กับดักพรหมจรรย์(พรานพิศวาส) ซีรีย์ชุดสุภาพบุรุษเลอร์วาร์ด

ตอนที่ 17 : บทที่ 6 (1) ใจหนอใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    12 ส.ค. 57

บทที่ 6 (1) ใจหนอใจ

 

                        “เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ คุณถึงห่อไหล่หลังงอ เวียนหัวจะเป็นลมอีกหรือเปล่า?”

 

                        “เปล่าค่ะ” หญิงสาวรีบบอก ขยับหนีเมื่อเขาทำท่าจะเดินมาหา สองมือยกขึ้นปิดทรวงอก เอ่ยเสียงระรัว “คุณช่วยไปนั่งที่เก้าอี้ ทำตัวเป็นครูฝึกที่ดีหน่อยได้ไหม ฉันรู้ตัวหรอกนะว่าฉันไม่เหมือนผู้หญิงอื่น และฉันก็จะลงน้ำเดี๋ยวนี้แหละ”

 

                        “ไม่เหมือนผู้หญิงอื่นหรือ?”

 

                        แมทธิวทวนคำงงๆ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเอมอรจึงพูดแบบนี้ แต่พอมองร่างโปร่งระหงที่มีส่วนโค้งส่วนเว้ายวนตา โดยเฉพาะทรวงอกที่น่าหลงใหล พินิจยังไงก็ไม่ได้ผ่านมีดหมออย่างแน่นอน เอมอรมีรูปร่างที่เหล่าดารานางแบบหลายคนใฝ่ฝัน อาจจะเพราะความสวยสมบูรณ์แบบนี้เอง ที่ทำให้ปาหนัน ซึ่งเป็นตัวเด่นของงานอิจฉา ถ้าจะว่ากันจริงๆ แล้ว หลายคนน่าจะมองเห็นว่าเอมอรนั้นสวยดูดีกว่าปาหนันมาก

 

                        เอมอรสวยบริสุทธิ์เหมือนเทพธิดาสง่างามนุ่มนวลอ่อนหวาน ขณะนี้ปาหนันสวยเซ็กซีร้อนแรงไม่มีอะไรน่าค้นหาลึกซึ้งกว่านั้น สวยดาษดื่นเหมือนผู้หญิงทั่วไป ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะผู้หญิงสมัยนี้มักศัลยกรรมให้หน้าตาออกมาพิมพ์เดียวกัน และเพราะว่าหล่อนสวยสะดุดใจเขานี่เอง งานของเอมอรจึงมีอยู่แค่โชว์ผม ขา มือ และผิวเท่านั้น ที่แมทธิวเลือกให้เอมอรทำแค่นี้ เพราะอะไรเขารู้ดี คิดได้เท่านั้นก็จ้องไปยังทรวงอกงาม แล้วก็ยิ้มขันเมื่อหล่อนยังใช้มือปิดป้องอยู่

 

                        “อ๋อ ใช่สิ คุณไม่เหมือนใครจริงๆ แต่ไม่เหมือนตรงไหนนั้น คงไม่ต้องบอกนะที่รัก!

 

                        เอ่ยพร้อมกวาดตาขึ้นลงไปตามเรือนร่าง แล้วหยุดนิ่งที่ทรวงอก ซึ่งอีกฝ่ายใช้มือปิดเท่าไรก็ไม่มิด พลางกระตุกยิ้มขำ

 

                        โธ่แม่คุณ! อกเย้ายวนป่วนกิเลสขนาดนี้ มือบางแค่นั้นคงปิดหมดหรอก

 

                        แล้วก็ต้องหุบยิ้ม เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาของอีกฝ่าย ก็โดนทำตาเขียวใส่ ขนาดโมโหหน้าหักหน้างอก็ยังดูน่ารักน่าใคร่ หรือนี่คือกลยุทธ์เรียกร้องความสนใจอย่างหนึ่งกันแน่ ยิ่งรู้ว่าส่วนนั้นสวยและเขาชอบมอง หล่อนก็เลยปิดไม่ให้ดูเสียเลย เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายแอบเล่นเอาเถิดเจ้าล่อกับตน แมทธิวจึงคำรามออกมาอย่างเข่นเขี้ยว

 

                        เขาจะอดทน บ่มไวน์ให้หวานหอมก่อน แล้วค่อยเปิดออกมากิน เมื่อหล่อนคิดจะชักใยให้มันได้รสชาติกว่านี้ เขาก็พร้อมที่จะรอคอย เดินไปตามเกมของหล่อน แต่แมทธิวจะทนเท่าที่ทนได้เท่านั้น บางทีการมีสัมพันธ์กับผู้หญิงรวดเร็วเกินไป มันก็ให้ความรู้สึกเบื่อไวได้เหมือนกัน และเอมอรคงจะทราบทฤษฎีนี้ดี ถึงคอยแต่จะยั่วให้เขาต้องการมากๆ และพอเขาทำท่าจะกระโจนใส่ หล่อนก็วิ่งหนีไปอย่างไวว่อง คิดแบบนี้แล้วก็ชักสงสัยขึ้นมาตงิดๆ บางทีการเป็นลมเมื่อครู่นี้ หล่อนอาจจะแกล้งก็ได้ และเขาก็บ้าพอที่จะหลงเชื่อไปแวบหนึ่ง คิดว่าหล่อนเป็นลมจริงๆ แสบจังนะแม่คุณ!

