กับดักพรหมจรรย์(พรานพิศวาส) ซีรีย์ชุดสุภาพบุรุษเลอร์วาร์ด

ตอนที่ 8 : บทที่ 3 (1) เรื่องบังเอิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    12 ส.ค. 57

บทที่ 3 (1) เรื่องบังเอิญ

                        ร่างโปร่งบางขาวผ่องที่มีส่วนโค้งเว้าอิ่มเต็มสมบูรณ์โดยมิต้องพึ่งพาศัลยกรรมแขนงใดเลยนั้นลุกจากอ่างน้ำจาคุซซีในสภาพหัวหูเปียกลู่ ผ่อนคลายโล่งสบาย แม้ไม่มีใจกระเสือกกระสนวิ่งเข้าหาความหรูหรา แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าอ่างน้ำจาคุซซีระบบไหลวน และสบู่ฟองหอมนุ่มดุจสำลี กับฝักบัวระบบประหลาดที่มีน้ำพุ่งฉีดใส่ร่างเธอแทบทุกทิศนั้น ทำให้รู้สึกเพลิดเพลิดผ่อนคลายจนไม่อยากออกจากห้องน้ำเลย

 

                        เจ้าของร่างงามยิ้มกริ่ม หยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดผิวกายขาวผ่องไร้ไฝฝ้า พอตัวแห้งดีแล้วก็ฉวยผ้าขนหนูผืนเล็กติดมือขยี้ศีรษะไปพลางระหว่างเดินออกจากห้องน้ำ ไหนๆ ก็อยู่คนเดียวแล้ว วันนี้ขอสบายสักวันเถอะ เอมอรคิดอย่างครึ้มใจ เยื้องย่างไปยังตู้เสื้อผ้าด้วยลีลาอ่อนช้อย สะโพกพลิกพลิ้วราวกับใบไม้ล้อเล่นกับสายลม พอถึงตู้เสื้อผ้าที่บิวท์อินติดกับผนัง ก็ยิ้มอย่างชอบใจเมื่อเลื่อนบานประตูออกไปเห็นเสื้อผ้าของตนถูกแขวนอย่างมีระเบียบ เปิดลิ้นชักได้เท่านั้น สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับบิกินีน้อยชิ้นสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาสีนิลก็เจิดจรัสสว่างวาบ

 

                        “เอาน่า ไหนๆ โซนนี้ก็มีแต่เราคนเดียวแล้วนี่ มาที่หรูหราทั้งที ลองทำตัวแบบคนรวยๆ บ้างจะเป็นไรไป”

 

                        มือไวเท่าความคิด พูดคนเดียวจบปั๊บก็คว้าบิกินีติดมือขึ้นมาปุ๊บ พอสวมเสร็จก็หมุนกายเข้าหากระจก หน้าขาวนวลเหยเกเล็กน้อย ไม่ค่อยจะชอบเลยกับทรวงอกขาวผ่องที่ล้นทะลักออกมา บ้าจริง! เอมอรรู้สึกเหมือนมีลูกมะพร้าวใบโตแขวนติดกับตัวยังไงไม่รู้ เธอเป็นคนตัวเล็กโปร่งบาง หน้าอกหน้าใจมันก็ต้องเล็กตามตัวเธอสิ ผิดกับอลิษา รายนั้นเป็นคนอวบอัด ถึงมีหน้าอกใหญ่โตก็ไม่น่าเกลียด

 

                        พอคิดถึงน้องสาวก็เริ่มเป็นห่วง แต่ก็ต้องรีบสลัดศีรษะแรงๆ เมื่อนึกถึงคำเตือนของปรียานุช มาทำงานห้ามคิดถึงเรื่องน้องสาวเป็นอันขาด

 

                        “เอาเถอะน่า ก็เราอยู่คนเดียว ไม่มีใครมาเห็นหน้าอกที่ใหญ่โตน่าเกลียดแบบนี้ซะหน่อย”

 

                        เอ่ยเบาๆ แล้วสวมบิกินีที่โชว์อกขาวผ่องเกินครึ่งเต้า เปิดเผยมากกว่าชุดที่เธอใส่แคสติ้งงานซะอีก

 

                        หลายครั้งที่เธอรู้สึกไม่มั่นใจกับหน้าอกที่เป็นกรรมพันธุ์นี้เลย ปลงกับรูปร่างตัวเองหน้ากระจกสักพักก็ย่นจมูก หยิบครีมกันแดดที่ปรียานุชซื้อให้ขึ้นมา แล้วตรงไปยังระเบียงเพื่อกินลมชมทะเล

 

                        เอมอรไม่รู้เลยว่าอะไรๆ มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ใจเธอคิดเสมอไป การมาเยือนเรือลำนี้จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ส่วนมันจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีหรือร้ายนั้น พระเจ้าเพียงผู้เดียวที่สามารถตอบได้...

