หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 17 สุภาพบุรุษไร้หนวด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,338 ครั้ง
    19 พ.ค. 63

สุภาพบุรุษหนวดยาวช่างเท่ห์บาดใจ ดวงตาโหดๆเพียงตวัดมองคนน่ารังเกียจพวกนั้นก็สามารถทำให้พวกเขาหุบปากเน่าๆได้แล้ว นางปลื้มปริ่มใจกับความโหดเหี้ยมนี้อย่างมาก

“ท ท่านจอมยุทธ์ได้โปรดระงับโทสะก่อนขอรับ พวกข้าเพียงมาพึ่งพิงบุตรชายเท่านั้น”

“หึ ข้าไม่ได้หูหนวกตาบอดถึงจะไม่ได้ยินที่พวกเจ้าพูดจาข่มขู่พวกเขา นี่น่ะหรือบิดามารดามาพึ่งบุตร พวกเจ้าคิดว่าบุตรชายของพวกเจ้าเป็นเจ้าเมืองเจียงซุนหรืออย่างไรถึงได้ขนกันมาทั้งจวนเช่นนี้ ทหาร! จับพวกเขาออกไป”

“เหลียงชุน! เจ้าจะปล่อยให้พวกมันรังแกพวกข้าเช่นนี้หรือ ข้าเป็นมารดาของเจ้านะ!”

“ข้าจะให้ทหารไปส่งพวกท่านที่หมู่บ้านดอกไม้หอมพร้อมกับอาหาร หากต้องการมากกว่านี้ข้าคงให้ไม่ได้”

“ไอ้คนเนรคุณ! ข้าขอสาปแช่งเจ้าไม่ให้ตายดี ไอ้คนอกตัญญู! กรี๊ด” ร่างอวบอ้วนของหญิงชราลอยปลิวออกไปไกลแล้วสลบไปทันที ไม่รู้ตายหรือเปล่า แต่คนบริเวณนั้นต่างก็กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ชายชราผู้เป็นบิดาของท่านเหลียงชุนถึงกับหน้าซีดปากสั่นด้วยความกลัว หลิวอี้เฟยมองสุภาพบุรุษหน้าหนวดด้วยความตกตะลึงที่เต็มไปด้วยความชื่นชม เขาเพียงตวัดมือแค่ครั้งเดียวก็ทำให้สตรีหยาบคายผู้นั้นปลิวได้เลย สุดยอด!

“ส่งพวกเขากลับเมืองกุ้ยถัง ไม่ต้องให้อาหารแม้แต่ข้าวเม็ดเดียว หากคิดว่าสิ่งที่ลูกชายพวกเจ้าช่วยเหลือนั้นน้อยนิดก็ไปหาเอาเองก็แล้วกัน เมืองเจียงซุนจะได้ไม่สิ้นเปลืองเลี้ยงดูพวกเจ้าให้เสียข้าวสุก ท่านเหลียงชุนเห็นด้วยหรือไม่”

“เหลียงชุน แม่ของเจ้าปากไม่ดีไปอย่างนั้นเอง หากส่งพวกเรากลับเมืองกุ้ยถังก็มีแต่จะอดอยาก พ่อจะพาพวกเขาไปอยู่ที่บ้านของเจ้าที่หมู่บ้านดอกไม้หอมตามที่เจ้าบอก” แน่นอนว่าท่านเหลียงชุนต้องใจอ่อนให้กับบิดาของเขาอยู่แล้ว จากนั้นพวกเขาก็ถูกทหารจับรวมกลุ่มแล้วพาไปส่งที่หมู่บ้านดอกไม้หอมในทันที อาหารที่ให้พวกเขาก็ไปต่างจากที่ให้ชาวบ้านคนอื่น ไม่มีเพิ่มหรือลดปริมาณ ท่านเหลียงชุนให้ได้เท่านี้และไม่คิดจะหาสิ่งใดเพิ่มให้เป็นพิเศษ

