หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13 ขนมชนิดใหม่มาแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,992
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,180 ครั้ง
    15 พ.ค. 63

เช้าวันต่อมาครอบครัวเหลียงจึงได้เห็นม้าตัวใหญ่สีดำสีขาวยืนตระง่านอย่างสง่างามอยู่ในจวน หลิวอี้เฟยลูบขนของพวกมันทั้งสองตัวอย่างรักไคร่ แม้ครอบครัวเหลียงจะตกใจและแปลกใจกับที่มาของม้าทั้งสองตัวแต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากถาม เพราะถึงถามไปก็ไม่ได้คำตอบ อีกทั้งแม่นางหลิวผู้นี้ก็มักทำให้พวกเขาแปลกใจจนชินชาเสียแล้ว

“มันตัวใหญ่มากเลยขอรับพี่อี้เฟย”

“ใช่แล้ว มันแข็งแรงมากด้วยนะเสี่ยวจื่อ ตัวสีดำเป็นตัวผู้ชื่อสเตฟาน สีขาวตัวเมียชื่อสเตฟานี่” เหลียงจื่อทำปากขมุบขมิบพยายามออกเสียงเรียกชื่อของม้าสองตัวแต่มันช่างยากเหลือเกิน ดังนั้นเด็กน้อยจึงเรียกพวกมันว่าฟานกับฟาเท่านั้น “ท่านเหลียงชุนไปหมู่บ้านดอกไม้หอมแล้วหรือเจ้าคะฮูหยิน”

“ไปตั้งแต่เช้ามืดแล้วเจ้าค่ะ ท่านเหวินซื่อกลัวว่าเมียที่บ้านจะเป็นห่วงก็เลยต้องรีบกลับ” คิดถูกจริงๆที่เอาไม้กับผ้าออกมาวางไว้ให้ที่หน้าเรือนตั้งแต่เมื่อคืน ไม่เช่นนั้นทั้งสองต้องรอจนกว่านางจะออกจากมิติถึงจะได้เดินทาง “วันนี้แม่นางจะทานมื้อเช้าที่จวนหรือจะไปทานที่ร้านขนมเจ้าคะ”

“ไปกินที่ร้านขนมดีกว่าเจ้าค่ะ วันนี้ข้ามีขนมชนิดใหม่ไปวางขายด้วย”

“ขนมชนิดใหม่! จื่อเอ๋อร์ไปกับพี่อี้เฟยด้วยนะขอรับ”

“น้องจะไปกินขนมชนิดใหม่ใช่ไหมล่ะจื่อเอ๋อร์”

“ไม่ใช่นะขอรับพี่ใหญ่ ข้าจะไปช่วยพี่อี้เฟยขายขนมที่ร้านต่างหาก” 

“งั้นหรือ แต่น้ำลายที่มุมปากของน้องมันปกปิดไม่ได้หรอกนะ” เมื่อได้ยินพี่สาวล้อเช่นนั้นมือน้อยก็ยกขึ้นเช็ดปากตัวเองทันที เมื่อเห็นว่ามีน้ำลายติดมือออกมาจริงก็อับอายจนหน้าแดง เด็กน้อยวิ่งปิดหน้าไปซบตักผู้เป็นมารดาอย่างเขินอาย “คิกคิก เจ้าเด็กจอมตะกละ วันนี้ให้ข้าไปช่วยพี่อี้เฟยหรือไม่เจ้าคะ มีขนมชนิดใหม่มาขายคนคงจะเยอะน่าดู”

“ให้ฮวาเอ๋อร์ไปช่วยที่ร้านด้วยอีกแรงก็ได้เจ้าค่ะแม่นางหลิว ผ้าพวกนั้นข้าเย็บกับสาวๆในจวนได้”

