[MONSTA X] Manji Joo's Family | Shownu x Kihyun

ตอนที่ 3 : II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    18 ม.ค. 62




II.

คุณครูเท่เหมือนจอมมารบูเลย

 

 

 

 

 

เวลาผ่านไปจนกระทั่งจอมมารจูปิดเทอม เจ้าตัวรีบตื่นแต่เช้าอาบน้ำเองโดยที่ไม่ต้องให้แม่ปลุกหรืออาบให้ พอจัดการตัวเองเสร็จก็มานั่งรอหน้าอืดที่โต๊ะอาหาร

 

 

"แม่เร็ว เดี๋ยวคุณครูรอ" จูฮอนหันซ้ายหัวขวาท่าทางเร่งรีบ

"คุณครูนัดตั้งสิบโมง" กีฮยอนวางไข่ดาวที่ซับน้ำมันออกแล้วลงบนจานข้าวเด็กหมู

"ตอนนี้กี่โมงแล้วอะแม่" จูฮอนถาม ปากเคี้ยวอาหารเต็มจนผมต้องใช้สายตาดุ

"เพิ่ง 7 โมงเอง" ผมเลื่อนเก้าอี้นั่งเพื่อจัดการกับอาหารเช้าของตัวเอง "เดินทางแค่10 นาทีก็ถึงแล้ว"

"10 นาทีนานมั้ย" จอมมารยังไม่หมดคำถาม

"ไม่นานหรอก กินข้าวก่อน"

 

 

หลังจากกินข้าวคำสุดท้ายเสร็จ จอมมารก็ลุกไปคว้ากระเป๋าเป้ที่มีกางเกงว่ายน้ำ แว่นตากันน้ำ แล้วก็หมวกคลุมผมที่ขอร้องให้คนเป็นแม่พาไปซื้อมาเมื่อหลายวันก่อน

 

ทั้งหมดถูกเตรียมไว้เมื่อคืนโดยคนขี้เห่อ

 

 

ส่วนข้อความของฮยอนอู—

ไม่สิ คุณครูของจูฮอนนั้น เขาไม่ได้ตอบกลับไป ไม่แม้จะกดเข้าไปอ่านข้อความด้วยซ้ำ

คุณครูสอนว่ายน้ำเลยได้แค่นัดผ่านจินยองมา

 

 

 

ถ้าไปเจอตัวจริงจะเป็นยังไงนะ

ควรทำหน้าแบบไหนดี

 

 

ไม่ได้เลิกกันดีๆ ด้วยสิ

 

 

"แม่" จูฮอนกระตุกมือบางขณะที่กีฮยอนกำลังล็อคบ้าน "จมน้ำได้มั้ย"

"จมน้ำไม่ได้สิ"

"ถ้าจมล่ะ" จูฮอนยังถามต่อ "จมก็ต้องช่วยนะ"

"ก็อยู่ในสระกับคุณครูนี่นา" กีฮยอนจับมือให้จูฮอนเพื่อลงบันไดไป

"อยากให้แม่อุ้ม" จูฮอนยังไม่ลดละความพยายาม "อุ้มหน่อย"

"ถ้าล้มห้ามโทษแม่นะ" คนตัวบางย่อตัวลงไปอุ้มจอมมารขึ้นมา ก่อนจะเอาแรงทั้งหมดมาใช้ในการพยายามลุกขึ้น

 

สุดท้ายแล้วกีฮยอนก็อุ้มเด็กอ้วนที่เกี่ยวเอวเขาไว้ตั้งแต่ออกชั้นห้าจนถึงป้ายรถเมล์ แม้ระยะทางจดูไม่ไกล แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยว่าทำแขนล้าไม่ใช่เล่น

 

"คุณครูจะดุมั้ยแม่" จูฮอนถามอีกตอนที่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างรถโดยสารที่ไม่ค่อยมีคนเพราะไม่ใช่ชั่วโมงเร่งด่วน "ถ้าคุณครูดุแม่ตีคุณครูให้ได้มั้ย"

 

 

 

จะทำได้ที่ไหนกันล่ะ ขออะไรที่มันเป็นไปได้หน่อยลูก

 

 

 

"ไม่ดุหรอกถ้าฮอนนี่ไม่ดื้อ"

 

ไม่หรอก เพราะเมื่อก่อนพี่เขาใจดี

แต่ไม่รู้ว่าเจอแม่ตอนนี้แล้วเขาจะยังใจดีอยู่หรือเปล่านะ

โอ้ย เครียด!