เมื่อพวกเขาออกเดินทางไปแล้วท่านเหลียงชุนก็ทำงานต่อราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น นางจึงเป็นคนพาเหลียงฮวากลับไปทำแผลที่จวนพร้อมกันท่านหวงหย่ง

“เจ้ามองข้าทำไม”

“เมื่อครู่นี้ท่านสุดยอดมากเลยท่านหวงหย่ง! ท่านทำได้ยังไงน่ะ”

“ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนล้วนทำได้ เจ้าไม่เคยเห็นหรือ” ก็ใช่น่ะสิ! เรื่องแบบนี้พบเห็นได้ตามท้องถนนเสียเมื่อไหร่

“แล้วนี่ท่านไปที่นั่นได้อย่างไรเจ้าคะ ไม่ใช่ว่าท่านไปดูคนงานซ่อมจวนหรอกหรือ”

“ข้าจะมาหาจิวฟงกับจิวซาแต่ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้น แล้วเหตุใดพวกเจ้าไม่ช่วยแม่นางเหลียงฮวา” ตอบนางแล้วก็หันไปถามคนสนิททั้งสองที่ตามมาด้วย นางเองก็อยากรู้เช่นกันเพราะหากท่านจิวฟงกับท่านจิวซาเข้ามาช่วย ฮวาเอ๋อร์อาจจะไม่เจ็บตัวแบบนี้ “ข้าให้พวกเจ้าไปดูแลที่นั่นไม่ใช่หรือ”

“ขออภัยขอรับนายท่าน ตอนที่เกิดเรื่องนั้นข้ากับจิวซาไปช่วยทหารขนไม้มาทำที่พักคนผู้อพยพจึงไม่ทันได้เห็นว่าเกิดเรื่องร้ายเช่นนี้ต่อแม่นางเหลียงฮวา พวกข้าขออภัยขอรับ”

“ไม่ใช่ความผิดของพวกท่านหรอกเจ้าค่ะ ท่านย่าเป็นคนอารมณ์ร้ายอยู่แล้วคงไม่มีความยั้งคิด เป็นข้าเองที่ยังไม่ระวังตัว อีกอย่าง...หากพวกเขาเห็นข้าเป็นหลานอยู่บ้างก็คงไม่ทำเช่นนี้”

“พวกเจ้าถูกทำร้ายเช่นนี้บ่อยมากเลยหรือฮวาเอ๋อร์”

“ไม่หรอกเจ้าค่ะ ท่านพ่อไม่ค่อยพาข้ากับจื่อเอ๋อร์ไปเยี่ยมท่านปู่ท่านย่าบ่อยนัก อันที่จริงเราเคยไปแค่ครั้งเดียวเท่านั้น มีอยู่ครั้งหนึ่งที่จื่อเอ๋อร์ไม่สบายมากครอบครัวของพวกเราไม่มีเงินพอจะพาไปรักษา ท่านพ่อจึงบากหน้าไปขอความช่วยเหลือจากท่านปู่ท่านย่า แต่ก็ถูกไล่กลับมาราวกับท่านพ่อไม่ใช่คนในครอบครัว โชคดีที่ตอนนั้นมีท่านหมอผู้หนึ่งเดินทางมาพักแรมที่หมู่บ้านพอดีจื่อเอ๋อร์จึงได้รักษาตัว ท่านพ่อจึงตอบแทนด้วยการให้ท่านหมอพักที่บ้านได้จนกว่าท่านจะเดินทาง ตั้งแต่นั้นมาใจของท่านพ่อก็ตัดขาดจากครอบครัวนั้นแล้วก็ไม่เคยพาไปเยี่ยมท่านปู่ท่านย่าอีกเลยเจ้าค่ะ”

