หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10 ร้านขนมฟู่เฟยเปิดแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,240 ครั้ง
    12 พ.ค. 63

เมื่อได้คนช่วยขนของแล้วนางจึงปล่อยให้พวกเขาทำ ส่วนนางก็แยกตัวมาเอาขนมที่แผงขายขนมเพื่อนำไปตอบแทนพวกเขา ตอนแรกคนหน้าหนวดจะตามนางมาด้วยแต่นางก็ให้เขาไปพร้อมกับคนลากเกวียนและคนที่ชื่อจิงฟง เมื่ออยู่ในที่ปลอดตาคนนางก็แอบเรียกเอากาน้ำชากับชากุหลาบที่นางได้ทำไว้ในมิติออกมา ทั้งสองอย่างนี้นางได้ซื้อโรงงานแปรรูปกับโรงงานชามาไว้เมื่อเช้านี้ก่อนออกมา จะเปิดโรงน้ำชาก็ต้องเตรียมตัวกันไว้แต่เนิ่นๆ ไม่คิดว่าจะได้ใช้ตั้งแต่วันแรก

เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วก็เดินไปยังแผงขายขนมของตนเองในทันที พี่น้องตระกูลเหลียงกำลังช่วยกันขายของมือเป็นระวิง ทั้งสองแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นนางแต่เมื่อนางบอกว่าจะมาเอาขนมไปสักสองสามชิ้นก็ช่วยกันขายขนมต่อ นางหยิบเอาชวีฉีปิ่งมาหลายชิ้นแล้วบอกลาสองพี่น้องมุ่งไปยังร้านใหม่ในทันที

เมื่อมาถึงนางก็เห็นคนทั้งสามกำลังช่วยกันยกของลงจากเกวียนกันคนละไม้คนละมือ ด้วยแรงของผู้ชายตัวใหญ่ไม่นานพวกเขาก็ขนของเข้าไปเก็บไว้ในร้านจนหมด อีกทั้งพวกเขาทั้งสามยังช่วยนางจัดเฟอร์นิเจอร์ในร้านตามที่ต้องการจนเสร็จอีกด้วย นางจึงตั้งโต๊ะตอบแทนคนทั้งสามด้วยขนมและน้ำชา คุกกี้กาแฟเข้ากับชากุหลาบได้ดีทีเดียว

“นี่ชาอะไรหรือแม่นาง รสชาติดี เข้ากับชวีฉีปิ่งราวกับเกิดมาคู่กัน”

“ท่านจิวฟงกล่าวเกินไปแล้ว นี่คือชาเหมยกุ้ยเจ้าค่ะ”

“จะมีขายที่ร้านหรือไม่ ข้าชอบมันมาก หากร้านแม่นางเปิดแล้วข้าจะได้มาซื้อที่นี่”

“มีเจ้าค่ะ ยังมีชาอีกหลายอย่างให้ท่านจิวฟงได้ลิ้มลอง หากท่านว่างเว้นจากงานก็แวะมาได้เจ้าค่ะ” นางรินชาให้ทั้งสามอยู่ไม่นานคนลากเกวียนที่นางเรียกให้มานั่งทานด้วยกันก็ขอตัวออกไปทำงานต่อ ไม่นานจากนั้นชายหน้าหนวดกับจิงฟงก็ขอตัวออกไปเช่นกัน เหลือเพียงนางที่ตอนนี้กำลังนั่งเอาผ้าที่เอาออกจากมิติมาเตรียมไว้ตกแต่งร้าน

“ข้ามาแล้วขอรับพี่สาวอี้เฟย” เสียงแจ้วของเหลียงจื่อดังมาก่อนตัว ใบหน้ากลมที่แก้มเริ่มยุ้ยยิ้มเต็มใบหน้าให้นางอย่างร่าเริง ด้านหลังมีเหลียงฮวาที่กำลังยกของลงจากเกวียนโดยมีคนลากเกวียนคอยช่วย “ทำสิ่งใดอยู่หรือขอรับ”

“เตรียมผ้าไว้ตกแต่งร้าน เจ้าหิวหรือไม่เสี่ยวจื่อ”

“ไม่หิวขอรับ ข้ากินขนมมาจนเต็มท้องเลย”

