ธีวรา

ตอนที่ 13 : บทที่ 12 รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    22 พ.ย. 62

บทที่ 12

          เมื่อธีวราเข้าห้องน้ำไปแล้ววีธราจึงยกโทรศัพท์สั่งงานเลขาส่วนตัวสืบดูว่านักข่าวแอบถ่ายภาพเขาได้อย่างไร และสั่งอาหารเช้าให้มาส่งที่ห้องพักด้วย เขาและธีวรา คงไม่สะดวกไปนั่งทานที่ห้องอาหารแน่ในเมื่อมีข่าวออกมาแบบนี้ เมื่อสั่งงานเสร็จเขานั่งคิดย้อนไปถึงเมื่อคืน ธีวราเมาได้น่ารักมาก โดยเฉพาะจูบหวานๆ ของเธอ เขามั่นใจว่านั่นคือจูบแรกของเธอ และเธอก็กระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ ถ้าเธอไม่ชิงหลับไปก่อน คงไม่จบแค่จูบและนอนกอดกันแน่

          ธีวราในชุดกางเกง เสื้อยืดพอดีตัว ทับด้วยเสื้อแจ็กเก็ต ดูเหมือนเด็กหนุ่มมากกว่า ค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากห้องน้ำ ตอนนี้ท่าทางเธอเหมือนเด็กที่ทำความผิดแล้วกำลังจะถูกคุณครูทำโทษ   วีธราที่หันมาเห็นพอดี จึงเรียกเธอให้มานั่งคุยกันที่โต๊ะอาหารที่ตั้งไว้ที่ระเบียง ห้องนี้เป็นห้องที่นภัทรได้สิทธิพักฟรี สามารถมองเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาได้ บนโต๊ะมีอาหารวางอยู่ เธอคาดว่าเขาน่าจะโทรสั่งมาตอนที่เธออาบน้ำ

“เมื่อคืนคุณเมา แล้วคุณอาร์ตมีธุระด่วนเลยฝากให้ผมพาคุณมาส่งที่ห้อง”

          “ค่ะ” ธีวราตอบไปเบาๆ

          “ผมเช็ดตัวให้คุณ”

“หา..เช็ดตัวด้วยเหรอ” เธอบ่นพร้อมกับดึงคอเสื้อดูหน้าอกตัวเองด้วยความกังวล “ยิ่งมีน้อยๆ อยู่”

          “อะแฮ่ม..ผมไม่ได้เช็ดข้างใน ผมเช็ดแต่หน้าและแขน”

“ออ...ค่ะ”

          “แต่คุณลวนลามผม คุณจูบผม”

ธีวราได้ยินดังนั้นรีบยกมือขึ้นไหว้ พร้อมกับกล่าวขอโทษ “ฉันขอโทษค่ะ ฉันจำไม่ได้ ฉันนึกว่าฉันฝันไปค่ะ”

“ผมจะยกโทษให้ แต่ก่อนอื่นคุณต้องแทนตัวเองว่าแก้ว เหมือนเมื่อคืน”

          “หา....”

          “ได้มั้ยครับ”

“ได้ค่ะ” ธีวราอ้อมแอ้มตอบไป

          “แล้วคุณแก้วจะทำยังไงกับข่าวที่ออกไป ผมน่ะไม่เท่าไหร่ ผมชินแล้วกับข่าวพวกนี้”

“คงต้องปล่อยไปมั้งคะ แก้วไม่รู้ว่าจะทำยังไงเหมือนกัน เกิดมาก็พึ่งเคยเป็นข่าวนี่แหละ” เธอตอบไป

“ไม่ได้ครับ คุณแก้วเสียหาย”

          “ก็ไม่ได้เสียอะไรนี่คะ คุณวีซะอีกต้องมาเสียชื่อเพราะแก้ว แถมยังโดนแก้วลวนลามอีก ขอโทษอีกทีนะคะ”

