กับดักพรหมจรรย์(พรานพิศวาส) ซีรีย์ชุดสุภาพบุรุษเลอร์วาร์ด

ตอนที่ 15 : บทที่ 5 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    12 ส.ค. 57

บทที่ 5 (2)

 

                        “ลิซ่าทำดีที่สุดแล้ว และการที่ฉันจะเข้ามาเวลาไหน ไปโดนอะไรมา เขาคงจะตรัสรู้ไปซะทุกเรื่องไม่ได้หรอกค่ะ ฉันย่องเข้ามาในห้องไม่ให้ใครเห็น และมาก่อนเวลาสามชั่วโมง ทำไมคุณต้องไปดุเขาทั้งๆ ที่ฉันมาผิดเวลาด้วย”

 

                        “มันก็แค่เรื่องของพนักงาน ทำไมคุณจะต้องใส่ใจ เป็นเดือดเป็นแค้นแทนเขาขนาดนี้ด้วย เขาโดนเอ็ด เขาร้องไห้ สุดท้ายเขาก็ต้องทำงานที่นี่อยู่ดี”

 

                        เสียงที่เอ่ยมาอย่างไม่แยแสลิซ่าชัดเจนนั้น ทำให้เอมอรตาเขียวใส่คนที่ทำหน้าหงุดหงิด

 

                        “ฉันไม่ชอบคุยกับคนที่ไม่เห็นคนอื่นเป็นมนุษย์เท่าเทียมกัน คุณจะให้เกียรติแต่คนที่รวยเหมือนกันใช่ไหม”

 

                        คำพูดตรงๆ นั้นทำให้แมทธิวสะอึก คิ้วเข้มกดลึก มองสตรีตรงหน้าจริงจัง เขามองเห็นส่วนที่ละม้ายคล้ายคุณแพรไหมมารดาและเจสสิก้าพี่สาวในตัวผู้หญิงคนนี้ นั่นก็คือความตรงไปตรงมาและการปกป้องศักดิ์ศรีความเป็นยอดหญิง ซึ่งแน่นอนคุณสมบัติเหล่านี้ไม่เคยมีในสตรีทุกคนที่เขาคบหา พวกหล่อนมักทำตัวเป็นสินค้า และเห็นเงินเป็นเรื่องใหญ่ทั้งนั้น

 

                        “ถ้าคุณเห็นว่ามันไม่ยุติธรรม และเป็นเรื่องที่ข่มเหงจิตใจกันเกินไป เดี๋ยวผมจะจ่ายเงินเพิ่มให้เขาเอง”

 

                        “เงินแก้ปัญหาไม่ได้ทุกอย่างหรอกนะคะ โดยเฉพาะเรื่องของความรู้สึก”

 

                        “เงินจะทำให้ลิซ่ามีความสุข เขาจะได้ในสิ่งที่ต้องการ”

 

                        เสียงหนักแน่นที่มั่นใจในประสิทธิภาพเม็ดเงินของตนเหลือเกินนั้น ทำให้หญิงสาวเผลอค้อนแล้วถอนใจ

 

                        “ฉันเบื่อคุยกับพวกอภิมหาเศรษฐี คุณจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ มันเงินของคุณนี่คะ ลิซ่าก็ลูกจ้างคุณ”

 

                        “งั้นก็ดีแล้ว เบื่อคุยก็รีบทายาซะ จะได้หายระบม”

 

                        แมทธิวตัดบทง่ายๆ จับบ่าบอบบางบังคับให้นอนนิ่ง จากนั้นก็เอายาป้ายไปตามรอยช้ำเบาๆ เขาต้องหยุดทาเป็นระยะเมื่ออีกฝ่ายสะดุ้ง ปากแดงรูปกระจับคล้ายอิสตรีเผลออมยิ้ม คิ้วเข้มเลิกสูงเมื่อจู่ๆ มือบางของคนหน้าช้ำก็มายึดไว้ ดวงตาที่มีขนตาล้อมรอบราวหางนกยูงรำแพน และแววตาที่หวานล้ำปานน้ำตาลเมืองเพชรโดยที่เจ้าตัวไม่ต้องใช้ความพยายามทำให้มันอ่อนเชื่อมเลยนั้น จ้องไปที่เอมอรเป็นเชิงถาม

 

                        “มีอะไรหรือเปล่า หรือว่ากลัวผมจะหายไปไหน เลยจับมือเอาไว้แน่น”

 

                        “บ้า!” หญิงสาวรีบปล่อยมือเขาราวต้องของร้อน จ้องอีกฝ่ายตาขุ่น “มีแต่ฉันอยากให้คุณออกไปไวๆ ฉันเจ็บต่างหากล่ะ มือคุณออกหนัก เลยดึงมือไว้ ไม่อยากให้ทาอีกแล้ว”