 

 

"แต่เบบี้ดื้อนะแม่" เออเว้ย เด็กมันรู้ตัว

 

 

"ก็อย่าดื้อกับคุณครูสิครับ"

"แม่จะอยู่กับเบบี้ทั้งวันมั้ย"

"แม่มีงานน่ะสิ ทำยังไงดีล่ะ"

"แม่ไม่ทำวันหนึ่งนะ อยู่กับเบบี้ก่อน" จอมมารจูกอดแม่ไว้แล้วมุดหน้าอ้วนๆ ตาขีดๆเข้ากับท้องนิ่ม

"อ้วน ไม่ทำงานจะเอาเงินที่ไหนกิน"

"แม่เพื่อนคนอื่นก็ไม่ทำงานนะ เบบี้อยากอยู่กับแม่"

 

กีฮยอนคนกระจอก ไม่เคยเอาชนะคำพูดเด็กแปดขวบได้เลย

แย่จริงๆ

 

 

แล้วสุดท้ายเขาก็ต้องพักงานแปลหนังสือที่ทำไปได้เกินครึ่งแล้วไว้ก่อน เพราะลูกอ้อนของลูกชายที่ดันเอาเรื่องครอบครัวมาเกี่ยวด้วย คนกากวัย 25 ปีที่ไม่เคยขัดใจใครเขาได้ก็เลยต้องขัดใจตัวเองไปซะ

 

 

หลังจากลงรถแล้ว เขาก็พาจอมมารจูฮอนเดินต่อไปหาอพาร์ทเมนต์ราคาแพงในย่านคนรวยที่ทำได้แต่ฝันถึง

แล้วทำไมต้องนัดกันที่นี่น่ะหรอ?

 

 

 

 

'มันแค่คิดไว้ว่าจะเปิดเลยยังไม่ได้หาสถานที่เลย ไปฝึกที่บ้านมันก่อนแล้วกันนะ' คำพูดจากปากของพี่จินยอง ถ้าไม่ติดว่าเป็นรุ่นพี่จะกัดให้หูขาดสักที

'แต่มันจะดีหรอครับ ถ้าสถานที่ไม่พร้อมผมไปหาที่อื่นก็ได้นะ'

'โธ่กีฮยอน ไม่เห็นต้องคิดมาก'

'ไม่คิดได้หรอครับพี่'

'ก็คนเคยๆ ไม่เห็นต้องกลัว'

'มันยังไม่มีใครเหมือนกีฮยอนนั่นแหละ'

คำพูดทิ้งท้ายนั่นเป็นของรุ่นพี่แจบอม คำพูดของคนที่อยากจะให้ทุกอย่างเป็นไปตามใจนึกก็มีแต่เขาคนเดียวเท่านั้นแหละ

 

 

 

 

"สวัสดีครับ" ผมที่ยืนอยู่ด้านนอกกดกริ่งตามเลขห้องที่ได้รับมา รอสายไม่นานอีกฝ่ายก็ตอบรับ

เหมือนกับว่ายืนรออยู่แล้ว—

 

"ขึ้นมาได้เลยครับ" เหมือนเดิมเลย เสียงทุ้มที่ฟังแล้วอบอุ่นปลอดภัย พี่เขาคนเดิมเลย

 

กีฮยอนที่หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกปวด มืออีกข้างที่ไม่ได้กุมมือลูกชายถูกยกขึ้นกุมอกตัวเองที่หัวว่าหัวใจจะเต้นแรงเกินไป

ดูเหมือนว่าอาการผิดปกติของแม่ จะทำให้ลูกชายรู้ตัว

 

“แม่เป็นอะไร” จูฮอนเลิกตื่นเต้นกับบรรยากาศรอบข้างแล้วหันมาสนใจแม่ที่ดูเหมือนจะหน้าซีดเกินไปหน่อย

“แม่เหนื่อยนิดหน่อยครับ” กีฮยอนจูงมือลูกชายเดินผ่านประตูเข้าไปตรงดิ่งไปหาลิฟท์เพื่อขึ้นไปหาคนๆ นั้น

 

