หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 ขายไข่นั้นยากจะร่ำรวย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,533 ครั้ง
    15 พ.ค. 63

“เอ่อ คือ...” กำลังสติแตกโว้ย!

“ว่าอย่างไร แม่นางจะไปที่ใดหรือ แม่นางไม่ต้องกลัวข้าหรอก ข้าอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านดอกไม้หอม ไม่ไกลจากป่านี้เท่าใดนัก ข้ากำลังไปยังตัวเมืองเจียงซุน” เธอมองชายหน้าบากตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว ตัวใหญ่อย่างกับยักษ์แถมยังมีแผลใหญ่ๆเต็มตัวเต็มหน้าไปหมดจะมาบอกให้เธอไม่กลัวได้หรือ เป็นคนดีจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ ทางที่ดีเธอควรจะกลับเข้ามิติแล้วถามหลิวสองให้รู้เรื่อง “แม่นางเป็นแม่ค้าขายไข่หรือ กำลังจะไปขายไข่ใช่หรือไม่” จริงสิ ไข่! เธอเหลือบมองกองแผงไข่ที่ตั้งซ้อนกันอยู่รอบๆตัวเธอแล้วก็ได้สติขึ้นมาว่าต้องเอาไข่ไปขาย แต่จะให้ไปขายที่ไหน ที่นี่ที่ไหนก็ไม่รู้!

“คือ ที่นี่ที่ไหน”

“เมืองเจียงซุนอย่างไรเล่า แม่นางคงไม่ใช่คนแถวนี้กระมังถึงได้ไม่รู้ทิศทาง มาเถิด ข้าจะพาแม่นางไปยังตัวเมืองเจียงซุน แม่นางจะได้เอาไข่ไปขายที่ตลาดได้” เธอมองอย่างชั่งใจแต่จะหนีไปที่ไหนก็ไม่ได้ เขาเองถ้าจะทำอะไรเธอก็คงไม่พูดพล่ามยืดยาวขนาดนี้หรอก เสี่ยงดูก็ได้ ถ้าจวนตัวก็หนีเข้ามิติก็สิ้นเรื่อง

“ขอบคุณ เอ่อ แต่...ไม่มีเงินจ่ายค่ารถนะ ยังขายไข่ไม่ได้ รอขายไข่ได้แล้วจะจ่ายให้”

“ข้าไม่ได้ต้องการเงินทองหรอกแม่นาง ข้าเห็นแม่นางยืนอยู่ผู้เดียวลำพังจึงคิดช่วยเหลือเท่านั้น มาเถิดข้าจะช่วยขนของขึ้นรถม้า ไข่พวกนี้ลูกโตยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นไข่ที่ใดลูกโตขนาดนี้มาก่อนเลย แม่นางเลี้ยงไก่ได้ดียิ่ง” ดีสิ เร่งปลูกข้าวทั้งวันทั้งคืนเพื่อเลี้ยงพวกมันขนาดนั้น

“หากชอบจะเอาไปสักแผงก็ได้ ตอบแทนที่ช่วย” 

“โอ้ เช่นนั้นก็ขอบคุณแม่นาง ภรรยาและบุตรสาวบุตรชายทั้งสองของข้าต้องดีใจมากที่ได้กินไข่ที่ลูกใหญ่เช่นนี้” เธอกับชายแปลกหน้าที่แนะนำตัวกับเธอทีหลังว่าชื่อเหลียงชุนช่วยกันขนแผงไข่ขึ้นรถม้าจนหมด เธอมาเห็นว่ามีเด็กผู้ชายตัวเล็กอายุคงราวๆหกขวบนอนหลับอยู่ภายในรถด้วย ก็ปล่อยให้ระแวงอยู่ตั้งนาน เห็นแบบนั้นเธอก็สบายใจขึ้นอีกนิด

เหลียงชุนบอกว่าใช้เวลาเดินทางไปยังตัวเมืองเจียงซุนนั้นราวหนึ่งครึ่งยาม คงต้องไปถามหลิวสองดูอีกทีว่าหนึ่งชั่วยามมันกี่ชั่วโมงกี่นาที เพราะเธอโง่ประวัติศาสตร์มาก ยิ่งโบราณหลายร้อยปีอย่าได้คิดว่าเธอจะจดจำ และเธอก็คร้านจะสนใจว่าหลุดมาอยู่ในยุคไหน ตั้งสติได้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว และเพราะความปราณีของหลิวสองหรืออะไรก็ไม่รู้ เครื่องแต่งกายของเธอถึงได้กลมกลืนกับพวกเขาขนาดนี้ 

