หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 แกส่งฉันมาอยู่ที่ไหนเนี้ย!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42,071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,653 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

“นั่นอะไร เทพของรุ่นถึงกับนั่งกุมขมับเลยเหรอวะ”

“เออสิ รันโปรแกรมกี่ครั้งก็มีerrorทุกครั้ง แดงเถือกไปทั้งจอ มันนั่งแก้มาเป็นเดือนแล้วยังไม่เห็นจะดีขึ้นเลย”

“พักหน่อยไหมหลิว กลับไปนอนหลับสักตื่นแล้วค่อยทำต่อก็ได้”

เสียงของเพื่อนๆเหมือนจะเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาของหญิงสาวผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเทพประจำวิทย์-คอม รุ่น13ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ความสามารถอันล้นเหลือที่เพื่อนๆทุกคนชื่นชมนั้นดูเหมือนจะไม่ช่วยในการแก้โค้ดที่เธอกำลังกลุ้มใจกับมันเท่าไหร่นัก ช่วยดูช่วยแก้ให้เพื่อนมามากมาย เพียงมองโค้ดของคนอื่นแว่บเดียวก็แก้ได้โดยไม่ติดขัด แต่กับโปรเจคจบของตัวเองทำไมถึงได้ยากเย็นแบบนี้

“นี่แหละนะ ความเทพที่กำลังฆ่าเทพ”

“โค้ดของแกดูแล้วปวดหัวมาก ถามจริง จะมีใครแก้ได้บ้างนอกจากแกอ่ะหลิว”

“ไปลองถามอาจารย์ดูหรือยัง” เพื่อนสนิทหกคนถึงกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย อยากจะช่วยเพื่อนอยู่หรอกแต่โค้ดที่เพื่อนของเขาเขียนนั้นคงมีแต่เจ้าตัวนั่นแหละที่ดูรู้เรื่อง ย่อคำสั่งจนมองไม่ออกว่ามันเป็นคำสั่งไหนกันแน่

“ถามทุกคนแล้ว หรือว่าเขียนใหม่ดีนะ”

“จะบ้าเหรอไอ้หลิว อีกสองสัปดาห์ก็จะถึงวันนัดสอบแล้วนะ มันจะทันได้ยังไง”

“แต่ถ้าเป็นอยู่แบบนี้ก็ไม่ต่างกันไม่ใช่เหรอ ช่างแม่งแล้วล่ะ กลับไปนอนกันดีกว่า เดี๋ยวค่อยไปขอร้องให้พี่ๆช่วยดูให้ก็ได้” หญิงสาวลุกขึ้นเก็บข้าวของบนโต๊ะของร้านคาเฟ่เจ้าประจำที่เปิดให้บริการ24ชั่วโมง แต่ต้องเสียค่าบริการที่ก็ไม่ได้มากมายอะไร เธอและเพื่อนๆจึงมักจะมารวมกลุ่มทำงานกันที่นี่เป็นประจำ “พรุ่งนี้ไม่เข้ามหา’ลัยนะ มีอะไรก็โทรมา”

“อืม พักผ่อนให้สมองโล่งๆเถอะแกอ่ะ มากอดที เพิ่มพลังใจ” หญิงสี่ชายสองโผเข้ากอดกันเป็นกลุ่มก้อนด้วยความรัก เพื่อนสนิทที่ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งแต่ปีหนึ่ง ต่างคนต่างที่มา แต่ก็เข้ากันได้ดีจนเรียกได้ว่าเป็นครอบครัว

หลิวโบกมือลาเพื่อนๆแล้วขับรถจักรยานยนต์ของตัวเองกลับไปยังหอพักขนาดเล็กที่ราคาไม่ได้เล็กตามขนาดห้อง เพราะเป็นมหา’ลัยใจกลางเมืองค่าเช่าหอพักรายเดือนจึงแพงมากสำหรับนักศึกษาที่หารายได้เองเช่นเธอ แต่เธอก็อยู่หอนี้มานานจนเรียกได้ว่าผูกพัน แม้จะเล็กไปหน่อยแต่เจ้าของหอพักก็แสนดีกับเธอมาก