ซน ฮยอนอู ผู้ชายที่เป็นทั้งครูสอนว่ายน้ำของจูฮอนและแฟนเก่าของกีฮยอนเอง

 

 

 

 

 

“สวัสดีครับคุณครู” จอมมารในร่างเด็กอ้วนยิ้มร่าโค้งหัวลงต่ำแทบชิดกับเข่าของตัวเองทักทายผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่มาเปิดประตูห้องให้

“สวัสดีครับจูฮอน” ฮยอนอูยิ้มตาปิด มือยีหัวนุ่มของเด็กชายตัวอวบ ก่อนจะหันมามองผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ  “สวัสดีกีฮยอน ไม่เจอกันนานเลยนะ”

“สะ—สวัสดีครับ” กีฮยอนว่าเสียงตะกุกตะกัก มือชื้นเหงื่อจนจูฮอนต้องเงยหน้าขึ้นมอง

 

“คุณครูครับ คุณแม่ไม่สบาย” จูฮอนว่า ใช้มืออีกข้างกระตุกชายเสื้อผู้ชายที่เพิ่งเห็นหน้าเป็นครั้งแรก ซยอนอูก้มหน้าลงมองเด็กชายก่อนจะกลับไปจ้องหน้าอีกฝ่ายที่ซีดเซียวผิดปกติ

 

ถึงแม้ว่ากีฮยอนจะไม่ได้ออกกำลังกายเท่าไร แต่เขาก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น แต่ถ้าหน้าซีดขนาดนี้ก็คงจะป่วยหนักไม่น้อย พอคิดได้แบบนั้นมือหนาก็ยกไปทาบกับหน้าผากมนอย่างคุ้นเคยจนอีกฝ่ายต้องถอยหนี

 

อย่าทำเหมือนเมื่อก่อนได้มั้ย?

 

 

 

ฮยอนอูพาสองแม่ลูกเข้ามาในบ้าน อพาร์ทเมนต์ที่กว้างจนคิดว่ามันควรจะถูกเรียกว่าเพนท์เฮ้าส์สุดหรูมากกว่า ภายในตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นผสมกับสแกนดิเนเวียนได้อย่างลงตัวและสมบูรณ์แบบ ทุกอย่างถูกตกแต่งด้วยสีขาวเป็นหลัก บวกกับผนังบ้านฝั่งหนึ่งที่เป็นกระจกทำให้บ้านดูปลอดโปร่ง มองเห็นวิวแม่น้ำและสวนสาธารณะ ที่มีตึกสูงเสียดฟ้าล้อมรอบ ทั้งสบายตาและไม่อึดอัด เป็นแบบที่กีฮยอนชอบ

และกีฮยอนก็เคยบอกเขาไปแล้ว 

 

 

 

“เป็นอะไร” ภาษากันเองถูกถามจากปากของผู้ชายตัวโตที่นั่งตรงข้ามกับกีฮยอนถาม จูฮอนที่นั่งอยู่ข้างๆ มองหน้าคุณครูสลับกับแม่ด้วยความสงสัย

“คุณครูสนิทกับคุณแม่หรอครับ”  

“ครับผม” ไม่ใช่แม่ แต่เป็นคนที่เพิ่งเจอกันวันนี้ต่างหากที่ตอบคำถามเด็กชาย กีฮยอนขมวดคิ้ว กัดริมฝีปากตัวเองมองผู้ชายตรงหน้า

 

“เป็นอะไรมั้ย” ฮยอนอูยังคงไม่คลายสีหน้ากังวล สายตาจับจ้องผู้ชายที่เขารักไม่วางตา น้ำในแก้วไม่ถูกยกขึ้นไปดื่มแม้แต่น้อย “ไหวหรือเปล่า อยากนอนพักมั้ย”

“ไม่เป็นอะไรครับ” กีฮยอนว่าเสียงเบา “ผมไม่อยากรบกวนรุ่นพี่”

 

คำพูดห่างเหินแบบนั้นทำเอาฮยอนอูคิ้วขมวด ยอมส่ายหน้าให้กับความดื้อดึงของคนที่เขารู้จักดี ก่อนจะหันไปสนใจเด็กชายที่ยังคงมองหน้าแม่ด้วยสีหน้ากังวลไม่แพ้กัน

 

