พลังปริศนาจากฟากฟ้า

ตอนที่ 2 : ความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 มิ.ย. 62

ตื่นขึ้นจากฝันที่เเปลกประหลาด จู่ๆก็มีคนเรียกชื่อของเรา
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น"
ผมได้เเต่พึมพัมจากฝันที่พิศวงครั้งนั้น นี่ฉัน..นอนมากไปล่ะมั้ง
ผมเก็บที่นอน อาบน้ำ ทานข้าว ดูโทรทัศน์ปกติ เเละไปโรงเรียนเเละเพื่อนของผม จินตะ ก็มาหาผมอีกตามเคย
ทุกอย่างปกติ สงบสุข เเละน่าเบื่อเหลือเกิน จนตกเย็นเมื่อผมกลับถึงบ้าน วันนี้ผมไม่ดูโทรทัศน์ ผมขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง
เเละมองไปที่หน้าต่าง ผมเอาหน้าไปรับลงอ่อนๆที่กำลังพัดมา สบายตัวมากกก เเละผมก็ก็ได้ยินอะไรบางอย่าง
"นิกิ ตื่นขึ้นมาซะ"
ผมสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง ผมทำใจอยู่นานเเละผมก็บอกกับตัวเองว่าหูฝาดไปเองเเหละ ผมรีบผิดหน้าต่างเเละเข้านอนทันที

