หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 16 คนที่น่ารังเกียจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,269 ครั้ง
    18 พ.ค. 63

“แม่นางหลิว”

“อ้าว ท่านเหลียงชุน ไม่สบายหรือเปล่าเจ้าคะหน้าซีดมากๆเลย”

“ข้าสบายดีขอรับ นายท่านที่มีหนวดคนนั้นคือ...”

“อ๋อ ท่านหวงหย่งเจ้าค่ะ ข้าเคยพบเขาโดยบังเอิญเมื่อนานมาแล้ว ท่านจิงฟงกับท่านจิวซาเป็นคนสนิทของท่านหวงหย่ง ทั้งสามยังชอบมานั่งดื่มน้ำชาที่ร้านบ่อยๆด้วย ทำไมหรือเจ้าคะ ท่านเหลียงชุนกังวลสิ่งใดงั้นหรือ”

“ทั้งสามท่านนั้นเป็นผู้มีวรยุทธ์ล้ำเลิศและมีปราณที่สูงกว่าข้ากันทุกคนเลยขอรับ ข้าเพียงเกรงว่าอาจจะเกิดปัญหา แต่หากเป็นคนที่แม่นางหลิวคุ้นเคยอยู่แล้วก็ค่อยเบาใจ”

“ไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะ หากพวกเขาคิดไม่ดีข้าคงไม่มีชีวิตรอดตั้งแต่วันแรกที่เจอพวกเขาแล้ว ท่านเหลียงชุนทำงานมาเหนื่อยๆไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ วันพรุ่งเรายังต้องลุยงานกันอีกมาก” เมื่อท่านเหลียงชุนกลับไปพักที่เรือนแล้วนางก็กลับมาที่เรือนเช่นกัน จากนั้นก็เอาข้าวกับอาหารอื่นๆออกมาเตรียมไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ ส่วนเนื้อสัตว์นั้นค่อยเอาออกมาตอนเช้า ซึ่งหลิวน้อยแนะนำว่ามันจะสดใหม่กว่าการนำออกมาวางแช่หิมะไว้ยามค่ำคืน

วันรุ่งขึ้นท่านเจ้าเมืองมาพบนางตั้งแต่เช้า เนื่องจากเมืองอื่นๆต่างก็ส่งสารมาขอความช่วยเหลือจากเมืองเจียงซุน พวกเขาได้ข่าวว่าเมืองเจียงซุนนั้นมีอาหารเพียงพอที่จะแจกจ่ายให้ชาวบ้านและชาวเมืองทุกคนอีกทั้งยังแจกจ่ายอาหารที่หน้าประตูเมืองทุกวัน เมืองต่างๆจึงอยากให้เมืองเจียงซุนแบ่งปันไปช่วยยังเมืองเหล่านั้นด้วย

“ความช่วยเหลือจากเมืองหลวงยังไม่ไปถึงเมืองพวกนั้นอีกหรือเจ้าคะ”

“ข้าต้องบอกแม่นางหลิวตามตรงว่าทุกปีนั้นกว่าความช่วยเหลือจากเมืองหลวงจะมาก็มีชาวบ้านล้มตายกันจนเผาแทบไม่ทัน หากจะรอคอยความช่วยเหลือจากเมืองหลวงเพียงอย่างเดียวคงเหลือชาวบ้านรอดตายเพียงหยิบมือ”

“ตอนนี้มีกี่เมืองที่ขอความช่วยเหลือมาเจ้าคะ”

“สี่เมือง พวกเขาต้องการเพียงธัญพืชชั้นเลวเท่านั้น เราไม่จำเป็นต้องส่งของดีมากไปให้”

“ที่จวนของข้าไม่มีของชั้นเลวหรอกเจ้าค่ะ ท่านเจ้าเมืองคิดว่าเราควรส่งไปให้เมืองต่างๆมากน้อยเท่าใดเจ้าคะ”

