียมความพร้อมกับเคราะห์ใหญ่ที่กำลังจะมาถึง “แม่นางหลิวต้องการเพิ่มอีกสักกี่หมู่ขอรับ”

“ซื้อให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้เลยเจ้าค่ะ แล้วก็ข้าต้องการคนงานจำนวนมากด้วย ตอนนี้หิมะหยุดตกแล้วหากหิมะละลายข้าจะให้คนงานชุดแรกเข้าไปสร้างที่พักเอาไว้บนที่ดินของเรา เมื่อถึงฤดูเพาะปลูกข้าจะเอาต้นกล้าและเมล็ดพืชลงดินทันที รบกวนท่านเหลียงชุนจัดการให้ข้าหน่อยนะเจ้าคะ”

“แม่นางหลิวไม่ต้องกังวล ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย เพียงแต่คนมากมายนอกจากโรงค้าทาสแล้วข้าก็มองไม่เห็นว่าจะไปหาคนจากที่ไหนเลยขอรับ ที่อารามร้างก็มีแต่คนแก่อยู่เป็นจำนวนมาก พวกเขาเป็นแรงงานให้เราไม่ได้แน่”

“เช่นนั้นก็ซื้อทาสเอาก็ได้เจ้าค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าจะสิ้นเปลือง ข้าจำเป็นต้องปลูกข้าวและพืชอื่นๆให้มากที่สุด”

“บอกข้าได้หรือไม่ขอรับว่าเพราะเหตุใด”

“ตอนนี้ข้ายังไม่บอกไม่ได้เจ้าค่ะเพราะมันจะเป็นการสร้างความตื่นตระหนก แต่หากถึงเวลาข้าจะบอกพวกท่านแน่นอน รีบไปเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะไปดูที่หน้าประตูเมืองให้เอง” เหลียงชุนไม่ถามสิ่งใดอีกเพราะหากนางไม่บอกต่อให้ง้างปากเค้นเอาความจริงก็คงไม่ได้คำตอบอะไร หลิวอี้เฟยเห็นท่านเหลียงชุนออกจากจวนไปทำธุระให้นางแล้วก็ขึ้นรถม้าพร้อมกับเสี่ยวจิงออกไปยังประตูเมืองทันที “คนเหลือไม่มากแล้วนี่นา”

“ใช่เจ้าค่ะ ชาวบ้านส่วนมากเดินทางกลับบ้านของตนเองกันแล้ว ที่เหลืออยู่พวกนี้เป็นคนที่ไม่มีที่จะไปเจ้าค่ะ”

“ไม่มีที่จะไปงั้นหรือ หมายถึงพวกเขาไม่มีบ้านจะให้อยู่ใช่หรือไม่”

“ใช่เจ้าค่ะ ล้วนเป็นขอทานหรือไม่ก็พวกที่ขายบ้านขายที่ดินเพื่อเอาเงินมาเลี้ยงชีพ ท่านเจ้าเมืองกำลังจัดการที่ทางให้พวกเขาได้อยู่อาศัย รวมทั้งคนที่อยู่อารามร้างที่นางหญิงมักเอาอาหารไปแจกด้วยเจ้าค่ะ”

“ทำไมท่านเจ้าเมืองไม่ใช้พื้นที่อารามร้างตรงนั้นทำเป็นที่พักชั่วคราวให้พวกเขาเล่า รื้อซากปรักหักพังออกและทำความสะอาดสักหน่อยก็อยู่ได้แล้ว” ทหารที่อยู่บริเวณนั้นได้ยินต่างก็คิดว่าเป็นความคิดที่ไม่เลวเลย ทหารหัวหน้าผู้หนึ่งจึงรีบนำความเห็นของหลิวอี้เฟยไปแจ้งแก่ท่านเจ้าเมืองทันที “เอาอย่างนี้นะเสี่ยวจิง เจ้าไปดูแล้วถามพวกเขาว่าอยากจะมาทำงานกับข้าหรือไม่ เล่าให้พวกเขาฟังว่าข้าอยากได้คนงานมาทำงานที่ไร่ของข้า เลือกคนที่แข็งแรงสักหน่อยนะเพราะงานในไร่ที่ยังไม่แม้แต่จะปรับหน้าดินนั้นหนักหนาไม่น้อย”

“ได้เจ้าค่ะนายหญิง” เสี่ยวจิงนั้นรู้เรื่องที่นายหญิงของตนจะทำไม่น้อยไปกว่าท่านเหลียงชุน หลังจากติดตามเป็นสาวใช้ข้างกายของหลิวอี้เฟยนางนั้นถูกใช้ให้ไปทำงานแทนผู้เป็นนายอยู่บ่อยครั้งและทำงานหนักไม่ต่างจากท่านเหลียงชุนเลย สิ่งใดที่เหลียงชุนรู้เสี่ยวจิงก็รู้เช่นกัน นับว่านางได้รับความไว้วางใจจากหลิวอี้เฟยไม่น้อยเลย