เขารับรู้เรื่องของสองแม่ลูกคู่นี้มาหมดแล้ว จากปากของอิมแจบอม เพื่อนสนิทของเขาเอง นั่นแหละเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงอยากกลับมาหากีฮยอน

ไม่ใช่—

ไม่ได้กลับมาหา เพราะเขาไม่เคย ทิ้งไปไหน

 

 

“จูฮอนอยากไปว่ายน้ำหรือยังครับ” ฮยอนอูถามเด็กชายที่ไม่ละสายตาไปจากกีฮยอนเลย

“แม่ล่ะครับ” จูฮอนถามสีหน้ากังวล “ถ้าแม่ไม่สบาย เบบี้ไม่ลงน้ำแล้วก็ได้”

 

ฮยอนอูได้ยินแบบนั้นก็เลิกคิ้วถามอีกคนที่กำลังสบตาเขาอยู่

 

“แม่ไม่เป็นอะไรแล้ว เบบี้ไปว่ายน้ำเถอะ” กีฮยอนลูบหัวจอมมารก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้เด็กชายคลายกังวล

และไม่รู้ว่ารอยยิ้มนั้นได้ผลหรือว่าความอยากว่ายน้ำมันมีมากกว่า จูฮอนยิ้มร่า สะบัดมือแม่ออกแล้วคว้าเอากระเป๋ามาหอบไว้

“เปลี่ยนเสื้อผ้าตรงไหนครับคุณครู”

 

 

หลังจากเด็กชายวิ่งไปทางห้องน้ำที่ฮยอนอูชี้บอกแล้ว บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อกี๊ก็หายวับไป ราวกับว่าไม่เคยมี กีฮยอนเริ่มอึดอัดมากขึ้น เขาไม่สามารถขยับตัวอย่างเป็นธรรมาชาติได้เลย ในเมื่อถูกจ้องจากอีกคนอยู่แบบนี้

 

 

 

“มีอะไรจะพูดมั้ยครับ?” ในที่สุดกีฮยอนก็ต้องเอ่ยปากถาม

“ลำบากมั้ย” ฮยอนอูถาม มือหนาเอื้อมมือไปหามือเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ทำได้แค่วางไว้ข้างกัน ไม่กล้าพอจะกุมมือนั้นไว้เหมือนเคย

“ลำบากมากครับ” กีฮยอนบอก “กว่าจะผ่านแต่ละวันไปได้ มันเหนื่อยมาก”

“พี่ยังไม่ได้ไปไหนนะ” ฮยอนอูบอก จ้องมองลึกเข้าไปที่ดวงตาของอีกฝ่าย

“สิ่งที่ผมทำไปมันไม่เคยประสบความสำเร็จเลย”

“อะไรบ้าง บอกได้มั้ย”

“ผมหนีออกมา เพราะอยากให้พี่เป็นนักกีฬาว่ายน้ำที่ประสบความสำเร็จ ได้ยืนอยู่บนจุดที่สูงที่สุดที่พี่อยากจะเป็น ความฝันของพี่ที่พี่พยายามเพื่อมันมาตลอด”

“รู้หรอว่าความฝันของพี่คืออะไร” ฮยอนอูถามกลับ มองอีกคนที่ก้มหน้าหลบสายตาเขาไปแล้ว

“นักกีฬาว่ายน้ำทีมชาติ”

“ผิดแล้ว” ฮยอนอูดึงมือกลับ ไม่แม้จะสบตาอีกคนที่เงยหน้ามามอง “กีฮยอนเข้าใจพี่ผิดทั้งหมดเลย”

 

 

“เสร็จแล้วครับ” จอมมารในชุดกางเกงว่ายน้ำสีฟ้าที่มีหน้าจอมมารบูสกรีนอยู่ที่ขากางเกงทั้งสองข้างวิ่งออกมาจากห้องน้ำท่าทางรีบร้อน จนผู้ใหญ่ทั้งสองคนต้องรีบร้องห้าม มือเล็กชูหมวกและแว่นตากันน้ำให้คนเป็นแม่ใส่ให้

“ไปเลยมั้ยครับ” ฮยอนอูถามเด็กชายที่พยักหน้ารัวๆ เป็นคำตอบ มือเล็กของคนที่กลัวคนแปลกหน้ายื่นไปจับกับมือใหญ่ของฮยอนอูอย่างเป็นธรรมชาติ

