กับดักพรหมจรรย์(พรานพิศวาส) ซีรีย์ชุดสุภาพบุรุษเลอร์วาร์ด

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 ส.ค. 57

บทที่ 2 (3)

 

                        “อ้อ ตัวประกอบมาแล้ว มาช้ากว่าฉันตั้งสองวัน แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะงานยังไม่เริ่ม”

 

                        เสียงปาหนันที่เอ่ยมานั้น ทำให้เอมอรหันกลับไปจ้องใบหน้าคมกระเดียดไปทางสวยของหนุ่มลูกเสี้ยวไทย-อเมริกันอีกหน แล้วมุมปากรูปกระจับที่คล้ายคลึงกันกับเขาแต่เล็กกะทัดรัดกว่าก็กระตุกยิ้มหยัน เห็นบุรุษที่จ้องตนอย่างมีนัยก่อนหน้านั้นนัยน์ตาวาวโรจน์กลบประกายหวานเป็นนิจออกไปสิ้น ปากกระจับสีแดงธรรมชาติเม้มเข้าหากัน

 

                        ก็แหงล่ะ เขาโกรธที่เอมอรจับได้ว่าเจ้าพ่อกาสิโนใหญ่เป็นพวกชอบล่าแต้มกับสาวๆ พอล่าผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้ก็รี่ไปคว้าตัวผู้หญิงอีกคนเข้าหาในเวลาอันรวดเร็ว

 

                        เชอะ! ใจไวว่องปานลิงลม พลาดจากคนโน้นปั๊บก็คว้ารายใหม่ปุ๊บ

 

                        แต่เอาเถอะ ถึงเขาจะมีพฤติกรรมที่ยอดแย่สักขนาดไหน มันก็ไม่ใช่เรื่องของเธออยู่ดี ในเมื่อเธอและเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน พอคิดได้ก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก้าวตามปรียานุชตรงไปยังเขาและปาหนันที่ยืนเคียงข้างกัน

 

                        “สวัสดีเพื่อนร่วมงาน มาถึงแล้วก็ส่งกระเป๋าให้พนักงานของโรงแรมเสียสิ เขาจะได้เอาไปใส่เรือเล็ก ทยอยขนสัมภาระของทุกคนไปที่เรือกาสิโนเลอร์วาร์ด อย่า...”

 

                        “สวัสดีค่ะมิสเตอร์เลอร์วาร์ด ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง”

 

                        ปรียานุชเอ่ยแทรกขึ้น ไม่รอให้ปาหนันที่ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของเรือกาสิโนพูดต่อ สาวใหญ่เจ้าของโมเดลลิงหันไปยิ้มทักทายแมทธิว เลอร์วาร์ด เสมือนมองไม่เห็นปาหนัน ทำให้คนที่พยายามแสดงออกถึงความสนิทสนมกับเขาหน้าบึ้ง ร่างแสนเซ็กซี่เอนซบต้นแขนเขาระทดระทวย มือเรียวบางลูบไล้แขนแข็งแรงภายใต้ชุดสูทเนื้อดีอย่างคุ้นเคยแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ แต่กระนั้นปรียานุชก็ยังทำเหมือนไม่เห็น เจ้าหล่อนก็เลยพานเปลี่ยนมาจิกตาใส่เอมอรซึ่งยืนสงบนิ่งแทน แล้วไม่นานสาวสวยก็ต้องเม้มปากแน่น หน้าแดงก่ำ เมื่อถูกแมทธิวแกะมือออก เอ่ยเสียงเย็นชา

 

                        “อีกไม่นานก็จะได้เวลางานของพวกคุณแล้ว สวัสดีครับคุณปรียานุช ยังไงก็เชิญทั้งหมดไปที่เรือ ทุกคนจะไปรับประทานอาหารกันที่นั่น ส่วนผมคงต้องขอตัวตรวจดูโรงแรมบนฝั่งนี้ก่อน”

 

