หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 11 มีเงินจะซื้อที่หลายสิบหมู่ก็ย่อมได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,158 ครั้ง
    13 พ.ค. 63

“หลิวน้อย! ทำไมเจ้าไม่เคยบอกข้าเรื่องจอมยุทธพวกนี้เลย ข้าเกือบตายเพราะแรงกดดันพวกนั้นแล้วนะ” นางเข้ามิติมาด้วยความว้าวุ่น นางใช้เวลาหลังมื้อเย็นนั่งสนทนากับท่านเหลียงชุนอยู่นานจนได้รับรู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้มามากมาย ท่านเหลียงชุนนั้นเป็นถึงจอมยุทธ์ที่มีปราณขั้นหก ออกท่องยุทธภพตั้งแต่อายุสิบสาม เดินทางไปแล้วมาทั่วทุกแคว้นจนอายุได้สามสิบก็ได้มาพบรักกับเหลียงฮูหยิน แต่เรื่องราวอื่นๆที่ได้ฟังมามันมากมายกว่านี้มากนัก 

มากจนนางคิดว่าตัวเองเหมือนมดตัวเล็กๆในโลกอันกว้างใหญ่ที่ไม่รู้อะไรเลย มิน่า ชายหน้าหนวดคนนั้นถึงได้แบกอาวุธขนาดใหญ่เดินไปเดินมาทั่วเมืองเจียงซุนราวกับมันเป็นเพียงมีดทำครัวอันเล็กๆได้โดยไม่รู้สึกรู้สา

‘ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าน้อยอาจจะหลงลืมไปบ้าง แต่เช่นไรจอมยุทธเหล่านั้นก็ทำอันตรายนายหญิงจนถึงชีวิตไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ด้วยพลังของมังกรเขียวจะช่วยปกป้องคุ้มครองนายหญิงจากพวกเขาเอง พลังของพวกเขายังห่างชั้นกับมังกรเขียวมากนัก นายหญิงไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ’

“แน่ใจนะ”

‘เจ้าค่ะ มังกรเป็นสัตว์ในตำนาน แม้แต่จอมยุทธที่มีพลังปราณขั้นสิบก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ นายหญิงเจ้าคะ เภทภัยที่ข้าได้ตักเตือนนายหญิงไปนั้นอีกไม่นานก็คงจะมาถึง นายหญิงได้เตรียมการไว้เช่นไรบ้างเจ้าคะ’

“จริงหรือ! ข้าก็ทำได้แค่เตรียมเสบียงพวกนี้เอาไว้เท่านั้น หากเวลานั้นมาถึงข้าคงมีเก็บไว้มากพอที่จะแจกจ่ายให้ชาวบ้านที่เดือดร้อนได้ เงินทองเองก็เก็บเอาไว้มากมาย ข้าคงจะใช้มันหาซื้ออาหารได้เช่นกัน หรือเจ้าคิดว่าข้าควรจะทำสิ่งใดมากกว่านี้งั้นหรือ” ช่วงนี้นางถึงได้ปลูกพวกมันผรั่งกับมันเทศแล้วก็ข้าวไว้ให้มากพอที่จะแจกจ่ายไปทั่วแคว้น

‘ด้านทรัพยากรนั้นเพียงพอ แต่มันไม่ยั่งยืนเจ้าคะ นายหญิงช่วยพวกเขาได้เพียงอิ่มท้องเป็นครั้งคราวแต่ไม่ได้อิ่มท้องตลอดไป ข้าน้อยคิดว่าด้วยวิทยาการและความรู้ที่นายหญิงได้ร่ำเรียนมามากมาย นายหญิงจะสามารถช่วยเหลือพวกเขาได้มากกว่าการหยิบยื่นอาหารให้เพียงหยิบมือนะเจ้าคะ’

“ข้าเรียนวิทยาศาสตร์มากนะ ไม่ได้เรียนเกษตร เทคโนโลยีใช้ไม่ได้กับโลกใบนี้เจ้าก็เห็น”

‘แต่ความรู้ที่มีเต็มสมองอันชาญฉลาดของนายหญิงช่วยได้เจ้าค่ะ’