ร่างสูงระหงด้วยส่วนสูง173เซนติเมตรทิ้งตังลงบนเตียง3.5ฟุตของเธออย่างเหนื่อยล้า เธอจำต้องเร่งทำโปรเจคจบให้ทันตามเวลาที่นัดหมายกับอาจารย์ไว้ และหากเธอทำได้เธอจะเรียนจบภายในสามปีครึ่ง และจะมีโอกาสหางานดีๆเงินเดือนสูงๆสำหรับเด็กจบใหม่ได้ก่อนใคร แต่อุปสรรค์ที่กำลังเผชิญกำลังทำให้เธอท้อทั้งกายและใจ

เธอปัดความคิดฟุ้งซ่านที่กำลังประเดประดังเข้ามาในหัวแล้วลุกไปแกะกล่องข้าวมื้อเย็นที่แวะซื้อตรงร้านหน้าหอพักทานด้วยความหิวโหย เมื่อข้าวหมดกล่องก็ไปอาบน้ำเตรียมเข้านอนเพื่อจบวันอันแสนยาวนานของตัวเอง

ทันทีที่เปลือกตาบางหลับสนิทและหญิงสาวเข้าสู่นิทราไปโดยสมบูรณ์ ข้าวของภายในห้องพักอับคับแคบก็ค่อยๆเลือนหายไปทีละชิ้นจนในที่สุดก็เหลือเพียงห้องโล่งๆราวกับไม่เคยมีผู้ใดอยู่อาศัยมาก่อน รวมทั้งร่างของหญิงสาวที่หลับสนิทบนเตียงเล็กของเธอด้วย

จิ๊บๆ

เสียงนกขันยามเช้า เปลือกตาบางที่ไม่อาจทานทนต่อแสงสว่างจ้าของพระอาทิตย์ก็ลืมตาขึ้นอย่างอยากลำบาก ร่างบางเยียดกายบิดขี้เกียจเช่นที่เคยทำทุกเช้าอย่างเกียจคร้าน ดวงตากลมโตหรี่ลงเพื่อปรับสู้กับแสงสว่างที่เธอคิดว่าวันนี้มันสว่างกว่าทุกวัน เมื่อชินกับแสงแล้วดวงตากลมโตก็ค่อยๆเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ กายบางผุดลุกนั่งแล้วมองรอบๆตัวด้วยความตื่นตระหนก

“อยู่ไหนเนี้ย!” นิ้วเรียวบิดเนื้อบางตรงหลังมือดูเมื่อคิดว่าเป็นความฝัน แต่ความเจ็บจี๊ดที่ได้ตอบสนองกับประสาทรับความเจ็บปวดของร่างกายนั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน “แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ลักพาตัวงั้นหรือ จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อล็อกห้องอย่างแน่นหนามากๆ” มองซ้ายมองขวาก็พบว่าเป็นเพียงพื้นที่โล่งๆมีต้นไม้ไม่กี่ต้น บ้านหลังเล็กหนึ่งหลัง และบ้านทรงสูงอีกหนึ่งหลังเท่านั้น

ติ้ง

‘อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะนายหญิง เวลานี้เข้าสู่ยามเฉินแล้วเจ้าค่ะ’กายบางสะดุ้งโหยงตกใจ สายตาสอดส่องมองหาที่มาของเสียงด้วยความหวาดกลัว เด้งตัวลุกขึ้นยืนแล้วมือตั้งการ์ดโดนอัตโนมัติ

“เธอเป็นใคร! แล้วที่นี่ที่ไหน”

‘ที่นี่เป็นมิติกาลเวลาที่ชื่อว่า ‘Liw’s Farm : Happy Luxury’ เจ้าค่ะ ข้าน้อยมีนามว่า‘หลิว’เป็นผู้ดูแลมิติกาลเวลาแห่งนี้เจ้าค่ะ”

นั่นมันชื่อเกมส์ฟาร์มที่เป็นโปรเจคจบของเธอไม่ใช่หรือ! โค้ดก็ยังมีerrorจนยากจะแก้แล้วมันมาเป็นมิติกาลเวลาได้ยังไง ‘นายหญิงเป็นผู้สร้างเกมส์นี้ขึ้นมาด้วยตนเองเจ้าค่ะ ข้าน้อยก็เป็นตัวละครที่นายหญิงสร้างขึ้นเช่นกัน’ รู้แล้ว ทำไมเธอจะจำตัวละครในเกมส์ของตัวเองไม่ได้ เธอทำมันเองทุกขั้นตอนตั้งแต่ร่างโปรเจคจนวาดตัวละคร เหลือเพียงเขียนคำสั่งในโปรแกรมให้มันสามารถเล่นบนมือถือได้ก็จะถือว่าโปรเจคนี้เสร็จสมบูรณ์