“คุณบอกว่า คุณอยากกอดผม คุณบอกผมหุ่นแซ่บ คุณอยากรู้ว่าผมจะจูบเก่งมั้ย คุณแก้วพอจะนึกได้มั้ย” วีธราพูดขึ้นมาเรียบๆ เรื่อยๆ เหมือนพูดคุยสภาพดินฟ้า อากาศ ธีรวราเงยหน้ามองเขาพร้อมกับอ้าปากค้าง ตาโต เธอตกใจนี่เธอรั่วขนาดนั้นเลยเหรอ

“แหะๆ แก้วจำไม่ได้ค่ะ” อ้อมแอ้มตอบไป

          “จำไม่ได้ซักอย่างเลยเหรอครับ หรือต้องทบทวนใหม่”    วีธราพูดพร้อมกับโน้มตัวเข้ามาใกล้

“ไม่ๆๆๆ ค่ะ แก้วจำได้แล้วค่ะ จำได้ติ๊ดนึง” เธอพูดพร้อมกับนกนิ้วโป้งกับนิ้วชี้มาทำท่าประกอบ “แก้วขอโทษนะคะคุณวี อย่าโกรธแก้วเลยนะคะ”

“ผมไม่ได้โกรธคุณ แต่ผมเป็นห่วงว่าคุณจะไปดื่มเหล้าเมาที่อื่นแล้วจะเป็นแบบนี้ มันไม่ปลอดภัย”

          “ปกติแก้วไม่ค่อยดื่มหรอกค่ะ พอดีมีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อย แล้วอีกอย่างอาร์ตมันบอกว่าจะคอยดูแลแก้ว ดูสิเนี่ยมาทิ้งกันเฉย ไอ้เพื่อนทรยศ” เธอบ่นนภัทร 

“แก้วว่าซักพักคนคงลืมไปแหละค่ะ แก้วไม่ใช่คนดัง คุณวีซะอีกที่เป็นที่จับตา ก็คุณกำลังคบกับคุณฟ้าใสอยู่นี่ อย่างงี้จะเป็นปัญหามั้ยคะ คุณฟ้าใสจะเข้าใจผิดมั้ย”

“ผมไม่ได้คบกับคุณฟ้าใส เขาแค่เป็นพรีเซนเตอร์ให้โรงแรมผม โปรดเข้าใจใหม่ด้วย”

          “อ้าว..แก้วก็นึกว่าคบกัน เห็นนักข่าวเขียนอยู่” เธอตอบออกไป พอเห็นวีธราทำตาดุ เธอเลยรีบพูด “โอเคค่ะ ไม่ได้คบก็ไม่ได้คบค่ะ”

“ผมคิดว่าผมจะประกาศว่าผมคบอยู่กับคุณ เพื่อไม่ให้ชื่อเสียงคุณเสียหาย”

          “โอ๊ย..ไม่เป็นไรค่ะ แก้วไม่มีอะไรจะเสียหรอกค่ะ”

“ไมได้ครับ เรื่องเมื่อคืน คุณคิดว่าผมกับคุณนอนกันเฉยๆ เหรอ” วีธราย้อนถาม ธีวราอึ้งไปซักพัก แล้วพูดออกมา “แหม แก้วก็ไม่ใช่คนสวยอะไร คุณวีไม่น่าจะทำอะไรแก้วหรอกค่ะ”

“แต่เราจูบกัน คุณจำได้มั้ย” วีธราย้ำ 

“จะขยี้อะไรนักหนาเล่า” ธีวราบ่นเบาๆ

          “อะไรนะครับ”

“เปล่าๆ ค่ะ แก้วพูดกับตัวเองเฉยๆ” เธอตอบไปพร้อมกับค้อนฟ้าค้อนอากาศ วีธราที่เห็นก็ยิ้มขำหัวเราะเบาๆ 

“ทานอาหารเช้าก่อนครับ เดี๋ยวผมจะเข้าไปประชุมเสร็จแล้วจะพาคุณไปส่งที่บ้าน” ในขณะที่เธอกำลังจะพูดตอบมานั้น “ยังไงผมก็จะไปส่ง คุณไม่ต้องห้าม”