“แม่นางหลิวส่งเพียงหัวมันเทศ มันฝรั่งแล้วก็ข้าวโพดไปให้ก็เพียงพอแล้ว ส่วนข้าวนั้นข้าเกรงว่ามันอาจจะเกิดราขึ้นได้หากได้รับความชื้นจากหิมะ ทุกปีที่เกิดภัยพิบัติขึ้นเมืองเจียงซุนไม่เคยได้รับความช่วยเหลือจากเมืองอื่นๆเลย ข้าต้องเอาอาหารจากในคลังออกมาแจกจ่ายประชาชนทุกปีจนไม่มีเหลือ ต่อให้ชาวบ้านจ่ายภาษีมาทุกปีแต่อาหารในคลังก็ไม่เคยเพียงพอที่จะแจกจ่าย กว่าความช่วยเหลือจากเมืองหลวงจะมาถึงข้าต้องทนเห็นประชาชนเมืองเจียงซุนล้มตายต่อหน้าต่อตาจำนวนมาก เจ้าจะว่าข้าใจร้ายก็ย่อมได้แม่นางหลิว ใจข้านั้นไม่อยากช่วยเหลือเมืองอื่นๆพวกนั้นเลยสักนิด”

“ข้าเข้าใจท่านเจ้าเมืองนะเจ้าคะ ข้าเองก็ไม่อยากเห็นคนล้มตายเช่นกัน ถือเสียว่าเราช่วยเพื่อนมนุษย์ด้วยกันให้มีชีวิตรอดก็แล้วกันเจ้าค่ะ เช่นนั้นอีกสองวันเท่าเจ้าเมืองให้คนมาขนธัญพืชจากที่จวนของข้าได้เลยนะเจ้าคะ ข้าจะให้คนงานขนไปไว้ที่ประตูทางเข้าจวนให้ตั้งแต่พรุ่งนี้เลย”

“ได้ๆแม่นางหลิว ข้าจะให้ทหารคุ้มกันธัญพืชพวกนี้ไปส่งที่เมืองต่างๆเป็นอย่างดี ขอบใจแม่นางอีกครั้ง”

“ด้วยความยินดีเจ้าค่ะ ท่านเจ้าเมืองทานอาหารเช้ามาหรือยังเจ้าคะ ที่จวนนี้ได้เวลาอาหารเข้าอยู่พอดี เชิญทานอาหารเช้าด้วยกันก่อนนะเจ้าคะ” ท่านเจ้าเมืองไม่ปฎิเสธ เพราะร้อนใจจึงรีบร้อนมาที่จวนของนางโดยไม่ได้ทานมื้อเช้า ไม่นานนางก็เห็นท่านหวงหย่งมาถึงจวนพร้อมกับบุตรชายแล้วก็คนสนิททั้งสอง

อาหารเช้าวันนี้เป็นข้าวต้มหมูสับโรยด้วยกระเทียมเจียวและต้นหอมซอย ง่ายๆแต่อร่อย อร่อยไม่อร่อยก็ดูจากการเติมข้าวไปคนละสองชามของพี่น้องตระกูลจิวเอาเถิด แม้แต่ท่านเจ้าเมืองเองก็ยังเจริญอาหารกินหมดชามเช่นกัน ส่วนนางนั้นกินเพียงขนมปังเนยสดกับนมเท่านั้นจึงรับอาสาป้อนข้าวให้เสี่ยวไป๋เอง

“น้องชายคนใหม่หรือขอรับพี่อี้เฟย” เสี่ยวจื่อที่นั่งอยู่ข้างๆมารดามองเด็กชายตัวน้อยที่นางป้อนข้าวให้อย่างสนใจ “ตัวเล็กมากเลยขอรับ เล็กกว่าจื่อเอ๋อร์อีก”

“ใช่แล้ว น้องชายคนใหม่ของเสี่ยวจื่อชื่อหวงไป๋ ต้องช่วยพี่ดูแลน้องตัวเล็กนะรู้ไหม”

