พลังปริศนาจากฟากฟ้า

ตอนที่ 5 : เปลี่ยนตัวตน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 มิ.ย. 62

"นิกิคุงไปอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย นี่ก็สัปดาห์นึงเเล้วนะ"
เกลล์ส่งเสียงให้คนอื่นๆในร้านรับรู้
"อืมมม หายไปไหนกันนะ หรือว่าช่วงนี้มีสอบที่โรงเรียนหรือเปล่า?"
เอโตะพูดต่อจากเกลล์ 
ทุกคนภายในร้าน ได้เเต่สงสัยกับการหายไปของนิกิ
"ทุกคน! ฉันมีเรื่องจะมาบอก"
เวลอสตะโกนเสียงดังเพื่อให้ทุกคนหันมาทางเขา 
"นิกิคุง กำลังเเย่เเล้วล่ะ ถูกมิสเตอร์ควิสจับตัวไป"
"ม-ม-ม-มิสเตอร์...ควิสหรอ!!!"
สีหน้าทุกคนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เพราะเขาคือคนที่ชอบมาระเเวกเเถวๆนี้ ด้วยกริยาท่าทางที่น่ากลัว ทรมาณคนอื่นอย่างโหดเหี้ยมทำให้ไม่มีใครกล้าหือขึ้นมา
"อ-เอายังไงดีคะ ผู้จัดการ..."
มิโกะกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เหมือนจะกลัวกับมิสเตอร์ควิสมาก
"ฉันขออาสาสมัครไปรับนิกิคุง!"
เวลอสกำลังขอพลังจากพวกคนอื่นๆ
"เเหมๆ จะให้ทิ้งเจ้านั่นมันก็ยังไงอยู่นะ อีกอย่างเป็นคนที่สำคัญซะด้วยสิ"
ทุกคนไปกันทั้งหมด ถึงเเม้จะสู้มิสเตอร์ควิสไม่ได้เลย เเต่พวกเขาได้รู้ว่า ถ้าเสียบุคคลสำคัญไปมากกว่านี้ ทุกสิ่งทุกอย่างจะพังทลายลงมา อาจสร้างปัญหาขึ้นมาใหม่จนเเก้ไม่ได้อีกเลย..
"อื้มๆ ดีใจจริงๆ"
........
หนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านี้
"ก่อนอื่น"
เเผละ.......
มีสิ่งๆหนึ่งวางอยู่ตรงหน้าของนิกิ มีเลือดจำนวนมาก เป็นสิ่งที่เหม็นเน่าสุดๆ หนอนขึ้นตามตัวเล็กน้อย เเสดงว่าคงจะประมาณสองสามวัน
"เอาล่ะ นายจงกินเข้าไปซะ"
"นี่มันอะไร"
"มนุษย์"
"ห-หาา"
"การที่จะได้พลังที่ยิ่งใหญ่ต้องเลี้ยงให้โต"
"อ้ออ ฉันลืมไปนายขยับไม่ได้นี่ งั้น ฉันจะป้อนให้เอง"
มิสเตอร์ควิสค่อยๆหั่นชิ้นเนื้อจากคนนั้นทีละเล็กละน้อย จากนั้นก็หยิบมือข้างหนึ่งของคนนั้นขึ้นมา เเละดันมือข้างนั้นเข้าปากผม
"อั่ก"
ผมอ้วกออกมาทันที มันเเย่มาก 
"เหหห นั่นมันมือของเพื่อนนายเลยน้าา เสียของหมด"
"จะเป็นไปได้ไ--"
ผมอึ้งกับคนนั้นที่อยู่ตรงหน้า เขา......
"ทีส.."
ใช่เเล้ว ทีสที่ผมเคยปล่อยเขาไปตอนที่เขาทำร้ายกับสามัญชนคนหนึ่ง 
"นี่นาย!!"
