เลขายอดรัก (ซีรีย์ชุดทะเลใจ)

ตอนที่ 1 : บทนำ คนไม่เข้าตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 มี.ค. 58

เริ่มอัพนิยายให้อ่านเป็นตัวอย่างกันอีก เรื่องจ้า โดยครั้งนี้ขอหยิบเอานิยายคอมเมดี้สุดน่ารัก อ่านแล้วต้องอมยิ้ม ในชื่อเรื่อง เลขายอดรัก’ มาให้ลองอ่านกันค่ะ ฝากติดตามกันด้วยนะคะ สำหรับเลขายอดรักเป็นหนึ่งในซีรีส์ชุดทะเลใจค่ะ ฝากติดตามกันด้วยนะจ๊ะ

ซีรีส์ชุดทะเลใจ ประกอบด้วยนิยาย เล่ม

1.คลื่นรักทะเลหวาน (ฉบับปรับปรุง)

2.ทาสรักเมดิเตอร์เรเนียน (ฉบับปรับปรุง)

3.เลขายอดรัก

4.ข้ามฟ้ามาอ้อนรัก (พิมพ์ซ้ำ+เปลี่ยนปก)

5.หนี้รักอาญาหัวใจ (ฉบับปรับปรุง) เล่ม 1 

6.หนี้รักอาญาหัวใจ (ฉบับปรับปรุง) เล่ม 2

สั่งซื้อยกชุดผ่านเว็บไซต์สำนักพิมพ์ได้ที่

http://www.lightoflovenovel.com/showbook.php?bid=363 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เลขายอดรัก

บทนำ-คนไม่เข้าตา

 

                        “อะไรนะคะเจ้านาย?”

 

                        ปนิดาร้องตกใจ ขยับแว่นตาคู่ชีพ ซึ่งเป็นกรอบสี่เหลี่ยมหนาๆ อันโตๆ ให้เข้าที่ เจ้าของดวงหน้านวลมองไปยังเจ้านายหนุ่มเขม็ง เธอกำลังข้องใจว่า เหตุใดเจ้านายจอมแสบจึงไม่ยอมให้เธอลาออก ทั้งที่ปนิดาเองก็ทำงานไม่ได้เรื่อง ไม่เคยจะเข้าตาเขาสักหน

 

                        “ทำไมจะต้องถามย้ำด้วยเล่า หูตึงนักหรือไงยัยเต่า?”

 

                        เสียงถามฉิวๆ พร้อมดวงตายาวรีแต่ขนตายาวดกหนาของเจ้านายหนุ่มที่มองมายังเธออย่างขุ่นเขียวนั้น ทำให้ปนิดาต้องรีบถอยห่างทันที คิ้วเรียวสวยได้รูปตามธรรมชาติที่ประดับอยู่เหนือแว่นตาหนาเตอะกรอบสี่เหลี่ยมสีดำๆ สุดแสนจะเชยบรมนั้นขมวดเข้าหากันมุ่น หญิงสาวเม้มปากแน่น เมื่อเห็นเจ้านายสุดเฟี้ยวของตนเบ้หน้าน้อยๆ ส่ายศรีษะไปมา

 

                        แหม! ก็ใช่สิ เธอมันไม่ดี โง่ หัวไม่ไว ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง ไม่เคยถูกใจเขาสักอย่าง แต่เขาก็ยังไม่ยอมให้เธอลาออก หรือเนรเทศเธอให้ไปไกลหูไกลตาเขาเสียที ทั้งที่เธอเองก็ได้ทำการโบกมือบ๊ายบาย ขออำลาจากเขาเป็นสิบๆ รอบแล้ว

 

                        “เอ่อ..เจ้านายคะ ช่วยพูดอีกทีสิคะ ว่าทำไมปอยถึงลาออกไม่ได้ ในเมื่อปอยเองก็ทำงานไม่มีประสิทธิภาพเลยสักนิด แล้วตัวเจ้านายเองก็ยังอึดอัดรำคาญใจ ชอบทำโมโหใส่ปอยบ่อยๆ ด้วย”

 

                        ถามไปเท่านั้นก็หน้าเจื่อน เมื่อเจ้าของดวงตาชั้นเดียวแต่ทว่าคมกริบมองมาที่เธออย่างฉุนๆ คิ้วเข้มหนาเป็นปื้นตัดกับหน้าขาวนวลอมชมพูน้อยๆ ของเจ้านายหนุ่ม ขมวดเข้าหากันมุ่น ส่วนปากบางๆ สีชมพูระเรื่อของอลงกตนั้นก็เม้มแน่น แล้วไหนจะเสียงถอนหายใจยาวๆ นั่นอีกเล่า มันชัดเจนแจ่มแจ้งเลยว่า เขากำลังรำคาญเธอเป็นรอบที่ร้อยกว่าของวันแล้ว ปนิดาเลยยิ้มเฝื่อน หน้าจ๋องลง

 

                        เธอมันคนมีกรรม ได้งานดี แต่กลับเป็นคนที่เจ้านายไม่ค่อยชอบขี้หน้ามากที่สุด ถูกกรรโชก ถูกตะคอก โดนชักสีหน้าใส่ทุกวี่วัน บางครั้งอลงกตก็พาลแม้กระทั่งแว่นตาของเธอ