“ได้เลยขอรับ จื่อเอ๋อร์จะช่วยพี่อี้เฟยเลี้ยงน้องเล็กๆเอง กินเยอะนะเสี่ยวไป๋ พี่กินเยอะถึงได้ตัวใหญ่แบบนี้” เสี่ยวไป๋เห็นเสี่ยวจื่อกินข้าวต้มเข้าไปคำใหญ่ก็อยากกินบ้างนางจึงต้องป้อนคำใหญ่ๆให้เช่นกัน “เสี่ยวไป๋จะมาอยู่ที่จวนของเราหรือขอรับพี่อี้เฟย ดีจังจื่อเอ๋อร์จะได้มีเพื่อนเล่น”

“ไม่ใช่หรอก เสี่ยวไป๋เป็นลูกของท่านลุงหวงหย่งจะมาอยู่ที่จวนของเราได้ยังไง”

“โธ่ จื่อเอ๋อร์อยากมีน้องเล็กๆบ้าง”

“เสี่ยวจื่อต้องบอกท่านพ่อท่านแม่ของเสี่ยวจื่อนะ” ได้ยินนางพูดเช่นนั้นเหลียงฮูหยินก็หน้าแดงอย่างเขินอาย ท่านเหลียงชุนเองก็มองฮูหยินของตนเองดวงตาหวานเยิ้มเช่นกัน “อีกไม่นานเสี่ยวจื่อต้องได้น้องตัวเล็กๆแน่” เสียงนางกระซิบกับเสี่ยวจื่อนั้นไม่ได้เบาเลย ท่านเหลียงชุนกระแอมออกมาเสียงดังเชียวคงจะเขินอายมากเป็นแน่

เมื่อจบอาหารเช้าแล้วท่านเหลียงชุนกับเหลียงฮวาก็ไปที่หน้าประตูเมืองพร้อมกับรถม้าขนอาหาร มีท่านจิวฟงกับท่านจิวซาตามไปด้วย ท่านหวงหย่งก็แยกไปจัดการเรื่องจวนของเขาต่อ ท่านเจ้าเมืองกลับจวนเพื่อไปเตรียมการสำหรับขนส่งอาหารไปยังเมืองต่างๆ เหลียงฮูหยินกับสาวๆคนงานในจวนช่วยกันตัดเย็บเครื่องนอนเพิ่มอีกหลายผืน ส่วนนางกับเสี่ยวจื่อเสี่ยวไป๋ก็ยุ่งอยู่กับการปั้นแป้งที่พ่อครัวนวดเตรียมไว้ให้เป็นลูกกลมๆเพื่อจะทำขนมบัวลอยและขนมไข่นกกระทา

แป้งที่เตรียมไว้มีสามแบบคือแป้งที่ผสมกับฟักทอง แป้งที่ผสมมันเทศ และแป้งที่ไม่ผสมอะไรเลย เด็กทั้งสองพยายามกันมากที่จะปั้นแป้งเป็นลูกเล็กๆให้มีขนาดเท่ากัน นางเพียงปั้นเป็นตัวอย่างให้ทั้งสองดูเท่านั้น ไม่นานพวกเขาก็สามารถปั้นแป้นให้มีขนาดใกล้เคียงกันได้

ส่วนนางก็ปั้นไข่นกกระทาที่ขนาดใหญ่ขึ้นมาหน่อย ไม่รู้จะอร่อยเหมือนที่เคยกินหรือเปล่า พ่อครัวแม่ครัวเองก็ไม่เคยทำ นางจึงถามสูตรเอาจากหลิวน้อยซึ่งก็ไม่ทำให้นางผิดหวัง ขาดเหลืออะไรก็ซื้อโรงงานมาผลิตเอาก็สิ้นเรื่อง และเพราะว่าต้องทำจำนวนมากนางจึงต้องให้คนงานที่ยังพอว่างอยู่มาช่วยปั้นแป้งด้วย