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                        มือบางเลื่อนกระจกที่ติดฟิล์มกันแดดสีเขียวอ่อนออกช้าๆ เพื่อพบกับท้องทะเลและระเบียงนั่งเล่นที่ตกแต่งด้วยต้นไม้เขียวครึ้มและเก้าอี้ถักลายหวายอันใหญ่โตขนาดเท่าเตียงนอนแปดฟุตที่ทำจากอะลูมิเนียมแท้ สามารถนั่งเอนกายและนอนหย่อนใจชมวิวทะเลได้ และคงให้ความรู้สึกวิเศษมากๆ ยามได้เกลือกกลิ้งพลิกคว่ำพลิกหงายอยู่บนนั้น มันคงนุ่มเบาเหมือนได้เอนกายอยู่ในปุยเมฆราวอยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้าทีเดียว ห่างไปไม่มากนักคือชุดโต๊ะขาวสะอาดใช้สำหรับรับประทานอาหาร เยื้องออกไปอีกหน่อยคือเก้าอี้ยาวสีน้ำตาลเข้มและโต๊ะวางของขนาดจิ๋วสำหรับอาบแดด

 

                        ไหล่ขาวผ่องไหวเล็กน้อย เมินเก้าอี้อาบแดดแต่พุ่งสายตาไปยังที่นั่งเล่นลายหวายขนาดมหึมา เก้าอี้หรูหราอลังการแบบนี้ ถ้าไม่มีเงินจริงไม่มีทางซื้อได้หรอก เอมอรเคยเปิดแคตตาล็อกเกี่ยวกับเฟอร์นิเจอร์ดู เห็นครั้งแรกก็สะดุดตาในความเลิศหรูอลังการ แต่พอเห็นราคาเท่านั้นก็หนาวใจ เพราะเขาตั้งราคาเอาไว้เป็นจำนวนหกหลักทีเดียว ร่างโปร่งระหงเดินถือครีมกันแดด ฮัมเพลงเบาๆ ไปที่เก้าอี้สานสุดอลังการ แต่พอเดินไปถึงได้เท่านั้นก็ร้องวี้ด ยกมือกอดร่างตัวเองเอาไว้แทบไม่ทัน เมื่อเห็นบุรุษร่างเกือบเปลือยนอนสวมแว่นกันแดดสีดำรออยู่แล้ว

 

                        “มะ...มิสเตอร์เลอร์วาร์ด คุณเข้ามานั่งเล่นที่ระเบียงของฉันได้ยังไง?”

 

                        ถามไปก็หน้าบึ้ง เมื่อคนนอนเปลือยอกโชว์บ่ากว้างและไรขนเส้นยาวสีน้ำตาลจางอยู่บนเบาะสีขาวสะอาดค่อยๆ ขยับกายบิดขี้เกียจไปมาสองสามหน ใบหน้าคมสันที่กอปรด้วยเครื่องหน้าลงตัวอย่างสุดๆ และสายตาหวานเป็นเอกลักษณ์ที่บัดนี้ถูกซ่อนไว้ภายใต้แว่นกันแดดสีดำสนิทแหงนขึ้นมองเอมอร หญิงสาวงอตัวหลังงุ้มโดยอัตโนมัติเมื่อจู่ๆ เขาก็จ้องเอาๆ โดยไม่รู้ว่าสายตาที่แท้จริงนั้นพุ่งไปยังจุดไหนของร่างกายกันแน่ สักพักริมฝีปากสีแดงระเรื่อก็กระตุกยิ้ม เอมอรรีบยกมือขึ้นกอดอกปิดบังทรวงอกที่มโหฬารเกินตัวอย่างว่องไว เมื่อเขายังไม่ยอมละใบหน้าไปไหนซะที

 