“กินแต่ขนมเจ้าถึงได้ตัวอ้วนกลมเช่นนี้” เจ้าตัวน้อยหัวเราะคิกคักเมื่อนางแกล้งจิ้มพุง ได้ยินฮูหยินบ่นโดยไม่จริงจังนักว่าช่วงนี้เหลียงจื่อกินข้าวกินขนมมากจนกลัวว่าท้องเจ้าตัวน้อยจะแตกเข้าสักวัน “เหนื่อยหรือไม่ฮวาเอ๋อร์”

“ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะพี่อี้เฟย มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่เจ้าคะ”

“พี่ไม่ได้รีบร้อนหรอก เจ้านั่งพักสักหน่อยเถิด บนโต๊ะมีชาเหมยกุ้ยกับชวีฉีปิ่งอยู่นะ”

“ข้ากับจื่อเอ๋อร์ทานขนมกันมาแล้วเจ้าค่ะ ให้ข้าช่วยพี่อี้เฟยดีกว่า ผ้าพวกนี้พี่สาวจะเอาไปทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ” เมื่อขัดความขยันของเหลียงฮวาไม่ได้นางจึงให้นำเอาผ้าหลายขนาดมาเย็บขอบเสียหลายผืน ส่วนเหลียงจื่อนั้นนางให้เด็กน้อยกลับจวนไปรอท่านเหลียงชุนที่เหลียงฮวาบอกว่าบิดาออกไปหมู่บ้านดอกไม้หอมตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง หากเขากลับมาแล้วก็ให้พามาช่วยนางที่ร้านขนม เพราะการจะเอาผ้าม่านผืนยาวขึ้นไปติดนั้นต้องใช้คนตัวสูงสักหน่อย

นางกับเหลียงฮวาช่วยกันเย็บขอบผ้าจนได้จำนวนเพียงพอที่ต้องการแล้วก็ช่วยกันเอาเชือกมาร้อยเข้าไปในช่องเล็กๆที่นางทำเอาไว้เพื่อให้แขวนผ้าม่านได้ ฟ้าเริ่มมืดรถม้าของท่านเหลียงชุนก็มาจอดที่หน้าร้านพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของท่านเหลียงชุนกับร่างเล็กจ้อยของเหลียงจื่อตามลงมาจากรถม้า ด้วยความสูงของท่านเหลียงชุน ไม่นานผ้าม่านสีชมพูอ่อนทุกผืนก็ถูกติดเข้ากับขอบประตูและหน้าต่างอย่างสวยงาม

“เราจะขายขนมกันที่ตลาดพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายนะ จากนั้นเราจะเริ่มขายที่ร้านนี้กันเลย”

“ไม้พวกนี้ลวดลายงดงามมากเลยขอรับ ข้าไม่เคยพบไม้เช่นนี้มาก่อน แม่นางนำมาจากที่ใดหรือ”

“ความลับเจ้าค่ะ แต่จะมีแค่พวกเราที่มีไม้แบบนี้ใช้เท่านั้น” เหลียงชุนได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ถามอะไรนางอีก เพราะที่ผ่านมานางก็ทำตัวน่าสงสัยจนเขาเลิกจะสงสัยไปนานแล้ว “แล้วเรื่องรถม้าเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ พวกเขายอมทำหรือไม่”

“ยอมทำขอรับ พอได้ยินว่าแม่นางหลิวจะให้ค่าจ้างมากกว่าที่พวกเขาหาได้จากการทำงานในเมืองเจียงซุน พวกเขาก็ตกปากรับคำแต่โดยดีขอรับ แต่ข้าว่าวันละยี่สิบอีแปะนั้นออกจะมากไปสักหน่อย”

“ไม่เป็นอะไรหรอกเจ้าค่ะ ขอเพียงพวกเขาทำงานให้เราโดยไม่เกียจคร้านข้าก็ยินดีจะจ่ายให้ พวกเขาพร้อมจะเริ่มทำงานกันได้เมื่อใดหรือเจ้าคะ”

“ได้ทุกเมื่อตามที่แม่นางหลิวต้องการขอรับ”

“เช่นนั้นวันพรุ่งข้าจะให้ท่านเหลียงชุนขนไม้และอุปกรณ์ต่างๆที่อยู่ในเรือนของข้าไปให้พวกเขาที่หมู่บ้านนะเจ้าคะ อีกทั้งข้ายังร่างแบบรถม้าที่ข้าต้องการไว้แล้วด้วย ให้พวกเขาทำตามแบบมาให้ข้าสักคันก่อนนะเจ้าคะ”

