หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 18 ความลับถูกเปิดเผย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,280 ครั้ง
    20 พ.ค. 63

"ท่านป้าหมายถึง..."

"เจ้ากับพ่อหนุ่มรูปงามนี่อย่างไรเล่า เจ้าเองก็งดงามไม่น้อย บุตรทั้งสองของเจ้าเองก็น่าเอ็นดู เมืองเจียงซุนนี่โชคดีจริงๆที่มีพวกเจ้าอยู่" จู่ก็กลายเป็นคนมีลูกมีผัวไปเสียแล้ว! นางรู้สึกหน้ามือครึ้มจนเจียนจะเป็นลมหิมะ "เจ้ายังสาว มีลูกอีกสักคนสองคนกำลังดีนะ" ยัง! ยังไม่หยุดอีก!

“ท่านป้าเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ เขาไม่ใช่สามีของข้า!”

“เช่นนั้นหรอกหรือ แต่พวกเจ้าเหมาะสมกันมากๆเลยนะ หากพวกเจ้ายังไม่แต่งงานทำไมไม่ลองดูๆกันหน่อยเล่า บุรุษรูปงามเช่นนี้หากข้ามีลูกสาวอีกสักคนข้าคงจะยกให้เขาทันทีเลยล่ะ” หลิวอี้เฟยแทบอยากจะเอาทัพพีในมือยัดคอตาย ป้าคนนี้ต้องสายตาฝ้าฟางมากเป็นแน่ถึงได้มองว่านางกับไอ้คนโหดข้างๆนี่เป็นผัวเมียกัน เหอะ ไม่มีทางหรอก!

“ข้าจะเก็บคำแนะนำของท่านป้าไว้พิจารณา”

“อุ๊ย รูปงามแล้วยังสุภาพ มาเป็นสามีป้าอีกคนดีหรือไม่พ่อหนุ่ม” หลิวอี้เฟยได้ยินเช่นนั้นก็ไม่สามารถตักข้าวต้มแจกได้อีกต่อไปแล้ว นางซบหน้าลงกับแขนแล้วหัวเราะจนน้ำตาไหลไหล่สั่น แต่เมื่อรับรู้ถึงสายตาอาฆาตจากคนข้างๆมองมาก็จำต้องหยุดแต่ก็ยังกลั้นหัวเราะจนจมูกบาน ฮ่าๆๆๆ “ขอบใจสำหรับข้าวต้มนะแม่นาง พ่อหนุ่ม ป้าเดินทางมาไกลไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว ถ้าไม่ได้พวกเจ้าก็คงมีอีกหลายคนล้มตายเพราะอดอยาก”

“เจ้าค่ะ หากท่านป้าไม่อิ่มก็มาเพิ่มได้นะเจ้าคะ มีอาหารเพียงพอให้พวกท่านกินจนอิ่มทุกมื้อแน่นอน” สตรีผู้นั้นยิ้มรับแล้วจากไปพร้อมกับข้าวต้มชามโต “ท่านป้าคนนั้นแม้จะอายุมากไปหน่อยแต่ก็ยังคงมีเค้าของความงามอยู่บ้าง ท่านไม่สนใจหาแม่ใหม่ให้เสี่ยวไป๋หรือ นางน่าจะเชี่ยวชาญด้านการเลี้ยงเด็กไม่น้อย คิกคิก”

“แต่คำแนะนำของท่านป้าคนนั้นก็น่าสนใจไม่น้อย”

“คำแนะนำอะไร” หวงหย่งตักข้าวแจกต่อโดยไม่ตอบคำถามของนางแม้แต่คำเดียว นางครุ่นคิดถึงคำพูดของป้าคนนั้นแต่ก็คิดไม่ออกจึงปล่อยให้เรื่องลอยออกจากหัวไปโดยไม่สนใจอีก นางยืนแจกอาหารอยู่ที่ค่ายหน้าประตูเมืองทั้งวัน กินและพักอยู่ที่นั่นไม่ไปไหนจนแจกอาหารหม้อสุดท้ายในช่วงเย็นหมดกลี้ยงไม่มีเหลือ จากนั้นก็เป็นหน้าที่ของทหารที่จะแจกมันเทศมันฝรั่งและข้าวโพดนึ่งทั้งหมดต่อ เมื่อหมดงานจากค่ายหน้าประตูเมืองพวกนางก็กลับไปที่จวนหลิวเพื่อทานอาหารเย็นร่วมกัน “ที่หมู่บ้านดอกไม้หอมเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะท่านเหลียงชุน”