เป็นธรรมชาติมากจนคนเป็นแม่ใจเสีย

คำพูดของลูกชายเมื่อวานผุดขึ้นมาให้หวั่นใจอีกรอบ

 

 "ถ้ามีพ่อก็คงจะดีใช่มั้ยครับ"

 

 

 

 

 

ทั้งสามคนเดินออกมาจากห้องเพื่อขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นล่างที่มีสระว่ายน้ำในอาคารอยู่ เพื่อนบ้านที่อยู่ในตึกเดียวกันต่างก็มองคนแปลกหน้าที่เพิ่งพบเจอกันครั้งแรก ถึงแม้ว่าคนตัวสูงนั้นจะย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่นาน แต่ก็จำได้ว่าเขาอยู่คนเดียว ไม่มีใครเคยเห็นเด็กชายที่เดินจูงมือกันมา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนตัวเล็กที่จับมือกับเด็กคนนั้นอีกข้างเลยด้วยซ้ำ

 

หรือจะเป็นสามีที่ย้ายเข้ามาเตรียมความพร้อมของบ้านเพื่อรอภรรยาและลูกกัน

 

 

 

“ค่อยๆ ตีขานะครับ” ฮยอนอูพยายามประคองเด็กชายที่มีชูชีพพยุงตัวครบเซ็ตสวมไว้ “เกาะขอบสระห้ามปล่อยมือนะครับ”

 

เด็กชายที่ดูจะมีความสุขเมื่อได้ว่ายน้ำในสระที่กว้างขวางเกินไปหน่อยจนกีฮยอนต้องลอบแบะปากน้อยใจ ทีเวลาให้อาบน้ำทำงอแงฟาดงวงฟาดงา ตอนนี้ตีขาสนุกเลยนะ!

 

“แม่ เบบี้ลอยน้ำได้” ร่างจอมมารที่ถูกหยุดไว้ชั่วคราวถูกแทนที่ด้วยเด็กชายธรรมดาๆ ที่ต้องการเล่นสนุก และใช้เวลากับแม่แบบที่อยากทำ แม้ว่าแม่จะไม่ได้ทำงานนอกบ้าน แต่การที่แม่เอาแต่นั่งจ้องจอคอมพิวเตอร์และมีหนังสือที่มีแต่คำที่จูฮอนอ่านไม่ออกนั้นมันดูพรากเวลาของแม่ไปจากเขามากจนน้อยใจ

 

แต่เบบี้รู้นะ ถ้าแม่ไม่ทำ

เบบี้ก็ไม่ได้กินข้าวเยอะๆ

 

 

 

“อยากลงมาเล่นน้ำกับลูกมั้ย” ฮยอนอูยิ้มตาปิดให้คนที่นั่งติดขอบสระเพราะห่วงว่าลูกชายจะเกิดอุบัติเหตุ ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจคนสอน ต้องไว้ใจอยู่แล้วแหละ แถมยังมีอุปกรณ์ช่วยพยุงตัวแน่นครบเซ็ตขนาดนั้น แต่ที่มานั่งตรงนี้ก็เพราะมันอดห่วงไม่ได้

 

 

ห่วงว่าลูกชายจะติดใจคุณครูสอนว่ายน้ำจนอยากมีพ่อมากกว่าเดิม—

 

 

 

 

“ไม่อะครับ” กีฮยอนส่ายหน้ามองลูกชายที่ยิ้มร่าตีขาจนน้ำกระเด็นไปทั่ว

“แม่เล่นน้ำไม่ได้ครับคุณครู” จอมมารจูบอกคุณครูที่กำลังจ้องแม่ของเขาไม่วางตา “แม่เคยยืนที่สระว่ายน้ำแล้วก็ร้องไห้ครับ แม่เล่นน้ำไม่ได้”

 

นึกว่าถูกผนึกวิญญาณไปแล้วกับร่างของจอมมารที่โผล่มาทีไรจะทำให้แม่ปวดหัวตลอด และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่กีฮยอนต้องกุมขมับตัวเอง

 

ไม่ต้องพูดก็ได้ไอ้ลูกหมู

 

 

 

 

 

 