“ต้องอร่อยมากแน่ๆขอรับ จื่อเอ๋อร์อยากกินแล้ว”

“ไป๋เอ๋อร์ก็อยากกินขอรับ”

“ใจเย็นๆนะเด็กๆ อีกไม่นานก็จะได้กินแล้วล่ะ” พ่อครัวที่ท่านเจ้าเมืองให้มาช่วยงานกำลังตั้งกระทะเพื่อทอดขนมไข่นกกระทา ส่วนแม่ครัวอีกคนก็กำลังตั้งหม้อเพื่อต้มบัวลอย อีกหม้อก็กำลังต้มกะทิกับน้ำตาลมะพร้าวที่นางเอาออกจากมิติ โรงงานแปรรูปของนางทำได้ทุกอย่างตามที่ต้องการราวกับเสกได้ ปลื้มปริ่มจริงๆ “ให้แป้งมันลอยขึ้นมาก็เป็นอันใช้ได้แล้วล่ะเจ้าค่ะ” ส่วนขนมไข่นกกระทานั้นทำไม่ยาก เพียงแต่ต้องทอดให้มันเหลืองสวยเท่านั้น

“น้ำลายจะหยดแล้วเจ้าค่ะคุณชายน้อย คิกคิก”

“พาน้องไปนั่งรอที่ชานเรือนก่อนเสี่ยวจื่อ ประเดี๋ยวได้โดนน้ำมันร้อนๆกระเด็นใส่ ไปเร็ว หากขนมสุกแล้วพี่จะเอาไปให้” คนงานพากันหัวเราะเด็กทั้งสองด้วยความเอ็นดู ถึงจะพากันไปนั่งรอแล้วแต่คอก็ยังคอยชะเง้อมองดูขนมอยู่ตลอด นางจึงตักบัวลอยที่สุกแล้วใส่ถ้วยเล็กๆแล้วราดน้ำกะทิไปให้เด็กทั้งสองได้ลองชิม “มันร้อนนะ เป่าให้หายร้อนก่อนค่อยกิน ไม่อย่างนั้นปากจะพองเอาได้” เสี่ยวจื่อเป่าให้เสี่ยวไป๋ดูเป็นตัวอย่าง แต่คงเป่าแรงไปน้ำกะทิถึงได้กระเด็นใส่หน้า

นางบอกให้คนงานทุกคนตักมากินกันคนละถ้วยแล้วให้คนยกไปให้เหลียงฮูหยินกับคนงานที่ช่วยกันเย็บผ้าด้วย ที่เหลือก็เก็บไว้ให้คนที่ออกไปทำงานข้างนอก ส่วนขนมไข่นกกระทานั้นนางให้แบ่งไว้ที่จวนส่วนหนึ่ง อีกส่วนให้เอาไปแจกที่หน้าประตูเมือง “อืม กรอบนอกนุ่มใน อร่อยมากเลย พ่อครัวทอดออกมาดีมากเลยเจ้าค่ะ” ทุกคนก็ชอบขนมไข่นกกระทาเช่นกัน โดยเฉาะเด็กน้อยทั้งสองคน แต่จะว่าไปเด็กทั้งสองก็ชอบกินทุกอย่างนั่นแหละ บัวลอยหมดไปสองถ้วยแนะ

“อร่อยมากๆเลยขอรับพี่อี้เฟย จื่อเอ๋อร์ชอบขนมไข่นกนี่มากๆเลย”

“ไป๋เอ๋อร์ก็ชอบขอรับ”

“อย่ากินเยอะจนกินข้าวเที่ยงไม่ลงล่ะ ไม่อย่างนั้นพี่จะให้เจ้าทั้งสองงดขนม” แม้จะอยากกินให้มากเท่าที่ต้องการแต่เด็กๆเชื่อฟังเป็นอย่างดี กระทงใบน้อยที่ทำจากใบไม้แห้งจึงถูกเก็บรักษาเอาไว้อย่างดีเพื่อรอกินหลังอาหาร

“นายหญิงเจ้าคะ ที่ประตูเมืองเกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!”