“เรียบร้อยดีแม่นางหลิว ชาวบ้านฝากคำขอบคุณมาให้แม่นางด้วยที่ส่งอาหารให้พวกเขามากมาย”

“แล้วครอบครัวบิดามารดาของท่านเหลียงชุนเล่าเจ้าคะ พวกเขาอยู่ได้หรือไม่”

“อยู่ไม่ได้ก็ต้องอยู่ พวกเขาไม่มีทางเลือกหรอกขอรับ” ได้ยินเช่นนั้นนางก็ไม่ถามอะไรต่ออีก เมื่อจบมื้ออาหารเย็นทุกคนก็แยกย้ายกันกลับเรือนของตนเองเพื่อพักผ่อน ยกเว้นก็แต่แขกไม่ที่อยากจะให้อยู่เท่าไหร่ที่ยังไม่ยอมกลับ

“ท่านมีเรื่องจะคุยกับข้าหรือท่านหวงหย่ง หากไม่มีก็พาเสี่ยวไป๋กลับไปพักผ่อนได้แล้ว หิมะยังตกอยู่เลย”

“เจ้าเอาข้าวและอาหารพวกนั้นมาจากไหน จวนของเจ้าไม่ได้มีที่ทางมากมายถึงขั้นจะแอบเก็บของพวกนั้นได้เลย มันไม่แปลกเกินไปหรอกหรือ” จิวฟงกับจิวซาสบตากันเมื่อนายท่านของตนเองเอ่ยถามไปตรงๆเช่นนั้น อันที่จริงเขาสองคนได้รับคำสั่งให้ตามดูแม่นางหลิวอย่างเงียบๆมาสักพักแล้ว ไม่มีสิ่งใดผิดสังเกตุยกเว้นช่วงกลางคืนที่ทุกคนในจวนหลับกันไปหมดแล้ว แม่หลิวจะออกจากเรือนแล้วเอาของออกมาจากบางสิ่งที่พวกเขามองไม่เห็น มันเหมือนกับแม่นางหลิวนำข้าวและเสบียงเหล่านั้นออกมาจาก...อากาศ “เจ้ามีมิติจิตใช่หรือไม่แม่นางหลิว”

“ท่านพูดจาเหลวไหลอันใดกัน ข้าจะมีมิติจิตอะไรนั่นได้อย่างไร หากท่านไม่มีสิ่งใดจะถามแล้วก็กลับไปเถอะ”

“แหวนมิติมีเพียงสิบวงเท่านั้นและมันถูกครอบครองโดยบุคคลสำคัญและจอมยุทธ์สิบคน ข้ารู้จักชื่อเสียงเรียงนามพวกเขาทั้งสิบคนเช่นกัน เจ้าไม่มีแหวน ไม่มีสิ่งใดที่บ่งบอกว่าเจ้าเป็นผู้ครอบครองแหวนมิติ...จิวฟงกับจิวซาบอกว่าเจ้าเอาของออกมาจากอากาศ ข้าขบคิดถึงความเป็นไปได้แล้ว นอกจากมิติจิตที่แม้แต่ผู้ที่อยู่จุดสูงสุดของยุทธภพก็ไม่อาจได้ครอบครองข้าก็คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้ เจ้าเป็นใครกันแน่หลิวอี้เฟย”

“พวกข้าไม่ใช่คนปากสว่างหรอกขอรับแม่นางหลิว หากแม่นางหลิวครอบครองมิติจิตอยู่จริงๆราชสำนักคงจะไม่ปล่อยแม่นางหลิวไปเป็นแน่ หากฮ่องเต้ทรงล่วงรู้ชีวิตของแม่นางหลิวคงไม่ปลอดภัยอีกต่อไป”

“ร้ายแรงเพียงนั้นเชียวหรือ”