“ใจร้ายมากๆเลย! ข้าขอโทษข้าโมโหมากไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ พวกเขาใจร้ายมากจริงๆ ข้าไม่ได้ผูกพันอันใดกับพวกเขาจึงไม่รู้สึกอะไร” เมื่อรถม้ามาถึงจวนนางก็พยุงเหลียงฮวาลงจากรถ เหลียงฮูหยินที่กำลังดูพ่อครัวทอดขนมไข่นกกระทาเห็นบุตรสาวกลับมาด้วยสภาพถูกทำร้ายจนได้เลือดเช่นนี้ก็ตกอกตกใจใหญ่ นางจึงปล่อยให้แม่ลูกเขาสำรวจกันอยู่เงียบๆแล้วให้เสี่ยวจิงไปเอายาที่ไปซื้อมาเมื่อวันก่อนมาทาให้เหลียงฮวา “ข้าไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะท่านแม่”

“ให้ฮวาเอ๋อร์ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนเถิดเจ้าค่ะฮูหยิน จะได้ทายาทำแผล”นางยื่นตลับยาให้ฮูหยินแล้วสองแม่ลูกก็ประคองกันไปยังเรือนของเหลียงฮวาและมีเสี่ยวจื่อเบะปากทำท่าจะร้องไห้วิ่งตามไปด้วย

“ท่านพ่อ ไป๋เอ๋อร์มีขนมด้วย”

“ท้องของลูกจะแตกแล้วใช่หรือไม่ เหตุใดมันถึงได้ป่องขนาดนี้” เจ้าตัวน้อยหัวเราะคิกคักเมื่อบิดาแกล้งจิ้มพุงกลมๆของตัวเอง ในมือยังมีกระทงใบไม้ที่มีขนมไข่นกกระทาอยู่ในนั้นจนเต็ม นี่คงวิ่งไปเติมกับพ่อครัวอยู่เรื่อยๆสินะ

“พวกท่านนั่งพักก่อน ข้าจะไปตักขนมมาให้ชิม” บัวลอยสามถ้วยกับขนมไข่นกกระทาสามกระทงถูกยกมาให้สามหนุ่มได้ลอง “นี่เป็นบัวลอยกับขนมไข่นกกระทาเจ้าค่ะ”

“ยังไม่ถึงเทศกาลตงจื๊อก็มีทังหยวนกินแล้ว ดีจริงๆ” จิวซาตักทังหยวนลูกเล็กเข้าปากด้วยความเอร็ดอร่อย รสชาติมันแตกต่างจากทังหยวนที่เขาเคยกินมากๆ มันอร่อยกว่า หอมกว่า และนุ่มกว่า ยิ่งเคี้ยวยิ่งเหนียวหนึบ “อร่อยจริงๆขอรับแม่นางหลิว ข้าไม่เคยกินทังหยวนที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย”

“จริงด้วยขอรับ กลิ่นหอมนี้เป็นกลิ่นของอะไรหรือขอรับ”

“เยหน่าย(กะทิ)เจ้าค่ะท่านจิวฟง หากชอบก็ทานเยอะๆนะเจ้าคะ ยังมีอีกมากเลย” พี่น้องตระกูลจิวกินไปบรรยายรสชาติไปทำเอาเสี่ยวไป๋ตัวน้อยกลืนน้ำลายตามไปด้วย ผู้เป็นบิดาก็กินเงียบๆโดยไม่มองลูกชายตัวเองเลยสักนิด แต่วันนี้เสี่ยวไป๋กินไปเยอะแล้วนางจึงไม่ได้ตักมาให้อีก

“ทังหยวนติดหนวดท่านพ่อด้วย คิกคิก”

“เห็นหรือไม่ว่าหนวดของท่านมันรกรุงรังจริงๆ กินยังไงให้เลอะหนวด”

และเพราะคำพูดนั้นของนาง วันต่อมานางจึงได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของอดีตไอ้หนวดอย่างเต็มตา นางกระพริบตาปริบๆมองคนตรงหน้าอย่างโง่งมราวกับได้เจอไอดอลเกาหลีที่ตัวเองคลั่งไคล้ บ้าเอ้ย ถ้ารู้ว่าจะหล่อขนาดนี้นางคงไม่บ่นเรื่องหนวดของเขาเป็นแน่ ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่ก็...หล่อจริงๆนั่นแหละ