กีฮยอนเมินสายตาที่อ่านยากของฮยอนอู หมุนตัวกลับมานั่งเก้าอี้แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเช็คโซเชียลมีเดียของตัวเองเพื่อฆ่าเวลา สลับกับมองลูกชายเป็นระยะ และพยายามอย่างยิ่งในการหลบสายตาไม่ให้หันไปมองกล้ามเนื้อท้องสีแทนที่เคยเห็นมาแล้วบ่อยๆ  เพราะฉะนั้นก็ช่วยไม่ได้ที่มันจะดึงดูดสายตาเหลือเกิน

 

 

กีฮยอนวนลูปเล่นมือถือสลับกับมองลูกชายไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบ 2 ชั่วโมง ถึงตัดสินใจเดินไปบอกให้ทั้งคู่ขึ้นมาจากสระก่อนจะไม่สบาย จอมมารหน้างอเล็กน้อยแต่ก็ไม่กล้าดื้อกับแม่เพราะกลัวว่าวันนี้จะได้กินข้าวกับกิมจิ เลยทำได้แค่หน้าบึ้งให้คุณครูที่หลายมาเป็นคนโปรดอุ้มขึ้นจากสระน้ำ

ร่างอวบอ้วนของจอมมารเดินหน้างอไปหาแม่ที่ยืนกางผ้าเช็ดตัวรออยู่ ใบหน้าบึ้งตึงถูกมือเล็กของแม่ดึงยืดแก้มจนเจ้าตัวน้ำตาคลอ

ไม่ใช่เจ็บ แต่น้อยใจที่ไม่ได้เล่นน้ำต่อ

 

 

 

“เป็นอะไรครับ” ฮยอนอูสังเกตเห็นความผิดปกติของเด็กชายเอ่ยปากถาม หลังจากรับผ้าขนหนูจากกีฮยอนมาเช็ดผม

“.........” เงียบ ไร้เสียงตอบรับจากจอมมารที่กำลังหน้างอ

“งอนน่ะครับ” กีฮยอนกระซิบบอก หลังจากฮยอนอูหันมาขมวดคิ้วถาม

 

จูฮอนขยับตัวหนีแม่ที่กำลังจะมาเช็ดผมให้ เด็กชายเดินไปจับนิ้วของฮยอนอูไว้ก่อนจะกระตุกเรียกความสนใจ

“อาบน้ำครับ”

 

ท่าทางเอ็นดูทำเอาฮยอนอูหลุดหัวเราะออกมา ผิดกับกีฮยอนที่อ้าปากค้างเพราะคำพูดของเด็กชายที่กำลังขอให้ผู้ชายคนอื่นอาบน้ำให้

 

เออ แม่มันไม่สำคัญแล้ว

 

 

 

 

 

“ทำไมถึงให้ลุงอาบน้ำให้ล่ะ” ฮยอนอูถามระหว่างที่กำลังถอดชูชีพพยุงตัวออกจากแขนเด็กชาย แอบเนียนเปลี่ยนสรรพนามเพื่อเข้าใกล้เด็กชายไปอีกนิด “แม่จะเสียใจเอานะ”

“แม่ไม่เสียใจหรอกครับ” เด็กชายว่าเสียงจริงจังจนฮยอนอูต้องเลิกคิ้วถาม “ถ้าแม่เสียใจ แม่จะร้องไห้

คำพูดจากปากเด็กชายทำเอาหัวใจของคนตัวโตชาวาบ ไม่รู้ว่าจูฮอนแค่ได้เรียนรู้มาว่าถ้าเสียใจแล้วจะแสดงออกแบบไหน หรือว่าเด็กคนนี้เคยเห็นกีฮยอนร้องไห้กันแน่

“แม่ร้องไห้บ่อยหรอครับ” ฮยอนอูถาม

“บ่อยครับ” เด็กชายตอบ มือเกาจมูกด้วยท่าทางสบายๆ ไม่ได้รับรู้ว่ากำลังจะถูกล่อลวงเอาข้อมูล “แม่ชอบดูรูปแล้วก็ร้องไห้”

 

ฮยอนอูที่ติดใจตั้งแต่ตอนที่เด็กชายที่กำลังถอดกางเกงอยู่บอกว่ากีฮยอนยืนร้องไห้ตอนที่ไปสระว่ายน้ำ แถมตอนนี้ยังมาบอกอีกว่ากีฮยอนจะร้องไห้เวลาที่ดูรูป— ประเด็นคือ รูปของใคร?