                        แมทธิว เลอร์วาร์ดเอ่ยเท่านั้นก็ถอยห่างจากปาหนัน เอมอรชะงักวางหน้าไม่ถูกเมื่อเขาหันมาจ้องเธอ แต่ก็เพียงชั่วขณะเดียวเท่านั้น ดวงหน้าคมออกหวานที่ดูร้ายกาจและกวนโทโสที่สุดในโลกก็ผละหนีโดยมีเหล่าบอดี้การ์ดเดินตามไปเป็นพรวน เขาไม่แม้แต่ขยับปากทักทายเธอสักคำ เอมอรเม้มปากแน่น

 

                        คนบ้า! ทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนก็ได้ด้วย ดีไม่ทักเธอก็ไม่ง้อ ไม่เห็นอยากคบอยากคุยด้วยเลย ยิ่งทำเป็นคนไม่รู้จักกันตลอดจนจบงานได้ก็ยิ่งดี

 

                        คิดได้เท่านั้นก็ฉุนนิดๆ เมื่อหันมาพบกับสายตาของปาหนันที่จ้องมาอย่างเยาะหยันดูถูก หญิงสาวพยายามนิ่งทำหน้าสงบเสงี่ยม ก็รู้และเจียมตัวอยู่หรอกเพราะตนเป็นแค่ตัวประกอบ เห็นอีกฝ่ายเบ้ปาก ยักไหล่ แล้วเดินจากไป

 

                        “นังบ้า! นี่ขนาดอรยังไม่ได้ทำอะไรให้แม่นางเอกโฆษณาโนเนมนั่นเลยนะ นางยังหมั่นไส้อรได้ขนาดนี้ แล้วถ้าเกิดมิสเตอร์เลอร์วาร์ดหันมาสนใจอรบ้างล่ะ แม่นี่คงได้จับอรฆ่าทิ้งทะเลตายแหงๆ

 

                        ปรียานุชร้องเสียงฉุนเฉียวแทนเธอ ค้อนใส่แผ่นหลังสวยเซ็กซี่ของปาหนันปะหลับปะเหลือบ

 

                        “เฮ้อ! คำว่าถ้าหากของพี่นุชนี้คงยากค่ะ เพราะผู้ชายที่คุณปาหนันเขาจ้องจับอยู่น่ะ ไม่เคยเห็นอรอยู่ในสายตาสักนิด นี่อรยังสงสัยเลยนะคะว่าเขาเห็นอรมาด้วยหรือเปล่า เห็นทักก็แต่พี่นุช เอ๊ะ! หรือว่าสเปกของอีตาเจ้าพ่อตาหวานมาดพิฆาตใจนี้จะเป็นสาวใหญ่คล่องงาน มีป้ายแขวนคอว่าเป็นสตรีที่มีเจ้าของแล้วก็ไม่รู้สิ” เอมอรกระเซ้า ส่งสายตาเย้าแหย่ให้พี่เลี้ยงสาวใหญ่ แล้วก็สูดปากเมื่อถูกบิดเนื้อนวลเบาๆ

 

                        “บ้า! ก็พี่ทักเขา เขาก็เลยทักตอบ แต่อรสิทำยืนหน้าเชิดคอแข็ง มองเขาด้วยสายตาราวกับทะเลาะกันมาสักสิบชาติแบบนั้น เห็นแบบนี้แล้วใครมันอยากจะทักทายกันล่ะ ยังไงอรก็เด็กกว่าเขามากนะ อีกอย่างเขาก็เป็นนายจ้างของเราด้วย จะชอบไม่ชอบหน้ากันยังไง ก็ควรทักทายเขาก่อนไม่ใช่หรือเราน่ะ”

 

                        ข้อท้วงติงของปรียานุชนั้นทำให้เอมอรเงียบกริบ ยิ้มจืดๆ แหยๆ ส่งให้พี่เลี้ยง แล้วก็หุบยิ้มเมื่อเสียงปรียานุชดังขึ้นมาอย่างระอา

 

                        “ที่พี่ไม่พูดเรื่องยัยษาตลอดทาง ก็เพราะอยากให้อรวางภาระลงซะ เมื่อครู่นี้พี่เห็นอรดูแปลกๆ กับคุณแมทธิวนะ ยึกๆ ยักๆ ยังไงก็ไม่รู้สิ แถมยังไม่ยอมทักทายเขาสักคำ ดูผิดวิสัยและผิดมารยาทไปนิด”

 

                        “คือ...อร...คือ...”