"โอ้ววว ถูกคนด้วยเเฮะ นึกว่าจะผิดคนเสียอีก"
ผมโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เเต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี พลังไม่พอ หนำซ้ำยังโดนมัดมือมัดเท้าอีก
"เฮ้อ เเกนี่มันดื้อด้านจริงๆ"
มิสเตอร์ควิสหยิบใบมีดออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา เเละค่อยๆกรีดเเขนเเละขาของผม
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"
ผมทรมานมาก มิสเตอร์ควิสโรคจิตเข้าขั้นรุงเเรงสุด 
"นายนี่มันโรคจิตจริงๆ"
"ขอบใจ"
จากนั้นก็ใช้อุปกรณ์อื่นๆมาทำให้ผมทรมาณเรื่อยๆ ทั้งดึงเล็บมือเเละเท้า ตัดมือ เเขน ขา ลิ้น ควักลูกตา เลือดผมอาบทั่วตัวอีกครั้ง
เจ็บสาหัสมาก เเต่ร่างกายผมก็ค่อยฟื้นฟูจนหายดีอยู่ตลอด....
จนวันเวลาผ่านไปได้ประมาณหนึ่งสัปดาห์ ผมรู้สึกท้อเเท้กับตัวเองมาก ทำไมต้องมาเจอเรื่องตลกร้ายอะไรเเบบนี้ด้วย ผมยังไม่เคยฆ่าใครตายเลยนะ 
ผมทำอะไรไม่ดีมิร้ายไว้ตอนไหนกัน ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม....หัวของผมคิดเเต่เรื่องที่โดนทำร้ายมาเป็นระยะเวาลาค่อนข้างนาน
"เเล้วฉัน..จะทำยังไงดี ฉันไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้อีกเเล้ว ทำไมไม่รีบฆ่าฉันให้มันจบๆซะที"
ผมได้เเต่พึมพำอยู่เเต่ในใจ ความคิดติดลบสุดๆ เมื่อไหร่จะผ่านพ้นเหตุการณ์นี้ไปเสียที เเต่ละวันกว่าจะผ่านไปได้ ต้องโหยหวนอีกสักกี่ครั้งถึงจะพอใจ ต้องทรมานอีกกี่รอบถึงจะสาสม เรื่องเเบบนี้อย่าเกิดขึ้นกับผมอีกจะได้ไหม........จากนั้นผมก็ผล็อยหลับไป
"น่าสมเพชจังเลยนะ..นายน่ะ"
"ค-ใครน่ะ"
"ไม่ต้องเสียใจไปหรอก เพราะต่อจากนี้ฉันจะรับมันไว้เอง"
"เอ๋....."
"ดูฉันไว้ให้ดี ต่อจากนี้คือพลังที่เเท้จริง ของนาย!"
"ด-เดี๋ยวก่อ--"
จู่ๆความรู้สึกของผมก็เปลี่ยนไป..... ราวกลับกลับขั้วตาลปัด นี่มันเกิดอะไรขึ้น? นิสัยเเย่ๆของผมเริ่มกุขึ้นมาเป็นชิ้นเป็นอัน จากที่เคยดีมาก่อน กลับจ้องจะทำลายทุกสิ่ง เหมือนกับถูกความมืดครอบงำหัวใจไว้  มันไม่ใช่ตัวตนที่ผมเป็นเลย ทำไมมันเเย่ขนาดนี้ มองอะไรไม่เห็นเลย นี่น่ะหรอความรู้สึกที่เปลี่ยนไป....

"เอี๊ยดด"
เสียงเปิดประตูมาจากมิสเตอร์ควิส
"เช้าเเล้วไอ้ปวกเปียก... วันนี้เเกดูเงียบๆนะ หิวเหรอ.....ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา"
"ใช่..หิวมากเลยเเหละ"
"หืออ"
"นี่..มาเล่นกันกับฉันหน่อยมั้้ย?"
"เล่นอะไรดีล่ะ ถอนเล็บ ตัดเเขน หรืออะไรดี ฮ่าๆๆ"
"หึ"
จู่ๆพละกำลังของนิกิก็มากขึ้น โซ่ที่ถูกตรึงไว้ที่เเขนเเละขา ขาดออกจากกัน เหมือนกับเป็นเชือกฟางบางๆเส้นหนึ่ง
"นี่เเก!"
"ช่วยตายให้ฉันทีนะ"
นิกิปล่อยพลังมวลดำขึ้นมาในมือข้างหนึ่ง เเละปล่อยมันไปหามิสเตอร์ควิส   ถึงเเม้จะหลบทัน เเต่ครั้งที่สอง โดนเข้าเต็มๆ
ดวงตาของนิกิข้างหนึ่งเริ่มเปลี่ยนไปจากเดิม รอยตราประทับขยายไปรอบทั่วตัว นี่มันคง...ไม่ใช่ตัวตนของนิกิเเบบอย่างเคยเเล้วล่ะ
"งานเต้นรำยังไม่จบเลย จะรีบตายเเล้วหรอ?"