                        “เฮ้อ! คนเราคิดจะใส่บิกินีทั้งที ก็ไม่ได้มีความมั่นใจเอาเสียเลย เอามือปิดโน่นปิดนี่อยู่ได้ กิริยาพาทีก็ดูแปลกๆ ถ้าไม่มั่นใจในรูปร่างตัวเองขนาดนี้ จะใส่ออกมาข้างนอกทำไม ใส่มาแล้วก็ทำไหล่ห่อหลังงุ้มเงอะๆ เงิ่นๆ ราวกับคุณยายวัยเจ็ดสิบไปได้”

 

                        คำพูดยาวยืดชัดถ้อยชัดคำแบบลูกเสี้ยวที่ไม่หลงลืมภาษาไทย พร้อมหน้าที่แหงนขึ้นมอง แต่ไม่รู้ว่าสายตานั้นพุ่งตรงไปยังจุดไหนกันแน่ ทำให้เอมอรแก้มร้อนผ่าว มือบางค่อยๆ ปล่อยออกจากทรวงอกช้าๆ อุปาทานหรือเปล่าที่เห็นร่างหนาเกร็งไปสองวินาที จากนั้นก็ยกเบียร์ที่เป็นวุ้นสีนุ่มนวลยวนตาขึ้นจิบ ก่อนจะหันมาจ้องเอมอรที่ยืนตัวตรงแน่วใหม่

 

                        “เอ...เมื่อครู่ตอนที่คุณออกมาเจอผมใหม่ๆ คุณพูดว่ายังไงบ้างนะแม่สาวขี้อาย”

 

                        คำถามยียวนเหมือนประวิงเวลาเพื่อหยอกล้อให้เธอเวียนหัว และกิริยาท้าทายเอื่อยเฉื่อยปานเสือร้ายจอมขี้เกียจนั้น ทำให้หญิงสาวถลึงตาใส่ บ้าๆๆๆ บ้าที่สุด ทำไมเธอจะต้องมาเจอเขาในสภาพเปิดเปลือยและต้องฝืนกายยืดตัวตรง โชว์ทรวงอกมโหฬารที่อยู่ในสภาพหมิ่นเหม่แบบนี้ด้วยนะ หน้าอกเป็นสิ่งที่เอมอรรู้สึกว่ามันเป็นจุดบกพร่องที่สุด และบกพร่องเกินเหตุอย่างไม่น่าให้อภัยด้วย

 

                        ในแวดวงนางแบบมีใครบ้างที่ตัวเล็กแต่หน้าอกใหญ่มโหฬาร ล้นทะลักออกมาจนเกินงามขนาดนี้ และทรวงอกที่ไม่สมดุลกับตัวนี่แหละ น่าจะเป็นก้างชิ้นใหญ่ที่ทำให้เอมอรไม่ได้งานดีๆ พวกงานเดินแบบต่างๆ นั้นเจ้าของห้องเสื้อส่วนใหญ่ก็มักจะหาแต่พวกสูงชะลูดอกไข่ดาว ที่มีติดต่อมาเยอะหน่อย ก็เห็นจะเป็นพวกโฆษณาชุดชั้นใน ซึ่งต่อให้ได้เงินดีขนาดไหน เอมอรก็ไม่คิดจะทำ คิดแล้วก็แก้มแดง ขยับกายกระสับกระส่าย ขออย่าให้เขาสนใจอกของเธอเถอะนะ โอมเพี้ยง!

 

                        “ก่อนหน้านี้ฉันถามว่า คุณเข้ามาที่ระเบียงห้องของฉันได้ยังไง ไหนลิซ่าบอกว่าโซนเพนต์เฮาส์ สวีตถูกแยกออกมาเป็นส่วนตัวไง ฮึ! ตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกเหมือนโดนเจ้าของสถานที่คุกคามยังไงก็ไม่รู้สิ คิดจะมาสิงตรงไหนก็มา”

 

                        บอกเสียงห้วน เผลอค้อนให้บุรุษร่างขาวผ่องที่อุดมไปด้วยมัดกล้าม เห็นไหล่หนาไหวขึ้น ก่อนที่มือเรียวขาวผ่องราวกับคนไม่เคยโดนแดดมาเป็นแรมปีจะยกเบียร์ขึ้นจิบ คราวนี้เจ้าของสถานที่ซึ่งทำตัวไม่ต่างจากสัมภเวสีมีท่าทีใจเย็นยิ่งกว่าเดิมอีก จิบเกือบจะครบชาติแล้ว แต่เบียร์ก็ยังไม่ยุบซะที