"หน้าตาก็งั้นๆไม่เห็นจะต้องไว้หนวดปิดบังใบหน้าเลย คนหล่อกว่าท่านข้าก็เคยพบเจอมาเยอะแล้ว”

“จริงหรือขอรับแม่นางหลิว! ที่เมืองหลวงนายท่านของข้าถูกยกให้เป็นชายรูปงามอันดับหนึ่งเลยนะขอรับ”

“เมืองหลวงมีคนหล่อแค่นี้เองหรือ...ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลย ชายรูปงามที่ข้าเคยพบนั้นเพียงแค่ได้สบตาก็ทำเอาใจสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้น ไหล่ของเขากว้างน่าซบ มือของเขาเรียวยาวน่าจับ กายของเขามีกลิ่นหอมน่าลูบไล้ เอาเป็นว่าหล่อมากๆ หล่อที่สุด หล่อแบบที่หาผู้ใดมาเทียบไม่ได้แล้ว” แต่เขาเป็นศิลปินเกาหลีไม่ใช่ผู้ชายในยุคนี้ก็แค่นั้น ฮ่าๆๆๆ

“สามีของเจ้าน่ะหรือ!”

“อ่า จะว่าอย่างนั้นก็ได้ เขาหล่อเหลาที่สุดในสายตาข้า” ไม่เคยได้ยินคำว่าสามีมโนล่ะสิ มีตัวตนแต่จับต้องไม่ได้ หวงหย่งเห็นท่าทางเพ้อฝันถึงสามีเก่าของนางเช่นนั้นความไม่พอใจขุมหนึ่งก็ตีตื้นขึ้นมาบนอก มังกรน้อยทั้งสองที่ลอยอยู่ข้างตัวของหลิวอี้เฟยก็ทำหน้าที่คุ้มกันร่างกายของนายหญิงทันทีเมื่อปราณขั้นแปดถูกปลดปล่อยออกจากร่างของชายตรงนี้ “นี่! ท่านจะปล่อยพลังออกมาทำไม! ไม่เห็นหรือว่าทำคนอื่นเขากลัว”

“หึ ฝากดูแลไป๋เอ๋อร์ด้วย!” พูดจบก็สะบัดหน้าสะบัดตัวเดินออกจากจวนหลิวไปในทันทีจนนางมองตามแทบไม่ทัน จู่ๆโมโหอะไรของเขาก็ไม่รู้ แม้แต่ลูกชายของเขายังงงเลย

“เสี่ยวไป๋หนาวหรือไม่ พี่สาวจะพาไปแจกอาหารที่หน้าประตูเมืองนะ” วันนี้ท่านเหลียงชุนขอไปดูครอบครัวบิดามารดาที่หมู่บ้านดอกไม้หอม ส่วนเหลียงฮวาถูกนางห้ามออกจากจวนเด็ดขาดจนกว่าแผลที่ปากและใบหน้าจะหายดี นางจึงต้องเป็นคนไปดูแลการแจกอาหารที่หน้าประตูเมืองด้วยตนเอง

เมื่อวานนั้นเมื่อท่านเหลียงชุนเห็นใบหน้าของบุตรสาวมีแผลก็โมโหใหญ่โตจนแม้แต่นางยังหวาดกลัว วันนี้จึงออกไปหมู่บ้านดอกไม้หอมตั้งแต่เช้า นางได้ถามแล้วว่าเขาจะเอาอาหารไปเพิ่มให้ครอบครัวบิดามารดาหรือไม่แต่ท่านเหลียงชุนปฎิเสธ คงจะโกรธมากที่พวกเขาทำให้ฮวาเอ๋อร์ได้แผลมา วันนี้นอกจากจะไปดูพวกเขาแล้วยังไปคิดบัญชีเรื่องนี้ด้วย