ในความฝันผมเห็นอะไรสักอย่าง
"สีทอง สีคราม สีดำ"
3สีนี้วิ่งวนรอบตัวผม คล้ายว่ามีอะไรจะบอกกับเรา เเละสีต่างๆเหล่านั้นก็กลายร่างเป็นสัตว์ต่างๆ
สีทองคือนกอินทรีย์ สีครามคือจิ้งจอก สีดำคือสิงโต
"ท่านน่ะหรอ ซากิ นิกิ"
"โอ้ววว สงสัยจะรู้ตัวซะเเล้วล่ะน่ออ"
"หึ กว่าจะตื่นขึ้นมาได้ ข้าเบื่อซะเเย่เลย"
ผมกลืนน้ำลายดังเอื้อก ไม่สิมันไม่ได้ยินเสียงล่ะสิมันคือความฝัน  
"พ-พ-พวกุณ ป-ป-ป-เป็นใครกัน"
"หาาาานี่เเกจำอะไรไม่ได้หรอ"
"เเหมก็หลับอยู่ตั้งนาน จำไม่ได้ก็ไม่เเปลกล่ะน่ออ"
"วะฮ่าๆ ช่างน่าตลกยิ่งนัก"
"เอาล่ะข้าจะบอกให้ฟังเอง" สิงโตพูดขึ้นมา
"เมื่อ3ปีก่อน เจ้าน่ะเป็นบุคคลที่มีความสามารถน่านับถือมาก เจ้าน่ะเป็นคนที่ใจดี ชอบช่วยเหลือเพื่อนๆเสมอ อีกทั้งควบคุมพลังของทุกคนไว้ได้"
"อย่ามาอำฉันเล่นน-"
เเละสิงโตก็พูดเเทรกขึ้นต่อ
"เจ้าสามารถควบคุมพลังทั้งสามไว้ด้วยตัวคนเดียว ก็คือ ข้า อินทรีย์ เเละจิ้งจอก"
"ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม"
"ว่ามาสิ"
"ฉันเป็นใคร เกิดอะไรขึ้น"
"เมื่อ3ปีก่อน ข้าไม่อยู่ที่นี่หรอก ข้าอยู่อีกโลกหนึ่งที่เเสนไกล เเต่มีองค์กรลับ จับตัวพวกข้าเอาไว้ เเละเเปรรูปพวกข้าเป็นพลังงานที่่คล้ายกับวิญญาณ พวกข้าได้หลับใหลกับวัตถุชนิดหนึ่งซึ่งพวกข้าหนีออกจากที่นั่นไม่ได้เพราะโดนโซ่ตรวน ล็อคพลังงานเอาไว้ จนทำให้พวกข้าหลับไป เเละตื่นข้ามาอีกที ก็มาพุ่งมาดวงดาวที่เรียกว่าโลก เเละก่อนที่จะตกลงพื้น วัตถุนั้นกลับบระเบิด โซ่ที่ตรวนไว้ก็เเตกหักออก ทำให้พวกข้ากระเด็นออกไปคนละทิศละทางพอรู้สึกตัวอีกที ก็พบมนุษย์อย่างเจ้ามาอยู่ตรงหน้าข้าไว้ตรงหน้า สิ่งเเรกที่เจ้าบอก
พวกข้าเอาไว้คือ
"พลัง ผมต้องการพลัง!! ช่วยผมด้วยย!!"
"ข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าจึงลองเข้าไปในร่างของเจ้าเเละมันก็สำเร็จ มันเหมือนกับที่โล่งๆ รู้สึกได้ว่ามันปลอดภัยมาก
ไม่รู้สึกหิว ไม่รู้สึกกระหาย เเละควบคุมเจ้าได้อีกด้วย"
"เเละเจ้า ใช้พลังของข้าไปทำลายตึกอาคารต่างๆ เจ้านี่เเสบจริงๆ ตอนนั้นเจ้าเป็นอะไรไป"
"หาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา นั่นฉันเป็นคนทำเรอะ"
"ใช่น่ะสิ ข้าจึงทำให้เจ้าหลับไป เมื่อเจ้าตื่นขึ้นมาอีกที เจ้าก็เรียกหาเเต่พลัง พลัง พลัง พลัง พลัง พลัง พลัง ข้าจึงลองโทรจิตไปหาเจ้า
ความกระหายพลังของเจ้าก็หายไป เเละความรู้สึกของเจ้าก็เปลี่ยนไปเเบบปกติเหมือนกับเจอข้าครั้งเเรก ทำให้ข้ารู้ว่า เจ้าน่ะยังไม่สามารถควบพลังไม่ได้ ข้าก็เลยฝึกฝนให้เจ้าควบคุมพลังของข้าให้ได้เสียก่อน จนเมื่อเจ้าทำสำเร็จ"
"พลังพวกคุณนี่มัน..น่ากลัวจริงๆ เเล้วอีก2ตนนั้นล่ะ ทำไมผมถึงเจอพวกคุณได้"
นกอินทรีย์ก็พูดขึ้นมา
"ตอนนั้นพวกเราไม่ได้อยู่ร่างท่านหรอกนะ เเต่เพราะว่า........"
"......."
"เพื่อนของท่านน่ะ สละชีวิตเพื่อให้ท่านได้อยู่ต่อไปในโลกใบนี้ เเละฝากความหวังไว้ที่ท่านคนเดียว"
"ต-เเต่ว่า ตอนนี้ผมมีเพื่อนเเค่คนเดียวเองนะ......."
"เมื่อ3ปีก่อน จริงๆเเล้วท่านมีเพื่อนสนิทด้วยกัน2คน ก็คือเลมี่กับริโตะ เจ้านายของกระผมคือริโตะ กระผมถูกนายสั่งว่าให้ไปอยู่ร่างท่านซากิ เเละท่านผู้นั้นก็ได้หายไปราวกับกลีบเมฆ"
เเละจิ้งจอกก็พูดขึ้นมา
"จริงๆเเล้วฉันก็ไม่ได้อยู่ร่างเดียวกับเจ้าหรอกน่ออ ฉันมีเจ้านายที่ชื่อว่าเลมี่จัง เธอเป็นคนที่น่ารักมากเลยนะน่ออ เเต่เลมี่ก็หายไปกับริโตะ เเล้วก็ทิ้งผมไว้กับนิกิล่ะน่อออ"
"เกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันจำไม่ได---"
จู่ๆภาพต่างๆนาๆ ก็เข้ามาที่หัวผมเเบบฉับพลัน 
"เลมี่.....ริโตะ..."
น้ำตาของผมก็ร่วงรอยลงสู่เเก้มของผม สองคนนั้นทำให้ผมฟื้นความจำกลับขึ้นมาได้ พวกเราสามคน นิกิ ริโตะ เลมี่คือเพื่อนที่ดีต่อกัน ช่วยเหลือซึ่งกันเเล้วกัน จนกระทั่งวันหนึ่ง มีองค์กรหนึ่งออกตามล่าผู้ที่มีพลังวิเศษ เพื่อจะทดลองบางสิ่งบางอย่าง ทำให้พวกเราต้องหนีจากที่นู่นที่นี่ หลบซ่อนอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งวันหนึ่งพวกเราถูกจับได้ พวกเราก็หนีอีกครั้ง เเต่ครั้งนี้........หนีไม่พ้น
ริโตะเเละเลมี่ผลักผมลงไปในหลุมลึก ซึ่งไม่รู้ว่ามีตอนไหน 
"อย่าลืมฉันนะนิกิคุง!! กลับมาด้วยนะว้อยยยยเจ้ากิ!!!"
"ริโตะ เลมี่!!!!!"
ผมตะโกนสุดเสียง เเต่ก็ไม่เสียงตอบรับกลับมาอีกเลย เเละก็หลับไป
"เจ้าเข้าใจทุกอย่างที่ผ่านมาเเล้วสินะ  นายคือคนที่มีพลังวิเศษ คนที่กอบกู้พลังนี้หวนคืนมา ก่อนอื่นหลังจากเจ้าเรียนเสร็จ เจ้าต้องฝึกการควบคุมพลังทั้งสามของพวกข้าอีกครั้ง อย่ายอมเเพ้ก่อนซะล่ะ พวกพ้องของเจ้ารอเจ้าอยู่นะ"
"พวกนั้น...อยู่ที่ไหนน่ะ"
"ศูนย์กักเก็บผู้ที่มีพลังหรือก็คือSRP"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น