“แม่นางมีนามว่าอะไรหรือ”

“หลิว...หลิวอี้เฟย” เอาชื่อของนักแสดงที่ตัวเองชื่นชอบนี่แหละ ให้คิดชื่อเพราะๆตอนนี้ไม่ออกหรอก 

นั่งรถม้าจนปวดก้นไปหมดในที่สุดก็ถึงที่หมาย รถม้าวิ่งผ่านประตูเมืองเข้าไปยังตัวเมืองเจียงซุนอย่างราบรื่น แม้จะเหลียงชุนจะต้องเสียค่าผ่านเข้าเมืองให้เธอด้วยถึงสี่อีแปะและบอกว่าเธอเป็นน้องสาวที่เข้ามาขายไข่ในตลาด ด้วยความช่วยเหลือของสองพ่อลูกเหลียงชุนกับเหลียงจื่อ เธอจึงหาที่ว่างในตลาดเหมาะๆในการขายไข่ได้

“ข้ามีเรื่องต้องไปทำก่อน แม่นางขายไข่อยู่ตรงนี้แล้วข้าจะกลับมารับแม่นางอีกครั้ง เหลียงจื่ออย่าดื้อกับแม่นางหลิวเข้าใจหรือไม่ พ่อไปไม่นานจะรีบกลับมา” เด็กน้อยที่ตัดสินใจอยู่ช่วยนางขายไข่พยักหน้ารับแต่โดยดี เหลียงชุนฝากฝังลูกชายไว้กับเธอจนวางใจแล้วก็ปลีกตัวไปทำธุระและจะกลับมารับเธอและลูกชายอีกครั้งเพื่อกลับไปยังหมู่บ้านดอกไม้หอมเมื่อเธอเอ่ยปากว่าไม่มีที่อยู่ ด้วยความสงสารหรืออะไรก็ไม่รู้เขาจึงเอ่ยปากให้เธอไปพักอยู่กับพวกเขาก่อนค่อยคิดหาหนทางต่อไป ก็เธอดันไปกุเรื่องว่าเป็นหม้ายผัวตายโดนแม่สามีถีบหัวส่งจึงได้หนีออกมาขายไข่คนเดียวประทังชีพ

จะทำยังไงได้เล่า จะให้บอกว่ามาจากอนาคตอีกหลายร้อยปีใครจะไปเชื่อ แล้วเธอก็ต้องเอาตัวรอดในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ใช่ตั้งใจจะหลอกลวงคนอื่นเสียหน่อย ถ้าเธอร่ำรวยจากการขายไข่เมื่อไหร่เธอย่อมไม่ลืมบุญคุณที่พวกเขาช่วยเหลือเธอแน่นอน แต่ถ้าวันนี้ขายได้เยอะเธอก็คงหาที่พักในเมืองนี่แหละจะได้ไม่ลำบากเวลากลับเข้ามิติ

เธอตั้งแพงไข่ไว้บนพื้นดินเปล่าๆโดยไม่มีอะไรปูรอง ตั้งให้เป็นระเบียบแล้วตะโกนเรียกลูกค้าในทันที เหลียงชุนบอกว่าคนที่นี่เขาขายไข่ไก่ห้าลูกแค่สองอีแปะเท่านั้น ซึ่งร้อยอีแปะเท่ากับหนึ่งเหรียญเงิน ร้อยเหรียญเงินเท่ากับหนึ่งเหรียญทอง และเธอต้องการแต่เหรียญทองเท่านั้น ขายไข่หมดทุกแผงน่าจะได้หลายเหรียญอยู่เหมือนกัน

“เร่เข้ามาจ้า ไข่ไก่ลูกโตๆไข่แดงแน่นๆอยู่ทางนี้จ้า” ด้วยเสียงเล็กแหลมดังของเธอทำให้หญิงสาวชาวบ้านที่กำลังจับจ่ายซื้อของกันอยู่หันมาให้ความสนใจ เด็กชายเหลียงจื่อเองก็ช่วยเธอตะโกนเรียกลูกค้าเช่นกัน ไม่นานก็มีคนเดินเข้ามาเมียงมองดูกันเป็นกลุ่มเพราะไข่ของเธอนั้นใหญ่จริงๆ