เธอคาดหวังว่ามันจะสามารถทำเงินให้เธอได้จำนวนมหาศาล แม้จะเป็นเกมส์ฟาร์มเช่นเกมส์ฟาร์มอื่นๆ แต่ความพิเศษของเกมส์ที่เธอสร้างนั้นแตกต่าง ไม่เช่นนั้นคงไม่ผ่านการยินยอมจากอาจารย์ที่ปรึกษาจนกลายมาเป็นโปรเจคจบเจ้าปัญหาของเธอได้หรอก แล้วนี่มันอะไร ทำไมถึงได้หลุดเข้ามาอยู่ในเกมส์ที่ตัวเองสร้าง

“แล้วต้องทำยังไง ฉันจะได้ออกจากที่นี่ไหม”

‘แน่นอนเจ้าค่ะ นายหญิงสามารถออกจากมิตินี้เมื่อนายหญิงอยู่เลเวลที่ห้า’

“แล้วฉันจะอัพเลเวลได้ยังไง ตอนนี้ฉันอยู่ในเกมส์ไม่ใช่หรือ” สิ้นคำถามของเธอก็ปรากฏหน้าจอโฮโลแกรมขนาดเท่ากับแท็บเล็ต 10-12นิ้ว ในนั้นทำการจำลองขนาดพื้นที่ทั้งหมดในมิติเพื่อให้เธอสามารถดูได้อย่างทั่วถึง

เหมือนเล่นเกมส์ในมือถือเลยแหะ

‘นายหญิงสามารถควบคุมมิติแห่งนี้ได้ด้วยระบบที่นายหญิงกำลังดูอยู่เจ้าค่ะ นายหญิงสามารถเรียกดูหน้าจอระบบได้โดยการแตะรูปดอกโบตั๋นบนฝ่ามือข้างซ้ายเจ้า นายหญิงสามารถซื้อสินค้าได้จากในระบบเท่านั้น โดยตั้งต้นนั้นระบบจะมีเหรียญให้นายหญิงหนึ่งพันเหรียญ หากนายหญิงต้องการเพิ่มเหรียญ นายหญิงต้องนำผลผลิตในมิติออกไปจำหน่ายยังโลกภายนอกเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเหรียญต่างๆได้ตามความต้องการเจ้าค่ะ”

“หมายความว่าฉันต้องซื้อของทุกอย่างผ่านระบบ แต่ต้องเอาออกไปขายเพื่อเปลี่ยนเป็นเงินเองสินะ”

‘ใช่แล้วเจ้าค่ะ และหากนายหญิงต้องการเติมเหรียญเข้าระบบก็เพียงกดเพิ่มเหรียญตามจำนวนที่ระบบกำหนด จากนั้นระบบก็จะหักเหรียญตามที่นายหญิงครอบครองเองโดยอัตโนมัติเจ้าค่ะ’

“แล้วถ้าฉันขายของให้ระบบล่ะ ฉันจะได้เหรียญไหม”

‘นายหญิงจะไม่ได้เหรียญเพิ่มจากระบบเจ้าค่ะ จะได้รับเพียงผลิตผลเท่านั้น’นั่นก็หมายความว่าต้องเอาออกไปขายอย่างเดียวสินะถึงจะได้เงิน เพราะงั้นก็คงเอาเงินจากในนี้ออกไปใช้ข้างนอกไม่ได้ด้วยสิ

“เอาวะ ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ลองกันสักตั้ง ไหนดูสิมีอะไรให้ซื้อบ้าง” แม้จะรู้อยู่แล้วในเกมส์มีของอะไรบ้าง และราคาเท่าไหร่ แต่พอต้องมาซื้อเองก็คิดว่ามันออกจะแพงไปสักหน่อย “เล้าไก่ตั้งร้อยเหรียญ เลี้ยงไก่ก็ได้ขายไข่ ไก่หนึ่งเล้าเลี้ยงได้สิบตัวก็ได้ไข่สิบฟอง ต้องรอหนึ่งนาทีถึงจะเก็บไข่ได้ ปัญหาคือจะเอาไข่ไปขายที่ไหนเนี้ยสิ ซื้อมาก่อนแล้วกัน”