“ก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ เช่นนั้นวันนี้ฮวาเอ๋อร์กับเสี่ยวจื่อไปช่วยพี่ที่ร้านก็แล้วกันนะ วันนี้อากาศเย็นมากพวกเจ้าไปเปลี่ยนชุดที่หนากว่านี้สักหน่อยเถิด เอ้า สาวๆที่เหลือไปช่วยข้าขนขนมจากที่เรือนมาขึ้นรถม้าเร็วเข้า” ตอนออกจากมิติมาเมื่อเช้านางถึงกับห่อไหล่เพราะอากาศเย็น ไม่คิดว่าอากาศหนาวจะหนาวขนาดนี้ นางจึงใช้ผ้าห่อตัวเองเอาไว้เพราะชุดที่ใส่ออกมานั้นหนาไม่พอ เหลียงฮูหยินเองก็กำลังเร่งมือเย็บชุดหน้าหนาวสำหรับทุกคนในจวนเช่นกัน

ขนมที่จะนำไปขายวันนี้มีสองอย่าง นั่นก็คือทาร์ตไข่กับทาร์ตผลไม้สด ซึ่งผลไม้ที่ปลูกในมิติได้ในตอนนี้นั้นมีสตอเบอรี่ องุ่น ส้มและแอปเปิ้ล เมื่อปลูกมากผลผลิตก็มีมากนางจึงซื้อโรงงานทำขนมพวกนี้เพิ่มและผลิตมันออกมาขาย ผลไม้สดในเมืองเจียงซุนนั้นราคาค่อนข้างสูงอีกทั้งไม่หลากหลาย ส่วนมากเป็นผลไม้ป่าที่ชาวบ้านเก็บมาขายเท่านั้น ในเมื่อมีช่องทางในการหาเงินทำไมนางจะปล่อยไปเล่า

นางใช้ผ้าสีขาวคลุมขนมในถาดไว้อย่างแน่นหนา ทุกคนจะได้เห็นพวกมันพร้อมกันตอนที่นางวางขายบนชั้นเท่านั้น ขนมหลายสิบถาดถูกขนขึ้นรถม้าโดยมีเหลียงฮวากับเหลียงจื่อคอยจัดและจับถาดพวกนั้นเอาไว้ไม่ให้คว่ำกระจาดก่อนถึงร้าน ก่อนออกจากจวนหลิวอี้เฟยได้เลือกคนงานชายมาหนึ่งคนให้ทำหน้าที่เป็นคนขับรถม้าให้พวกนางด้วย

ลูกค้ายังมาซื้อขนมที่ร้านมากมายเช่นทุกวัน เมื่อเห็นนางลงจากรถม้าพวกเขาก็ส่งเสียงทักทายนางอย่างอารมณ์ดีกันแทบทุกคน นางยิ้มแย้มทักทายทุกคนกลับเช่นกัน

“แม่นางหลิว ทำไมวันนี้ถึงวางขนมไม่เต็มชั้นเล่า ยังว่างอยู่อีกหลายชั้นเลยนะพวกข้าจะได้ไม่ต้องเบียดกัน”

“วันนี้ข้าจะมีขนมชนิดใหม่มาวางขายจึงต้องเผื่อพื้นที่บนชั้นเอาไว้เจ้าค่ะ”

“ขนมชนิดใหม่หรือ! รีบวางขายเร็วเข้าข้าจะได้ซื้อไปให้คนที่จวนได้ชิม” ลูกค้าที่ได้ยินว่ามีขนมชนิดใหม่มาวางขายต่างก็กระตือรือร้นที่จะได้ลิ้มลองเป็นคนแรก เพราะตั้งแต่เปิดร้านมาแม่นางหลิวไม่ได้เอาขนมชนิดใหม่มาวางขายอีกเลยจนวันนี้ หลิวอี้เฟยได้ยินคำสนับสนุนจากลูกค้าก็เรียกคนงานให้ไปช่วยขนถาดขนมเข้ามาในร้าน