 

                        “ถามแปลก! ก็เธอเป็นคนโปรดของพ่อฉันไงเล่า ใครเขาจะกล้าให้เธอออก ก็เธอน่ะมันเส้นใหญ่มาก”

 

                        อลงกตลากเสียงยาว ปนิดาผงะอีกหนเมื่อดวงตายาวรีคู่นั้นวกกลับมาจ้องเธอด้วยสายตากล่าวหาอีกที จากนั้นก็เอ่ยกลับไปเสียงปลงๆ

 

                        “ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ค่อยชอบการทำงานของเธอสักเท่าไร และอยากจะเปลี่ยนเลขาฯ ใหม่ทุกๆ 2 วินาที แต่เธอก็ต้องอยู่ที่นี่! เพื่อที่พ่อของฉันจะได้ไม่ว่าเอาได้ว่าฉันข่มเหงรังแกผู้หญิงไร้หนทางสู้ แถมยังสุดแสนจะซื่อบื้อแบบเธอ จนร้องไห้ขี้มูกโป่งหนีกลับบ้านไป”

 

                        เหตุผลที่ออกมาพร้อมกับใบหน้าบึ้งๆ บอกบุญไม่รับนั้น ทำให้ปนิดากลืนน้ำลายเอื๊อก ร้องโอดโอยในลำคอเบาๆ มือบางยกขึ้นขยับแว่นอันโตๆ ของตนให้เข้าที่ กระแอมหลายทีติดๆ กัน เพื่อจะหาเสียงของตนให้เจอ ก็แหมจะมีเลขาฯ ที่ไหนเขาภูมิใจล่ะ ทำงานไม่ถูกใจเจ้านายสักครั้ง แต่ที่สามารถเดินเฉิดฉายอยู่ในบริษัทใหญ่โตแบบนี้ได้ ก็เพราะว่าตนมีเส้นก๋วยจั๊บ มีแบ็กใหญ่คือบิดาของเขาหนุนหลังอยู่นั่นเอง

 

                        “เจ้านายคิดกับปอยแบบที่พูดออกมาจริงๆ หรือคะ มันเป็นแบบนั้นจริงๆ หรือคะ ปอยเป็นคนไม่เอาไหนเกินกว่าที่เจ้านายจะรับได้ แต่ที่ปอยสามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้ ก็เพราะมันเป็นความต้องการของคุณพ่อเจ้านาย!

 

                        ปนิดาถามพร้อมจ้องอีกฝ่ายตาเป๋ง อยากให้เขาพูดกลับมาว่าล้อเล่น เพื่อที่เธอจะได้มีกำลังใจทำงานต่อ หญิงสาวไม่ได้คิดเลยว่า ดวงตาโตๆ ของตนที่จ้องผ่านแว่นหนาๆ กรอบสี่เหลี่ยมใหญ่ๆ ที่ไม่มีใครเขาใช้กันอีกแล้วนั้น มันช่างดูตลกขนาดไหน เพราะเจ้าแว่นตาทรงโตโบร่ำโบราณนี้ไม่ได้เหมาะสมกับดวงหน้าเล็กเรียวของเธอเลยสักนิดเดียว จ้องเจ้านายเสเพลบอยได้สักพัก ก็ต้องหลบตาเม้มปากแน่น เมื่ออีกฝ่ายถอนใจยาว หนำซ้ำยังทำหน้ารำคาญใส่เธออีก

 

                        “ก็จริงน่ะสิ ทำไมต้องคิดว่าฉันโกหกเธอด้วยเล่า ฉันไปเป็นเพื่อนเล่นของเธอตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

 

                        เสียงดุๆ พร้อมอาการฮึดฮัดใส่เธอนั้น ทำให้ปนิดายิ้มเฝื่อน แล้วก็ได้ยินเสียงทับถมของเขาลอยมาอีกหน

 

                        “และนี่แหละคือเหตุผลเดียวที่ฉันไม่ให้เธอลาออกจากงานรู้แล้วทีหลังก็อย่ามาถามอะไรที่มันเซ้าซี้จู้จี้แบบนี้อีกนะ เข้าใจไหมยัยทึ่ม!

 

                        “เข้าใจค่ะเจ้านาย”

 

                        ปนิดารับคำหงอยๆ เหลือบตาขึ้นมองเจ้านายหนุ่มที่กำลังยกขาขึ้นพาดโต๊ะทำงาน เสร็จแล้วก็กระดิกเท้าผิวปากเล่น ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเริ่มงานที่กองอยู่เต็มโต๊ะแม้แต่นิดเดียว ปนิดามองสารรูปเจ้านายจอมแสบของเธอแล้วก็ลอบกลืนน้ำลายเอื๊อกอีกหน รับไม่ได้กับเสื้อผ้าทรงผม มันเหมือนกับเขาเพิ่งหลุดออกมาจากนิตยสารเกาหลีไม่มีผิดเลย

 