          “ก็ไม่ได้จะห้ามซักหน่อย แก้วแค่จะบอกว่า ระหว่างคุณไปประชุม แก้วขอไปดูคนงานเก็บงานจัดสวนต่างหาก”

          วีธราขับรถมาส่งธีวราที่บ้าน มารดาเธอกำลังคุมคนงานจัดเรียงผักเพื่อนำไปส่งตามออเดอร์

          “อ้าว แก้ว กลับมาแล้วเหรอลูก ทานข้าวมาหรือยัง”

          “ยังค่ะแม่” เธอตอบมารดา 

“แม่คะ นี่คุณวีธราค่ะ คุณวีคะ นี่แม่แก้วค่ะ” เธอแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จักกัน

          “สวัสดีครับคุณน้า” วีธรายกมือไหว้พร้อมกับกล่าวทักทาย ชายหนุ่มถอดสูทและเนคไท ทิ้งไว้ในรถ สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว และกางเกงสแลคสีดำเข้ารูป รองเท้าหนังสีดำ ช่างดูแตกต่างกับลูกสาวนางเหลือเกินที่ใส่กางเกงยีนส์ และเสื้อยืด รองเท้าผ้าใบ แต่ดูท่าทางแล้วไม่น่าจะใช้เพื่อนสมัยเรียนเหมือน นภัทรแน่ๆ

          “คุณวีเป็นเจ้าของโรงแรมวีนาราที่แก้วไปจัดสวนน่ะแม่”

          “ยินดีที่รู้จักนะคะคุณ ไปทานข้าวกันก่อนนะลูก แม่ทำของโปรดลูกไว้เยอะเลย ของโปรดตาอาร์ตด้วย นึกว่าจะมาด้วยกัน”

          “อาร์ตมันติดธุระ คุณวีเลยมาส่งแก้วน่ะแม่” แล้วเธอก็หันไปชวนชายหนุ่ม “ไปทานข้าวก่อนค่ะ คุณวีทานอาหารบ้านๆ ได้มั้ยคะ”

          “ครับ ผมทานได้หมด” เขาตอบไป

          ระหว่างที่รับประทานอาหาร ธีวรา เจื้อยแจ้วบรรยายสรรพคุณของอาหารที่แม่เธอทำให้วีธราฟัง จนมารดายิ้มขำในความล้นของลูกสาวนาง

          “ทานเยอะๆ นะคะคุณวี วัตถุดิบก็ผักในสวนเรานี่แหละค่ะ รับรองปลอดสารพิษแน่ค่ะ ยัยคนนี้เขาดูแลทุกขั้นตอนการปลูก”

          “ดีนะครับ มีผัก ผลไม้ปลอดสารพิษกินตลอด ไม่ต้องกังวลเรื่องสารเคมี”

          “ค่ะ ตั้งแต่น้าป่วย แก้วเขาก็หันมาปลูกผัก ผลไม้แบบอินทรีย์เลยค่ะ เขาบอกว่าอาหารการกินของน้าต้องปลอดสารพิษ น้าจะได้อยู่กับเขาไปนานๆ” นางตอบ

          “ได้ข่าวว่าคุณน้าจะผ่าตัด ไม่ทราบว่าเมื่อไหร่ครับ”

          “ต้นเดือนหน้าค่ะ แก้วกับอาร์ตเขาถึงได้เร่งงานให้เสร็จก่อนน้าผ่าตัด เห็นว่าจะผลัดกันไปเฝ้าแม่ใช่มั้ยลูก” นางหันไปถามลูกสาว

          “ค่ะแม่ แก้วจะผลัดกับอาร์ต เห็นบอกช่วงนั้นงดรับงานเพื่อแม่เลย” เธอตอบมารดา วีธราสังเกตเห็นว่าเธอมีสีหน้าวิตกกังวลแว้บหนึ่ง