“ได้ขอรับ เช่นนั้นวันพรุ่งข้าจะรีบขนของไปให้พวกเขาเลย จริงสิขอรับ เรื่องบ่าวในจวนที่แม่นางให้ข้าไปหามานั้น ข้าจะบอกแม่นางว่าคนที่อารามร้างก็น่าสนใจนะขอรับ พวกนั้นหางานทำในแต่ละวันค่อนข้างลำบาก หากแม่นางต้องการข้าจะไปพูดคุยกับพวกเขาเองขอรับ”

“อืม ก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ เลือกมาสักสิบห้า ขอคนที่ยินดีจะมาทำงานกับพวกเรานะเจ้าคะ สิบคนให้ทำงานที่จวนอีกห้าคนให้มาทำงานที่ร้านขนม แต่พวกเขาทั้งสิบห้าคนต้องพลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันทำงานทั้งสองที่ ท่านเหลียงชุนเลือกคนที่เห็นว่าเหมาะสมกับงานมาได้เลยเจ้าค่ะ” เมื่อพูดคุยจิบน้ำชากันเข้าใจดีแล้วก็ชักชวนกันกลับจวน วันนี้นางไม่รับมื้อเย็นเพราะรู้สึกเพลียจึงขอแยกกลับเรือนทันทีที่ถึงจวน แต่อันที่จริงแล้วนางต้องรีบกลับมาเตรียมไม้ไว้ให้ท่านเหลียงชุนต่างหาก นอกจากนี้ยังมีหนังสังเคราะห์กับขนแกะที่จะใช้ทำเบาะนั่งด้วย

รุ่งเช้ายามเหม่าท่านเหลียงชุนก็มาส่งเสียงเรียกอยู่หน้าเรือน นางช่วยกันกับท่านเหลียงชุนขนของทั้งหมดที่เตรียมไว้ขึ้นรถม้าจนหมดท่านเหลียงชุนก็พารถม้าออกจากจวนไปทันที วันนี้นางยังมอบหมายให้เหลียงฮวากับเหลียงจื่อไปขายขนมที่ตลาดกันสองคนอีกเช่นเคย ทั้งยังฝากความไปแจ้งแก่ลูกค้าที่มาซื้อขนมด้วยว่าอีกสองวันร้านขนมฟู่เฟยจะเปิดให้บริการแล้ว พวกเขาสามารถมาซื้อขนมและจิบน้ำชาได้ที่ร้าน

ส่วนนางนั้นวันนี้นำแจกันไม้รูปทรงสวยงามหลายชิ้นไปเก็บไว้ที่ร้านขนม ถึงวันเปิดร้านเมื่อไหร่นางจะเอาดอกไม้สวยๆจากในมิติออกมาจัดแจกันวางไว้ตามจุดต่างๆของร้านให้ดูสวยงาม

ช่วงเย็นท่านเหลียงชุนกลับจวนพร้อมกับคนงานที่นำมาจากอารามร้างสิบหกคน หนึ่งในนั้นมีเด็กหญิงตัวน้อยพร้อมกับพี่สาวและพี่ชายอยู่ด้วย เด็กหญิงเกาะติดพี่สาวกับพี่ชายไม่ปล่อยจึงต้องพามาด้วย เกินมาหนึ่งคนนางก็ยินดีรับไว้ทั้งหมด ทุกคนได้ฟังรายละเอียดจากท่านเหลียงชุนมาหมดแล้วเมื่อนางแจ้งพวกเขาอีกครั้งทุกคนจึงไม่แปลกใจนัก

“ให้พวกเขาพักที่เรือนของคนงานด้านหลังนะเจ้าคะ ฮวาเอ๋อร์เอาชุดที่ฮูหยินทำไว้มามอบให้พวกเขาคนละสองชุด วันนี้ไปพักผ่อนกันก่อนค่อยเริ่มงานวันพรุ่งนี้ รบกวนท่านเหลียงชุนนำพวกเขาไปยังที่พักด้วยนะเจ้าคะ” นางมอบหมายให้ท่านเหลียงชุนแจ้งหน้าที่แก่พวกเขาทั้งหมด รวมทั้งให้เลือกมาห้าคนที่จะไปทำงานที่ร้านขนมในวันพรุ่งนี้ด้วย