“มีเรื่องอะไรหรือเสี่ยวจิง บอกมาเร็วเข้า”

“มีคนจากเมืองอื่นมาที่เมืองเจียงซุนกันมากขึ้นเยอะจนแทบไม่มีที่อยู่ ตอนนี้ทหารกำลังช่วยกันจัดสรรพื้นที่เพื่อหาที่พักให้พวกเขา แต่ในกลุ่มคนที่มาใหม่นั้นมุ่งตรงเข้ามาหาคุณหนูเหลียงฮวาแล้วทำร้ายร่างกายคุณหนูทั้งยังด่าทอหยาบคาบ ข้าจับใจความได้ว่าเป็นครอบครัวบิดามารดาของท่านเหลียงชุนเจ้าคะ”

“แล้วท่านเหลียงชุนไม่อยู่ที่หน้าประตูเมืองหรือ”

“ไม่เจ้าคะ คนของท่านเจ้าเมืองได้มาตามท่านเหลียงชุนไปพบที่จวนเพื่อหารือเรื่องการขนส่งอาหารจึงเหลือเพียงคุณหนูเหลียงฮวาเท่านั้นที่ยังคอยแจกจ่ายอาหารอยู่ เมื่อพวกเขาเห็นคุณหนูก็ตรงเข้ามาทำร้ายเลยเจ้าค่ะ”

“ไป พาข้าไปที่ประตูเมืองเดี๋ยวนี้ เสี่ยวจื่ออยู่กับเสี่ยวไป๋ที่นี่นะ พาน้องไปเล่นอยู่แถวๆนี้อย่าเข้าใกล้กระทะกับหม้อร้อนๆเด็ดขาด พี่ไปไม่นานจะรีบกลับมา ฝากดูเด็กทั้งสองด้วยนะเจ้าคะ” นางฝากฝังเด็กๆไว้กับคนงานในจวนแล้วกระโดดขึ้นรถม้าออกไปกับเสี่ยวจิงในทัน เมื่อมาถึงประตูเมืองก็เห็นเหลียงฮวายืนร้องไห้อยู่โดยมีทหารกำลังกันคนกลุ่มหนึ่งเอาไว้ “นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงได้เอะอะเสียงดังเช่นนี้”

“แม่นางหลิว คนพวกนี้อ้างว่าเป็นครอบครัวบิดามารดาของท่านเหลียงชุนขอรับ มาถึงก็พุ่งเข้ามาทำร้ายคุณหนูเหลียงฮวาจนบาดเจ็บ พวกข้าพยายามกันตัวเอาไว้อยู่ขอรับ”

“เป็นอย่างไรบ้างฮวาเอ๋อร์ เจ็บมากหรือไม่” เด็กสาวที่หน้ารักตอนนี้ผมเผ้ากระเซิงไม่เป็นทรง ใบหน้ามีรอบเล็บข่วนจนได้เลือด มุมปากแตกเลือดไหลออกมาเช่นกัน “หยุด! พวกท่านกำลังทำความเดือดร้อนอยู่นะ ทำไมไม่พูดกันดีๆ”

“ไม่ต้องพูดดีกันแล้ว! ทั้งลูกทั้งหลานอกตัญญูกันหมด กินดีอยู่ดีโดยไม่สนใจบิดามารดา มีอย่างที่ไหนตัวเองสุขสบายแต่ปล่อยให้ครอบครัวผู้ให้กำเนิดต้องอดอยากจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด!”