          “กินข้าวๆ อย่าคุยเรื่องเจ็บป่วยเลย มันเป็นเรื่องธรรมชาติ เกิด แก่ เจ็บ ตาย อย่าเครียดๆ แม่จะอยู่กับแก้วไปนานๆ จะอยู่รอเลี้ยงหลานก่อน ดูซิว่าใครจะมีหลานให้แม่อุ้มก่อน ระหว่างเรากับตาอาร์ต”

          “ยกให้อาร์ตมันก่อนเลยแม่ แก้วไม่รีบ” ธีวรารีบตอบมารดา 

          เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ วีธราขอให้ธีวราพาเขาชมแปลงผัก และผลไม้ โดยให้เหตุผลว่าเขาสนใจผัก ผลไม้อินทรีย์ของเธอ เขามีแผนที่จะเสิร์ฟอาหารปลอดสารพิษในโรงแรมและเรือสำราญล่องแม่น้ำเจ้าพระยา เธอหันมามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมกับพูดขึ้นมา

          “แก้วว่าคุณวีเปลี่ยนรองเท้าก่อนมั้ยคะ คือในแปลงมันอาจจะมีขี้โคลน เดี๋ยวแก้วหารองเท้าบู้ทเดินแปลงให้”

          “ผมมีรองเท้าผ้าใบสำรองในรถ เดี๋ยวผมไปเอามาเปลี่ยน”

          เมื่อเปลี่ยนรองเท้าแล้ว ธีวราก็พาเขาไปดูแปลงผัก ผลไม้ที่ปลูกในสวนของเธอพร้อมทั้งบรรยายให้ฟังถึงขั้นตอนการปลูก การดูแลของแต่ละพืชให้เขาฟัง เสียงเจื้อยแจ้วบรรยายทำให้เขาฟังเพลิน เมื่อเดินชมสวนจนทั่วแล้ว วีธราจึงขอตัวกลับพร้อมกับกล่าวลามารดาของหญิงสาว ธีวราเดินมาพร้อมกับตะกร้าใส่ผักและผลไม้

          “ผัก ผลไม้ ค่ะคุณวี รับรองปลอดสารพิษร้อยเปอร์เซ็นต์”

          “ขอบคุณครับ” เขากล่าวพร้อมกับยิ้มให้เธอ

          เมื่อวีธราไปแล้ว ธีวราก็ไปศาลาริมสระน้ำ นั่งทำบัญชีรายรับ รายจ่าย รายการผลิตของเธอ มารดาเดินมาพร้อมกับน้ำอัญชันผสมมะนาว ใส่น้ำแข็งมาให้เธอ

          “ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนลูก”

          “ขอบคุณค่ะแม่”

          มารดามองหน้าเธอพร้อมกับอมยิ้ม ธีวราจึงหันมาถามด้วยความแปลกใจที่แม่มองหน้าแต่ไม่พูดอะไร “แม่อ่ะ มองหน้าแก้วแล้วยิ้มทำไม”

          “ก็แม่ดีใจ มีหนุ่มมาส่งลูกสาวแม่ถึงบ้าน” มารดาตอบ

          “แหะๆ แก้วแค่ทำงานให้เขาเองนะแม่ ไม่ได้มีอะไร” เธอตอบมารดาไป

          “พักผ่อนบ้างนะลูก อย่าหักโหม”

          “ค่ะแม่” ธีวรารับคำมารดา “หลังผ่าตัดแล้วแก้วจะพาแม่ไปพักฟื้นที่รีสอร์ตบ้านอาร์ตนะ แม่อาร์ตให้พาแม่ไปพักอยู่นู่นเลย อากาศกำลังดี” เธอบอกมารดา

          “จ้า...งั้นเดี๋ยวแม่ไปเอนหลังก่อนนะลูก แก้วก็อย่าลืมพักบ้างนะลูก” 

          “ค่ะแม่ รักแม่นะคะ” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น