“เหตุใดจึงใช้ดอกโบตั๋นเป็นลายปักบนชุดพวกนั้นเล่าเจ้าคะแม่นางหลิว”

“เป็นดอกไม้ที่ข้าชอบน่ะเจ้าคะฮูหยิน ไม่มีความหมายอะไรมาก” อันที่จริงนางเคยอ่านหนังสือและจดจำได้ว่าดอกโบตั๋นนั้นคนจีนยกให้เป็นดอกไม้ของจักรพรรดิ ถือเป็นดอกไม้แห่งเกียรติยศและความร่ำรวย นางให้ความสนใจกับดอกโบตั๋นมากขึ้นก็ตอนมันมาเป็นสัญลักษณ์ใช้เข้าออกมิติบนฝ่ามือนี่แหละ “ข้ารบกวนฮูหยินปักชุดให้พวกเขาเพิ่มอีกสักคนละสามชุดนะเจ้าคะ ใช้ผ้าที่สดใสตัดชุดออกไปข้างนอกให้พวกเขาด้วย จะได้มีชุดสวยๆเก็บเอาไว้บ้าง”

“แม่นางช่างมีเมตตา ไม่มีจวนใดให้ความสำคัญกับบ่าวในจวนมากเช่นแม่นางหลิวหรอกเจ้าค่ะ ภายหน้าพวกเขาจะต้องภูมิใจที่ได้มาทำงานกับแม่นาง มาเถิดฮวาเอ๋อร์ มาช่วยแม่ปักชุดให้พวกเขา” เหลียงฮูหยินจับจูงมือบุตรสาวกลับเข้าไปในเรือน ส่วนนางยังคงนั่งรอท่านเหลียงชุนอยู่ตรงชายเรือน อากาศกำลังเย็นสบายเหมาะกับการชมบรรยากาศ

ผ่านไปหนึ่งเค่อท่านเหลียงชุนก็จับจูงมือบุตรชายกลับมายังเรือนของพวกเขา เมื่อเห็นนางยังรออยู่ก็เดินเข้ามาพูดคุยและแจ้งนางเรื่องที่ขนไม้ไปที่หมู่บ้านดอกไม้หอมวันนี้ “อาจจะใช้เวลาสี่ถึงห้าวันในการต่อรถม้าหนึ่งคันนะขอรับ แต่อาจจะเร็วกว่านั้นเพราะบุรุษในหมู่บ้านดอกไม้ต่างก็มีฝีมือดีมาก จำนวนคนสนใจทำงานนี้ก็มากขึ้นกว่าที่ข้าไปคุยเสียอีก”

“จ้างพวกเขาไว้ทั้งหมดนั่นแหละเจ้าค่ะ ให้พวกเขาได้มีรายได้จุนเจือครอบครัว”

“ขอรับ”

“ท่านเหลียงชุนไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าเองก็จะไปพักผ่อนเช่นกัน ข้าเพียงอยากอยู่ดูให้เรียบร้อยเท่านั้น”

รุ่งเช้านางพาคนงานใหม่ทั้งห้าคนไปยังร้านขนม งานวันนี้คือการทำความสะอาดทั้งชั้นบนและชั้นล่าง เอาให้สะอาดเอี่ยม เมื่อคืนนี้หลิวน้อยให้ความเห็นว่าควรจะให้คนงานผู้หญิงที่หน้าตาสวยหน่อยมาเป็นคนขายขนม เพื่อเป็นการเรียกลูกค้าและเป็นหน้าเป็นตาให้กับร้านขนม เช้าวันนี้นางจึงเลือกมาสามคนให้ไปอบรมมารยาทเพิ่มเติมกับเหลียงฮูหยิน

เมื่อทำความสะอาดร้านจนสะอาดทั้งหลังแล้วนางก็เอาสเปรย์น้ำหอมสำหรับใช้ในห้องออกมาฉีดพ่นให้ทั่วร้าน นางซื้อโรงงานผลิตน้ำหอมมาเมื่อคืนนี้และสกัดมันจากดอกโบตั๋นที่นางปลูกในมิติไว้มากมาย เพื่อที่มันจะเป็นกลิ่นเอกลักษณ์ของร้านขนมของนาง