 

                        เอมอรอึกอักไม่รู้จะอธิบายยังไง ที่ตนวางปึ่งตั้งแง่ใส่เขาตั้งแต่แรกเห็น ในขณะที่กำลังคิดว่าจะเล่าเหตุการณ์ครั้งสุดท้ายก่อนแยกทางกับแมทธิวดีไหม เสียงปรียานุชก็ดังขึ้นอย่างระอา

 

                        “เฮ้อ! นี่อรยังไม่เลิกกลุ้มใจเรื่องน้องอีกหรือไง ไอ้น้องเราน่ะจะห่วงก็ห่วงได้ แต่ตอนนี้พี่ขอให้อรวางภาระเรื่องน้องลงก่อนนะ ปล่อยยัยษาให้ลอยชายไปตามบุญตามกรรมสักเดี๋ยวเถอะ เพราะเวลานี้อรต้องตั้งใจทำงานตรงนี้ให้ดีที่สุด ไว้กลับถึงบ้านเมื่อไร ค่อยกลุ้มใจเรื่องน้องสาวของอรใหม่ เห็นเหม่อๆ ลอยๆ แล้วกลัวจะทำงานให้เขาได้ไม่เต็มที่เลย”

 

                        “ค่ะพี่นุช อรจะตั้งใจทำงาน ไม่ให้เสียมาถึงพี่นุชแน่นอน” เอมอรให้คำมั่น พร้อมส่งสายตายืนยัน

 

                        “ดีแล้วจ้ะ ได้ฟังแบบนี้พี่ก็อุ่นใจ เพราะเวลาที่อรสัญญาอะไรแล้ว มักจะเป็นแบบนั้นเสมอ”

 

                        เสียงแห่งความโล่งใจนั้น ทำให้เอมอรยิ้มจืด ถูกต้อง! เธอคิดถึงเรื่องอลิษามาตลอดทางนั่นแหละ แต่พอเท้าเหยียบลงที่โรงแรมกาสิโนชายทะเลของเขา หัวมันก็คิดถึงแต่ปฏิกิริยาและการพูดคุยกันครั้งสุดท้ายระหว่างเธอและแมทธิว และสิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวมันก็เลยทำให้หญิงสาวประหม่า กลัดกลุ้ม วางตัวไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                        มือบางบิดลูกบิดประตูห้องพักภายในเรือลำหรูเข้าไปอย่างเซ็งๆ นั่นก็เพราะแอบเคืองนิดๆ ที่ทางเรือกาสิโนไม่ยอมให้เธอและปรียานุชนอนห้องเดียวกัน โดยอ้างว่าทางเรือได้จัดให้ทีมงานและนางแบบที่มาทำงานครั้งนี้ได้พักกันคนละห้องแล้ว หากไปพักห้องเดียวกัน บัตเลอร์ของทางกาสิโนลอยน้ำก็จะทำงานเกินอัตราที่ถูกจ้าง ซึ่งถือว่าเป็นการเอาเปรียบพนักงานอย่างสูง และก็ไม่ใช่นโยบายของเรือสำราญเลอร์วาร์ดด้วย

 

                        เฮ้อ! มันก็ยุติธรรมและใส่ใจลูกน้องดีอยู่หรอก แต่เธออยากมีเพื่อนพูดคุยบ้างนี่นา ถึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ก็น่าจะจัดให้ห้องอยู่ไม่ห่างกันนัก แต่นี่อะไรกัน ทุกคนอยู่ชั้นล่างหมด มีเธอมาอยู่ชั้นบนโดดเดี่ยวลำพัง

 