“เจ้าอยากได้คนมากมายขนาดนั้นไปทำไม”

“มาเงียบๆอีกแล้วนะ! สักวันข้าจะเอาหัวกระแทะปากท่านให้แตกไปเลย! แล้วนี่มาทำไม ท่านไม่ยุ่งเรื่องจวนแล้วหรือท่านหวงหย่ง” ช่วงนี้นางเจอหน้าเขาบ่อยมาก บ่อยเกินไปจนเริ่มจะเหม็นขี้หน้าแล้ว ใบหน้าที่ไม่มีหนวดนั่นไม่ควรโผล่มาให้นางเห็นบ่อยๆเลยสักนิด มันรู้สึกแปลกๆ

“พวกข้าย้ายเข้าไปอยู่ในจวนแล้ว ไม่มีเรื่องให้ข้าต้องยุ่งยากอีก เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของข้า”

“ข้ามีที่ดินอยู่หลายหมู่และเพิ่งให้ท่านเหลียงชุนไปซื้อเพิ่มอีกจำนวนมาก ข้าจึงจำเป็นต้องการคนงานที่แข็งแรงมาทำงานให้ข้า ไร่ของข้าจะปลูกข้าวและพืชจำนวนมากในอนาคต หากไม่มีคนงานที่แข็งแรงข้าจะทำคนเดียวไหวได้อย่างไร ข้าต้องปลูกพืชหมุนเวียนระยะยาว ที่ดินของข้าจะต้องได้ผลผลิตให้มากเพียงพอที่จะแจกจ่ายให้ชาวบ้านทุกคน”

“เจ้ากำลังทำเรื่องเกินตัว ชาวบ้านพวกนั้นต่างก็มีมือมีเท้าไม่ต่างกัน ทำไมต้องเอาชีวิตพวกเขามาแบกไว้บนบ่าของเจ้าด้วย หากเจ้ายังเอาแต่ช่วยเหลือพวกเขาอยู่เช่นนี้ต่อไปพวกเขาก็คงจะเอาแต่พึ่งเจ้าไปตลอด”

“ข้าไม่ได้หมายความว่าข้าจะแจกให้พวกเขาตลอดสักหน่อย เอาเถิด อีกไม่นานท่านก็จะรู้เองว่าสิ่งที่ข้าทำมันช่วยคนได้มากมายขนาดไหน มันคงจะดีนะถ้าหากท่านจะช่วยข้าด้วย”

“นี่เจ้ากำลังขอร้องข้างั้นหรือ”

“เปล่า! ข้าเพียงพูดให้ท่านฟัง ก็อยู่ที่ท่านว่าจะอยากช่วยข้าหรือไม่ หากไม่ช่วยข้าก็ไม่เดือดร้อนอะไรอยู่แล้ว” หวงหย่งมองสตรีที่ลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้าอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อย จะตายหรืออย่างไรหากจะขอร้องให้เขาช่วย แต่ถึงไม่ขอเขาก็ช่วยนางอยู่แล้ว ก็ไม่รู้เมื่อไหร่เหมือนกันที่สายตาของเขาเอามองตามร่างบอบบางของนางอยู่เสมอไม่ว่านางจะทำสิ่งใด และรู้สึกวุ่นวายใจเมื่อนางหายไปจากสายตา เขาไม่ใช่คนโง่และรู้ตัวเองดีว่าที่กำลังเป็นอยู่นี่มันหมายความเช่นไร

“ที่ดินของแม่นางหลิวอยู่ตรงไหนหรือขอรับ”

“อยู่ติดกับแม่น้ำไม่ไกลจากตรงนี้เจ้าค่ะท่านจิวฟง ฝั่งตรงข้ามเป็นป่าไผ่ด้วยเจ้าค่ะ”

“ทำเลดีมากเลยนะขอรับ นายท่านให้ข้าไปช่วยแม่นางเสี่ยวจิงดีหรือไม่ขอรับ” หวงหย่งมองท่าทางกระตือรือรืนของจิวฟงแล้วก็อนุญาต ส่วนจิวซานั้นหากเขาไม่ได้รับคำสั่งเขาก็จะอยู่ข้างกายนายท่านไม่ยอมไปไหน อันตรายมีอยู่ทุกที่หากคนหนึ่งต้องไปทำภารกิจอีกคนต้องอยู่เพื่ออารักขานายท่านของพวกเขา เป็นเช่นนี้มานานแล้ว