“ไม่หนาวขอรับ ชุดไป๋เอ๋อร์หนามากๆ”

“ใส่หมวกขนกระต่ายนี่ด้วยดีกว่า หากเสี่ยวไป๋ไม่สบายท่านพ่อของเสี่ยวไป๋ต้องลงโทษพี่สาวแน่ๆ”

“ท่านพ่อใจดี ท่านพ่อไม่ลงโทษพี่สาวหรอกขอรับ” โธ่เด็กน้อย ไม่รู้เสียแล้วว่าพ่อตัวเองน่ะโหดขนาดไหน เห็นใบหน้าแสนใสซื่อและน่ารักของเสี่ยวไป๋นางจะไม่เปิดเผยความจริงนี้ก็แล้วกัน

“รอข้าด้วยขอรับ รอจื่อเอ๋อร์ด้วย”

“อย่าวิ่งสิเสี่ยวจื่อ ไหนบอกจะอยู่ดูแลฮวาเอ๋อร์ไม่ใช่หรือ”

“พี่ใหญ่มีท่านแม่ดูแลอยู่แล้วขอรับ จื่อเอ๋อร์กับพี่อี้เฟยดีกว่า จะได้ช่วยดูแลไป๋เอ๋อร์ด้วย”

“เด็กดีของพี่ เช่นนั้นก็พาน้องไปขึ้นรถม้ารอเลยนะพี่จะไปดูคนงานขนอาหารก่อน ระวังด้วยล่ะ” นางให้เสี่ยวจิงตามไปดูแลเด็กๆ ส่วนนางก็ไปดูคนงานที่กำลังช่วยกันขนหม้อข้าวขึ้นรถม้าที่ทหารเอารับอาหาร เมื่อเห็นว่าทุกอย่างถูกขนขึ้นรถม้าอย่างปลอดภัยก็ไปขึ้นรถม้าของตัวเองแล้วมุ่งไปหน้าประตูเมืองทันที

“วันนี้คนเยอะกว่าเมื่อวานอีกเจ้าค่ะนายหญิง ข้าวจะพอหรือเจ้าคะ”

“คงไม่พอหรอก เจ้ากลับไปที่จวนแล้วบอกให้พ่อครัวแม่ครัวเร่งมือปรุงอาหารชุดที่สองเร็วหน่อยนะ พวกที่มาใหม่คงจะหิวโหยไม่น้อย ขุนพลหวังเจ้าคะ เรียกให้ชาวบ้านที่มาใหม่เข้ามารับอาหารก่อนนะเจ้าคะ ส่วนชาวบ้านที่อยู่มานานแล้วนั้นขอให้รอรับในรอบหลัง เช่นไรคนที่อยู่ก่อนก็ได้รับอาหารทุกวันคงจะพอทนหิวได้”

“ขอรับแม่นางหลิว” เสียงขุนพลหวังประกาศให้รู้โดยทั่วกันนั้นดังจนได้ยินทั่วถึง ชาวบ้านที่มาอยู่ก่อนต่างก็ยินยอมที่จะรอเพราะพวกเขารู้ว่าจะมีอาหารเพียงพออย่างแน่นอน อีกทั้งพวกเขาก็ไม่ได้หิวโหยมากมายเช่นชาวบ้านที่เพิ่งจะเดินทางมาถึงเมืองเจียงซุน “เข้าแถวรอรับให้เรียบร้อย หากมีผู้ใดสร้างความวุ่นวายพวกข้าจะไม่แจกอาหารให้”

“เสี่ยวจื่อนั่งกินขนมอยู่กับเสี่ยวไป๋ตรงนี้นะ พี่จะไปแจกอาหารก่อน”นางสวมถุงมือผ้าที่ทำขึ้นเองเพื่อกันอาหารร้อน มีทหารคอยหยิบจับช้อนกับชามส่งให้ ปากก็คอยบอกให้ชาวบ้านมาเติมข้าวได้อีกหากกินไม่อิ่ม