                        ใช่สิ! ก็เอมอรมันเป็นแค่ตัวประกอบ หน้าที่มีอยู่แค่โชว์มือ ผม และขาเท่านั้น ไหนเลยจะเหมือนปาหนันที่ห้องพักติดกับฟิตเนส โรงหนัง และสปาของชั้นล่าง ที่ดูทีแล้วพักนานแค่ไหนก็ไม่เบื่อ เพราะมันมีทั้งร้านเสริมสวย ผับ ห้องอาหารให้เลือกใช้บริการฟรีทั้งหมด ด้วยสิทธิพิเศษที่ทางเลอร์วาร์ดมอบให้ตลอดการถ่ายทำอยู่บนเรือลำนี้

 

                        ส่วนข้างบนนั้นไม่ต้องพูดถึง เงียบกริบ บรรยากาศสูงส่งราวถูกดีดมาอยู่บนสวรรค์ แต่เพราะเอมอรไม่ชอบสวรรค์ เนื่องจากมันสงบและสงัดจนเกินเหตุ วังเวงจนเธอกลัวว่าเสียงรองเท้าที่กระทบอยู่บนผืนพรมนุ่มสะอาดลายดอกไม้สีครีมนั้นจะดังกวนใจชาวบ้านที่พักพิงอยู่บนชั้นฟ้าเข้า มันหรูหราและดีเกินไปสำหรับตัวประกอบอย่างเธอ

 

                        เอมอรบอกตัวเองลำพัง ก่อนจะแตะประตูเบาๆ เพียงเท่านั้นมันก็เปิดเข้าไป พอถึงห้องได้ก็เป่าปากฟู่ ความเย็นและกลิ่นหอมของดอกไม้สดภายในห้อง ทำให้อารมณ์ที่เสียเล็กน้อยค่อยๆ ผ่อนคลายลง แล้วก็ตาปริบๆ อ้าปากหวอ เมื่อเห็นบรรยากาศภายในห้องพักตน

 

                        โอ๊ะ! ตายแล้ว นี่เราเข้าห้องผิดหรือเปล่านะ?”

 

                        ถามตนเองเบาๆ หันซ้ายแลขวา สะดุดเข้ากับกระเป๋าเดินทางของตัวเองที่แอบอยู่ตรงมุมสุด รองเท้าสานเล็กๆ ของเธอถูกหยิบออกมาวางเรียบร้อย

 

                        โอ๊ะ! ดูดีไปหมด อย่างกับโรงแรมล้านดาวแน่ะ สิบดาวยังน้อยไป”

 

                        พึมพำออกมาอย่างตื่นเต้น เธอไม่เคยสัมผัสอะไรที่มันหรูหราและให้ความรู้สึกสูงส่งขนาดนี้มาก่อนเลย ดวงตากลมโตหันไปมองม่านไหมสีทองปักลายเลขาคณิตที่ปิดสนิท และแน่นอนเบื้องหลังคือกระจกสูง ที่เปิดออกไปก็เห็นท้องทะเลเวิ้งว้าง ขับให้ห้องทั้งห้องที่เล่นสีน้ำตาลและครีมดูอบอุ่นน่าซุกกายอยู่ทั้งวันทั้งคืน เอมอรมองตะเกียงไม้ฉลุที่ตรึงอยู่กับผนัง ด้านในกระจกที่ล้อมรอบตัวตะเกียงเอาไว้ มีเกลียวเทียนแท่งใหญ่สีชมพูอ่อน ซึ่งกำลังทำหน้าที่ให้แสงสว่าง ลีลาการเปล่งแสงอ่อนช้อยเหมือนปลาทองแหวกว่ายในกระแสน้ำหมุนวนไม่มีผิด

 

                        มองไปยังโต๊ะหรูสีน้ำตาลใหญ่ที่น่าเอากายไปซุกซ่อนให้กายอบอุ่น และพรมสี่เหลี่ยมเล็กๆ สีฟ้าเหมือนท้องทะเล ที่มีเก้าอี้รับแขกวางทับ ดูช่างตัดกันดีกับพรมสีคลีมลายดอกไม้ที่เธอเหยียบอยู่เหลือเกิน พอนึกถึงพรมที่เหยียบอยู่ก็ก้มลงมองตัวเอง รีบถอดรองเท้าราคาถูกที่ไปเหยียบย่ำอะไรมาบ้างก็ไม่รู้ออก หันซ้ายหันขวาไปเห็นรองเท้าที่ทางเรือสำราญเตรียมไว้ให้ ก็รีบเข้าไปสวมทันที แล้วก็ตกตะลึงกับความนุ่มนิ่ม ราวกับเท้าของตนกำลังถูกห่อหุ้มด้วยปุยเมฆบริสุทธิ์