“ท่านย่าไม่เคยนับเราไม่เป็นหลานไม่ใช่หรือเจ้าคะ ท่านพ่อไปหาท่านยามเดือดร้อนกลับถูกไล่ออกมาเหมือนหมูเหมือนหมา ท่านปู่ท่านย่าเป็นคนตัดขาดท่านพ่อออกจากตระกูลเองไม่ใช่หรือแล้วจะมาเรียกร้องสิ่งใดจากพวกเราอีก”

“นังเด็กอวดดี! ต่อให้ตัดขาดแต่ข้าก็เป็นมารดาของบิดาเจ้า หากไม่ใช่เพราะมารดาของเจ้ามีหรือที่พวกข้าจะตัดขาดกับลูกชาย มารดาของเจ้ามันตัวซวย!”

“อย่ามาว่าท่านแม่ของข้านะ!”

“ทำไมข้าจะว่ามันไม่ได้ เพราะมันนั่นแหละที่ทำให้ครอบครัวของข้าต้องถึงจุดตกต่ำเช่นนี้ หากเหลียงชุนแต่งงานกับบุตรสาวของท่านเจ้าเมืองกุ้ยถังป่านนี้ครอบครัวข้าคงเจริญรุ่งเรืองไม่ต้องอดอยากจนต้องดั้นด้นมาถึงที่นี่หรอก!” เสียงด่าทอของหญิงชรายังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง ใจความวกวนไปมาอยู่แต่เรื่องเดิมคือเพราะมารดาของเหลียงฮวาจึงทำให้พวกเขาไม่รุ่งเรือง จากที่นางเคยคิดว่าท่านเหลียงชุนมีที่มาที่ไปไม่ธรรมดาก็ต้องเปลี่ยนความคิด เพราะครอบครัวนี้เป็นครอบครัวขุนนางชั้นปลายแถวเท่านั้น

เมื่อเกิดภัยพิบัติเช่นนี้เงินอันน้อยนิดของครัวจึงถูกนำออกมาซื้ออาหารจนหมดไม่มีเหลือ ความช่วยเหลือจากเมืองหลวงก็ยังมาไม่ถึงเมืองกุ้ยถังทำให้ชาวเมืองต่างอดอยาก เมื่อพวกเขาได้ข่าวว่าเมืองเจียงซุนมีการเป็นอยู่ที่อุดมสมบูรณ์และจำได้ว่าบุตรชายอาศัยอยู่ที่เมืองนี้จึงเดินทางมาเพื่ออาศัยอยู่ด้วย แต่พากันมาทั้งครอบครัวแบบนี้ ต่อให้มีข้าวพันชั่งก็คงจะหมดในไม่กี่วัน หึ ตอนเขาอยากได้ความช่วยเหลือกลับไม่หยิบยื่นให้ยังจะมาเรียกร้องอย่างน่าสมเพชอีก

“นี่มันเรื่องอะไรกัน”

“เหลียงชุน! มาก็ดีแล้ว พ่อกับแม่แล้วก็ทุกคนในจวนจะมาอยู่กับเจ้าที่นี่จนกว่าจะพ้นฤดูหนาว เจ้าจัดหาอาหารและเสื้อผ้าให้พวกข้าด้วย” เหลียงชุนเห็นบิดามารดาและคนในจวนที่เคยเห็นหน้ามาบ้างยืนรวมกลุ่มกันอยู่ก็รู้สึกไม่ชอบใจ หากมีเพียงบิดามารดาและพี่น้องของเขา เขาคงไม่ปฎิเสธความช่วยเหลือหากช่วยได้ แต่นี่กลับขนกันมาทั้งจวนคิดว่าเขาเป็นเจ้าเมืองเจียงซุนหรืออย่างไรถึงจะสามารถเลี้ยงดูพวกเขาได้