“รบกวนลูกค้าทุกท่านออกไปเข้าแถวรอที่หน้าร้านสักครู่นะเจ้าคะ ขอให้ข้าได้มีเวลาจัดร้านสักประเดี๋ยว” ลูกค้าได้ยินเช่นนั้นก็ต่างออกไปเข้าแถวรอที่หน้าร้านกันอย่างเป็นระเบียบเพราะคุ้นชินกับวิธีการซื้อขนมของนางแล้ว ถาดขนมที่มีผ้าสีขาวคลุมเอาไว้ถูกคนงานช่วยกันยกลำเลียงเข้าไปในร้านจนหมดในเวลาไม่นาน คนงานหญิงกับเหลียงฮวาช่วยจัดถาดขนมขึ้นไปวางบนชั้นตามคำบอกของหลิวอี้เฟยจนเต็ม จากนั้นก็เปิดผ้าคลุมถาดออกพร้อมกัน

ขนมส่งกลิ่นหอมอบอวลออกมาในทันที สีสันสวยงามของผลไม้ราวกับเปล่งประกายได้ของทาร์ตผลไม้กำลังดึงดูดเงินในถุงของลูกค้าจนแทบลอยออกมา “ขนมสองชนิดนี้คือต้านถ่าและสุ่ยกั่วต้านถ่า รสชาติจะทั้งหวานนุ่มละมุนลิ้นและสดชื่นจากผลไม้ เป็นขนมที่ควรทานให้หมดภายในวันเดียว เชิญลูกค้าทุกท่านเข้ามาชมได้เลยเจ้าค่ะ” 

ลูกค้าที่ได้เห็นทาร์ตผลไม้ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าสวยงามมาก ส่วนทาร์ตไข่นั้นแม้สีสันจะไม่ได้อะไรพิเศษแต่ก็น่าลิ้มลองเช่นกัน ลูกค้าทุกคนจึงซื้อขนมทั้งสองชนิดกลับไปคู่กัน ขนมชนิดใหม่ขายดิบขายดีจนแทบไม่พอขายเลยทีเดียว หลิวอี้เฟยยังแนะนำอีกว่าควรทานแต่พอดีเพราะขนมหวานอาจจะทำให้ทุกท่านน้ำหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ว้าว ต้านถ่าอร่อยมากเลยขอรับพี่อี้เฟย หวานนุ่มมากๆ ไม่มีกลิ่นคาวของไข่ อร่อยสุดไปเลยขอรับ”

“อร่อยก็อย่าทานเยอะนัก ประเดี๋ยวแก้มย้วยๆของเจ้าจะไปปิดดวงตาจนมองไม่เห็น” เหลียงจื่อประคองต้านถ่าในมือไว้อย่างทะนุถนอมแล้วกินมันอย่างช้าๆค่อยๆลิ้มรสไปเรื่อยๆ ลูกค้าเห็นเด็กชายตัวน้อยหลับตาพริ้มกินขนมอย่างเอร็ดอร่อยต่างก็กลืนน้ำลายกันหมด แต่เพราะยังไม่ถึงคิวตัวเองจึงทำได้แค่มองเด็กน้อยกินขนมให้พวกเขาดูเท่านั้น

“วันนี้ลูกค้าเยอะมากเลยนะขอรับแม่นางหลิว”

“อ้าว อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านจิวฟง มาดื่มชาหรือเจ้าคะ” สองพี่น้องตระกูลจิวเดินยิ้มเข้ามาในร้านพลางมองลูกค้าที่เข้าแถวเพื่อรอซื้อขนมด้วยความแปลกใจ ทุกวันไม่เห็นเป็นระเบียบอย่างวันนี้เลย หลิวอี้เฟยเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามก็หัวเราะแล้วบอกทั้งสองคนไปว่าวันนี้มีขนมชนิดใหม่มาขาย เพื่อไม่ให้แย่งกันจึงต้องทำแบบนี้

“ต้านถ่ากับสุ่ยกั่วต้านถ่าอร่อยมากที่สุดเลยขอรับท่านจิวฟงท่านจิวซา ข้ากินไปหลายชิ้นแล้ว”

“เพราะแบบนั้นแก้มของเจ้าถึงได้บวมย้อยขนาดนี้ใช่หรือไม่”