แต่ก่อนอื่นต้องปลูกข้าวเพื่อเป็นอาหารไก่ก่อน มีเมล็ดข้าวในระบบหนึ่งถุง ถุงละสิบเมล็ด นี่มันก็เหมือนการเล่นเกมล์ผ่านหน้าจอนั่นแหละ แต่มีสถานที่จริงให้ดูด้วย เมื่อนางหว่านเมล็ดลงในแปลงที่มีให้เป็นแปรงยาวๆสี่แปรงเสร็จก็มีคนแคระตัวเล็กแสนน่ารักปรากฎตัวขึ้นสี่ตัว ทั้งสี่ช่วยกันดูแลแปลงข้าวอย่างขะมักเขม้น ระหว่างรอข้าวเหลืองพร้อมเก็บเกี่ยวเธอก็ซื้อเล้าไก่มาหนึ่งเล้าพร้อมกับไก่อีกสิบตัว ไก่นี่ตัวละสิบเหรียญเลยนะ

“หลิวน้อย เธอทำอะไรได้บ้าง”

‘ข้าน้อยเพียงคอยให้คำแนะนำและช่วยเหลือนายหญิงอยู่ภายในมิติเท่านั้นเจ้าค่ะ’

“แล้วทำไมต้องพูดด้วยสำเนียงภาษาจีนแบบนั้น ถึงฉันจะเป็นลูกคนจีนแต่ก็เติบโตที่ประเทศไทยนะ มันไม่ชิน”

‘เมื่อนายหญิงออกจากมิติ นายหญิงก็ทราบเองเจ้าค่ะข้าวพร้อมเก็บเกี่ยวแล้วเจ้าค่ะ’

“ทำไมต้องมีลับลมคมในด้วย” เธอเก็บเกี่ยวข้าวด้วยความรวดและปลูกมันอย่างต่อเนื่องในทันที ข้าวที่ได้นั้นถูกเก็บเข้ายุ้งฉางในระบบโดยอัตโนมัติ จากนั้นเธอก็เอาข้าวที่ได้ไปเป็นอาหารไก่ต่อ วนเวียนอยู่แบบนี้จนผ่านไปไม่รู้กี่ชั่วโมง เล่นเพลินจนได้ไข่มาสามร้อยฟอง ต้องอัพเกรดยุ้งฉางของระบบเพิ่มตั้งสองครั้งแนะ “เวลห้าแล้วนะ ออกจากที่นี่ได้หรือยัง แล้วจะเอาไข่ออกไปขายได้ยังไง”

‘ยินดีด้วยเจ้าค่ะนายหญิง หากนายหญิงต้องการนำไข่ออกไปขายก็เพียงเลือกจำนวนไข่และเลือกส่งออก ระบบก็จะนำไข่ออกไปยังนอกมิติพร้อมกับตัวของนายหญิงเจ้าค่ะ หรือนายหญิงจะออกจากมิติแล้วก็สั่งจากภายนอกก็ได้เจ้าค่ะ’ในเกมส์ที่เธอสร้างนั้นมีเพียงแต่การซื้อและขายให้ระบบเท่านั้น แต่นี่กลับมีให้เลือกซื้อและส่งออก ไม่มีให้เลือกการขาย‘หากนายหญิงต้องการออกจากมิติก็เพียงกดที่คำว่าออกจากระบบบนหน้าจอก็จะสามารถออกไปได้แล้วเจ้าค่ะ’

“ตอนนี้ข้างนอกกี่โมงแล้วหลิวน้อย”

‘ยามจื่อแล้วเจ้าค่ะ’

“แล้วมันกี่โมงไอ้ยามจื่อเนี้ย ไม่ได้อยู่ในยุคโบราณนะหลิวน้อยจะต้องมานั่งนับยาม”

‘ราวๆ 24นาฬิกาเจ้าค่ะ ข้าน้อยแนะนำว่าให้นายหญิงนอนหลับพักเอาแรงในมิติแล้วค่อยออกไปยามเช้าจะดีกว่านะเจ้าคะ ข้าน้อยจะปลุกนายหญิงเองเจ้าค่ะ’