“ไข่ลูกใหญ่จริงๆด้วย เจ้าขายอย่างไรเล่าแม่นาง”

“ห้าฟองสองอีแปะเจ้าค่ะ” ได้ยินเช่นนั้นทุกคนต่างก็รุมล้อมขอซื้อกันคนละสิบยี่สิบลูก โชคดีที่พวกเขามีตะกร้ามาด้วยไม่เช่นนั้นเธอคงไม่รู้จะเอาไข่ใส่อะไรให้พวกเขากลับบ้าน “ไม่ต้องแย่งกันนะเจ้าคะ ได้ทุกคนเจ้าค่ะ ไข่ข้าเยอะมากๆ” เหลียงชุนบอกว่าเธอควรจะปรับเปลี่ยนวิธีการพูดเสียใหม่ เธอเองก็เห็นด้วย เข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตามสิ

ยืนขายไข่ด้วยความสนุกสนานกับเหลียงจื่ออยู่ไม่นานไข่สามร้อยฟองก็หมดลง เธอได้เงินทั้งหมดหนึ่งเหรียญเงินกับยี่สิบอีแปะ นับว่าน้อยถึงน้อยมาก เมื่อเหลียงชุนมารับเธอจึงเอาเงินให้เขาไปยี่สิบอีแปะสำหรับความช่วยเหลือในวันนี้ และให้เป็นค่าจ้างเหลียงจื่ออีกห้าอีแปะที่ช่วยเธอขายไข่วันนี้ เด็กชายยิ้มแป้นกุมเงินเอาไว้แน่นเพราะกลัวหาย 

“ขอบคุณท่านเหลียงชุนมากเจ้าค่ะที่ช่วยเหลือข้าในวันนี้ ข้าจะไม่ลืมบุญคุณเลยเจ้าค่ะ เจ้าด้วยนะเสี่ยวจื่อ”

“แม่นางหลิวอย่าได้เกรงใจ แต่แม่นางจะไม่กลับไปพักที่บ้านของข้าจริงๆหรือ แม้วันนี้แม่นางจะขายไข่ได้จนหมดแต่ก็ได้เงินไม่มากนัก หากต้องนอนโรงเตี๊ยมเสียหลายวันข้าเกรงว่ามันจะไม่ค่อยดีนัก บ้านของข้าแม้จะไม่ใหญ่โตเทียบเท่าจวนใหญ่ในเมืองแต่ก็กว้างขวางพอให้แม่นางหลับนอนได้ไม่ลำบาก” มันก็จริง แต่ถ้าพรุ่งนี้เธอจะขายไข่อีกเธอจะเอาไข่ออกมาได้ยังไงเล่า พวกเขาต้องสงสัยแน่ว่าเธอเอาไข่มาจากไหนในเมื่อไม่ได้ออกไปไหน

“ขอบคุณสำหรับน้ำใจจริงๆเจ้าค่ะ แต่ข้าว่าจะไปหาไข่มาขายอีกในวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ ข้าจะนอนแต่ในโรงเตี๊ยมราคาถูกคงจะไม่สิ้นเปลืองมากนัก ท่านเหลียงชุนอย่าได้กังวล” เมื่อเธอยืนยังเช่นนั้นเหลียงชุนจึงยอมกลับไปยังหมู่บ้านดอกไม้หอมแต่โดยดี คล้อยหลังสองพ่อลูกเธอก็เดินหาโรงเตี๊ยมราคาถูกๆสำหรับอาศัยหลับนอนในค่ำคืนนี้

“คืนละสองอีแปะขอรับแม่นาง”

“ข้าจะอยู่สามคืน นี่เงินเจ้าค่ะ” โรงเตี๊ยมที่เธอหาได้นั่นเก่าและทรุดโทรมมากแล้วแต่ก็ยังคนเข้าพักไม่ขาดเพราะราคานั้นแสนถูก เธอไม่ได้สนใจว่าใครจะไปใครจะมา เธอมาที่นี่แค่เพราะต้องขายไข่เท่านั้น เข้ามิติแล้วออกมาอีกทีอาจจะได้กลับไปยังห้องพักราคาถูกของเธอก็เป็นได้ เมื่อเข้าห้องได้แล้วเธอก็ลงกลอนล็อคไว้แล้วแตะที่ดอกโบตั๋นบนฝ่ามือเพื่อเรียกหน้าจอโฮโลแกรมออกมาแล้วล็อคอินเข้าระบบเพื่อเข้าไปยังมิติทันที 