ชาวบ้านเหล่านี้ต่างผอมแห้งและอ่อนแอ นางกังวลว่าจะมีโรคระบาดเกิดขึ้นเมื่อพวกเขามาอยู่รวมกันมากๆเช่นนี้ นางจึงให้มังกรน้อยตัวสีฟ้าไปนอนแช่ในถังน้ำที่ชาวบ้านใช้ดื่มกิน เจ้าตัวน้อยจะได้นอนแช่น้ำจึงร่าเริงเป็นพิเศษ มันลอยไปกระโดดลงน้ำอย่างสนุกสนานทีเดียว เท่านี้ชาวบ้านก็จะมีน้ำศักดิ์สิทธิ์จากพลังของมังกรฟ้าไว้ดื่มกินแล้ว

“นายหญิงเจ้าคะ พ่อครัวให้มาถามว่าจะให้ต้มข้าวโพดกับนึ่งมันเทศมันฝรั่งด้วยหรือไม่เจ้าคะ”

“อืม ทำเลย ข้าวต้มนี่ไม่ค่อยอยู่ท้องหรอก อีกไม่นานพวกเขาคงจะหิว” เสี่ยวจิงได้ยินเช่นนั้นก็ให้คนขับรถม้ากลับไปแจ้งแก่พ่อครัวที่จวน ส่วนนางก็อยู่ช่วยนายหญิงแจกอาหารไม่ไปไหนอีก อาหารชุดแรกใกล้หมดอาหารชุดที่สองก็มาถึงพอดี หลิวอี้เฟยจึงเร่งให้ทหารไปยกมาวางไว้โดยเร็วเพื่อที่จะได้แจกโดยไม่ขาดตอน

หมับ

“ท่านหวงหย่ง! ปล่อยนะ ท่านมาจับมือข้าไว้ทำไมเนี้ย”

“ถอยไป ข้าจะตักอาหารให้พวกเขาเอง”

“ไม่ต้อง ข้าทำเองได้ท่านไม่เห็นหรือ หากอยากช่วยก็นู้นไปตักหม้ออื่นนู้น เร็วๆสิชาวบ้านเขารออยู่นานแล้ว” หวงหย่งเดินไปหม้อที่อยู่ใกล้ๆกับนางแล้วก็สวมถุงมือที่เสี่ยวจิงยื่นให้ สายตาคมมองนางตักอาหารอยู่ครู่หนึ่งคาดว่ากะปริมาณอาหาร จากนั้นก็เริ่มลงมือตักข้าวต้มในหม้อแจกทันที

“พี่สาว ข้าขอสองชามได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านยายของข้าแก่แล้วและไม่ได้กินข้าวมาหลายวันจึงลุกมารับไม่ไหว”

“ได้สิ เดี๋ยวพี่สาวจะให้ทหารช่วยยกชามไปให้นะ เจ้าเดินนำพี่ทหารคนนี้ได้เลย” นางยื่นชามข้าวต้มให้ทหารทั้งสองชามแล้วบอกให้เด็กหญิงตัวน้อยเดินนำไป หญิงชาวบ้านที่ยืนต่อคิวจากเด็กน้อยมองนางยิ้มๆแล้วพูดขึ้นมาว่า

“เจ้าสองผัวเมียช่างเป็นคนดียิ่งนัก ข้าได้ยินว่าอาหารพวกนี้เป็นของพวกเจ้าสองผัวเมีย” ใคร...ใครผัวใครเมีย!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.338K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2105 fsn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 11:08

    แหม๋ พี่หย่ง มาถูกจังหวะได้รับความดีความชอบเลย 55

    #2,105
    0
  2. #2093 taka-jane (@mourirun4869) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 03:46
    ไหนๆสามีเก่าก็ออกมาจากโปสเตอร์ไม่ได้แล้ว มีสามีใหม่เถอะแม่นางหลิว555555555555
    #2,093
    0
  3. #2056 Oxygengen (@Oxygengen) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 21:39
    นิยายเรื่องนี้ คือจะซึ้งแค่ไหน แต่พอตอนท้ายคือลั้นทุกตอน5555555
    #2,056
    0
  4. #2038 หลิน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 19:38