“ท่านพ่อท่านแม่ไปพักที่บ้านของข้าที่หมู่บ้านดอกไม้หอมได้ แต่บ้านของข้าหลังเล็กคงไม่เพียงพอจะให้ทุกคนได้พักกันหมดหรอกขอรับ ส่วนอาหารนั้นท่านเจ้าเมืองได้แจกจ่ายข้าวให้หนึ่งร้อยชั่ง มันเทศห้าสิบชั่ง มันฝรั่งห้าสิบชั่งแล้วก็ข้าวโพดอีกห้าสิบชั่ง ท่านพาคนมามากมายขนาดนี้คงไม่พอกินกันหรอกขอรับ”

“ได้ยินว่าเจ้าอยู่จวนหลังใหญ่สุขสบายไม่ใช่หรือ จะให้พวกข้าไปอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆนั่นทำไม”

“จวนที่พวกข้าอยู่เป็นจวนของแม่นางหลิว คงไม่สะดวกให้พวกท่านเข้าไปอยู่หรอกขอรับ”

“เจ้าก็ไปพูดกับแม่นางหลิวนั่นสิว่าให้พวกข้าไปอยู่ด้วย! ข้าจะอยู่ที่จวนไม่อยู่บ้านเล็กๆของเจ้าหรอกนะ”

“ก็เลือกเอา จะไปอยู่บ้านหลังเล็กๆนั่นแล้วมีข้าวกินหรือจะไสหัวกลับไปยังที่ที่พวกเจ้าเคยอยู่แล้วอดตาย” น้ำเสียงเยือกเย็นเดินเข้ามาพร้อมกับปลดปล่อยพลังของผู้มีปราณขั้นแปดออกมาจนชาวบ้านตาดำๆถึงกับเข่าอ่อน ไม่เว้นแม้แต่ทหารชั้นผู้น้อยที่อยู่ในบริเวณนั้นเช่นกัน คงจะมีเพียงนางและท่านเหลียงชุนที่ยังคงยืนอยู่ได้

ไอ้หนวด!

มาทันเวลาจริงๆ ไม่เคยดีใจที่ได้เจอท่านเท่านี้มาก่อนเลย ต่อไปนี้ข้าจะไม่ต่อว่าท่านเรื่องหนวดอีกแล้วข้าสัญญา!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.269K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2104 fsn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 11:08

    แปลกดีก็รู้อยู่แล้วว่าทุกปีต้องมีปัญหาแบบนี้ ไมไม่เตรียมการแก้ไข ไว้ก่อน โลกยุคไหนก็เหมือนกันนะ

    พวกที่กล้าเบียดเบียนคนอื่นหน้าตาเฉย เนี้ยเอาอะไรทำใจนะ ไม่คิดสู้ด้วยตัวเอง คิดแต่ขอ คนเราก็ต้องทำงานซิ นึกถึงเศรษฐกิจพอเพียงเลยคะ

    #2,104
    0
  2. #2062 Oiljang89 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 14:15
    น่าจะบอกไปว่าตัวเองเป็นแค่ลูกจ้างในจวนเท่านั้น
    #2,062
    0
  3. #2037 หลิน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 19:15

    อ้ายหนวดเริ่มเข้าตาล่ะ มีประโยชน์ล่ะ🤣🤣 ขอบคุณค่ะ😍

    #2,037
    0
  4. #2029 Applesax (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 10:45
    แต่วนิยายสนุกมากนะคะ ขอบคุณมากๆเลยที่สละเวลามาเขียนเรื่องสนุกๆให้อ่าน
    #2,029
    0
  5. #2015 u710 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 01:11
    55555555
    #2,015
    0
  6. #1972 minhochanyeol123 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 01:31
    555+ แต่ถึงยังไงก้อโกนหนวดเถอะนะ
    #1,972
    0
  7. #1915 benznalakver (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 19:51
    55555 ประโยชน์ของการไว้หนวด
    #1,915
    0
  8. #1202 loli-bee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 21:52
    ออร่าพระเอกมากพี่จ๋า
    #1,202
    0
  9. #1180 baochompoo2525 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 15:04
    บ้าบอมาถึงก็ตบตีทวงบุญคุณ.. จัดให้หนักเลยท่านลุงหนวด
    #1,180
    0
  10. #650 Airika_Catcha (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 01:57
    ทำไงดี เอ็นดูเสี่ยวจื่อกับเสี่ยวไป๋มากเลย น้อนนนนนน
    #650
    0
  11. #230 saduhnat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 11:47
    ทำดีนะคุณหนวด555
    #230
    0
  12. #170 SiripornKongdam (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 10:45