                        หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่า ตั้งแต่ที่ฟารีดาหรือพี่ฟางคนสวยคนดี ตัดสินใจแต่งงานอยู่กินกับเมธัสไปแล้ว อลงกตก็เริ่มทำตัวเหมือนๆ เดิม หรืออาจจะแย่ยิ่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ เขาเที่ยวเก่งขึ้น มาทำงานสายทุกวัน บางวันก็ขอบตาดำปิ๊ดปี๋ อย่างกับคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาเป็นแรมปีอย่างนั้นแหละ

 

                        ผมที่เคยตัดเป็นระเบียบตามแบบฉบับของผู้บริหารที่ดีก็ถูกปล่อยยาวระไปจนถึงท้ายทอย ตามด้วยการย้อมสีไฮไลต์เป็นช่อๆ เจ้านายเธอทำราวกับเด็กวัยรุ่นอายุ 17-18 แต่งตัวไม่ได้ภูมิฐานสมกับตำแหน่งรองผู้อำนวยการบริหารสักนิด นี่ถ้าจับเขาไปถ่ายแบบ เดินแฟชั่นโชว์ ก็คงจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับพวกนายแบบอยู่หรอก

 

                        แต่ตอนนี้เขาเป็นผู้บริหาร มาทำตัวแบบนี้ปนิดาก็จะเป็นลมเอา มันดูขัดหูขัดตายังไงก็ไม่รู้สิ ยังไม่ทันได้เจรจาให้จบดี เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น หญิงสาวเห็นอลงกตเปิดยิ้มกว้าง ดวงตายาวรีที่ล้อมรอบด้วยขนตาดกหนาเต้นระริกขึ้นมาโดยพลัน ลองหูตาแพรวพราวเป็นมันวาววับอย่างนี้ คงไม่พ้นผู้หญิงโทรศัพท์มาหาอีกแน่

 

                        “ครับ น้องจ๋าเองหรือครับ ว่ายังไงจ๊ะคนสวย แหมพี่กตกำลังคิดถึงน้องจ๋าอยู่พอดี นี่ถ้าอีกสัก 10 นาที น้องจ๋าไม่โทรมาหานะ พี่กตคงต้องรีบบึ่งรถไปหาน้องจ๋าถึงที่เลยรู้ไหมเอ่ย”

 

                        ปนิดาฟังคำเลี่ยน เอียนของอลงกตเท่านั้น ก็เบือนหน้าหนี แอบเบ้ปาก รู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมาตงิดๆ ในหัวก็นึกถึงสตรีนามว่าจ๋า ที่เพียรมาหาเขาอยู่บ่อยๆ สาวสวยผู้นั้นมีเอกลักษณ์คือสีชมพู ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหน้าผม แล้วก็กิริยาฉอเลาะ พี่กตคะ..พี่กตขา.. น้องจ๋าหรือจามิกาดูนุ่มนิ่ม คอยแต่ทำเนื้อตัวให้อ่อนปวกเปียกเวลาอยู่ใกล้ๆ เขา แต่นิสัยที่แท้จริงนั้นจะนุ่มนวลอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันหรือเปล่านั้น อันนี้ก็ไม่รู้

 

                        ดวงตาโตๆ ภายใต้กรอบแว่นหนาๆ ชำเลืองมองไปทางอลงกตอีกครั้งอย่างสนใจ เริ่มเห็นเค้าแล้วว่า วันนี้เจ้านายของเธอคงไม่ได้งานแน่ แต่กำลังจะได้ตุ๊กตาหวานแหววนุ่มๆ นิ่มๆ สีชมพู นามว่าจ๋าหรือจามิกามากอดแทน

 

                        “ครับๆ ถ้าไปกับพี่กตแล้ว น้องจ๋าไม่ต้องกังวลใจอะไรทั้งนั้นเลยครับ พี่กตจะไปรับน้องจ๋าให้ถึงที่เลย แล้วก็จะไปส่งให้ถึงที่ด้วยเช่นกันครับ ว่าแต่ว่าที่ห้องของน้องจ๋านี่ มีกาแฟให้พี่กตดื่มกลั้วคอสักแก้วสองแก้วหรือเปล่าครับ มีไหมจ๊ะกาแฟอุ่นๆ หอมๆ รสชาตินุ่มนวล หรืออะไรที่เนื้อนิ่มๆ ผิวขาวๆ น่ากอด น่าหอม ให้กันได้หรือเปล่าเอ่ย”

 

                        พอได้ยินอลงกตถามปลายสายเสียงกระซิบกระซาบ แหบพร่า ชวนวาบหวามแบบนั้น ปนิดาซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างจากเขานักก็คอยๆ หรี่ตาลงมองเจ้านายสุดเปรี้ยวซ่าของตนอย่างแคลงใจ สักพักเลขาฯ จอมเฉิ่มก็พยักหน้าหงึกหงักลำพัง จากนั้นก็เดินจากไป โดยที่เจ้านายจอมเจ้าชู้ไม่ได้หันมาชายตาแลเธออีกเลยแม้แต่นิดเดียว

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

 

                       

 

                        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น