"อวดดีนักนะ"
มิสเตอร์ควิสเสกสิงโตร่างใหญ่สูงประมาณ20เมตรออกมาข้างหน้า เเละใส่พลังไปให้สิงโตตัวนั้นเข้าไปอีก ทำให้มันไม่เชื่องอีกต่อไป 
"ชอบเลี้ยงสัตว์หรือเปล่า ไอ้ปวกเปียกคุง"
"นิดหน่อยน่ะ เเต่ถ้าตายง่ายฉันไม่สนหรอกนะ"
นิกิปล่อยพลังมวลดำอีกครั้งเเต่คราวนี้เเปลงเป็นสภาพคล้ายลูกศรธนูจำนวนมากพุ่งเข้าหาสิงโตร่างใหญ่ตัวนั้น เเต่มันก็หลบได้ทุกครั้ง 
"เฮ้อ..เสียดายจัง"
นิกิเลิกปล่อยพลังมวลดำของตน จากนั้นเปลี่ยนเป็นพละกำลังของตนเองเเทน เขาวิ่งเข้าไปจรงหน้าสิงโตตรงๆ เเละเปลี่ยนพละกำลังเป็นวัตถุ เสกปืนกระบอกหนึ่งมีลวดลายตราประทับของตนติดไว้กับกระบอกนั้นไว้ เเละจึงร่ายเวทย์ก่อนยิง'ออเฟมเวส(จงเป็นธุลี)' เเสงมวลดำที่อัดไว้จำนวนมากออกมาจากกระบอกปืนนั้นเเละยิงเข้าไปที่หน้าสิงโตนั้นตรงๆ  สิงโตตัวนั้นรับพลังนั้นไม่ไหว จึงทำให้มันสลายหายไปในพริบตา 
"หน็อย!"
"เอาล่ะ มิสเตอร์ควิส ถึงตาคุณเเล้วนะ...เเต่ก็ไม่ต้องห่วงหรอก ผมจะไม่ทำอะไรกับคุณมาก เพราะคุณคืออาหารชั้นดี"
นิกิเอาปืนนั้นเล็งไว้ที่หัวของมิสเตอร์ควิส เเละลั่นไกทันที เเต่..มิสเตอร์ควิสก็หลบได้อีกครั้ง เเต่บนใบหน้าของเขามีเลือดส่วนหนึ่งออกมาบริเณข้างๆใบหูของเขา
"เกือบไปเเล้วมั้ยล่ะ ชิ!ไอ้ปวกเปียก" 
จากนั้นมิสเตอร์ควิสก็โต้กลับคืน โดยเเปลงกายตัวเองเป็นงูขนาดใหญ่ที่มีเกล็ดเป็นเหล็กกล้า เปลี่ยนน้ำลายเป็นพิษที่รุนเเรง ถ้าสัมผัสอาจจะทำให้ถึงตายได้ในทันที ดวงตาโตสีเเดงก่ำคล้ายพระจันทร์สีเลือด 
"เอาล่ะ จะเต่นรำกันต่อมั้ย"
"น่ารำคาญจริงๆ"
เเละทั้งสองคนก็เริ่มปะทะกันอีกครั้ง มิสเตอร์พ่นพิษใส่นิกิ เเต่ก็หลบทันได้ทั้งหมด บนพื้นนั้นมีเเต่คราบพิษกระจายไปทั่ว  ทำให้การเคลื่อนไหวของนิกิช้าลง
"ฮ่าๆๆ ไม่ลองเหยียบสักครั้งหน่อยหรอ อาจจะทำให้รู้ดีก็ได้น้าาา ฮ่าาา"
นิกิก้มหน้าเล็กน้อย เพื่อที่จะตั้งสมาธิเหมือนจะสร้างพลังอะไรบางอย่าง เเละในที่สุด พลังของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป เปลี่ยนพิษที่อยู่ในมือเป็นกระบอกปืนที่สร้างขึ้นมา2กระบอก ใส่พลังเวทย์เเทนกระสุน จากนั้นนิกิก็ฝ่าพิษของมิสเตอร์ควิสไป เเละพุ่งเข้าไปข้างหน้าตรงเพื่อจะได้อัดพลังเวทย์ไว้อย่างมหาศาล 