    ความดีมันพุ่งทะลุหนวดมาเลย55555

    #170
    0
  13. #169 150221 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 08:12
    มาทันเวลาได้ทำคะแนนนะหนวด
    #169
    0
  14. #168 sevenroses (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 08:12

    แหนะ น้องเริ่มเห็นความดีของตาหนวดแล้วว

    #168
    0
  15. #166 190646za (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 03:10

    อัพเร็วนะพี่
    #166
    0
  16. #165 natsume0000 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 00:36

    ว้าววววววววพี่หนวดมาฉากนี้ได้+หนึ่งแต้ม(ใจ)555+
    #165
    0
  17. #164 tantiwot (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 00:07
    สนุกจัง...
    #164
    0
  18. #163 wanila (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 22:30
    มาแบบเท่เลยนะ
    #163
    0
  19. #159 อัมพร (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 17:07

    ขอบคุณค่ะ

    #159
    0
  20. #157 anyamanee47 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 15:59
    มีพ่อแม่ญาติพี่น้องแบบนี้ตัดขาดไปเลยดีกว่า ถึงจะบาปก็ดีกว่าตัวเองเป็นทุกข์ แม่นางหลิวฟาดได้ฟาดเลย
    #157
    0
  21. #156 Velevty (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 15:51
    พี่หนวดมาอย่างหล่อเลย น่าจะจัดการกับครอบครัวขั้นเด็ดขาดเลยจะได้ไม่กล้าทำเหมือนตัวเองใหญ่อีก
    #156
    0
  22. #155 หนูเล็ก (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 15:37

    ดีใจจังค่ะ น้าหนวดมาช่วยแล้ว พ่อแม่สัปปะรังเคแบบนี้ต้องปล่อยให้อดตายมีอย่างที่ไหนมาถึงทำร้ายหลาน เขาก็คนน่ะ อดอยากก็ขอให้อดอยากต่อไป แล้วถ้าแต่งกับลูกเจ้าเมืองแล้วมันดีหรือขนาดนี้ยังต้องมาหาที่กินเมืองนี้เลย แม่นางหลิว จัดหางานให้ทำทีเถอะ ไม่งั้นเท่าไรก็ไม่พอ ทำงานแลกข้าวแลกอาหารเถอะ มาต่างเมืองอีกเยอะแน่ๆต้องทำงานไม่งั้นไม่มีทางได้กินให้อดหยากเสียบ้าง รวมทั้งในเมืองหลวงด้วย ทำไมช้านัก กินกันไม่พอหรือถึงการช่วยเหลือถึงมาไม่ถึง ขนาดน้าหนวดมาจากเมืองหลวงยังมาถึงได้เลย ปย่เนอะข้าราชการที่โกงกินต้องเอามาลงโทษ จับให้หมดจะได้ไม่เป็นเยี่ยงอย่างว่าโกงกินแล้วรวย

    #155
    0
  23. #152 LovelyWonbin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 15:03
    พี่หนวด ต้องจัดการให้เด็ดขาดเลย
    #152
    0
  24. #151 benjy_noii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 14:51
    มันน่าปล่อยให้อดตายสะจริง จะรังแกใครดูด้วยนะว้อยยยย
    #151
    0
  25. #150 mmkoi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 14:14
    ต่อเลยเร็วๆได้โปรดเถอะไรท์ อยากเห็นหนวดโหด
    #150
    0