“ในอดีตนั้นเคยมีผู้ที่ครอบครองมิติจิตอยู่ผู้หนึ่ง เขาสวามิภักดิ์ต่อฮ่องเต้และสาบานว่าจะอยู่เคียงข้างพระองค์ตราบจนชีวิตจะหาไม่ เขาให้ทุกสิ่งที่ฝ่าบาทต้องการโดยไม่มีเงื่อนไข ไม่ว่าพระองค์ต้องการสิ่งใดเขาก็เสกสรรออกมาได้จากมิติของเขา แม้แต่อาวุธร้ายกาจที่สามารถสังหารข้าศึกได้เพียงพริบตา ความต้องการของฮ่องเต้องค์นั้นไม่มีที่สิ้นสุด เพื่อหยุดยั้งความกระหายอำนาจที่มากจนเกินยับยั้ง ผู้ครอบครองมิติคนนั้นจึงจากไปอย่างไร้ร่องรอย”

“ถ้าให้เดา...เขาคงถูกฮ่องเต้คนนั้นตามล่าเอาชีวิตไม่หยุดหย่อนเลยสินะ”

“ใช่ วันหนึ่งเขาถูกบีบบังคับให้เผยตัวและถูกจับได้ ฝ่าบาทไม่ได้ฆ่าเขาแต่บังคับให้เขามอบสิ่งที่พระองค์ต้องการให้ แต่เขาไม่ทำตามและเอ่ยปากว่าฮ่องเต้จะไม่ได้สิ่งใดจากเขาอีกแม้แต่อย่างเดียว ที่สุดแล้วเขาก็ตัดสินใจปลิดชีพตนเองในคุกหลวงจบตำนานผู้ครอบครองมิติจิตในครั้งนั้น เรื่องนี้ถูกเล่าขานกันมาหลายชั่วอายุคน ฮ่องเต้ทุกพระองค์ล้วนค้นหาผู้ครอบครองมิติจิตไม่ได้หยุดหย่อน เจ้าพอจะนึกภาพออกหรือไม่ว่าหากเจ้าถูกค้นพบแล้วเจ้าจะเป็นอย่างไร”

“นายท่านสามารถช่วยเหลือแม่นางหลิวในเรื่องนี้ได้นะขอรับ”

“ช่วยยังไง” มือหนาของหวงหย่งยื่นมาตรงหน้านาง บนฝ่ามือนั้นมีแหวนวงหนึ่งที่มีลวดลายสวยงามประดับด้วยอัญมณีสีแดงสดใส “นี่แหวนมิติที่ท่านพูดถึงงั้นหรือ”

“ใช่ ข้าครอบครองมันไว้หนึ่งวง แหวนวงนี้ต้องเป็นผู้ที่มีปราณขั้นแปดขึ้นไปเท่านั้นถึงจะสามารถใช้ได้ เพราะการจะเปิดมันต้องอาศัยลมปราณเป็นตัวชี้นำ เจ้าไม่มีลมปราณและไม่ใช่ผู้ฝึกตนเจ้าจึงไม่สามารถใช้ได้ แต่เจ้าใช้ประโยชน์จากมันได้...เอาอาหารพวกนั้นออกมาแล้วให้ข้าใส่ไว้ในแหวนมิตินี้ หากมีผู้ใดสงสัยให้เจ้าบอกว่าข้าเป็นผู้มอบเสบียงเหล่านี้ให้เจ้าแจกจ่ายเอง รู้ใช่หรือว่าไม่ว่าต้องพูดเช่นไรคนถึงจะเชื่อเจ้า”

“คงไม่มีผู้ใดสงสัยหรอกกระมัง”

“เจ้าเมืองเจียงซุนเป็นคนซื่อสัตย์และมีคุณธรรมเขาจึงไม่คิดเอ่ยปากถาม หากจวนของเจ้าใหญ่เท่าวังหลวงเขาคงไม่สงสัยว่าเจ้าเก็บอาหารไว้ที่ใด แต่จวนของเจ้าในตอนนี้แม้จะหลบซ่อนข้าวเพียงสิบกระสอบยังถูกพบได้โดยง่าย”

“พวกท่านไว้ใจได้แน่หรือ ท่านเป็นใครข้าไม่รู้แน่ชัดด้วยซ้ำ”

“แม่นางหลิวไว้ใจพวกข้าได้แน่นอนขอรับ ส่วนเรื่องที่พวกเราเป็นใครนั้น...”