“ก็มันอร่อยนี่นา”

“หึหึ พอจะมีโต๊ะว่างหรือไม่ขอรับแม่นางหลิว” ทั้งสองหยอกล้อเจ้าตัวเล็กจนพอใจแล้วก็หันมาถามเจ้าของร้าน หลิวอี้เฟยก็หันไปถามเสี่ยวจิงต่ออีกทีและได้คำตอบว่ายังมีโต๊ะว่างอยู่ “ข้าขอชิมขนมชนิดใหม่ด้วยนะขอรับแม่นางหลิว” เห็นเหลียงจื่อกินได้เอร็ดอร่อยพวกเขาก็อยากจะลองบ้าง

“ได้เจ้าคะ แล้วนี่นายท่านของพวกท่านไม่มาด้วยหรือเจ้าคะ ข้าจะได้ให้คนเตรียมขนมไปให้พอ”

“นายท่านกลับเมืองหลวงกะทันหันขอรับ แต่อีกไม่กี่วันก็จะกลับมา” ไม่ได้อยากรู้เสียหน่อยว่าไปไหนจะกลับมาเมื่อไหร่ แค่ถามเพราะจะได้ให้คนจัดขนมไปให้จนพอกินทั้งสามคน เหอะ อาศัยอยู่ตั้งเมืองหลวงแต่หนวดเคลารกอย่างกับคนป่า! เมื่อเห็นนางไม่ถามอะไรอีกทั้งสองก็เดินตามเสี่ยวจิงขึ้นไปชั้นสองทันที

“ฮวาเอ๋อร์ เสี่ยวจื่อ ไปเดินเล่นที่ตลาดกันเถอะ”

“พี่อี้เฟยไปกับจื่อเอ๋อร์เถิดเจ้าค่ะ ข้าจะอยู่ดูร้านให้เอง” 

“ไปด้วยกันนี่แหละ ที่ร้านให้คนงานดูแลกันได้ เจ้าจะอุดอู้อยู่แต่ในจวนกับที่ร้านไม่ได้นะ ไปเดินเล่นกันเถอะ” ไม่รอให้น้องสาวปฎิเสธนางก็จูงมือทั้งสองคนเดินไปที่ตลาดในทันที ต้องรีบไปเดินซื้อของเพราะอีกไม่นานคงจะหนาวจนออกไปไหนมาไหนไม่ได้เป็นแน่ แต่ก่อนจะไปละลายทรัพย์ก็ต้องพาไปเติมอาหารเข้าท้องที่เหลาอาหารเสียก่อน

หลิวอี้เฟยเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อย่างสนุกสนาน มีเงินใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายนี่มันดีจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ซื้อของเท่าที่จำเป็นและอยากได้จริงๆเท่านั้น อย่างเช่นพวกขนสัตว์ที่จะนำมาทำเสื้อผ้าให้ความอบอุ่น นางกว้านซื้อจากร้านแพรพรรณทุกร้านที่มีในเมืองเจียงซุนจนหมด มากมายเสียจนทั้งสามขนไม่ไหวจนต้องให้เหลียงจื่อไปตามรถม้ามาช่วยขน ลำพังนางคนเดียวขนสัตว์พวกนี้ไม่จำเป็นเลยสักนิดเพราะในมิตินั้นอากาศอบอุ่นพอดีกับร่างกาย แต่ครอบครัวเหลียงนั้นไม่ใช่ พวกเขาต้องมีขนสัตว์พวกนี้เพื่อนุ่งห่มให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย

“แม่นางซื้อเยอะขนาดนี้จะให้เราตัดเย็บชุดให้ด้วยเลยหรือไม่เจ้าคะ ร้านเรามีแบบสวยๆมากมายทีเดียว”