 

                        “ขอโทษ ลืมไปว่าคุณผิวบาง” แมทธิวพึมพำเสียงเบา หน้าตาเป็นงานเป็นการ “เดี๋ยวจะทาให้ใหม่ จะพยายามให้เบามือที่สุด รับรองว่าไม่เจ็บแล้ว”

 

                        “เอ่อ...ไม่ต้องแล้วค่ะ” เอมอรจับมือเขาใหม่ พอเห็นเขามองมาที่มือด้วยสายตากรุ้มกริ่มก็รีบเอาออก แก้มเธอร้อนอีกแล้ว เลือดลมทำไมสูบฉีดแรงแบบนี้นะ น่าอายจริง

 

                        “ฉันทายาเองดีกว่า ขืนคุณทาตอนนี้ตัวยาก็หายหมด ลืมไปแล้วหรือคะว่าคุณสั่งลิซ่าให้ผสมน้ำไว้ ป่านนี้น่าจะอุ่นอาบสบายแล้วล่ะ”

 

                        เอ่ยแล้วทำท่าหนี แล้วก็ตกใจเมื่อจู่ๆ สองแขนแข็งแรงก็สอดมาใต้รักแร้ ใช้กำลังที่มีมากกว่ายกร่างเอมอรขึ้น จนใบหน้าเรียวหวานอยู่ระดับเดียวกับใบหน้าคมสวยราวเทพบุตรมัจจุราชของอีกฝ่าย

 

                        “ปล่อยนะคะ” หญิงสาวออกแรงดิ้นเมื่อลมหายใจที่สัมผัสกันอย่างกระชั้นชิดทำให้ใจเต้นรัว จนกลัวว่ามันจะเด้งออกมาจากอกน้อยๆ รีบหลับตาปี๋ เมื่อใบหน้าคมหวานโน้มลงมาชิด จนลมหายใจอบอุ่นรินรดที่แก้มนวล แล้วก็ลืมตาขึ้นมาใหม่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ กับเสียงนุ่มพร่าเซ็กซี่ปนยั่วเย้าหน่อยๆ ของเขา

 

                        “หลับตาทำไมสาวน้อย คิดว่าผมจะทำอะไรคุณ จูบน่ะหรือ เปล่าซะหน่อย ที่นี่ชีวิตจริงไม่ใช่ละครทีวี และผมจะไม่จูบผู้หญิงที่ดิ้นเป็นลูกไก่ถูกเชือดยามตกอยู่ในอ้อมแขนของผมอย่างนี้หรอก สำหรับผม คุณต้องสมยอมสถานเดียว”

 

                        แมทธิวเอ่ย เลิกคิ้วล้อเลียน หัวเราะหึๆ เมื่อได้รับสายตาขุ่นเขียวเป็นการตอบแทน หล่อนโกรธจริงๆ จ้องเขาด้วยประกายวาววับ ปากก็สั่นระริกเหมือนคนพูดไม่ออก เห็นหน้าเล็กเรียวค่อยๆ เชิดขึ้น จมูกโด่งรั้นนั้นแดงหน่อยๆ จนเขาอยากเอามือไปโยกเล่น

 

                        “ล...ละ...แล้วคุณจะทำอะไร มายกตัวฉันไว้ทำไม ปล่อยสิคะ”

 

                        “ร้อน...” เสียงลากยาว พร้อมสายตาที่กวาดมองร่างบางอย่างมีนัยนั้น ทำให้คนถูกยั่วแก้มแดง แมทธิวกระตุกยิ้มเก๋แกมประจบหน่อยๆ “อยากได้เพื่อนเล่นน้ำ ส่วนน้ำอุ่นค่อยมาผสมใหม่ก็ได้ ไปลงเล่นน้ำกันนะครับ”

 

                        “ไม่! คุณก็ไปชวนปาหนันมาเล่นเป็นเพื่อนสิ เขาคงดีใจ”

 

                        “ผมไม่อยากเล่นกับปาหนัน ผมจะเล่นน้ำกับคุณ แล้วผมก็จะดูด้วยว่าวันนี้ลูกศิษย์จอมดื้อยังจำที่ครูขั้นเทพสอนได้หรือเปล่า”

 

                        “แต่ฉันยังระบมเพราะโดนแฟนคุณตบ เล่นน้ำเป็นเพื่อนใครไม่ได้หรอก ไปเล่นคนเดียวสิ”

 