“รู้ดีนักนะ!” แน่นอนว่านางยังจดจำทุกงานที่ตัวเองเคยทำได้ดี หนึ่งในนั้นมีงานโปรเจคที่ต้องทำส่งอาจารย์อยู่ชิ้นหนึ่งที่นางได้ใช้เวลาค้นคว้ารวบรวมข้อมูลอยู่หลายวัน บวกกับช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาสีเทาๆของพี่น้องชาวไทยที่ได้สูญเสียร่มโพธิ์ร่มไทรใหญ่ไปอย่างกระทันหัน โทรทัศน์ตัดรายการทุกอย่างออกจากผังแล้วถ่ายทอดเพียงพระราชกรณียกิจที่นางทั้งเคยเห็นและไม่เคยเห็น

งานโปรเจคชิ้นนั้นเป็นการทำเว็บไซต์เพื่อให้ความรู้ในแขนงต่างๆตามแต่นักศึกษาจะสนใจ นางจึงเลือกทำเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง ข้อมูลในทีวีก็แน่นออกขนาดนั้นนางจึงไม่ลังเลเลยที่จะใช้ข้อมูลที่พวกเขาให้มาทำโปรเจคนี้ แต่กว่าจะรวบรวมได้มากพอก็กินเวลาไปเป็นสัปดาห์ ตัวหนังสือทุกตัวที่พิมพ์ลงไปบวกกับการค้นคว้าจากสื่อต่างๆนางได้จดจำมันอย่างขึ้นใจ แทบจะไม่มีตกหล่นแม้แต่ตัวอักษรเดียว เพราะนั่นเป็นหนึ่งในโปรเจคที่นางภาคภูมิใจที่สุดชิ้นหนึ่ง ได้เอมาด้วย

“แต่ข้ารู้เพียงทฤษฎีเท่านั้น ยังไม่เคยลงมือทำเลยสักอย่างเดียว ข้าไม่คิดว่ามันจะช่วยอะไรพวกเขาได้”

‘เพียงแค่นั้นก็ช่วยพวกเขาได้แล้วเจ้าค่ะ’

“แล้วข้าต้องทำยังไง นอกจากร้านขนมแล้วข้าก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนอีก”

‘ใช้เงินที่นายหญิงมีทำประโยชน์สิเจ้าคะ หาซื้อที่ผืนกว้างๆสักผืนแล้วสอนชาวบ้านให้ทำเกษตรตามความรู้ที่นางหญิงได้ร่ำเรียนมา ข้าน้อยเชื่อว่าด้วยความรู้ที่นายหญิงมีจะต้องช่วยให้พวกเขาทำมันออกมาได้ดีแน่นอนเจ้าค่ะ’

“อืม ก็อาจจะเป็นไปได้นะ ข้าจะลองดูก็แล้วกัน” ด้วยเหตุนี้เมื่อนางออกจากมิติอีกครั้งนางจึงรีบไปพบท่านเหลียงชุนในทันที เพราะนอกจากท่านเหลียงชุนก็คงไม่มีผู้ใดช่วยนางได้อีกแล้ว

“พื้นที่โล่งกว้างหรือ แม่นางหลิวต้องการกว้างสักเท่าใดขอรับ”

“สามสิบหมู่เจ้าค่ะ หากได้มากกว่านั้นข้าจะซื้อเอาไว้ทั้งหมด” ดวงตาคมดุของท่านเหลียงชุนเบิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินจำนวนที่นางบอก “ข้าจะเอามาทำแปลงเกษตรสาธิตเจ้าค่ะ เอาไว้ให้ชาวบ้านได้เข้าไปศึกษาการทำเกษตรแบบผสมผสานที่ข้ากำลังจะทำ ท่านเหลียงชุนคิดว่าในเมืองเจียงซุนนี้จะยังพอมีพื้นที่กว้างเช่นที่ข้าอยากได้อยู่หรือไม่เจ้าคะ”

“ย่อมมีขอรับ แต่ราคาที่ดินในเมืองเจียงซุนนับว่ามีมูลค่ามากยิ่งนัก ข้าไม่ได้จะดูแคลนแม่นางหลิวนะ แต่แม่นางจะซื้อไหวจริงๆหรือขอรับ” ก็เข้าใจที่ท่านเหลียงชุนเป็นห่วงอยู่หรอก เพราะนางเพิ่งจะขายขนมได้ไม่นาน แม้จะขายได้ดีมากถึงมากที่สุดแต่ราคาขนมมันก็ไม่ได้แพงมากจนทำให้นางร่ำรวยขึ้นมาได้รวดเร็วนัก

“ข้าสามารถซื้อได้แน่นอนเจ้าค่ะ ท่านเหลียงชุนไม่ต้องกังวลในเรื่องนี้เลย”