 

“คุณครูแต่งงานหรือยังครับ” คำถามของเด็กชายที่เขากำลังสระผมให้ถามขึ้นมาเฉยๆ ไร้ที่มาที่ไป

“คุณลุงยังไม่แต่งงานครับ” ฮยอนอูนวดผมที่มีฟองของเด็กชายแผ่วเบา พยายามไม่ให้ฟองนั้นไหลเข้าตาไป เพราะเกรงว่าจะแสบแล้วร้องไห้จ้าจนโดนแม่เจ้าตัวตีเอา

“แม่ของจูฮอนยังไม่แต่งงานเหมือนกันครับ” จูฮอนบอกเสียงเบา “จูฮอนเลยไม่มีพ่อ จูฮอนอยากขี่คอพ่อเหมือนจีซู อยากเล่นฟันดาบกับพ่อเหมือนแจ็คสัน แต่ว่าจูฮอนทำกับแม่ไม่ได้”

“.........” เพราะไม่รู้ว่าควรตอบเด็กชายแบบไหน เขาเลยทำได้แค่เงียบแล้วรอฟังเด็กชายเล่าเรื่องของตัวเอง

“ถ้าคุณครูแต่งงานแล้ว อย่าทำแต่งานนะครับ เล่นกับลูกของคุณครูด้วยนะครับ” จูฮอนลดเสียงลงให้เบากว่าเดิม “เพราะว่าลูกคุณครูจะเหงามากๆ”

“.........” ไม่รู้เลยว่าควรจะสะเทือนใจตรงไหนดี แต่ฮยอนอูก็ย่อตัวลงไปหาเด็กชายให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน

“จูฮอนอยากมีพ่อมั้ยครับ”

“อืม—” จอมมารลากเสียงยาว ทำท่าคิด ทั้งที่มีคำตอบในใจอยู่แล้วแต่เด็กชายก็ยังคิดเผื่อแม่ว่า จูฮอนน่ะ มีพ่อได้มั้ย “อยากมีครับ”

แต่เพราะเด็กชายเข้าใจว่าคำถามนั้นถามถึงคำตอบในใจของเขาเอง ไม่ใช่ของแม่ เด็กชายเลยเลือกตอบไปแบบนั้น

 

“ถ้าอย่างนั้นให้ลุงเป็นพ่อได้มั้ยครับ” เพราะการกลับมาเกาหลี ไม่ใช่เพราะเรียนจบแล้ว แต่เพราะกลับมาเพื่ออยู่กับคนที่รักต่างหาก

 

 

 

ตั้งแต่แยกทางกันไป ไม่มีวันไหนที่เขาเข้าใจการกระทำของกีฮยอนเลยสักนิด—

กีฮยอนหายไปตั้งแต่วันที่เรียนจบ ไม่เข้าพิธีจบการศึกษาด้วยซ้ำ เขาพยายามติดต่อกีฮยอนทุกทาง ตามหาที่หอก็แล้ว ติดต่อเพื่อนทุกคนที่เขารู้จัก เขาก็ไม่พบกีฮยอนเลย กระทั่งโทรหาพ่อกับแม่ของกีฮยอนก็ยังไม่มีการตอบรับใดๆ

 

 

มีเพียงข้อความสั้นๆ จากกีฮยอนว่า โชคดีนะครับ

 

ทั้งที่วันนั้นเป็นวันที่เขาชนะการคัดตัวและถูกรับเลือกให้เป็นหนึ่งในทีมชาติเกาหลี เขาควรจะดีใจมากๆ แต่กลับไม่ใช่เลย กีฮยอนหายไป ออกจากหอโดยที่ไม่บอกเขา เขาหมดหนทางในการตามหา

สุดท้ายก็เขาก็หนีบ้าง—

เก็บกระเป๋าไปเรียนต่อที่อเมริกาไม่สนใจคำพูดของคนอื่นที่บอกว่าเขาโง่มากแค่ไหนที่สละสิทธิ์ทีมชาติเพราะผิดหวังกับความรัก ไม่สนใจเดินตามความฝันที่มีความสำเร็จรออยู่

 

 

เขาก็คงโง่จริงๆ นั่นแหละ—

แต่ถ้าให้ไปยืนอยู่ตรงนั้นโดยที่ไม่มีกีฮยอนอยู่ด้วย เขาก็ไม่อยากไป—

 