“”จะหลับลงไหมล่ะหลิวน้อย สว่างทั้งวันทั้งคืนแบบนี้” ทันใดนั้นฟ้าที่เคยสว่างไสวก็พลันมืดมิดปรากฏดวงดาวขึ้นมาบนท้องฟ้า เห็นเช่นนั้นเธอก็เดินเข้าไปยังบ้านหลังเล็กที่อยู่ไม่ไกลจากแปลงผักและเล้าไก่มากนัก ในบ้านมีเพียงเตียงให้แค่เตียงเดียวเท่านั้นไม่มีอย่างอื่น “เก็บไข่กับให้อาหารไก่แทนฉันได้ไหมหลิวน้อย ฉันหลับแล้วกลัวไก่จะไม่ออกไข่”

‘ได้เจ้าค่ะนายหญิง ราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ’แม้วันนี้จะไม่เหน็ดเหนื่อยอะไรมากมายนัก เพราะนอกจากกดหน้าจอโฮโลแกรมแล้วเธอก็ทำเพียงเดินไปดูเล้าไก่และแปลงปลูกข้าวที่ขยายจนปลูกได้ยี่สิบแปลงแล้วเท่านั้น ไม่เหนื่อยและอ่อนเพลียมาก ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน หัวถึงหมอนก็หลับสนิทไปทันที

รุ่งเช้าหลิวน้อยก็ส่งเสียงปลุกดังลั่นจนหลิวผู้มีกายเนื้อสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ “ถ้าออกไปแล้วฉันสามารถคุยกับเธอได้ไหมหลิวน้อย หรือว่าคุยได้แค่ในมิตินี้เท่านั้น”

‘นายหญิงไม่สามารถสื่อสารกับข้าน้อยได้จากโลกภายนอกเจ้าค่ะ’

“อืม งั้นไปล่ะนะ”

‘ข้าน้อยขอให้นายหญิงโชคดี ค้าขายรุ่งเรืองเจ้าค่ะ’เออดี อวยพรกันแบบนี้ค่อยสมที่นั่งปั้นโมเดลให้ตั้งเป็นสัปดาห์หน่อย หญิงสาวกดออกจากระบบทันทีพร้อมกับไข่อีกสามร้อยฟองที่บรรจุไว้ในถาดใส่ไข่อย่างดี ร่างกายวูบไหวดับมืดไปเพียงครู่เดียวเธอก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นดินกลิ่นหญ้าและสายลมอ่อนๆ

กลิ่นดินกลิ่นหญ้า...

ทำไมถึงได้กลิ่นพวกนี้ ไม่ใช่ว่าเธอต้องอยู่ในห้องเล็กๆแสนอับของเธอหรอกหรือ คิดได้เช่นนั้นดวงตากลมโตก็ลืมขึ้นในทันทีก่อนจะพบว่ารอบตัวของเธอนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ นี่มันป่า! ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่! ขณะที่กำลังคิดจะกลับเข้ามิติไปถามเอาความจากหลิวน้อยเธอก็มองไปเห็นรถแต่เป็นรถที่ผูกติดกับม้ากำลังวิ่งมาด้วยความเร็วก่อนมันจะค่อยๆลดความเร็วแล้วหยุดลงไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนนัก

“แม่นางกำลังจะไปที่ใดหรือ เหตุใดจึงยืนอยู่ผู้เดียวตรงนี้เล่า มันอันตรายนะ” นี่กูอยู่ที่ไหนวะเนี้ย! ไอ้หลิวน้อย!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.653K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2145 mingdaya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 07:06
    อ่านแล้วววววว แล้วก็มาอ่านนนนอีกกกก
    #2,145
    0
  2. #2144 565118 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 22:52
    คิดถึงเกมส์สร้างเมืองขึ้นมาเบย5555
    #2,144
    0
  3. #2127 BALTASA (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 22:46
    เปิดมาได้น่าติดตามครับ
    #2,127
    0
  4. #2036 หลิน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 15:46