“หากแม่นางยืนยันเช่นนั้นข้าจะไปสอบถามกับเจ้าเมืองให้ขอรับ เมืองเจียงซุนนั้นยังมีพื้นที่โล่งกว้างไร้ผู้ใดจับจองอยู่อีกมาก ข้าคิดว่าคงหาได้ไม่ยากนัก” เมื่อพูดคุยกันเข้าใจดีแล้วก็แยกย้ายกันไปคนละทาง นางไปร้านขนมพร้อมกับเสี่ยวจื่อ ท่านเหลียงชุนก็ไปจวนเจ้าเมือง ส่วนเหลียงฮวานั้นนางให้อยู่ช่วยเหลียงฮูหยินเย็บปักชุดสำหรับฤดูหนาวที่กำลังจะมาเยือน นางไม่รู้ว่ามันจะหนาวขนาดไหนจึงได้เอาผ้าที่หนามากหน่อยกับขนเป็ดและฝ้ายจำนวนหนึ่งนำไปมอบให้เหลียงฮูหยินจัดการเรื่องชุดให้กับคนในจวนรวมทั้งบ่าวทุกคนด้วย

“แม่นางหลิว!” กำลังเดินคิดอะไรเพลินๆเป็นต้องสะดุ้งจนตัวโยน และเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดส่งเสียงเรียกจนดังไปทั่วก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ “กำลังจะไปที่ร้านขนมหรือขอรับ ข้ากำลังจะไปที่นั่นอยู่พอดีเลย”

“ใช่เจ้าค่ะท่านจิวฟง เช่นนั้นก็ไปด้วยกันเลยก็แล้วกันนะเจ้าคะ ไม่คิดว่าท่านจิวฟงจะมาแต่เช้าเพียงนี้”

“ข้าต้องรีบมาจับจองโต๊ะบนชั้นสองขอรับ เมื่อวานนั้นข้ามาไม่ทันจึงเข้าไปในร้านไม่ได้เพราะคนแน่นยิ่งนัก ประเดี๋ยวนายท่านกับจิวซาจะมาด้วย คงไม่เป็นการรบกวนแม่นางหลิวใช่หรือไม่ขอรับ”

“ไม่รบกวนหรอกเจ้าค่ะ ข้ายินต้อนรับลูกค้าทุกคนอยู่แล้ว” ใครเอาเงินมาให้นางก็ยินดีต้อนรับขับสู้อย่างดี ทั้งสามเดินมาถึงร้านขนมก็เห็นว่ามีคนอยู่ในร้านจนแน่นเช่นเมื่อวานแล้ว เพราะก่อนหน้านี้นางได้ให้บ่าวในจวนนำขนมมาจัดวางไว้บนชั้นและเปิดร้านไว้ก่อนแล้ว “เชิญเจ้าค่ะท่านจิวฟง ข้าเองก็ไม่ทราบว่าจะมีโต๊ะว่างอยู่หรือไม่”

“คารวะนายหญิง คารวะคุณชายเจ้าค่ะ” คนงานสาวที่กำลังดูแลลูกค้าอยู่เมื่อเห็นเจ้านายพร้อมด้วยนายน้อยตระกูลเหลียงกับคุณชายอีกผู้หนึ่งเดินเข้ามาในร้านก็รีบเข้ามาต้อนรับในทันที หลิวอี้เฟยพึงพอใจกับท่าทางนอบน้อมอ่อนหวานของคนงานสาวเป็นอย่างมาก ไม่เสียแรงที่เหลียงฮูหยินอบรมสั่งสอนมาอย่างดี

“เสี่ยวจิง มีโต๊ะว่างให้คุณชายท่านนี้สักโต๊ะหรือไม่” คนงานสาวตอบรับกลับมาพร้อมรอยยิ้มว่ายังมีอยู่นางจึงฝากฝังให้เสี่ยวจิงดูแลจิวฟงต่อ “ท่านจิวฟงต้องการสั่งสิ่งใดก็บอกเสี่ยวจิงได้เลยนะเจ้าคะ ข้าคงต้องขอไปดูความเรียบร้อยภายในร้านก่อน ดูแลลูกค้าให้ดีนะเสี่ยวจิง” นางส่งแขกให้คนงานดูแลแล้วก็เดินไปดูงานในร้านส่วนอื่นๆในทันที