‘ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะนายหญิง ขายไข่ได้ราบรื่นดีหรือไม่เจ้าคะ’

“นี่มันเรื่องอะไรกัน เธอส่งฉันไปที่ไหนหลิวน้อย! รู้ไหมว่าฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง ถ้าไม่มีสองพ่อลูกนั่นโผล่มาแล้วฉันจะทำยังไง บอกฉันมาให้ละเอียดเดี๋ยวนี้ ทุกอย่างอย่าได้ตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียว!” 

‘โลกที่นายหญิงได้ไปอยู่นั้นเป็นอดีตหลายร้อยปีที่กำลังได้รับการพัฒนา แต่ในยุคนี้นั้นเจ้าเหนือหัวอ่อนแอไร้ความสามารถที่จะดูแลประชาชน เข้ากับขุนนางกังฉินจนไม่เหลืออำนาจในมือ เข่นฆ่าทหารที่ช่วยเหลือพระองค์เพื่อขึ้นเป็นฮ่องเต้จนหมดสิ้น ก่อสงครามไว้ว่างเว้น ทำลายทุกย่อมหญ้าจนประชาชนเดือดร้อน ประชาชนทั้งยากจนและไร้ที่พึ่ง นายหญิงคือผู้ที่ถูกเลือกให้ทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี้ นายหญิงต้องช่วยเหลือประชาชนในแผ่นดินให้อยู่รอดให้จงได้เจ้าค่ะ’

“ฉันเนี้ยนะ! ฉันจะไปช่วยอะไรได้ แค่ตัวเองยังเอาไม่รอดเลยนะ แล้วไหนจะเรื่องโปรเจคจบที่ยังค้างคาอยู่อีก”

‘ตอนนี้นายหญิงอาจจะยังช่วยเหลือผู้ใดไม่ได้ แต่ในภายหน้านั้นนายหญิงจะช่วยเหลือพวกเขาได้แน่นอนเจ้าค่ะ แล้วก็...นายหญิงไม่จำเป็นต้องทำโปรเจคจบแล้วเจ้าค่ะ เพราะตัวตนของนายหญิงในโลกใบเดิมนั้นเลือนหายไร้ตัวตนไปแล้ว ทุกคนที่รู้จักนายหญิงจะลืมเลือนนายหญิง ทุกอย่างจะหายไปราวกับนายหญิงไม่เคยมีตัวตนอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะ’

“อะไรนะ! แล้วทำไมต้องเป็นฉัน! แล้วเคยถามฉันไหมว่าฉันอยากจะมาอยู่ที่นี่อยากจะรับหน้าที่อันยิ่งใหญ่อะไรนั่นหรือเปล่า ทำไม! บอกฉันมาสิ ทำไมต้องเป็นฉัน!”

‘เหตุผลว่าทำไมต้องเป็นนายหญิงนั้นข้าน้อยเองก็ไม่อาจล่วงรู้ แต่หากนายหญิงไม่ได้มาอยู่ที่นี่ เช่นไรไม่นานนายหญิงก็ต้องสิ้นใจก่อนวัยอันควรอยู่ดีเจ้าค่ะ นายหญิงอาจจะไม่ทราบ แต่ร่างกายของนายหญิงที่ไม่ได้พักผ่อนติดต่อกันยาวนานอยู่บ่อยๆนั้นทรุดโทรมลงอย่างมาก อีกทั้งโรคประจำตัวที่นายหญิงไม่ทราบและไม่คิดจะไปตรวจสุขภาพก็กำลังทำลายร่างกายภายในของนายหญิงอย่างช้าๆ นี่เป็นโอกาสที่ดีที่นายหญิงจะได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำนะเจ้าคะ’

“มันขนาดนั้นเลยหรือ”