    🤣🤣🤣🤣🤣🤣

    #2,036
    0
  5. #1940 jumlove1810 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 14:24
    กลับมาอ่านรอบสองแล้วค่ะท่าน
    #1,940
    0
  6. #1939 Love Fantasy.. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 21:07
    พึ่งเข้ามาอ่านเเต่งจบพอดีดีจังเลยค่ะจะได้อ่านยาวๆรัวเดียว*^* ตอนเเรกเปิดมาน่าสนใจมากค่ะติดตามๆ
    #1,939
    0
  7. #1929 150221 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 15:14
    กลับมาอ่านรออีบุ๊คออก
    #1,929
    0
  8. #1906 น่าตาดี_บ่คือไผ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 12:20

    5555 พลอตน่าสนใจดีค่ะ ภาษาก็แต่งได้ค่อนข้างดีเลย ติดตามนะคะ

    #1,906
    0
  9. #1824 Galaxy J (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 21:46
    อ่านแล้วนึกถึงเกมHay Dayเลย555
    ชอบมาก
    #1,824
    0
  10. #1789 tiyaat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 16:56
    แต่งได้ดีค่ะเป็นกำลังใจให้เรื่องต่อๆไปนะคะ
    #1,789
    0
  11. #1269 Mimee-Mookky (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 19:13
    จำได้ว่าตอนทำโปรเจคจบ เราจบไอทีมา เราเลือกเขียนโปรแกรมระบบฐานข้อมูลของร้านค้าทั่วไป ซึ่งเวลาไปสอบเขียนจริง error มาทั้งยวงเลยค่ะ เกือบไม่ผ่านโปรเจค เพราะไล่หาแก้ error ไม่เจอ ดีนะรอดมาได้ 555 คิดถึงสมัยนั้นจริงๆ ส่วนเพื่อนคนอื่นๆก็มีทำเป็นการ์ตูน3d story มั่ง เขียนโปรแกรมบ้าง แล้วแต่คน
    #1,269
    0
  12. #1186 El Dorado Bz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 19:01
    ชอบแนวนี้
    #1,186
    0
  13. #1141 Xialyu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 14:02
    ขอบคุณค่ะ
    #1,141
    0
  14. #955 Mameaw555 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 17:18
    เจ๋งอ่ะ แนวนี้ตลอดไหมอ่ะ เหมือนเราเล่นเกมส์ละออกไปขายของ ชอบๆๆ
    #955
    0
  15. #725 swankissall (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 10:49
    ตอนแรกก็หลิวน้อยดี พอจบเท่านั้นแหละ -หลิวน้อย
    #725
    0
  16. #718 papeer (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 15:03
    งงจ้า หลิวน้อยบอกออกจากใิติได้เลเวลที่ห้า แล้วตอนนี้น้องพึ่งเริ่มปลูกทำไมออกไปขายได้แล้วเอ่ย หรือเลเวลห้าแล้วตอนปลูกข้าวเลี้ยงไก่ มโนไปเอง พี่ไม่รู้ใครรู้ตอนพี่ที
    #718
    1
    • #718-1 Patlamo(จากตอนที่ 1)
      16 มิถุนายน 2563 / 09:35
      น้องได้เลเวล5แล้วววว
      #718-1
  17. #697 IamAtom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 20:03
    งงในงง งง.... น่าสนใจ
    #697
    0
  18. #673 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 20:35
    น้องมายังไง งงเด้ งงเด้
    #673
    0
  19. #646 Airika_Catcha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 22:22
    เออ ลองคิดว่าเป็นเราก็คงต้องอุทานแบบนี้และ อะไรจะมานิ่งๆเฉยๆ เหมือนนางเอกหลายๆเรื่องหล่ะเนอะ อันนี้คือเรียลมากหลิว ชอบอ่ะ 555
    #646
    0
  20. #260 minggg- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 22:09
    คือว่าวาร์ปมาเฉยเลยนะเนี่ยยยย
    น้องหลิวนะน้องหลิวววว
    #260
    0
  21. #54 LovelyWonbin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 19:10
    ยังงงกับเหตุการณ์อยู่
    #54
    0
  22. #49 111555999888Jo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 17:26
    สนุกน่ารัก
    #49
    0
  23. #29 150221 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 08:23
    ตอนแรกก็สนุกแล้ว
    #29
    0
  24. #15 FusePb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 12:42
    จะกลับมาทันส่งโปรเจคไหมคะหลิวว 5555555
    #15
    0
  25. #1 ชัญญพัชร์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 20:33

    หนุกหนาน น่าอ่านมาก

    #1
    0