เห็นลูกค้าเข้ามาซื้อขนมในร้านจนแน่นไปหมดก็ระบายยิ้มเต็มใบหน้า แม้รายได้จะไม่มากมายอะไรแต่เห็นกิจการแรกของตนเองทำออกมาได้ดีขนาดนี้ใครบ้างจะไม่ภูมิใจ นางนั่งรับเงินและคำชื่นชมถึงความอร่อยของขนมอยู่ที่โต๊ะรับเงินอย่างเป็นสุข แต่รอยยิ้มนั้นก็เริ่มหดหายกลายเป็นบึ้งตึงทันทีเมื่อเห็นว่าใครบางคนกำลังเดินเข้ามาในร้าน

จิวฟงที่กำลังจิบน้ำชาอย่างเป็นสุขอยู่บนชั้นสองรีบลงมาต้อนรับนายท่านของตนเองทันทีที่รับรู้ว่าอีกฝ่ายมาถึงร้านขนมพร้อมน้องชายแล้ว จิวซาสูดหายใจเอากลิ่นขนมแสนหอมเข้าปอดอย่างสดชื่น ถ้าได้อยู่ในร้านนี้ทั้งวันคงจะดีไม่น้อย ภายในร้านก็สวยงามแบบที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน 

“เชิญทางนี้ขอรับนายท่าน ข้าจับจองโต๊ะบนชั้นสองเอาไว้แล้วขอรับ มาเร็วเข้าจิวซา”

“พี่ใหญ่สั่งขนมมาให้ข้าหรือยัง ข้าหิวมาก”

“สั่งมาหลายอย่างแล้ว เจ้าขึ้นไปดูหากอยากได้เพิ่มค่อยสั่งมาอีก เชิญขอรับนายท่าน” ชายหน้าหนวดกวาดตาดูรอบๆร้านแล้วยกมุมปากเล็กน้อยอย่างพอใจ พอใจที่เห็นใบหน้าตูมๆของเจ้าของร้านที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะรับเงิน ทั้งยังมองมาที่พวกเขาตาเขม็งด้วยความไม่พอใจอีกด้วย หึ ก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องไปยิ้มหน้าบานให้บุรุษน่าตายพวกนั้นให้เขาขัดใจอีก

แล้วทำไมข้าต้องขัดใจ...ช่างสิ ผู้ใดมานั่งสนใจหาเหตุผลกัน!

คนในร้านต่างก็แหวกทางให้ชายหน้าหนวดและผู้ติดตามอีกสองคนเดินขึ้นไปบนชั้นสองด้วยความเกรงกลัว นอกจากหนวดที่ยาวเฟื้มจนปิดบังใบหน้าไปเสียครึ่งหน้าก็เป็นร่างกายใหญ่โตเกินกว่าคนทั่วไปของพวกเขา บรรยากาศรอบตัวคล้ายกับเย็นลงไปชั่วขณะยามเมื่อพวกเขาเดินผ่านไป 

“เจ้าไปดูแลโต๊ะนั้นให้ดีเสี่ยวจิง หากพวกเขาต้องการสิ่งใดก็จัดหาให้ทุกอย่างถ้าเรามี”

“เจ้าค่ะนายหญิง” 

“นายหญิงขอรับ ท่านเหลียงชุนมารอพบนายหญิงอยู่ที่หน้าร้านขอรับ” ได้ยินเช่นนั้นนางก็รีบออกไปหน้าร้านในทันที แต่ก็ไม่ลืมกำชับให้คนงานในร้านช่วยกันดูแลลูกค้าทุกคนเป็นอย่างดี นางจูงมือเสี่ยวจื่อออกไปหน้าร้านก็พบกับรถม้าของท่านเหลียงชุนจอดรออยู่แล้ว

“ท่านพ่อ! จื่อเอ๋อร์มาแล้วขอรับ”

“อย่าวิ่งสิลูก ประเดี๋ยวหกล้มก็ได้เจ็บตัวอีก อยู่กับแม่นางหลิวเจ้าดื้อหรือไม่”

“ไม่ดื้อขอรับ จื่อเอ๋อร์เป็นเด็กดี ใช่หรือไม่ขอรับพี่สาวอี้เฟย จื่อเอ๋อร์เป็นเด็กดีมากๆ”

“เสี่ยวจื่อของพี่เป็นเด็กดีที่สุด” เด็กน้อยยิ้มแป้นเมื่อได้ยินนางพูดเช่นนั้น มือบางลูบศรีษะเล็กของเด็กชายอย่างเอ็นดู “ท่านเหลียงชุนไปติดต่อที่จวนเจ้าเมืองเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ เรียบร้อยดีหรือไม่”