“ข้าเป็นบุตรชายคนที่สามของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายหวงเยว่ และข้าเพิ่งตัดขาดจากครอบครัวเมื่อสามวันก่อน”

“เพราะเรื่องของเสี่ยวไป๋งั้นหรือ”

“ใช่ จากนี้ข้าจะมาอาศัยอยู่ที่เมืองเจียงซุนเป็นการถาวร ข้ามีเพียงไป๋เอ๋อร์แล้วก็จิวฟงจิวซาเท่านั้น เจ้าไว้ใจข้าได้และข้าไม่มีวันทำร้ายเจ้าเพราะเจ้าเป็นคนที่ข้า...” หวงหย่งเห็นนางตั้งใจฟังด้วยใบหน้าแน่วแน่เช่นนั้นก็พูดต่อไม่ออก “เฮ้อ เอาเป็นว่าเจ้าไว้ใจพวกข้าได้ เรื่องนี้จะไม่มีทางหลุดจากปากพวกข้าแน่นอน”

“ดูเหมือนว่าพวกท่านจะมั่นใจว่าข้ามีมิติจิตอะไรนั่นนะ”

“แล้วไม่ใช่หรือ เจ้าอย่ามัวแต่มากความอยู่เลย วันพรุ่งหากขบวนขนส่งอาหารออกเดินทางไปยังเมืองต่างๆย่อมต้องมีคนสงสัยว่าเจ้าไปเอาอาหารมากมายพวกนี้มาจากที่ใด ถึงตอนนั้นเจ้าจะให้คำตอบพวกเขาว่าอย่างไร”

“เฮ้อ มิติของข้าไม่เหมือนมิติจิตอะไรนั่นของพวกท่านหรอกนะ แต่มันเป็นแบบใดนั้นข้าไม่ขอพูดถึง เช่นนั้นก็เชิญที่เรือนของข้าก่อน ข้าจะเอาเสบียงเหล่านั้นออกมาให้ นี่...หากพวกท่านเอาเสบียงของข้าหนีหายไปล่ะก็ ข้าจะสาปแช่งพวกท่านทุกคนเลย!”

“หากไม่เชื่อใจกันข้าก็จะกลับเดี๋ยวนี้ ภายหน้าหากเจ้าพบเจอเรื่องอะไรก็ไม่เกี่ยวกับข้า”

“ก็ได้ๆ พูดแค่นี้ก็ต้องน้อยใจด้วย หัวก็ไม่ล้านสักหน่อย” นางบ่นไม่หยุดระหว่างเดินกลับไปที่เรือนท้ายจวน มาถึงก็สอดส่องสายตามองรอบๆเรือนอย่างสำรวจ เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติจึงชักชวนทุกคนเข้าในไปห้องๆหนึ่งที่เอาไว้เก็บเสบียงชั่วคราว นางพลิกฝ่ามือขึ้นมาแล้วแตะที่ดอกโบตั๋นเพื่อเรียกหน้าเจอโฮโลแกรมออกมา

ห่วงหย่งมองการกระทำของนางอย่างโง่งม นิ้วเรียวของนางกำลังกดบางอย่างที่ไร้รูปร่างแต่เขารู้ว่ามันเป็นอะไรที่สามารถกดหรือจิ้มลงไปได้ นางจิ้มอยู่อย่างนั้นเพียงไม่กี่ครั้งเขาก็เห็นว่ามีมันเทศบรรจุอยู่ในลังไม้ขนาดใหญ่หลายร้อยลังปรากฎขึ้นบนพื้นห้อง จากนั้นชั่วพริบตาก็มีข้าวโพดและมันฝรั่งปรากฏขึ้นในเวลาติดๆกัน

“นี่มันไม่เหมือนกับมิติจิตที่ข้าเคยได้ยินมาเลยนะขอรับนายท่าน ว่าแต่แม่นางหลิวกดสิ่งใดอยู่หรือขอรับข้ามองไม่เห็นเลยว่าเป็นคือสิ่งใดกันแน่”