 

                        เอมอรลอบถอนใจเฮือก เดินหน้าตึงไปที่ระเบียงเรือ แขนเรียวงามยกขึ้นกอดอก พุ่งสายตาไปยังพระอาทิตย์ดวงโตอย่างฉุนเฉียว แล้วหน้าก็ร้อนวูบ เมื่อจู่ๆ ร่างสูงของคนตัวเท่ายักษ์ก็เดินมาหา สองแก้มนวลแดงก่ำเมื่อสายตาเจ้ากรรมเผลอไปจับจ้องอยู่ที่สะโพกสอบเพรียว แล้วก็ผละหน้าหนีแทบไม่ทัน เมื่อเขาเอาแก้วเบียร์มาจ่อปาก

 

                        “อากาศร้อนๆ แบบนี้ เบียร์เย็นๆ จะช่วยทำให้คุณกลายเป็นผู้หญิงอารมณ์ดี น่ารักน่าเอ็นดูขึ้นกว่านี้ จิบสักอึกสิแม่สาวขี้โมโหผสมขี้อายด้วย เอ้า!

 

                        จบคำพูดนั้นเอมอรก็มองฝ่าแว่นกันแดดหนาทึบเข้าไป ด้วยสายตาจะเข่นฆ่าให้อาสัญ

 

                        “ฉันไม่ดื่มเบียร์กับคนแปลกหน้าหรอก”

 

                        บอกเสียงห้วน มือบางรีบผลักแก้วเบียร์ออก แล้วจ้องเขาอย่างคาดคั้น ขาสั่นนิดๆ เมื่อต้องอยู่ใกล้กันในสภาพเกือบเปลือยทั้งคู่ หลายครั้งที่เธอใจหายแวบ หัวใจเต้นตุ๊บต่อมเมื่อต้นแขนเปลือยของเขาและเธอเสียดสีกัน

 

                        “แมทธิว เลอร์วาร์ด คุณยังไม่ตอบคำถามฉันเลย ว่าเรามาอยู่ด้วยกันที่ระเบียงนี้ได้ยังไง”

 

                        ย้ำออกไปแล้วสะบัดหน้าหาทะเล เมื่อคนที่อยู่ใกล้ตัวก่อเหตุให้หัวใจเต้นผิดปกติ กระเด้งกระดอนตุ๊บๆ ต่อมๆ พิกล

 

                        “อ๋อ เรื่องที่ผมเป็นผีหายตัวมาสิงที่ระเบียงนี้น่ะหรือ อยากรู้ก็หันหน้ามาฟังคำตอบดีๆ สิครับ ถ้าไม่เงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนา ผมจะถือว่าคุณกำลังเขิน แต่เขินอะไรนั้น อันนี้ผมก็ไม่ทราบ”

 

                        เสียงที่ท้าทายนั้นทำให้เอมอรต้องหันกลับไปมองหน้าเขา และพอสายตาประสานเข้ากับแว่นกันแดดสีดำมืดทึบเท่านั้นก็เม้มริมฝีปากแน่น หน้าบูดบึ้งไม่รู้ตัว

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

 

กับดักพรหมจรรย์ นิยายวางแผงแล้วนะคะ
ติดตามเนื้อหาฉบับเต็มได้ในแบบของรูปเล่ม ราคาปก 289 บาท
สามารถหาซื้อได้ตามร้านหนังสือทั่วไป

หาหนังสือไม่พบแจ้งพนักงาน

หรือสั่งซื้อผ่านเว็บไซต์สำนักพิมพ์ได้ที่
http://www.lightoflovenovel.com/showbook.php?bid=70

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

674 ความคิดเห็น

  1. #536 Forutse (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 23:41
    อ๊ายย ฟินที่สุด น่ารักดีนะคะ ทั้งคู่เหมาะกันดี จะลงเอยกันยังไงน้ออ
    #536
    0
  2. #467 มาดากัส (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2556 / 16:23
    ขอบคุณคะ
    #467
    0
  3. #209 สมพิศ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2554 / 12:28
     รออ่านนนะคะ
    #209
    0