“เรียบร้อยดีขอรับ มีพื้นที่กว้างที่แม่นางหลิวต้องการอยู่ห้าสิบหมู่ เจ้าเมืองขายอยู่ที่ห้าหมื่นเหรียญทองขอรับ”

“อยู่ไกลจากกำแพงเมืองเจียงซุนมากหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่มากขอรับ หากเดินเท้าก็ใช้เวลาราวๆหนึ่งเค่อแต่หากใช้รถม้าก็เพียงอึดใจเดียวเท่านั้นขอรับ”

“ซื้อเลยเจ้าค่ะ! ข้าต้องการมันมาก” ที่กว้างทั้งยังใกล้เมืองขนาดนี้จะปล่อยทิ้งไปได้ยังไง ต่อให้พื้นที่มันเลวร้ายแค่ไหนนางก็จะซื้อเอาไว้แน่นอน การปรับปรุงดินพื้นที่ขนาดใหญ่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับนางที่สามารถซื้อโรงงานปุ๋ยคอกในมิติได้ เมื่อตัดสินใจได้เช่นนั้นนางก็หยิบตั๋วเงินห้าหมื่นเหรียญทองให้ท่านเหลียงชุนทันที

“ข้าจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้ขอรับ จื่อเอ๋อร์ไปกับพ่อ เจ้าจะได้เรียนรู้เอาไว้” 

“ข้าไปด้วยเจ้าคะ หลังออกจากจวนเจ้าเมืองแล้วข้าอยากไปดูพื้นที่ตรงนั้นสักหน่อยจะได้วางแผนต่อไปได้ถูก” นางกระโดดขึ้นรถม้าโดยไม่กลัวว่ากระโปรงพลิ้วบางจะเปิดไปถึงไหนต่อไหน คนที่มองนางอยู่บนชั้นสองของร้านขนมถึงกับสำลักน้ำชาที่กำลังดื่มเข้าไปจนหนวดเปียก นางเป็นสตรีแบบไหนกันถึงได้กระโดดขึ้นรถม้าไปแบบนั้น!!

รถม้าคันเก่าวิ่งออกจากประตูเมืองไปทางทิศเหนือ หลิวอี้เฟยเปิดหน้าต่างรถม้าเอาหน้าโต้ลมอย่างมีความสุข หลังไปจ่ายเงินที่จวนเจ้าเมืองแล้วพวกนางก็ออกจากเมืองเพื่อไปดูพื้นที่ตรงนั้นทันที ท่านเจ้าเมืองบอกว่าที่ตรงนี้นั้นรกร้างมานานแล้ว ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็มักจะไปปลูกบ้านยังพื้นที่ใกล้ภูเขากันมากเพราะสามารถเข้าหาของป่าเพื่อนำมาขายในตัวเมืองได้ พื้นที่โดยรอบตัวเมืองเจียงซุนจึงยังไร้ผู้จับจองอยู่จำนวนมาก

นางเกือบพลั้งปากไปแล้วว่าจะซื้อไว้ทั้งหมด ก็อยากได้อยู่หรอกแต่เงินในกระเป๋ามันรั้งไว้

“ถึงแล้วขอรับแม่นางหลิว”

“เรามาดูอะไรกันหรือขอรับ ข้าเห็นเพียงพื้นที่โล่งกว้างเท่านั้น”

“ก็มาดูพื้นที่กว้างๆนี่แหละเสี่ยวจื่อ” สิ่งแรกที่นางดูก็คือสภาพดิน แม้จะไม่ได้มีความรู้มากนักแต่นางก็พอรู้ว่าสภาพดินแบบไหนที่สามารถปลูกพืชได้ดี “ดินตรงนี้เป็นดินร่วนเหมาะแก่การปลูกพืชมากๆเลยเจ้าค่ะ”

“แม่นางหลิวจะให้ข้าทำสิ่งใดต่อไปขอรับ”

“จ้างคนมาถางหญ้าออกไปให้หมดเลยเจ้าค่ะ จากนั้นก็ขุดผลิกหน้าดิน อีกไม่นานจะเข้าฤดูหนาวแล้ว คงจะได้เริ่มเพราะปลูกกันหลังพ้นฤดูหนาวไปแล้ว ท่านเหลียงชุนมีคำแนะนำหรือไม่เจ้าคะ” 