 

                        “ลงไปหัดว่ายน้ำได้แล้วสาวน้อย แสดงให้ครูฝึกดูเดี๋ยวนี้ ว่ายังจำที่เรียนมาได้หรือเปล่า และถ้ายังยืนเฉย ไม่ทำอะไรเลยละก็ เดี๋ยวถูกครูฝึกจับทำอย่างอื่นไม่รู้ด้วยนะ ที่รัก!

 

                        “คนสอนไม่จำ ดีแต่ขู่!

 

                        อีกฝ่ายหน้าง้ำ มองเขาตาวาวแล้วก็เดินไปยังสระน้ำ แมทธิวมองร่างขาวๆ ที่ลอยคออยู่เหนือน้ำอย่างประเมิน ก่อนจะหรี่ตาลงช้าๆ โฟกัสไปยังร่างเล็กๆ เพียงจุดเดียว

 

                        วันนี้หล่อนว่ายน้ำเป็นแล้ว ต่อไปเขาจะสอนในสิ่งที่อยากสอน พอถึงวันนั้นขึ้นมาจริงๆ หวังว่าแมทธิวคงไม่ต้องสอนจระเข้ว่ายน้ำนะ แม้หล่อนจะเคยผ่านใครต่อใครมาบ้าง แต่เขาก็ยังอยากให้หล่อนอ่อนเดียงสาสมกับใบหน้าหล่อน

 

                        “ว่ายมาที่ฝั่งหน่อย”

 

                        สั่งลูกศิษย์สาวตาจ้องนิ่งดั่งฉลามยักษ์ที่รอวันฮุบเหยื่อ ขณะที่เหยื่อสาวตั้งหน้าตั้งตาว่ายน้ำโดยไม่ยอมแหงนหน้ามามองเขาสักนิดเลย

 

                        ฮึ! เขาก็อยากจะรู้ ว่าหล่อนจะเล่นตัวไปได้นานขนาดไหน

 

                       

 

                       

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                        ร่างบางที่กำลังนั่งสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจกโยนผ้าเช็ดศีรษะลงบนเก้าอี้ เมื่อมีเสียงเคาะประตู

 

                        “คุณเอมอรคะ”

 

                        “มีอะไรจ๊ะลิซ่า?” ตะโกนถามพร้อมกับเดินไปปลดโซ่ เปิดประตูให้อีกฝ่ายเข้ามา

 

                        “พนักงานที่เคาน์เตอร์ด้านล่างน่ะค่ะ ให้ดิฉันเอาจดหมายมาให้คุณผู้หญิง บอกว่าจากคุณปรียานุช”

 

                        “ปรียานุชเหรอ ยังไงกัน?” ทวนอย่างสงสัย รับกระดาษแผ่นเล็กอย่างรวดเร็ว ใจหายกับข้อความที่ส่งมา

 

                       

 

                        พี่ต้องขอโทษเป็นรอบที่สอง ที่พาอรมาทำงานแล้วหนีกลับก่อนกะทันหัน พี่วิทย์สามีพี่ต้องไปดูงานด่วนที่ต่างจังหวัด ไม่มีคนรับส่งลูกไปโรงเรียน เราคงได้กลับพร้อมกันถ้าอรไม่มีคิวซ่อมงานที่ถ่ายค้างไว้ แต่นี่อรยังติดงาน พี่เลยต้องกลับก่อน แต่ไม่ต้องห่วงนะ พี่คุยกับเจ้าของโฆษณาแล้ว คุณแมทธิวใจดีมาก อนุญาตให้อรอยู่ต่อจนกว่างานโฆษณาชิ้นนี้จะเสร็จ ถ้าไม่มีอะไรก็คงอีกห้าหกวันน่ะจ้ะ เพราะปาหนันเขามีคิวต้องถ่ายกับพระเอกอีก หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อรก็กลับไปกับรถของทีมงานได้เลย พี่สะสางปัญหาให้หมดแล้ว ข้องใจอะไรก็ถามพี่เงาะได้ พี่ฝากอรไว้กับเขาจ้ะ ถ้ามีโอกาสคุยกับคุณแมทธิว ฝากขอบคุณเขาอีกครั้ง ที่ให้เรือลำเล็กไปส่งพี่

 

                        รักน้องเสมอ

 

                        ปรียานุช

 

                        “ขอบใจมากนะจ๊ะลิซ่า ที่เอาจดหมายมาให้”

 

                        “เอ่อ...แล้วคุณผู้หญิงมีอะไรให้ดิฉันรับใช้หรือเปล่าคะ?”

 

                        “ไม่มีจ้ะ” เอมอรยิ้มบางๆ จับขอบประตู เอ่ยเสียงนุ่ม “ยังไงขอฉันแต่งตัวก่อนนะจ๊ะ”

 

                        “ค่ะคุณผู้หญิง” ลิซ่ารับคำอย่างสำรวม แล้วก็เดินจากไปอย่างรู้งาน

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน         

กับดักพรหมจรรย์ นิยายวางแผงแล้วนะคะ
ติดตามเนื้อหาฉบับเต็มได้ในแบบของรูปเล่ม ราคาปก 289 บาท
สามารถหาซื้อได้ตามร้านหนังสือทั่วไป

หาหนังสือไม่พบแจ้งพนักงาน

หรือสั่งซื้อผ่านเว็บไซต์สำนักพิมพ์ได้ที่
http://www.lightoflovenovel.com/showbook.php?bid=70

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

674 ความคิดเห็น