“พวกท่านมองไม่เห็นสินะ ถ้าจะให้พูดมันก็คือการสั่งซื้อสินค้าตามที่ข้าต้องการในหน้าจอนี้ มีเพียงข้าเท่านั้นที่ทำได้ ของพวกนี้ข้าไม่ได้ๆมาแบบฟรีๆหรอกนะ ข้าต้องใช้เหรียญทองซื้อมันมาเหมือนกันแต่ราคาถูกกว่าที่ขายข้างนอกก็เท่านั้น ยังข้องใจอะไรอีกหรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้าไม่ได้มีมิติจิต แต่เจ้าหายตัวยามค่ำคืน ข้าหาเหตุผลมารองรับในเรื่องนี้ไม่ได้ เจ้าจะอธิบายว่าอย่างไร”

“นี่พวกท่านมาแอบดูข้าแม้แต่ตอนกลางคืนอย่างนั้นหรือ!”

“แม่นางหลิวอย่าเพิ่งเข้าใจผิด พวกข้าไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดีเพียงแต่เฝ้าระวังความปลอดภัยให้คนในจวนนี้เท่านั้นขอรับ แต่บังเอิญว่ามีอยู่วันหนึ่งที่แม่นางลืมปิดหน้าต่างข้ากับจิวซาจึงได้เห็นแม่นางหายตัวได้ นายท่านจึงสันนิษฐานว่าแม่นางอาจจะมีมิติจิตเช่นคนในอดีตก็เป็นได้ขอรับ หากทำให้แม่นางไม่พอใจข้าต้องขออภัยด้วย”

“ช่างมันเถิดเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยหรอก ท่านจะเก็บของพวกนี้เจ้าแหวนมิติก็รีบเก็บสิเจ้าคะ ค่ำคืนเช่นนี้ชายหญิงไม่ควรอยู่กันตามลำพัง แม้ว่าข้าจะเป็นม้ายแต่ข้าก็ยังไม่อยากเป็นขี้ปากชาวบ้าน”

หวงหย่งได้ยินนางพูดเช่นนั้นก็ไม่ได้ไล่เรียงเอาความต่อ เขาจะรู้ในสิ่งที่นางอยากให้รู้เท่านั้นก็พอ เขาเก็บเสบียงทั้งหมดที่นางเอาออกมาเข้าแหวนมิติโดยไม่รอช้า หลิวอี้เฟยมองการกระทำของหวงหย่งอย่างสนใจ แหวนวงนั้นเหมือนจะเก็บของได้ไม่จำกัดเลย เสบียงที่นางเอาออกมานั้นมากมายจนเกือบล้นห้องถูกเก็บเข้าไปไว้ในแหวนจนหมดไม่มีเหลือ

“ข้าอยากได้บ้าง แต่ท่านบอกว่ามันถูกครอบครองไปหมดแล้วใช่หรือไม่”

“ใช่ แหวนมิติไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะมีไว้ครอบครองหรอก เรียบร้อยแล้ว วันนี้พวกข้าคงต้องกลับก่อนวันพรุ่งจะมาตั้งแต่เช้า ข้าจะจัดการเรื่องเสบียงกับท่านเจ้าเมืองแทนเจ้าเอง ไปกันเถิดไป๋เอ๋อร์”

“ท่านพ่อ ไป๋เอ๋อร์ง่วงแล้วขอรับ” นางส่งพวกเขาที่หน้าเรือนเท่านั้น เมื่อเห็นว่าพวกเขาหายลับไปกับความมืดแล้วนางก็ขึ้นเรือนแล้วเข้ามิติไปในทันที

‘ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะนายหญิง ดูเหมือนว่าวันนี้นายหญิงจะเจอเรื่องยุ่งๆเข้าแล้วสินะเจ้าคะ’

“พวกเขาไว้ใจได้หรือไม่หลิวน้อย”