“กลิ่นหอมมากๆเลยเจ้าค่ะพี่อี้เฟย มันคือกลิ่นอะไรหรือเจ้าคะ”

“กลิ่นของดอกโบตั๋น พี่เอามันมาทำน้ำหอมระเหยที่พี่ฉีดไปเมื่อครู่นั่นแหละฮวาเอ๋อร์”

สองวันต่อมาร้านขนมแสนสวยของนางที่ชื่อ‘ฟู่เฟย’ ก็เปิดบริการ

นางนำขนมหลากหลายชนิดที่ไม่เคยขายออกมาวางขายในร้านจนเต็มชั้นไม้ทุกชั้น ลูกค้าทั้งเก่าแหละใหม่ต่างก็มาที่ร้านเพื่อแสดงความยินดีและอุดหนุนขนมของนางกันจนเต็มร้าน ชั้นสองที่ทำเป็นที่นั่งสำหรับดื่มชาก็มีคนจับจองจนเต็มทุกโต๊ะเช่นกัน ชาเหมยกุ้ยของนางได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม บางคนถึงกับเอ่ยถามว่านางมีขายให้นำกลับไปชงที่จวนหรือไม่ นางปฎิเสธไปเพราะนางจะขายเฉพาะที่ร้านของนางเท่านั้น

“คนเยอะมากเลยขอรับนายท่าน เป็นเช่นนี้ข้าว่าพวกเราคงจับจองโต๊ะบนชั้นสองไม่ได้เป็นแน่”

“โต๊ะบนชั้นสองมันทำไมหรือพี่ใหญ่”

“เจ้าไม่รู้อะไรจิวซา ชาเหมยกุ้ยของแม่นางหลิวนั้นรสชาติดีมาก ข้ายังจำรสติดลิ้นได้ดีอยู่เลย” ชายหน้าหนวดกับคนสนิททั้งสองยืนมองคนจำนวนมากที่อัดแน่นอยู่ในร้านเล็กๆของแม่หม้ายผู้นั้นอย่างหนักใจ วันนี้พวกเขาได้ยินว่าร้านของนางเปิดเป็นวันแรกจึงตั้งใจจะมาอุดหนุนนาง แต่ไม่คิดว่าจะมีคนมากมายเช่นนี้

อีกทั้งสตรีหม้ายน่าตายผู้นั้นก็ยิ้มแย้มต้อนรับบุรุษเงินหนาพวกนั้นหน้าบานจนนึกอยากเข้าไปกวนอารมณ์ของนางให้รอยยิ้มนั้นหายไปจริงๆ “กลับ!” ช่างนางสิ นางจะยิ้มให้บุรุษทั่วยุทธภพก็ไม่เกี่ยวอันใดกับเขาเหอะ!

ขายหน้าหนวดไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตนเองได้ปลดปล่อยไอสังหารเฉพาะตัวจนคนสนิททั้งสองถึงกับเข่าอ่อน คนในร้านเองต่างก็ขนลุกขนชันจนชะงักการหยิบจับขนมและการพูดคุยกันไปชั่วขณะ เมื่อชายหน้าหนวดเดินห่างไปไกลพอควรบรรยากาศน่าอึดอีดเหล่านั้นจึงคลายลง จิงฟงจิวซามองหน้ากันอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนัก

“แค่นายท่านไม่ได้เข้าไปในร้านขนมถึงกับจะฆ่าพวกเราเลยงั้นหรือพี่ใหญ่”

“นายท่านคงอยากจะจิบชาเหมยกุ้ยมากๆเป็นแน่ เรารีบตามไปกันเถิด”

หลิวอี้เฟยเองก็รับรู้บรรยากาศน่าอึดอัดเมื่อครู่ได้เช่นกัน นางไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ลูกค้าในร้านเองก็กลับมาทำตัวปกติกันอย่างรวดเร็วทันทีที่ความอึดอันนั้นหายไป แต่นางแอบสังเกตเห็นว่าพวกเขาต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกกันแทบทุกคน ขนาดท่านเหลียงชุนที่มาช่วยงานนางวันนี้ก็ยังมีเหงื่อซึมออกมาบริเวณไรผมทั้งที่อากาศเย็นขนาดนี้

“เมื่อครู่มันเกิดอะไรขึ้นหรือฮวาเอ๋อร์ พี่รู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นแต่ไม่รู้ว่าสิ่งใด”