“แม่นางหลิวขอรับ” หลิวอี้เฟยมองตามเสียงเรียกแล้วพบว่าเป็นบุตรชายของท่านเจ้าเมืองที่เพิ่งกลับจากเมืองหลวงเมื่อไม่กี่วันก่อน นางได้พบเขาครั้งหนึ่งเมื่อตอนเขาเข้ามาทักท่านท่านเจ้าเมือง แต่นางกับเขาไม่ได้ทักทายกัน “ท่านพ่อให้ข้ามาช่วยแจกอาหาร จริงสิ ข้าชื่อหมิงต้า ได้ยินท่านพ่อพูดถึงแม่นางหลิวทุกวัน ดีจริงที่ได้พบแม่นางหลิวที่นี่”

ไอ้หน้าเหม็นผู้นี้มันใครกัน!!

“ยินดีที่ได้พบเช่นกันเจ้าค่ะท่านหมิงต้า คราก่อนที่ได้พบไม่ได้ทักทายกันเลย ข้าเสียมารยาทแล้ว”

“แม่นางหลิวงานล้นมือไม่นับว่าเสียมารยาทหรอกขอรับ ได้พบกันอีกครั้งนับเป็นวาสนา”

วาสนากับมารดาเจ้าสิ!!

จิวฟงถึงกับตื่นตระหนกเมื่อนายท่านปลดปล่อยปราณออกมาจนเกือบจะแช่แข็งทุกคนบริเวณนั้นได้ เหล่าทหารต่างก็ถอยห่างออกไปเพราะกลัวจะรับความกดดันนี้ไม่ไหว หมิงต้าที่สนทนาอยู่กับหลิวอี้เฟยก็รับรู้ถึงปราณขั้นแปดของหวงหย่งได้เช่นกัน เขาจ้องมองจอมยุทธ์มากฝีมือที่ยืนอยู่ใกล้ๆกับหลิวอี้เฟยแต่ก็ไม่อาจทนมองได้นานเมื่อความอึดอัดเริ่มถาโถมเข้ามาจนแทบกระอักเลือด เขาเป็นผู้ฝึกตนที่มีปราณขั้นสี่เท่านั้น จะไปสู้ผู้มีปราณขั้นแปดได้อย่างไร

“อีกแล้วนะ! ท่านจะแช่แข็งทุกคนหรือยังไงกันท่านหวงหย่ง เก็บปราณของท่านไปเลยนะ” เขาสะบัดหน้าหนีนางอย่างโกรธเคือง นางช่างโง่งมที่ไม่รู้อะไรเลย เขาแสดงออกมากมายขนาดนี้แต่นางก็ยังไม่รู้ตัวเสียที! หวงไป๋ที่ยังอยู่ในอ้อมแขนของบิดามองคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างสงสัย เด็กน้อยรับรู้ความรู้สึกของบิดาได้ว่ากำลังไม่พอใจบางอย่างมากๆ เด็กน้อยจึงพยายามมองทุกคนว่าผู้ใดเป็นคนทำให้ท่านพ่อต้องไม่สบายใจ เมื่อเห็นว่ามีคนไม่คุ้นหน้ายืนคุยอยู่กับพี่สาวอี้เฟยอย่างยิ้มแย้มเด็กน้อยก็พอจะรู้แล้วว่าบิดาไม่พอใจผู้ใด หวงไป๋ดิ้นลงจากอ้อมแขนของบิดาและทำให้สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง

ปึก ปึกปึก

“เสี่ยวไป๋! ทำอะไรน่ะ ไปตีท่านหมิงต้าทำไมกัน เป็นเด็กไม่ดีเลยนะ” เมื่อโดนพี่สาวที่แสนใจดีดุเด็กน้อยจึงร้องไห้ออกมาจนตาแดง กายเล็กสะอื้นจนตัวโยนน้ำตาไหลเป็นสาย นิ้วป้อมๆชี้ไปที่ชายแปลกหน้าอย่างไม่พอใจ

“ฮึก อย่ามายุ่ง! อย่ามายุ่งกับท่านแม่ของข้านะ! นี่ท่านแม่ขอไป๋เอ๋อร์นะ ฮือ”

หึหึ ทำดีมากลูกรัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.38K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2128 BALTASA (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 02:33
    555 ขี้ตู่เก่ง
    #2,128
    0
  2. #2108 fsn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 14:14

    โห วาจานี้ ท่านพ่อรักท่านพ่อหลงแน่นอน ว่าแต่พ่อลูกเนี้ยทำไร ไม่ปรึกษาเจ้าตัวเลยนะเจ้าคะ