 

                        เอมอรเริ่มรู้แล้วว่าทำไมบรรดาหญิงงามทั้งหลายแหล่ถึงยอมทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเมียน้อย ของเล่นไฮโซ นางบำเรอ เมียเก็บ นั่นก็เพราะความร่ำรวยมันให้ความรู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง เหมือนเป็นนางฟ้า เป็นคนสำคัญ ร่างระเหิดระหงก้าวเท้าไปยังพรมนุ่มนิ่ม มองไปยังบันไดลอยชั้นบน ก็ตื่นตากับห้องนอนที่ตกแต่งสไตล์ฝรั่งเศส ดวงตากลมโตจ้องไปยังภาพดอกไม้ใหญ่หลากสีสัน ขับด้วยแสงไฟจากฐานตะเกียงแขวนสีทองฉลุลวดลายอ้อนช้อยกลางเตียงใหญ่ขนาดหกฟุต เอมอรชักอยากรู้แล้วสิว่า ห้องนี้ราคาเท่าไร เสียงกุกกักหน้าประตูทำให้หญิงสาวต้องหันไปมอง

 

                        “ดิฉันชื่อลิซ่า เป็นบัตเลอร์ส่วนตัวของคุณผู้หญิงค่ะ บ่ายนี้คุณผู้หญิงไม่มีคิวถ่ายโฆษณา จะอาบน้ำก่อนไหมคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเตรียมน้ำให้”

 

                        พนักงานที่มารายงานตัวอย่างสุภาพ และทำท่าว่าจะเข้ามาอุ้มเธอนั้น ทำให้เอมอรรีบถอยห่าง มองสีตาสีผมแล้วก็ส่งยิ้มให้

 

                        “พูดไทยก็ได้ค่ะ ฉันถนัดภาษานั้นมากกว่า”

 

                        “ค่ะ”

 

                        พนักงานรับคำแต่ไม่ยอมผ่อนคลาย ทำตัวเล็กลีบเหมือนเดิม เห็นแล้วชวนอึดอัดนัก เอมอรไม่ชอบแบบนี้เลย เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนประเภทเดียวกับบัตเลอร์สาว ต่างกันก็เพียงแค่ว่าเธอได้สิทธิ์ใช้บริการในเรือฟรีตลอดระยะเวลาที่ถ่ายทำ แต่พอลงไปจากเรือลำนี้แล้ว เอมอรก็เป็นแค่คนธรรมดา อาจได้เงินเดือนน้อยกว่าลิซ่าด้วยซ้ำ

 

                        “คุณดูแลห้องไหนบ้างคะ?”

 

                        “ถ้าเป็นเพนต์เฮาส์ สวีต ดิฉันดูแลห้องเดียวค่ะ”

 

                        ถึงตอนนี้ดูเหมือนพนักงานสาวจะสงวนคำพูดให้น้อยที่สุด แต่แม้จะสงวนคำสักแค่ไหนก็ยังสะดุดหูเอมอรอยู่ดี

 

                        “เพนต์เฮาส์ สวีต หมายความว่าโซนนี้มีฉันคนเดียวหรือคะ?”

 

                        “เพนต์เฮาส์ สวีต ที่ปีกซ้ายมี 2 ห้องค่ะ ส่วนปีกขวาเป็นรอยัล สวีต ก็มีบัตเลอร์ดูแลห้องละคนเช่นกัน”

 

                        “แล้วทำไมฉันต้องมาอยู่ห้องนี้ด้วยล่ะ?”