“พี่อี้เฟยรอถามจากท่านพ่อเอาเองเถิดเจ้าค่ะ ข้าเองก็รู้อะไรไม่มากเท่าใดนัก บอกได้เพียงว่า เมื่อครู่เป็นการมาเยือนของจอมยุทธ์ผู้ที่มีปราณขั้นสูงผู้หนึ่ง คงมีสิ่งใดทำให้เขาไม่พอใจถึงได้ปลดปล่อยไอสังหารออกมาเช่นนี้”

“จอมยุทธงั้นหรือ” มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือนี่ “แล้วจอมยุทธ์พวกนี้เก่งมากเลยหรือ”

“เก่งมากเจ้าค่ะ จอมยุทธ์ที่มีปราณขั้นสูงมากๆจะยิ่งได้รับการนับถือจากผู้คนทั่วทุกแคว้น พี่อี้เฟยไม่รู้หรือเจ้าคะ” จะไปรู้ได้ยังไงเล่า หลิวน้อยเองก็ไม่บอกอะไรนางด้วย “ข้าได้ฟังจากท่านพ่อมาบ้าง แต่ก่อนท่านพ่อเองก็เป็นจอมยุทธ์ผู้หนึ่ง ออกท่องไปทั่วยุทธภพเลยล่ะเจ้าค่ะ แต่พอได้พบท่านแม่ที่หมู่บ้านดอกไม้หอมก็อยู่กินกับท่านแม่ตั้งแต่นั้นมา”

“ท่านเหลียงชุนน่ะหรือ” เป็นคนเก่งกาจจริงๆด้วยสินะ “แล้วจอมยุทธ์ผู้ใดกันที่มาผ่านหน้าร้านของเรา น่ากลัวชะมัด” หากนางรู้ว่าเป็นเพราะชายหน้าหนวดไม่พอใจที่นางยิ้มให้บุรุษผู้อื่นคงเปลี่ยนจากความกลัวเป็นคำด่าทอเป็นแน่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.24K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #1965 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 20:31
    555+ อาการแบบนี้แถวบ้านเรียก หึง
    #1,965
    0
  2. วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 17:55

    แหม่ ตาหน้าหนวดดด ไม่รู้ตัวอีกนะ เดี๋ยวโดนแม่ฟาดหรอก

    #1,912
    0
  3. #1886 Jack-Panachai (@Jack-Panachai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 11:32
    แม่หม้าย เขียนให้ถูก คือ แม่ม่ายครับ ระครูตีเอาน้าาา
    #1,886
    0
  4. #1324 Post-It-Conan (@Post-It-Conan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 20:35
    โหลดเกมปลูกผักมาแล้วจ้า
    #1,324
    1
    • #1324-1 JINXASIN (@JINXASIN) (จากตอนที่ 10)
      2 กรกฎาคม 2563 / 06:14
      เหมือนกันเลย โหลดเมื่อกี้เนี้ย
      #1324-1
  5. #1025 The cin in Cyber (@PeE_rAiN_O) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 16:36
    สนุกๆมากๆ จนอยากเล่นเกมส์ปลูกผักเลย
    #1,025
    0
  6. #223 oilywish (@oilywish) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 20:41
    ขอบคุณค่ะ
    #223
    0
  7. #154 anntar1991 (@anntar1991) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 15:32
    สนุกมาก
    #154
    0
  8. #63 150221 (@150221) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 08:01
    รอแม่ค้าคนสวยมาเปิดร้านทุกวันมีความสุขที่ได้อ่าน
    #63
    0
  9. #62 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 00:53
    สนุกมาก
    #62
    0
  10. #60 LovelyWonbin (@LovelyWonbin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 20:07
    ไหน้ำส้มแตกตลอดเวลา ถ้าโกนหนวดออกก็จบ
    #60
    0
  11. #53 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 18:45

    ขอบคุณค่ะ

    #53
    0
  12. #52 Sudrarat (@Sudrarat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 18:31

    ไม่แถมสักตอนเหรอค่ะรอทุกวันเลยสนุกมาก

    #52
    0
  13. #51 SunnyBovii (@SunnyBovii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 18:24
    รอค่ะยิ่งอ่านยิ่งสนุก
    #51
    0
  14. #50 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 18:20
    รอนะคะ
    #50
    0