“เป็นเช่นที่แม่นางหลิวพูด เพราะฤดูหนาวที่เมืองเจียงซุนนั้นหิมะตกหนักและหนามาก หากปลูกพืชในช่วงนี้คงจะไม่ทันเก็บเกี่ยวและทำให้เสียผลผลิต พืชส่วนมากมักไม่ทนอากาศหนาวขอรับ”

“เช่นนั้นก็ถางเอาหญ้าออกไปก่อนก็แล้วกันเจ้าค่ะ รบกวนท่านเหลียงชุนในส่วนนี้ด้วยนะเจ้าคะ ข้าไปคิดก่อนว่าจะปลูกอะไรกันดี” ก็คงไม่พ้นพวกข้าวกับหัวมันต่างๆ แต่ขอไปปรึกษาหลิวน้อยก่อนว่าควรปลูกอะไรดี เพราะตอนนี้ในมิติของนางนั้นกักตุนหัวมันไว้เยอะมาก “กลับกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากมาดูสภาพดินเท่านั้น” แต่ก่อนที่ทุกคนจะขึ้นรถม้ากลับจวนก็มีเสียงของคนผู้หนึ่งทักขึ้นมาเสียก่อน เมื่อพวกนางหันไปมองก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น

“ท่านเหลียงชุน! ข้าเอารถม้ามาส่งแล้วขอรับ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.158K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2100 fsn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 10:37

    เริ่มมีคู่คิดแล้วนะคะ เหมือนกันว่าไม่ว่าไงคนเราถ้ามีการสนับสนุนก็จะไปได้ดี

    #2,100
    0
  2. #2080 jumlove1810 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 14:17
    รออ่านอีกเรื่องกลับมาอ่านอีกเรื่องเพลินดี
    #2,080
    0
  3. #1966 chanchan123 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 20:56
    พี่หน้าหนวดเมื่อไหร่จะโกนหนวด 555+
    #1,966
    0
  4. #1689 pop_zaza (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 21:08
    พลิกหน้าดิน
    #1,689
    0
  5. #1196 El Dorado Bz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 20:52
    ทำรั้วด้วยเด้อ
    #1,196
    0
  6. #1026 จิตใจที่ว่างเปล่า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 16:43
    เพาะปลูก *เพราะปลูก
    #1,026
    0
  7. #906 หรงอวี้ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 13:21
    ขุดพลิกหน้าดินค่ะ ไม่ใช่ขุดผลิก จากย่อหน้าที่ 4 นับจากข้างล่างสุดค่ะ
    #906
    0
  8. #135 moolek1991 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 01:53

    อ่านเรื่องนี้นึกถึงเกมเฮเดย์ สนุกมากๆ
    #135
    0
  9. #76 150221 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 07:45
    รถม้าอาหลิวจะสวยขนาดไหนนะ
    #76
    0
  10. วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 00:39
    อ่านนิยายเรื่องนี้แล้วเหมือนเป็นที่เยียวยาจิตใจเลยค่ะ ดีต่อใจ~
    #75
    0
  11. #74 SiripornKongdam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 00:36

    มาแล้วๆๆ แหล่งทำเงินใหม่ของน้องหลิว5555

    #74
    0
  12. #73 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 23:25
    รอค่ะๆ
    #73
    1
    • #73-1 Nattiya Bursnachaitavee(จากตอนที่ 11)
      6 มิถุนายน 2563 / 17:23
      ,อ้าว....แล้วนายช่างรู้ได้อย่างไรว่ามาอยู่ที่นี่ ห๋าาาาา????
      #73-1
  13. #72 nannaphattay (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 21:14
    สนุกมาก ต่ออีกได้ไหม
    #72
    0
  14. #70 Sudrarat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 19:11

    มันจะค้างทุกตอนไม่ได้นะไรท์

    #70
    0
  15. #69 0938423645 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 18:43

    อยากเห็นนายท่านโกนหนวดค่ะ จะรอแค่ไหนน้อ
    #69
    0
  16. #68 SunnyBovii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 18:30
    รอคร่าาาสนุกมากกก
    #68
    0
  17. #67 LukiMemory (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 18:22
    รอนะคะ
    #67
    0
  18. #66 gusjame815 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 18:18
    พระเอกของเราจะหล่อขนาดไหนนะ^^
    #66
    0
  19. #65 LovelyWonbin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 18:06
    นายท่านเมื่อไหร่จะโกนหนวด
    #65
    0