 

                        หญิงสาวพยายามจี้ถามให้ตรงประเด็น เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายจะเลี่ยงตอบคำถามไปเรื่อย

 

                        “ช่วงนี้มีนักท่องเที่ยวมาลงเยอะมาก ห้องเลยเต็มหมด ทราบมาว่าในกรณีของคุณผู้หญิงเกิดความผิดพลาดร้ายแรงขึ้น เจ้าหน้าที่ทางเลอร์วาร์ดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ส่งรายชื่อมาให้ทางเรือช้า เราเลยต้องจัดให้พักห้องนี้ เพราะไม่มีห้องอื่นว่างแล้ว”

 

                        “อะไรนะ รายชื่อของฉันตกหล่นหรือคะ?”

 

                        ทวนคำตอบแต่ก็ไม่ได้รับอะไรนอกจากความเงียบ พนักงานในชุดยูนิฟอร์มสีครีมเกล้าผมตึงเปรี๊ยะเดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วหญิงสาวก็ตะลึงอีกครั้งกับอ่างอาบน้ำจาคุซซี ที่มีโทรทัศน์จอแบนขนาดใหญ่บิวอินแนบสนิทกับผนัง เพื่อให้เจ้าของห้องได้ผ่อนคลายชมอะไรไปเรื่อยเปื่อยระหว่างอาบน้ำ

 

                        เอมอรมองลิซ่าซึ่งแนะนำว่าเป็นบัตเลอร์ส่วนตัวของเธอผสมน้ำให้อาบอย่างสับสน เจ้าของร่างโปร่งบางยืนงงๆ อยู่ตรงนั้น นี่เธอได้พักในห้องหรูสุดๆ ก็เพราะถูกละเลยจนรายชื่อตกหล่นงั้นหรือ เป็นที่ริษยาของใครหลายๆ คนแบบไม่น่าภูมิใจสักนิดเดียว แต่ถึงแม้ไม่น่าภูมิใจอย่างไร ก็อดค่อนขอดพวกเลอร์วาร์ดไม่ได้ว่าจะรวยไปถึงไหน นับว่าแมทธิว เลอร์วาร์ดประสบผลสำเร็จมากทีเดียว กับการกระจายธุรกิจกาสิโนที่ลาสเวกัสมายังแถบเอเชียบ้าง

 

                        “นี่ขนาดภาพโฆษณาเรือสำราญของเลอร์วาร์ดยังไม่เผยแพร่ไปทั่วโลก ห้องพักสองพันสองร้อยยี่สิบห้องยังเต็มแล้ว น่าเหลือเชื่อจริงๆ

 

                        “คุณแมทธิวเป็นคนเก่งค่ะ เห็นหน้าหวานๆ แบบนั้นเถอะ เอาเข้าจริงท่านเด็ดขาด ตัดสินใจฉับไว ไหวพริบดีมาก”

 

                        เสียงชื่นชมแกมบูชาแมทธิว เลอร์วาร์ดไม่ได้รับการตอบรับใดๆ จากเอมอรทั้งสิ้น ก็แหงล่ะ อะไรที่เป็นเขาเธอไม่ชอบทั้งนั้น นับแต่การที่เขาเลือกเธอเป็นตัวประกอบ ที่ไม่จำเป็นต้องใช้สมองและความสามารถ แล้วยังคำชวนประหลาดก่อนแยกทาง รวมถึงการพบกันครั้งล่าสุดด้วย คนบ้าบอนั่นทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ ทั้งที่ก่อนจากกันวันนั้นยังพ่นพิษเอาไว้สารพัด เขาดูหยิ่งยโสโอหัง ไม่เห็นอ่อนโยนเหมือนใบหน้าที่ติดตัวมาแต่กำเนิดสักนิด

 

            +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

 

กับดักพรหมจรรย์ นิยายวางแผงแล้วนะคะ
ติดตามเนื้อหาฉบับเต็มได้ในแบบของรูปเล่ม ราคาปก 289 บาท
สามารถหาซื้อได้ตามร้านหนังสือทั่วไป

หาหนังสือไม่พบแจ้งพนักงาน

หรือสั่งซื้อผ่านเว็บไซต์สำนักพิมพ์ได้ที่
http://www.lightoflovenovel.com/showbook.php?bid=70

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

674 ความคิดเห็น