‘ไม่ดีหรือเจ้าคะ ที่ผ่านมาชีวิตนายหญิงล้วนแต่อยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ใช้เทคโนโลยีในการดำเนินชีวิตเสียเป็นส่วนใหญ่ หากแต่ชีวิตใหม่นี้นายหญิงจะได้อยู่กับความเป็นดั้งเดิมและธรรมชาติที่ไม่ถูกทำลายเช่นในโลกเก่าที่นายหญิงเคยอยู่ ได้ทำในสิ่งที่ไม่เคย ได้เรียนรู้ประวัติศาสตร์ที่ไม่เคยรู้ นายหญิงไม่อยากลองดูหรือเจ้าคะ’

“โน้มน้าวเก่งจังเลยนะ!” ไม่อยากจะยอมรับหรอกแต่เริ่มคล้อยตามแล้ว “เอาเถอะ ฉันเองก็ไม่ได้เหลือใครแล้ว เสียดายก็แต่ไม่ได้ลาเพื่อนๆแค่นั้น ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องหาเงินให้ได้เยอะๆสินะ เพราะลำพังแค่ขายไข่คงไม่ทำให้รวยขึ้นมาจนช่วยเหลือใครได้หรอก ไหนดูสิ มีอะไรให้ซื้อมาทำเงินได้บ้าง” 

เมื่อทำอะไรไม่ได้แล้วก็ไม่จำเป็นต้องคร่ำครวญ สู้ใช้ชีวิตต่อไปให้ดีกว่าเดิมดีกว่า และสิ่งที่จะทำให้ชีวิตดีขึ้นก็คือเงิน ยิ่งรวยผู้คนก็จะยิ่งสรรเสริญ เป็นเรื่องปกติสำหรับผู้คนโบราณแบบนี้ เธอเปิดดูในคลังแล้วพบว่าไข่ไก่ที่หลิวน้อยเก็บระหว่างเธอไม่อยู่นั้นมีมากถึงห้าร้อยฟองแล้ว แต่เธอจะไม่เอาไปขายทั้งหมด เธอจะเอามาแปรรูปเป็นอย่างอื่นตามแต่ว่าจะมีอะไรให้ซื้อในระบบ และสิ่งที่เธอกำลังสนใจนั่นก็คือ โรงงานขนมปัง 

“ต้องใช้ข้าวกับไข่ ดีเลย! เอาขนมปังออกไปขายดีกว่า คนคงยังไม่รู้จักขนมปังหรอกมั้ง ใช่ไหมหลิวน้อย”

‘เจ้าค่ะ ในยุคนี้นั้นยังไม่มีขนมปังเช่นนี้วางขาย หากจะมีก็คงมาจากเรือสินค้าของคนต่างเมืองที่นำมาขาย’

“ดี ฉันจะขายขนมปังแล้วก็นมสดกินคู่กัน แต่ก่อนขายฉันต้องหาลูกมือช่วยขายก่อน เธอ เอ้ย ไหนๆก็ไหนๆแล้ว พูดให้ชินแบบคนที่นั่นไปเลยแล้วกันเนาะหลิวน้อย หากข้าออกจากมิติครานี้เจ้าส่งข้าไปยังทางเข้าหมู่บ้านดอกไม้หอมได้หรือไม่ ข้าจะไปพบท่านเหลียงชุนเสียหน่อย เผื่อว่าเขาจะหาคนมาช่วยขายได้” ระหว่างคุยกับหลิวน้อยมือก็ได้กดซื้อโรงงานขนมปังมาสองหลังในราคาหลังละหนึ่งร้อยเหรียญรวมเป็นสองร้อยเหรียญ คอกวัวพร้อมวัวอีกสิบตัวในราคาสองร้อยเหรียญ วัวตัวละสิบเหรียญ

‘ข้าน้อยสามารถพานายหญิงไปยังที่หมายตามที่นายหญิงต้องการได้เจ้าค่ะ’

“ดีเลย! ข้าสามารถเข้าออกมิติได้ทุกเมื่อเลยใช่หรือไม่ ไม่ว่าข้าจะอยากเดินทางไปที่ใดเจ้าก็สามารถส่งข้าไปยังที่นั่นได้โดยไม่ต้องจ่ายเหรียญหรือว่ามีเงื่อนไขอื่นๆเลยใช่หรือไม่”

‘เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ’ แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่ครั้งแรกที่ออกไปเล่า! ‘ก็นายหญิงไม่ได้ถามข้าน้อยนี่เจ้าคะ’

“นี่อ่านความคิดได้ด้วยหรือ!”