“ดีเลย ตัดให้เด็กทั้งสองคนนี้นะ เอาให้สวยที่สุดไปเลย” เหลียงฮวาทำท่าจะปฎิเสธแต่หลิวอี้เฟยไม่ปล่อยให้น้องได้อ้าปาก นางดันเหลียงฮวาไปให้คนงานในร้านแพรพรรณวัดตัวเพื่อตัดชุดในทันที “เอาผ้าที่ดีที่สุดของร้านแล้วก็ขอผ้าที่สีสันสดใสหน่อยนะ ตัดสักสิบชุดไปเลยและสีห้ามซ้ำกัน ส่วนเจ้าตัวน้อยนี่ขอเป็นสีเข้มๆหน่อย”

“ได้เจ้าค่ะแม่นาง” เจ้าของร้านได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มแก้มปริ วันนี้นอกจากจะขายขนสัตว์ได้แล้วยังตัดชุดได้เป็นสิบชุดอีก นับว่ามีรายได้เข้าร้านเป็นกอบเป็นกำทีเดียว 

“จริงสิ พวกท่านอยากทำการค้ากับข้าหรือไม่ ข้ามีผ้าคุณภาพดีๆหลายผืนเลย”

“จริงหรือเจ้าคะ เช่นนั้นข้าน้อยขอดูผ้าของแม่นางก่อนได้หรือไม่” ได้ยินเช่นนั้นนางก็ให้คนขับรถม้าเอาของกลับไปที่จวนแล้วเอาผ้าจากเหลียงฮูหยินมาหนึ่งผืน ไม่นานคนขับรถม้าก็กลับมาพร้อมกับผ้าที่นางสั่ง เมื่อเจ้าของร้านแพรพรรณได้เห็นผ้าคุณภาพดีที่นางส่งให้ก็ตกลงทำการค้ากับนางในทันที “แม่นางมีขายให้ข้ามากน้อยเพียงใดเจ้าคะ”

“มีมากเท่าที่เจ้าต้องการ ข้าจะขายให้ร้านของเจ้าพับละหนึ่งร้อยเหรียญทอง เจ้าตกลงหรือไม่”

“ตกลงเจ้าค่ะ!” ผ้าไหมคุณภาพดีเช่นนี้สามารถขายให้เชื้อพระวงค์ได้ถึงพับละหนึ่งพันเหรียญทองทีเดียวนะ

“ดี เช่นนั้นวันพรุ่งข้าจะให้คนเอาผ้ามาส่งเจ้าแบบคละสีสักยี่สิบพับก่อน หากเจ้าขายหมดค่อยให้คนไปบอกข้าที่ร้านขนมฟู่เฟย ข้าจะเอาผ้ามาให้อีก อ้อ แล้วก็ใช้ผ้าของข้าตัดชุดให้เด็กทั้งสองไปด้วยเลยก็แล้วกัน”

“ได้ๆเจ้าค่ะแม่นางหลิว” หลิวอี้เฟยยิ้มกริ่มเมื่อแผนที่วางไว้กับหลิวน้อยเมื่อคืนนั้นได้ผล ด้วยผ้าที่ทอได้จากมิตินั้นมีจำนวนที่มากเกินไปจนล้นคลังจึงต้องหาทางระบายสินค้าออกไปบ้าง หลิวน้อยจึงแนะนำให้นางมาขายผ้าที่ร้านนี้เพราะร้านผ้าแห่งนี้มีสาขาใหญ่อยู่ในเมืองหลวงและที่นั่นมักนำผ้าเข้าไปขายในวังหลวงอยู่บ่อยๆ แม้เมืองเจียงซุนจะอยู่ห่างจากเมืองหลวงมากแต่คงไม่ใช่ปัญหาหากเจ้าของร้านจะนำผ้าไปส่งให้สาขาใหญ่ที่เมืองหลวง แน่นอนว่าราคาของผ้านั้นอาจจะมากถึงหลายพันเหรียญทอง หากผ้าของนางเป็นที่ต้องการจำนวนมากจากนั้นค่อยขึ้นราคาก็ยังไม่สาย

เมื่อเหลียงฮวากับเหลียงจื่อวัดตัวตัดชุดเรียบร้อยแล้วนางก็พาทั้งสองเดินเล่นต่อและแวะซื้อขนมตามร้านข้างทางกินกันจนพุงกาง จากนั้นก็ไปซื้อเนื้อกับผักกลับจวนเพื่อทำอาหารเย็น