 

 

“ให้จูฮอนถามแม่ก่อนนะครับ” เด็กชายบอก รอยยิ้มกว้างจนตาปิดแสดงออกถึงความสุขที่ไม่อาจปิดไว้ได้

 

“ไม่ใช่สิครับ” ฮยอนอูใช้นิ้วปาดฟองแชมพูที่กำลังไหลลงมาหาคิ้วของเด็กชายแผ่วเบา “ลุงอยากรู้ว่าจูฮอนอยากให้ลุงเป็นพ่อมั้ย”

“อยากครับ” เด็กชายยิ้ม “เพราะคุณครูตัวสูงมาก อยากขี่คอคุณครู คุณครูว่ายน้ำเก่งด้วย คุณครูไม่ขี้บ่นเหมือนแม่ ตัวใหญ่ด้วยเท่มากเลยครับ เหมือนจอมมารบูเลย”

 

ฮยอนอูหัวเราะตามคำพูดของเด็กชายที่พ่นออกมาไม่หยุด คำพูดที่ถ้าคนเป็นม่มาได้ยินต้องปรี๊ดแตกแน่ๆ

 

แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าจอมมารบูเนี่ย มันเท่ตรงไหน?

เอาเถอะ— ก็ดูน่ารักสมเป็นความคิดเด็กประถมดี

 

 

 

“นานไปแล้วนะทั้งสองคน” เสียงเคาะประตูจากด้านนอกที่เป็นห้องล็อคเกอร์ดังเข้ามาในห้อง เด็กชายที่ตกใจง่ายผวากอดคอคุณครูแน่นไม่ปล่อย

“ครับ รอสักครู่นะ” ฮยอนอูตะโกนกลับไป และคิดว่าคนด้านนอกคงเข้าใจแล้วเพราะมีเสียงลากฝีเท้าออกไป

 

 

 

 

จริงๆ ทั้งสองคนไม่ได้เข้าไปนานขนาดนั้น แต่เพราะได้ยินต่างหาก— ได้ยินเรื่องที่ผู้ชายต่างวัยสองคนคุยกันอยู่ในห้องอาบน้ำ เพราะมันเป็นห้องล็อกเกอร์ภายในบริเวณสระว่ายน้ำของอพาร์ทเมนต์นี้ ทำให้มีขนาดที่จำกัด แถมบริเวณอาบน้ำนั้น ด้านบนถูกเปิดโล่งเพื่อระบายอากาศอยู่ด้วย

แม้ว่าจะมีเสียงน้ำไหลออกจากฝักบัวตลอดเวลา

แต่ก็ไม่ได้กลบเสียงที่กำลังคุยกันเลย

 

 

เสียงที่กำลังขอร้องเด็กชายว่าให้ตัวเองเป็นพ่อได้มั้ย?

 






 

 Daisy talks :  เอาเส้ คุณฮยอนอูเขามาเล่นๆ ที่ไหน 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #19 070402 (@Rinkafu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 18:13
    อ้ากกกก อยากอ่านต่อ หาเรื่องที่เป็นครอบครับแบบนี้มานานแต่พึ่งเจอ อยากอ่านๆๆๆๆๆ
    #19
    0
  2. #12 W.Falcon (@waverlylinfea) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 19:07
    จะร้องไห้ คิดภาพพี่กีแล้วจะร้องไห้จริงๆค่ะ ถึงยัยฮอนนี่จะน่ารักขนาดไหน ทำไมเราถึงเศร้า
    #12
    0
  3. #9 Ktiss (@znckiss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 12:54
    พี่เค้าไม่ได้มาเล่นๆ จอมมารยอมรับเป็นคุณพ่อเพราะอยากมีเพื่อนเล่นใช่ปะละ
    #9
    0
  4. #8 พี่กีฐา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 20:04

    แงงงงงงง้ แพี่ยอนอูเดินหน้าฟปเร้ยยย สู้ๆๆๆๆ

    เบบี้น่ารักมากเลยอ่าา แต่ละคำ จมน้ำได้มั้ย โถถ่รูกกจ๋า ???????? เอ็นดูคุณแม่อะ ชอบร้องไห้แงงงๆๆ

    #8
    0