‘เจ้าค่ะ ข้าน้อยได้ยินทุกอย่างที่นายหญิงคิดหรือพูด แต่ข้าน้อยก็เอาไปบอกผู้ใดไม่ได้อยู่แล้วนี่เจ้าคะ นายหญิงไม่จำเป็นต้องกังวลในเรื่องนี้เจ้าค่ะ’ นางเลิกสนใจเจ้าหลิวน้อยแล้วเลือกทำเลเหมาะๆในการตั้งโรงงานขนมปังกับคอกวัว ดีมากที่มูลของสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยทั้งหลายที่เลี้ยงนั้นไม่มีกลิ่น นอกจากจะไม่มีกลิ่นแล้วก็ไม่มีมูลสัตว์ด้วย ดีมากๆ คิดว่าต้องนอนดมกลิ่นขี้หมูขี้ไก่เสียแล้ว 

“ข้าว่าข้าเพิ่มเล้าไก่อีกหนึ่งเล้าดีกว่า จะได้ทำขนมปังได้เยอะๆ” กดซื้อเล้าไก่พร้อมไก่สิบตัวมาอย่างรวดเร็ว วางไว้ข้างๆกันอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นก็หันมาสนใจแปลงปลูกข้าวที่เหล่าคนแคระน้อยกำลังรดน้ำพรวนดินกันอย่างแข็งขัน นางเพิ่มแปลงลงไปอีกสองแปลงสำหรับปลูกข้าวเพิ่ม เพราะทำขนมปังนั้นต้องใช้ข้าวในจำนวนที่มากกว่าไข่ ตอนนี้ยุ้งฉางนั้นขนาดใหญ่พอที่จะเก็บของได้อีกมากโดยไม่ต้องอัพเกรดไปอีกนาน

ขนมปังใช้เวลาทำถึงสามสิบนาทีหรือสองเค่อ จำนวนที่ทำได้ต่อครั้งนั้นเพียงห้าชิ้นเท่านั้น หากต้องการให้ได้มากกว่านั้นก็ต้องกดซื้อจำนวนขนมปังเพิ่ม ซึ่งมันสามารถทำได้ถึงสิบชิ้นในเวลาเพียงแค่สองเค่อเท่านั้น 

ก็ซื้อสิ!

ซื้อให้หมด ต้องรวย ท่องเอาไว้ ต้องรวยๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.533K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2141 okitasouimoe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 20:42

    ตามน้องเชียงมา

    #2,141
    1
  2. #2138 MadameCozy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 01:05
    ทำไมอ่านแล้วนึกถึง hay day เลยอ่ะ
    #2,138
    0
  3. #2097 fsn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 09:26

    ชอบไอเดีย เรื่องการใช้เวลาหน้าคอมกับเรื่องธรรมชาติมากๆ ค่ะ เพิ่งได้ลองเข้ามาอ่าน

    #2,097
    0
  4. #2075 F.B.rainbows (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 09:57

    อย่าเพิ่งปิดตอนนะคะ

    กำลังไล่อ่านอยู่ค่ะ

    กราบบบบ
    #2,075
    0
  5. #2059 Oiljang89 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 09:51
    ทำไมต้องบอกว่าเป็นแม่ม่ายไม่เข้าใจคนสมัยก่อนบางคนก็ดูถูกแม่ม้ายนะ
    #2,059
    0
  6. #2044 56pranee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 15:02

    เล่นเกมสวนนี่อยู่เหมือนกันจินตนาการว่าสวนบ้านในฝันเวลาอึกอักกับชุมชนกรุงเทพก็แวบเข้ามิตินี้เช่นกัน
    #2,044
    0
  7. #1949 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 22:31
    แบบเกมเลย
    #1,949
    0
  8. #1907 น่าตาดี_บ่คือไผ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 12:33

    อ่านเพลินๆดีค่าา

    #1,907
    0
  9. #1280 หลงหนี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 22:15

    หลิวเอ้ยยย เจ้ามี 1000 เหรียญ เจ้าซื้อทั้งเล้าไก่ ไก่ แปลงปลูกข้าว ขยายยุ้งฉาง คอกวัว วัว โรงงานขนมปัง และคาดว่าต้องซื้อเมล็ดพันธ์ข้าวอีกที่เอามาปลูก ถามจริง 1000 เหรียญ พอเหรอเนี่ย??? 5555