    🤣🤣🤣ได้หลัวแล้ว

    #2,038
    0
  5. #2030 จิยู (@Applesax) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 11:16
    55555555 น่าร้ากกกก เป็นสามีภรรยาทำบุญด้วยกัน
    #2,030
    0
  6. #1973 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 01:46
    555+ คนอื่นเข้าใจว่าเป็นผัวเมียซะแล้ว
    #1,973
    0
  7. วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:08
    ใครกล้าลือไปมั่ว เดี๋ยวแม่กริ้วนะ 5555
    #1,916
    0
  8. #1887 Jack-Panachai (@Jack-Panachai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 12:32
    แหนะ น้องมังกรฟ้ายังไม่ได้โชว์พลังน้ำทิพย์เลยอ่ะ น่าจะโชว์ตั้งนานแล้วนะ~~
    #1,887
    0
  9. #1502 oum101 (@oum101) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 04:36
    วอทไปได้ยินจากไหน หนวดพึ่งมายืนแท้ๆ อย่ามโนป้า
    #1,502
    0
  10. #1203 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 22:01
    55555555
    #1,203
    0
  11. #962 Mameaw555 (@thatcharisa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 20:00
    เดวคร้า ใครผัวเมียใครคะโนวๆๆ โสดคร้าาาา ชูมือสองข้างสวยๆ
    #962
    0
  12. #735 Empty_Mind (@mrsuchart1970) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 16:43

    มโนล้วนๆ....... 5555
    #735
    0
  13. #485 K@NomJeeB (@salapaona) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 14:21

    กลายเป็นเมียพี่กนวดไปแล้ว แถมมีลูกชาย 2 คนนั่งกินขนมอยู่ข้างหลังด้วย 555
    #485
    0
  14. #385 BBiBBiBo (@sounitamanith) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 00:31
    นั่นสิ! ใครผัวใครเมีย55555
    #385
    0
  15. #192 natsume0000 (@natsume0000) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 00:27

    ไคผัวเมียไม่รุ้ล่ะแน่ๆคือลูกหนึ่ง555+พี่น้องจิวมือชงต้องช่วยปั่นแน่ๆ
    #192
    0
  16. #191 111555999888Jo (@111555999888Jo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 23:32
    🤣🤣🤣🤣🤣🤣ขี้ตู้
    #191
    0
  17. #190 aee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 23:07

    อ่านสนุกอ่านเพลินมากๆเลยค่ะ ขอบคุณที่เขียนเรื่องดีๆแบบนี่ให้ได้อ่านนะคะ

    #190
    0
  18. #189 SiripornKongdam (@SiripornKongdam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 20:37

    อืม แถมมีลูกแล้วด้วยนะ55555

    #189
    0
  19. #187 mymtbb9397 (@mymtbb9397) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:09
    ตาหนวดคงจะอิ่มอกอิ่มใจแล้วละ 5555
    #187
    0
  20. #186 Pam NPP (@pampampamela) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 17:51
    อิพี่หย่งแอบยิ้มแก้มปรีแน่นอน 555
    #186
    0
  21. #185 tantiwot (@tantiwot) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 16:16
    55555
    ตลกตอนจบ
    #185
    0
  22. #184 wanila2 (@wanila) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 15:57
    ชอบเลยยย พี่หย่งคงยิ้มเลยล่ะสิ
    #184
    0
  23. #183 anntar1991 (@anntar1991) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 15:39
    555

    พีคไปอีก
    #183
    0
  24. #182 อัมพร (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 15:06

    ขอบคุณค่ะ

    #182
    0
  25. #181 Sweetie Minmin (@sweetie99) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 14:38
    ถูกใจท่านพี่ละสิค่ะ แต่อันดับแรกขอน้องเป็นคนรักก่อนนะ
    #181
    0