Time เพราะเวลาเราไม่เคยเปลี่ยนแปลง...(YaOi)

ตอนที่ 3 : บาดแผล...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ก.ย. 54


 

 

บ้าที่สุด              บ้าที่สุด          บ้าที่สุด     

 

 

 

น้ำใสๆ ไหลจากนัยน์ตาสีสวยเป็นสาย มือเล็กๆ กำเชือกที่มัดจนแน่นจนสั่นสะท้าน เกิดเป็นรอยช้ำรอบข้อมือ เสื้อผ้าสีสวยสดถูกฉีกขาดกระจาย ออกเกลื่อนพื้นไปหมด ร่างกายก็ฟกช้ำดำเขียวไปหมด ข้อเท้าทั้งสองข้างที่ถูกมัดไว้มีเลือดไหลออกมาซิบๆ

 

 

 

เป็นเพราะคนๆ นั้น             คนๆ นั้น         คนๆ นั้นคนเดียว

 

 

 

บ้าที่สุด                        บ้าที่สุด                    

 

 

 

 

ช่างสวยสดเสียจริง ผู้ชายคนนั้น มองร่างบางอย่างอ่อนโยน เพียงแต่ว่า ร่างบางมองไม่เห็นเลยซักนิด เสียงที่ได้ยินนั้นช่างนุ่มนวล

 

 

 

หากแต่ว่า      ร่างบางกลับเปรียบน้ำเสียงนั้นเหมือนดั่งคำเย้ยหยัน ดูถูกดูแคลนตนอย่างที่สุด

 

 

 

คุณคงเจ็บน่าดูชม ผู้ชายคนนั้นแกะเชือกที่มัดร่างบางไว้ และสำรวดบาดแผล แม้ว่าจะไม่สาหัสเท่าไหร่ แต่บากแผลที่มันปรากฏในใจร่างบางเนี่ยสิ       มันช่างสาหัสเหลือเกิน

 

 

 

....... ร่างบางไม่แม้แต่จะมองหน้าคนๆ นั้นเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

 

มือหนาจับคางเรียวให้เงยหน้ามองหน้าตน มืออีกข้างที่ว่างยกขึ้นมา จรดปาก ฟันแข็งๆกัดที่ปลายนิ้วชี้ จนเลือดไหลริน แต่สีหน้ากลับนิ่งราวกับไม่เกิดอะไรขึ้น 


มืออีกข้างบีบกรามให้ร่างบางอ้าปาก แล้วนิ้วชี้นั้นก็บีบเลือดให้หยดลงริมฝีปากร่างบางทันที



"อึก...........อึก" ร่างบางกลืนอย่างทุลักทุเล เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด พยายามขัดขืนเต็มที่ หากแต่ไม่สามารถต่อกรกับเรี่ยวแรงขนาดนั้น มือเพียงงข้างเดียวนั้นได้เลยด้วยซ้ำ





ร่างนั้นยิ้มขึ้นอีกครั้ง







นัยตาร่างบางปิดลงสนิททันที เหมือนกับถูกมนต์สะกด
























แสงสว่าง ส่องลงมาทางหน้าต่าง ส่องมาแย้งตา ทำให้ร่างที่อยู่ในห้องต้องขยับเปลือกตาเปิดออก





"ที่นี่     ที่ไหนกัน" ทันทีที่ปรับสายตา สำรวจบริเวณรอบๆ  ร่างบางก็เริ่มสงสัยทันที




ที่นี่ไม่ใช่คฤหาสน์ของตน ห้องนี้ถูกตกแต่งอย่างสวยงามและสีชมพูราวกับว่าห้องนี้เจ้าของห้องต้องเป็นเด็กผู้หญิงที่ชอบของพวกน่ารักๆ แน่ๆ 




ซักพักความทรงจำครั้งล่าสุดก็ทำให้ร่างบางเบิกตากว้างทันที พลางสำรวจร่างกาย











มันไม่มีอะไรเลย        ไม่มีบาดแผลอะไร    มันหายไปราวกับเวทย์มนต์






แล้วตอนนี้ร่างทั้งร่างก็มีแต่ผ้าห่มเท่านั้นที่ปกปิดไว้










"นายหญิงค่ะ.......ดิฉันขอเข้าไปนะคะ" เสียงหวานดังออกมาจากหลังประตูตรงหน้า




ร่างบางมองซ้าย ขวา         ไม่มีใครอยู่นอกจากเขา






แล้ว 'นายหญิง' ที่ว่าเนี่ยหมายถึง............-.-













เขาเหรอ!!! O ( ) O









ยังไม่ทันที่ร่างบางจะอนุญาต ประตูก็เปิดขึ้น



ผู้ที่อยู่ตรงหน้าร่างบางเป็นสาวอายุประมาณ 20 ต้นๆ หน้าตาถือว่าดีพอสมควรในชุดเมดน่ารักสีดำสนิท





"คุณหนูบอกให้ดิฉันมาแต่งตัวให้ค่ะ   กรุณาเรียกดิฉันว่า ลาล้า นะคะ" เธอเดิมาหาร่างบางอย่างวิสาสะ





ภายในเลาไม่กี่นาที ร่างบางก็อยู่ในชุดตุ๊กตาเรียกร้อยแล้ว





"น่ารักไม่เบาเลยนิ" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของร่างบาง




"เอรอน" ร่างบางมองร่างนั้นอย่างโกรธแค้น อาฆาต



"อย่ามองผมด้วยสายตานี้สิ" ร่างนั้นเดินมาหาร่างบางอย่างเชื่องช้า




ลาล้าก็หายไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตอนนี้ร่างบางและร่างนั้นอยู่กันแค่ 2 ต่อ 2 เท่านั้นเอง



"ทำไม" 



"เลือดของผมน่ะวิเศษมากเลยใช่ไหม   ร่างกายของคุณหายดีจนเหมือนเดิมเลยใช่ไหมล่ะ" 



"โกหกมันไม่ใช่เรื่องจริง"



"เลือดของผมมีคุณสมบัติพิเศษ มันเป็นยาอะไรก็ได้ตามแต่ผมจะต้องการ"



"โลกนี้นะไม่มียาที่จะรักษาอะไรก็ได้หรอก" 



"ถ้าเป็นอย่างนี้ล่ะ" ร่างนั้นกัดนิวตนเองแล้วก็ประกบปากร่างบางทันทีเลือดค่อยๆ ไหลลงปาก



แปลก  แทนที่จะมีรสชาดฝาด กลับมีรสหวานแปลกๆ แถมยังเปลี่ยนรสชาดตามที่ตนต้องการด้วย ใบหน้าก็เริ่มแดงว่านไปหมด




ในหัวก็เริ่มมึนๆ ชอบกลทั้งๆ ที่พึงจะตื่นนอนเท่านั้นเอง นี่มันอะไรกันเนี่ย.....







65 ความคิดเห็น

  1. #49 toy6342 (@toy6342) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 14:31
    สนุกมาก
    #49
    0
  2. #23 ป้าปุ๊ (@jthida) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2554 / 13:20
    ทำไมต้องกินเลือดอ่ะ
    #23
    0
  3. #14 nabya (@nabya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 23:30
     พระเอกเป็นอะไรอ่ะ
     แล้วก็มีคำผิดนะค่ะ
     
    #14
    0
  4. #8 gemello (@ryokoakok) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 21:28
    กินเลือดอย่างกับเป็นแวมไพร์
    #8
    0