    #2,108
    0
  3. #2089 Naruedee27 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 10:18
    ไป่เอ๋อร์ฉลาดมากเลยลูก 55
    #2,089
    0
  4. #2032 จิยู (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 11:57
    555555 นี่แอบนิสัยเปมือนคุณพ่อนะ. มาจองจับเอาดื้อๆเลย. ชอบๆโตขึ้นต้องเป็นหนุ่มร้อนแรงแน่
    #2,032
    0
  5. #2018 Caveir (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 01:58
    ทำดีมากลูก555
    #2,018
    0
  6. #1977 chanchan123 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 09:54
    ไป๋เอ๋อร์ทำดีมากลูก 555+
    #1,977
    0
  7. #1941 พี่เต็ง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 11:53

    ไป๋เอ๋อร์

    #1,941
    0
  8. #1931 150221 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 20:18
    งานดีนะเสี่ยวไป๋ลูกรัก หลังๆบทเสี่ยวไป๋น้อยไปหน่อย ตอนพิเศษขอเสี่ยวไป๋ช่วยเลี้ยงน้องเยอะๆหน่อยนะ
    #1,931
    0
  9. #1695 pop_zaza (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 22:22
    ไป๋เอ๋อทำดีมากลูก555
    #1,695
    0
  10. #1688 TonMuay (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 20:16
    อินเนอร์มาเต็ม ไป๋เอ๋อ
    #1,688
    0
  11. #1519 tt0021t2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 13:56
    ''ท่านแม่ของไป่เอ๋อ'' เด็กน้อย มุขนี้เจ้าทำได้ Impact กระแทกใจพี่มากกกกก!!!

    5555+
    #1,519
    0
  12. #1504 oum101 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 05:03
    ท่านแม่อะไรไม่ใช่ เด็กน้อยขี้มโนเอ้ย
    #1,504
    0
  13. #1207 El Dorado Bz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 22:34
    น้องไป๋ใจเย็นลูก
    #1,207
    0
  14. #1185 Moo.chompoo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 18:06
    5555ว่ะร้ายกาจทั้งพ่อทั้งลูก
    #1,185
    0
  15. #1110 pa kae (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 20:13

    ไป๋เอ๋อร์เรียกท่านแม่เลยเหรอ!!!

    #1,110
    0
  16. #966 0824614948 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 03:13
    พ่อนี้แผนร้ายจริงๆ
    #966
    0
  17. #821 namsai557 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 14:54
    แค่กๆๆๆ
    #821
    0
  18. #739 Empty_Mind (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 18:06

    พ่อสอนแน่ๆ..
    #739
    0
  19. #654 adell1715 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 06:55
    ขำออกเสียงเลยตอนนี้ ไป๋เออร์สุดยอดไปเลยย คิกคิก
    #654
    0
  20. #652 Airika_Catcha (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 02:54
    ท่านแม่ 555 ไป๋เอ๋อร์เอ๊ย
    #652
    0
  21. #338 tigerdog (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 20:34
    ขี้ตู่กันเห็นๆ 5555
    #338
    0
  22. #291 zombar (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 12:34
    ดีเลยลูกรัก 5555
    #291
    0
  23. #268 Velevty (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 02:44

    เด๋วก่อนน้องๆเสี่ยวไป๋ ขนมต่างๆน่าจะอดกินทั้งคู่55
    #268
    0
  24. #267 water05 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 00:17
    อ้าวซะงั้น ทำไมทำงี้ล่ะเสี่ยวไป๋
    #267
    0
  25. #266 aee (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 00:04

    เสี่ยวไป๋ช่างรู้ใจท่านพ่อยิ่งนัก

    #266
    1
    • #266-1 Nattiya Bursnachaitavee(จากตอนที่ 20)
      7 มิถุนายน 2563 / 09:59
      ไป๋เออร์เด็กดี พยามยามกันผู้อื่นไว้นะอย่าให้เขามาแย่งแม่ของไปเออร์ไปได้นะ ถ้าไม่ช่วยพ่อหนูจะไม่มีแม่แน่ๆเลย.
      #266-1
  26. #240 amirah apple (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 13:32
    ใครเสี้ยมสอนไป๋น้อยของป้ากัน เด็กน้อยขนาดมีมารยาได้อย่างไร อิหนวด แกใช่มั้ย แกแน่ๆ
    #240
    1
    • #240-1 Patlamo(จากตอนที่ 20)
      16 มิถุนายน 2563 / 15:03
      55555555 ใช่แน่!!! ตาลุง!!!
      #240-1