“พี่อี้เฟยพาพวกเราไปตัดชุดที่ร้านนั้นเพราะอยากขายผ้าใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“ฮ่าๆๆๆ ฮวาเอ๋อร์ช่างหลักแหลม ร้านนี้มีสาขาอยู่ทั่วไปหมด หากผ้าขายได้ดีเราก็จะมีรายได้เข้ามาอีกทาง” ทุกวันนี้นางให้เงินเหลียงฮูหยินสำหรับใช้ในจวนเดือนละหนึ่งร้อยเหรียญทอง ให้ครอบครัวเหลียงคนละหนึ่งร้อยเหรียญทองเช่นกัน คนงานทั้งหมดได้คนละห้าเหรียญเงิน แม้ทุกคนจะไม่อยากรับและคิดว่ามันมากไปแต่นางก็อยากจะให้ เมื่อนางยืนยันหนักแน่นและไม่ปล่อยให้ผู้ใดคัดค้านได้พวกเขาจึงยินยอมรับเงินกันไปด้วยความไม่เต็มใจ

“พี่อี้เฟยเก่งที่สุดเลยขอรับ จื่อเอ๋อร์จะต้องเก่งแบบพี่อี้เฟยให้ได้”

“เช่นนั้นก็ต้องตั้งใจเรียนนะ ในอนาคตคงจะมีกิจการหลายอย่างให้เราทำอีกมาก”

“ขอรับ จื่อเอ๋อร์จะตั้งใจเรียนให้สุดๆไปเลย”

“ดีๆ อีกไม่นานฮวาเอ๋อร์ก็จะแต่งงานแล้ว เราต้องหาเงินเตรียมเอาไว้เป็นสินเดิมให้ฮวาเอ๋อร์เยอะๆเลย ครอบครัวสามีของฮวาเอ๋อร์จะได้รักและดูแลฮวาเอ๋อร์ให้ดีมากๆ” เด็กสาวที่ถึงวัยแต่งงานแล้วนั่งหน้าแดงอย่างเขินอาย

“แต่จื่อเอ๋อร์ไม่อยากให้พี่ใหญ่แต่งงานเลยขอรับ จื่อเอ๋อร์กลัวว่าครอบครัวสามีพี่ใหญ่จะไม่ดีกับพี่ใหญ่เหมือนที่ครอบครัวท่านพ่อทำกับท่านแม่ จื่อเอ๋อร์กลัวพี่ใหญ่ถูกทำร้าย”

“จื่อเอ๋อร์! พยุดพูดเลยนะ”

“ทำไมจะพูดไม่ได้ ถึงข้าจะยังเด็กแต่ข้าก็รู้เรื่องนะ ท่านปู่ท่านย่าไม่ชอบท่านแม่ ครอบครัวท่านพ่อไม่มีใครชอบท่านแม่สักคนทั้งๆที่ท่านแม่ของพวกเราดีที่สุด คนพวกนั้นใจร้ายมากๆ” ทุกครั้งที่ท่านพ่อพาเขากับพี่ใหญ่ไปเยี่ยมท่านปู่ท่านย่าที่จวน พวกเขาก็เอาแต่พูดจาไม่ดีถึงมารดาของเขาจนท่านพ่อไม่เคยพาพวกเขากลับไปเยี่ยมท่านปู่ท่านย่าอีกเลย

หลิวอี้เฟยฟังเด็กทั้งสองพูดคุยกันเงียบๆแต่แอบเก็บข้อมูลเอาไว้เช่นกัน ดูเหมือนว่าท่านเหลียงชุนจะมีที่มาที่ไปที่ไม่ธรรมดาเลยแต่ที่ต้องยังอยู่หมู่บ้านดอกไม้หอมก็เพราะครอบครัวไม่ต้อนรับภรรยา หึ ไม่ว่าจะยุคไหนปัญหาแม่ผัวลูกสะไภ้ก็ยังมีให้เห็นสินะ เมื่อฟังทั้งสองเถียงกันจนพอใจแล้วหลิวอี้เฟยก็เบี่ยงประเด็นเมื่อเห็นว่าหิมะกำลังตกลงมาพอดี