    #1,280
    2
    • #1280-1 น่าตาดี_บ่คือไผ(จากตอนที่ 2)
      12 กรกฎาคม 2563 / 12:32
      เค้าคิดว่าเงินข้างนอกน่าจะนำเข้าระบบได้นะ
      #1280-1
    • #1280-2 annoy (จากตอนที่ 2)
      9 ตุลาคม 2563 / 16:43
      เงินข้างนอกเติมเข้าเกมได้แต่เงินเกมนำออกข้างนอกไม่ได้
      #1280-2
  10. #1217 my-hedgehog (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 00:45
    ให้feelเเบบเล่น hay day เราชอบ
    #1,217
    0
  11. #1187 El Dorado Bz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 19:14
    ต้องแบบนี้ ชีวิตชิลๆที่ต่างโลก
    #1,187
    0
  12. #1143 Xialyu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 14:30
    ใช่ต้องรวยอิอิ
    #1,143
    0
  13. #1138 threeoclock (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 13:53
    ตัดหนทางกลับโลกเดิมเรียบร้อย😂
    #1,138
    0
  14. #1131 Mimee-Mookky (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 10:32
    เนื้อเรื่องน่าสนุกค่ะ แต่คำพูดติงต๊องไปนิด ดูเด็กมากอ่ะ นางอายุเท่าไหร่คะ นิสัยเหมือนเด็กอายุ12ปีเลย
    #1,131
    0
  15. #1123 aungyeon1523 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 00:05
    ดีอ่ะ ชอบแนวนี้ แต่เปลี่ยนพลอตบ้าง อ่านแล้วอยากโหลดเกมมาเล่นเลย
    #1,123
    0
  16. #956 Mameaw555 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 17:27
    หล่อนมีพันเหรียญ หล่อนซื้อขนาดนี้หล่อนเอาเงินมาจากไหน..กดเติมเพชรได้ไหมน่ะ
    #956
    0
  17. #934 Noonong Cheeceza (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 23:24
    เงินจะหมดแล้วไหมมม ซื้อเก่ง
    #934
    0
  18. #781 kikijajakiki (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 16:02
    555 ต้องรวย แต่ตอนนี้ดูจนจัง
    #781
    0
  19. #677 RAINNAI❀ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 01:59
    ไข่ไก่5ฟองราคาเท่านอนโรงแรม1คืนหรอคะ
    #677
    2
    • #677-1 RAINNAI❀(จากตอนที่ 2)
      11 มิถุนายน 2563 / 02:00

      เป็นโรงเตี๊ยมที่ถูกจริงๆอย่างว่า
      #677-1
    • #677-2 kikijajakiki(จากตอนที่ 2)
      14 มิถุนายน 2563 / 16:03
      แบบคนห่วยสุดๆ แบบซุกหัวนอน แต่นึกไม่ออกเหมือนกัน สมมติไข่ 5 ฟอง 20 บาท โรงเตี๊ยมก็คือคืนละ 20 บาท 555
      #677-2
  20. #674 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 20:47
    ซื้อของเยอะจัง คิดก่อนซื้อสักนิด
    #674
    0
  21. #671 bowbowlovetomtom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 17:09
    ฮ่าๆๆสโลแกนสินะต้องรวย
    #671
    0
  22. #615 Poonchanit (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 21:57
    จะขายขนมปัง แล้วกลุ่มเป้าหมายจะซื้อมั้ย
    #615
    0
  23. #383 kteelee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 23:07
    เอิ่มสงสัยว่านางไม่ต้องกินอาหารใช่ไหมหรืออย่างไร..ไม่เห็นบอกว่ากินอยู่อย่างไรเลย?
    #383
    0
  24. #261 minggg- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 22:11
    น้องเป็นเซลล์ให้ใช้ชีวิตที่นี่สินะ
    #261
    0
  25. #252 kitty (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 15:56

    สงสัยเรื่องเหรียญในเกมกับเหรียญที่ขายของได้ข้างนอก คือขายของได้ข้างนอกเกมแล้วมาซื้อของในเกมงั้นเหรอ แล้วไม่บอกอัตราแลกเปลี่ยนเงินในเกมกับนอกเกมไว้สักหน่อยเหรอไรท์

    #252
    0