"เเกจะเล่นอะไรฉันไม่สนหรอกนะ ขอลองเล่นของเล่นชิ้นใหม่สักทีละกัน"
 เเละปืนทั้ง2กระบอกของนิกิก็เริ่มทำงาน ออร่าพลังเวทย์ไหลเวียถายในลำปืนทั้งสอง เเละยิงอัดหน้าของมิสเตอร์ควิสในทันที
เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหว ทำให้โดมบางส่วนหล่นลงมาประปราย เเต่ถ้าอยู่นานๆเข้าจะพังทลายลงมาในไม่ช้า มิสเตอร์ควิสกลับไปเป็นร่างอย่างเดิม 
"ก-เเกเป็นตัวอะไรกันเเน่" 
"เเล้วเเต่นายจะคิด"
เเละกระบอกปืนทั้งสองจ่อไปตรงหน้าของมิสเตอร์ควิสอีกครั้ง 
"Game Over"
ในที่สุด เเสงจากกระบอกปืนทั้งสองนั้นก็พุ่งเข้าไปทั้งตัวของมิสเตอร์ควิส สภาพของมิสเตอร์ควิสนิ่งสงบ ไร้การโต้ตอบ ถึงจะน่าเศร้าไปหน่อย เเต่ก็สะใจไม่น้อยเลยล่ะ
"น่าเบื่อชะมัด"
นิกิเเบกร่างมิสเตอร์ควิสออกมาจากโดมนั้น เเละโดมก็พังทลายกลายเป็นซากชิ้นใหญ่ๆ
จากนั้นนิกิก็เริ่มชำเเหละร่างของมิสเตอร์ควิส เเละกินทีละส่วนจนหมด
"เเหวะ ไม่อร่อยเลย นี่นายกินครั้งเเรกหรอเนี่ยตัวฉัน...เเต่ก็...ช่างมันเถอะ ครั้งหน้าถ้านายกลับมาคงจะติดใจกับเนื้อเเสนอร่อยที่เรียกว่า 'มนุษย์'"
การปะทะครั้งนี้ ฝ่ายนิกิได้รับชัยชนะอย่างสมบูรณ์เเบบ ถึงเเม้ร่างกายจะผอมซูบไปบ้างเเต่ได้รับอาหารจากร่างของมิสเตอร์ควิสเเล้ว จึงกลับมาเป็นเเบบเดิม เเต่ไม่ใช่คนเดิมที่เคยรู้จักเอาไว้ กับพลังที่น่าเกรงขาม
.
"เฮ้ย! อินทรีย์ จิ้งจอก ได้ยินข้ารึเปล่า" 
"ได้ยินขอรับ/ได่ยินน่อ"
"ข้ารู้สึกเหนื่อยล้ามาก ขยับไปไหนไม่ได้เลย เกิดอะไรขึ้นกับนิกิ"
"กระผมว่า ท่านนิกิกำลังถูกความรู้สึกอีกด้านหนึ่งของท่านครอบงำไว้อยู่"
"เเบบนี้ก็เเย่ล่ะสิน่ออ"
"เฮ้ย เฮ้ย ไม่ตลกเลยนะ ข้าจะปลุกเจ้านั่นยังไงดีล่ะเนี่ย..."
ทั้งสามตนนั่งขบคิดอยู่สักพัก เเต่ก็ทำอะไรไมได้เลย เเละความเหนื่อยล้าก็เข้ามาอีกครั้งทำให้ทั้งสามตนนั้นนิ่งไปอีกสักระยะ...

.......
"มิสเตอร์ควิสพ่ายเเล้วล่ะ"
"หาาา...จริงหรอเนี่ย เกิดอะไรขึ้น"
มีคนๆหนึ่งยืนมองเหตุการณ์การต่อสู้ระหว่างนิกิกับมิสเตอร์ควิสตั้งเเต่ต้นจนจบ
"ฉันขอพิจาณาอีกที กลับได้เเล้ว"
"อืม"




 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น