“หิมะแรกตกแล้ว! หิมะๆ พวกเจ้ามาดู” มันก็แค่หิมะ พี่น้องตระกูลเหลียงไม่เข้าใจว่าทำไมพี่อี้เฟยต้องตื่นเต้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.18K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2061 Oiljang89 (@Oiljang89) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 13:35
    นางเอกเรียกคนอื่นว่าฮูหยินอย่างให้เกียรติแต่คนอื่นเรียกแม่นางทั้งๆที่เป็นเจ้าของจวนน่าจะเรียกว่าคุณหนูหรือไม่ก็น้องอี้เฟยไปเลยนะ
    #2,061
    0
  2. วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 18:33

    55555555 คนจากรุงเทพอะเนอะ เห็นหิมะแล้วตื่นตา

    #1,914
    0
  3. #1897 SomponratMalasut (@SomponratMalasut) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 12:25
    เห็นเอาสารพัดออกมา น่าจะเอาจักรเย็บผ้าออกมาให้ฮูหยินเหลียงใช้ด้วยนะจะได้เย็บผ้าได้เร็วขึ้น
    #1,897
    0
  4. #1617 loognamfzt403 (@loognamfzt403) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 16:28
    อ่านมาหลายตอน ขอชื่นชมว่าสนุกมากคะ พอตเรื่องนี้ อ่านแล้วไม่สดุด น่าติดตาม ชอบมากๆคะ
    #1,617
    0
  5. #1198 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 21:17
    น้องฮวาแต่งสามีเข้าบ้านสิ จะได้มาช่วยกันทำธุรกิจ
    #1,198
    0
  6. #965 H2ON3UNG (@H2ON3UNG) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 00:07
    อย่าลืมสิ ว่าตัวเองก็เป็นหม้านแม่สามีขับไล่ 55555
    #965
    0
  7. #859 supaporn lomasang (@supapornlomasang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 21:00
    เข้าใจตรงนี้มาก เมืองไทยไม่มีหิมะ จะตื่นเต่นก็ไม่แปลก😅
    #859
    0
  8. #528 pkst (@pkst) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 06:32

    แจกใจรัวๆค่าาา
    #528
    0
  9. #104 Little Ta SmileGirl (@littleta) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 16:44

    สนุกมากกกก
    #104
    0
  10. #103 150221 (@150221) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 08:19
    สุดๆเลยทีทุกอย่างให้ขายจริงๆ
    #103
    0
  11. #102 ผิง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 22:59

    อ่านรวดเดียวเลยสนุกจ้าติดตามต่อไปนะรอๆ

    #102
    0
  12. #101 natsume0000 (@natsume0000) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 22:26

    นี่คืออาการของคนที่บ้านไม่มีหิมะ555+
    #101
    0
  13. #99 HI Natsuki (@peesegi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 20:57
    ชอบสุดๆ สนุกมากจ้าาา
    #99
    0
  14. #98 ชัญญพัชร์ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 20:18

    สนุกมากมาย

    #98
    0
  15. #97 Velevty (@Velevty) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 20:14

    สนุกมาก
    #97
    0
  16. วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 19:33
    ทำไมเราต้องมารอทุกๆ 18:00 น. แต่คุณแม่ยึดทรศ.ตอนนั้น!! ฮือ!!!
    #96
    0
  17. #95 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 19:07
    สนุกมากค่ะ
    #95
    0
  18. #94 LovelyWonbin (@LovelyWonbin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 18:55
    ใช้เงินเก่งต้องหาเงินเพิ่ม อยากกินขนมของหวานเลย
    #94
    0
  19. #92 litay (@litay) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 18:17
    ใช้เงินเก่งจริงๆ
    #92
    0