‘ไว้ใจได้แน่นอนเจ้าค่ะ โดยเฉพาะคุณชายหวงหย่ง เขาจะไม่มีวันทำร้ายนายหญิง วันนี้นายหญิงคงจะเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย กินผิงกั่วสักลูกแล้วอาบน้ำเข้านอนเถิดเจ้าค่ะ ไม่มีสิ่งใดต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะ’ หลิวอี้เฟยทำตามคำแนะนำของหลิวน้อยแต่โดยดี ร่างกายของนางต้องการพักผ่อนให้มากๆจริงๆนั่นแหละ

ทางด้านโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งของเมืองเจียงซุนนั้นหวงหย่งก็กำลังเช็ดตัวให้ลูกชายที่กำลังกินขนมอยู่ “วันนี้ลูกกินเยอะไปแล้วนะไป๋เอ๋อร์ เก็บเอาไว้กินพรุ่งนี้ด้วยเถอะไม่อย่างนั้นลูกจะปวดท้องเป็นแน่”

“ก็ได้ขอรับ มันอร่อยมากไป๋เอ๋อร์ชอบที่สุด”

“เด็กดี พ่อไม่ค่อยได้อยู่กับลูกเลย อย่าโกรธพ่อเลยนะ”

“ไป๋เอ๋อร์ไม่โกรธ พี่สาวอี้เฟยบอกว่าท่านพ่อต้องไปดูแลจวนใหม่ของเรา ท่านพ่อต้องเหนื่อยมากไป๋เอ๋อร์เข้าใจ”

“หึหึ แล้วอยู่ที่จวนนั้นพวกเขาดีกับลูกหรือไม่” เด็กน้อยพยักหน้าจนผมปลิวเพื่อยืนยันว่าคนที่จวนใหญ่หลังนั้นดีกับตนมากๆ โดยเฉพาะพี่สาวผู้งดงามคนนั้น ให้ขนมอร่อยๆกับไป๋เอ๋อร์เยอะมากเลยด้วย “ดีแล้วที่พวกเขาดีกับลูก”

“ท่านพ่อ เราจะไม่ได้กลับไปที่จวนของท่านปู่ท่านย่าแล้วใช่หรือไม่ขอรับ”

“ลูกอยากกลับไปหรือ” เด็กน้อยส่ายหน้าเพราะที่นั่นมีแต่คนใจร้าย ระหว่างที่ท่านพ่อไม่อยู่พวกเขาเอาแต่ทุบตีและบิดเนื้อตัวของเขาแรงๆ เขาเจ็บไปหมดและร้องไห้แต่ไม่มีผู้ใดสนใจเลย แม้แต่คนที่ท่านพ่อให้ดูแลเขาก็ใจร้ายเหมือนกัน ไป๋เอ๋อร์ไม่อยากกลับไปหาพวกเขาอีกแล้ว “เช่นนั้นเราก็จะอาศัยอยู่ที่นี่ตลอดไป ลูกไม่ต้องกลัวแล้วนะ”

“ขอรับ ที่นี่มีแต่คนใจดี ท่านพ่อ...เมื่อไหร่ท่านแม่จะมาหาไป๋เอ๋อร์บ้าง ไป๋เอ๋อร์อยากเจอท่านแม่”

“แม่ของลูกมาหาลูกไม่ได้แล้วล่ะไป๋เอ๋อร์” เด็กน้อยได้ยินเช่นนั้นก็น้ำตาร่วงเผาะสุดแสนเสียใจที่จะไม่ได้พบเจอผู้เป็นมารดา “ไม่ต้องร้อง ถึงแม่ของลูกจะมาให้ไม่ได้แต่แม่ของลูกต้องคอยมองลูกจากบนฟ้าอยู่เป็นแน่” เพราะเขาก็เชื่อว่าสตรีผู้นั้นจะต้องคอยปกป้องบุตรชายผู้นี้ไม่หนีไปไหนแน่นอน “ไป๋เอ๋อร์...ลูกอยากมีแม่ใหม่หรือไม่”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.28K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2106 fsn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 11:25

    หลิวน้อยผู้หยั่งรู้และกุนซือชั้นดี แต่แหม๋ทานหย่งคะ รีบกรุยทางเชียวนะ

    #2,106
    0
  2. #2017 u710 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 01:32
    พ่อหม้ายลูกติดเขาว่าเด็ดนะเจ้าคะ
    #2,017
    0
  3. #2016 u710 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 01:31
    แต่งค่ะ
    #2,016
    0
  4. #1975 minhochanyeol123 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 09:09
    5555+ น้องหลิวไม่รอดพี่หนวดแน่