                        “เหลวไหล อย่าพูดให้ได้ยินอีกว่าปาหนันเป็นแฟนผม บอกไปร้อยแปดหนแล้วว่าไม่ใช่แฟน คิดมั่วๆ แบบนี้ผมไม่ต้องคอยรับผู้หญิงทุกคนที่ควงด้วยว่าเป็นแฟนเหรอ ปาหนันคืองาน ส่วนคุณจะเป็นอะไรนั้นขอคิดนิยามก่อน”

 

                        แมทธิวเอ็ดคนหน้าง้ำ มองอีกฝ่ายที่เชิดหน้าใส่อย่างลังเล พอเห็นว่าชวนดีๆ ก็เกี่ยงอยู่แบบนี้เลยอุ้มร่างบางขึ้น

 

                        “เอ๊ะ! คุณจะพาฉันไปไหน?”

 

                        “ข้างล่าง ไปเปลี่ยนชุด”

 

                        “ก็บอกแล้วไงว่าไม่เล่น เจ็บแผลที่โดนจุดขายของคุณตบ!

 

                        เอมอรตวัดเสียงใส่เขาฉุนๆ พร้อมเปลี่ยนสถานะของปาหนันให้ตรงตามที่เขาบอก

 

                        “ว่ายน้ำไม่เกี่ยวกับแผลเลยสักนิดยาหยี ไหนอวดดีเที่ยวบอกใครต่อใครไปทั่วว่าไกลหัวใจยังไงล่ะ ถ้าเล่นน้ำเงียบๆ ไม่อ้าปากเถียงกันทุกคำแบบนี้ รับรองว่าแผลไม่ระบม”

 

                        คำเตือนแกมแขวะนั้น ทำให้เอมอรหายใจฮึดฮัด มองเขาอย่างขุ่นเขียว แต่ต้องยอมทำตามที่เขาต้องการเพราะเกรงว่าเขาจะใช้วิธีแผลงๆ มาบังคับให้เธอไปเล่นน้ำด้วยมากกว่านี้

 

                        “ไหนว่าไม่ชอบบังคับผู้หญิงไง การข่มขืนจิตใจก็ไม่ได้ดีไปกว่าการข่มขืนตัวหรอกนะ”

 

                        บ่นอุบอิบเมื่อเขาวางเธอลงตรงตู้เสื้อผ้าที่บิวท์อินติดผนังไว้อย่างสวยงาม

 

                        “นี่ไม่ใช่การบังคับใจนะสาวน้อย แต่เป็นการเคี่ยวเข็ญนักเรียนหัวดื้อให้ลงไปว่ายน้ำให้ดูว่าเรียนรู้ไปถึงไหนแล้ว”

 

                        เสียงที่ดังมานั้นทำให้เอมอรเม้มปากแน่น แล้วก็สะดุ้ง รีบคลายออกโดยไว เพราะเจ็บจี๊ดที่แผลนั่นเอง หันไปก็เห็นอีกฝ่ายเลิกคิ้วแล้วไหวไหล่ ส่งสายตาประมาณว่า ผมเตือนคุณแล้วนะ ว่าอย่าเผลอไปกัดปาก หญิงสาวหน้าง้ำ เปิดตู้เสื้อผ้าออก เอ่ยเสียงแข็งๆ

 

                        “ฉันจะเปลี่ยนชุด เชิญคุณออกไปก่อน เฮ้อ! พูดก็พูดเถอะนะ ฉันไม่เคยร้องขอให้คุณมาสอนว่ายน้ำเลย”

 

                        “ผมทำมันไปไกลเกินกว่าที่เราจะกลับมาพูดถึงประเด็นนี้แล้วครับสาวน้อย”

 

                        แมทธิวไหวไหล่ จ้องร่างโปร่งบางที่ซ่อนหน้าอยู่กับบานพับตู้เสื้อผ้าอึดใจ ก่อนจะเลิกคิ้วให้อีกฝ่าย

 

                        “สิบนาทีเจอกันนะครับที่รัก”

 

                        พอคำว่าที่รักลอยมาเข้าหูเท่านั้น ดวงตากลมโตของเอมอรก็สว่างวาบอย่างฉุนเฉียว หันไปจะด่าก็เก็บคำว่าอย่าเรียกฉันว่าที่รักลงไปในลำคอแทบไม่ทัน เมื่อร่างสูงของคนพูดเดินไปที่ระเบียง ปิดประตูกระจกให้เรียบร้อย

 

                        “พิลึกจริง! นั่นเดินหรือว่าหายตัว ตกลงคุณเป็นผีหรือคนกันแน่ ไอ้อาจารย์บ้า คอยแต่เอาเปรียบเขาอยู่เรื่อยเลย สอนว่ายน้ำดีๆ ไม่เป็นหรือไง แตะโน่นแตะนี่จนตัวฉันจะช้ำเพราะมือคุณไปหมดแล้ว”