    ก้อดีนะคะยังคิดอยู่ว่าหนูหลิวจะหาทางออกกับเรื่องเสบียงยังไง ไรท์เก่งมากจ้ส
    #1,975
    0
  5. #1503 oum101 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 04:45
    โอ๊ยไม่อยากได้คนนี้ๆๆๆๆๆ เหตุผลเดียวเลยคือมีลูกแล้ว ไม่ชอบ!!!!
    #1,503
    0
  6. #1205 loli-bee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 22:14
    แต่งค่ะ5555
    #1,205
    1
    • #1205-1 chalisa2001nan(จากตอนที่ 18)
      1 กรกฎาคม 2563 / 02:25
      ดอมพี่เหยกไม่ต้องบอกก็รู้554
      #1205-1
  7. #1070 nutree (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 13:06
    แจกไปตั้งเยอะ ทั่วเมืองตัวเองและเมืองคนอื่น พึ่งมานึกได้เหรอว่ามันน่าสงสัยอะ มีเสบียงเยอะขนาดนี้ ไม่โดนคนของทางการมาไล่จี้สืบก็ดีแค่ไหนแล้ว แจกแบบไม่มีแผนสำรองเลย
    #1,070
    0
  8. #963 thatcharisa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 20:07
    จะให้ท่านป้าคนนั้นมาเป็นแม่ใหม่รึคะคุณชายหย่ง..หึหึ
    #963
    0
  9. #609 pang6572 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 17:32
    ไม่ค่อยอยากให้แต่งเลย อยากให้นางเอกเจอคนใหม่ที่ไม่ใช่พ่อหม้าย
    #609
    2
    • #609-2 -Proudly-(จากตอนที่ 18)
      13 มิถุนายน 2563 / 20:55
      +1.
      #609-2
  10. #486 salapaona (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 14:32
    ลูกต้องการแม่ หรือพ่อต้องการฮูหยิน สารภาพมาซะดีๆ
    #486
    0
  11. #216 Pannita6701 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 14:58
    เอิ่บ ไม่ค่อยอยากเชียร์เท่าไหร แต่ก็อื้มมมม
    #216
    0
  12. #208 นำ้ค้าง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 08:02

    มาตอไวๆๆนะ

    #208
    0
  13. #207 sevenroses (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 21:41

    แหนะ จะหาแนวร่วมใช่ม๊าา

    #207
    0
  14. #206 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 17:30

    555555 เข้าใจถามลูกนะท่านพ่อ

    #206
    0
  15. #205 poosurat (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 16:29
    นางเอกทำไมโง่จัง อีกหน่อยแต่งงานผู้ชายอาจเปลี่ยนไป
    #205
    0
  16. #203 bkkSKH (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 14:15
    หลอกเด็ก
    #203
    0
  17. #202 anyamanee47 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 14:11
    ถามลูกว่าอยากมีไหม ถามตัวเองดีกว่านะคะ
    #202
    0
  18. #201 LovelyWonbin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 13:42
    บอกแล้วโกนหนวดเคราออกจะมีแต่เรื่องดีๆ
    #201
    0
  19. #200 ampaithip123 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 13:37

    ฮั่นเน่ พ่อหนวด

    #200
    0
  20. #199 k-mind (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 12:54
    ฮั่นเนะ เจ้าหนวดดดดดดด
    #199
    0
  21. #198 อัมพร (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 12:33

    ขอบคุณค่ะ

    #198
    0
  22. #197 Noong_kul (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 12:32
    แหมๆๆ อยากได้เมียใหม่แต่ดันถามลูก คุณพ่อร้ายนะนี่555
    #197
    0
  23. #196 Whipss (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 12:28

    จะหาแม่ใหม่ให้ลึกกกก
    #196
    0
  24. #195 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 12:23
    เข้าประเด็นเลยนะ
    #195
    0
  25. #194 peesegi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 12:13
    นั่นไง555 ตัวเองอยากมีเมียก็ไม่จำเป็นต้องถามลูกก็ได้น้าาาาา
    #194
    0