 

                        บ่นจบก็คว้าบิกินีตัวเดิมที่ลิซ่านำไปซักอบให้เรียบร้อยแล้วมาสวม ตามด้วยชุดคลุมอาบน้ำ ทำใจกับการต้องไปเผชิญหน้าคนเอาแต่ใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องพักไป

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                        ร่างโปร่งระหงที่ซ่อนกายอยู่ในชุดคลุมตัวยาวเดินมาถึงสระน้ำก็ชะงักเมื่อเห็นลิซ่านำขนมและเบียร์สีสวยในแก้วเจียระไนทรงสูง พร้อมลูกมะพร้าวอ่อนที่ประดับด้วยดอกกล้วยไม้สีม่วงมาเสิร์ฟ เธอจ้องไปยังลิซ่าซึ่งบัดนี้ไม่มีสีหน้าเศร้าโศกเสียใจเลย และพออีกฝ่ายผ่านหน้าเธอเท่านั้นก็ยิ้มนัยน์ตาเป็นประกาย ถาดเล็กในมือของอีกฝ่ายมีกระดาษอะไรสักแผ่นวางอยู่ หน้าตาเหมือนแคชเชียร์เช็คไม่มีผิด

 

                        “ขอบคุณคุณผู้หญิงนะคะ ที่บอกเจ้านายทิปพิเศษให้ดิฉัน การได้ดูแลคุณผู้หญิงมันเป็นโอกาสที่วิเศษและถือว่าเป็นอภิมหาโชคลาภเลยค่ะ

 

                        คำพูดเบาๆ อย่างดีอกดีใจ และการจากไปอย่างเงียบๆ ทำให้เอมอรงงนัก หันไปทางแมทธิวก็เห็นอีกฝ่ายจ้องเธอด้วยสายตาประมาณว่า เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าเงินน่ะ มันใช้ได้กับพนักงานของเขา เพียงแค่เขาทิปให้ลิซ่าเท่านั้น อีกฝ่ายก็ยิ้มแฉ่งหน้าตาสดชื่นแจ่มใส

 

                        โธ่! ลิซ่านะลิซ่า เสียดายนักที่เอมอรอุตส่าห์ปกป้องสิทธิ์แห่งความเป็นมนุษยชนให้ แล้วทีนี้เป็นไงล่ะ เงินละลายความเศร้าโศกเสียใจของบัตเลอร์สาวได้สมกับที่แมทธิว เลอร์วาร์ด มหาเศรษฐีใหญ่ว่าไว้จริงๆ เห็นเขาทำหน้าตาได้ชัยก็ยิ่งเสียหน้า จึงถลึงตาใส่

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

    

กับดักพรหมจรรย์ นิยายวางแผงแล้วนะคะ
ติดตามเนื้อหาฉบับเต็มได้ในแบบของรูปเล่ม ราคาปก 289 บาท
สามารถหาซื้อได้ตามร้านหนังสือทั่วไป

หาหนังสือไม่พบแจ้งพนักงาน

หรือสั่งซื้อผ่านเว็บไซต์สำนักพิมพ์ได้ที่
http://www.lightoflovenovel.com/showbook.php?bid=70

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

674 ความคิดเห็น

  1. #602 minimoj (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 23:41
    หวงตัว แต่ก้ยอมให้เค้าแตะนั่นนี่ ทำตามไปหมดทุกอย่าง จะว่าเพราะชอบมันก้ยอมเค้าง่ายเกินไปนะ แบบนีจริงๆแค่เล่นตัวนะ ไม่ใช่หวงตัวใช่มั้ย หรือว่ารีดเดอร์เข้าใจคาแรกเตอร์ผิดคะ
    #602
    0
  2. #546 rainbow (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 21:25
    ขอบคุณไรท์เตอร์ที่น่ารักค่ะที่ส่งความสุขให้รีดเดอร์
    #546
    0
  3. #490 Iread (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 19:33
    รออ่านค่า สนุกค่า
    #490
    0
  4. #489 Diana1308 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 14:44
    ชอบๆๆ
    #489
    0
  5. #245 ไรน้ำ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2554 / 15:35
    อะนะ นางเอกเรายังอุตส่าห์รอดมาได้แหะ ไม่น่าเชื่อ ก็อีตาพระเอกของเราออกจะหื่นปรอทแตกซะขนาดนี้นี่น่า แต่ว่าจะทำอย่างไรให้นางเอกยอมหว่า
    #245
    0
  6. #244 สมพิศ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2554 / 10:18
    พระเอกแรง อิอิ
    #244
    0