หวานใจจอมสลัดเถื่อน

ตอนที่ 24 : ทรามวัยสายโหด 7-3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    12 พ.ค. 59

องเจลาพาตัวคนกวนประสาทเข้ามายังห้องนอนอย่างทุลักทุเล และพอหญิงสาวจัดแจงที่ทางให้เขาได้นอนลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็จ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างงงๆ

"อันดับแรกเลยนะคนสวย เธอจะต้องล้างแผลให้ฉัน ส่วนยาล้างแผลก็อยู่ในตู้แขวนเล็กๆ สีขาวๆ ตรงบันไดที่เราเพิ่งเดินขึ้นมานั่นแหละ" เบลซบอกไปว่าใช้อะไรบ้าง แล้วค่อยๆ หลับตาลง เพราะเริ่มรู้สึกเหนื่อยกับการออกแรงและเสียเลือดเต็มทนแล้ว

"ฉันจะรีบไปเอามาทำแผลให้คุณนะ แต่ยังไงเราก็ต้องตามหมอ ฉันไม่ค่อยสบายใจเท่าไร"

แองเจลาบอกเบลซด้วยสีหน้าวิตกกังวล เผลอพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว

"คิดมากไปได้ ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า โชคดีจริงๆ ที่ไม่ได้แทงถูกจุดสำคัญ"

"เราจะสรุปง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้หรอกนะ ช่วยบอกมาหน่อยสิว่า หลังจากที่ฉันทำแผลให้เสร็จแล้ว เราจะไปตามหมอได้ที่ไหน ถ้าไม่อยากเอิกเกริกมากนัก ฉันเขียนจดหมายฝากให้อาบูเอาไปส่งให้ก็ได้นะ

"แถวนี้ไม่มีหมอสมัยใหม่ จะมีก็แต่หมอสมุนไพรที่รักษาสกปรกและโหดร้ายเป็นบ้า เลิกคิดตามหาหมอได้แล้ว ยาที่ฉันบอกให้ไปเอามานั่นดีที่สุดแล้วละ ให้ตายเถอะถ้ามันโดนจุดสำคัญจริงๆ ละก็ ป่านนี้ฉันคงช็อกและสลบลงไปนานแล้ว"

"หมอสมุนไพรอย่างนั้นหรือ หมายความว่ายังไงกัน" แองเจลาร้องถามเสียงสูง ไม่สนใจเสียงโวยของเขา

"ใช่หมอสมุนไพร คนฝั่งนี้มีอะไรก็จะพากันไปหาหมอสมุนไพร ที่ทำเป็นแต่ยาขมๆ กลิ่นเหม็นๆ และหม้อต้มยาที่สกปรกดำปี๋ เห็นแล้วอยากจะอ้วก แต่ให้ตายสิถึงจะดูไม่ค่อยน่าไว้วางใจและชอบรักษาแบบเจ็บๆ สักแค่ไหน แต่คนแถวนี้ที่มีอาการเหมือนใกล้ตายก็หายแล้วกลับมาวิ่งได้ทุกรายไป

"ก็ได้ฉันจะดูแลคุณไปก่อน แต่ถ้ามันไม่ดีขึ้นเลย เราก็คงต้องพึ่งหมอสมุนไพร"

จะบ้าเหรอฉันยอมตายด้วยน้ำมือของเธอซะดีกว่าที่จะยอมให้หมอบ้านั่นมารักษา ถ้าขืนเธอยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะพาฉันไปหาหมอ ก็เชิญเอามีดมาปักที่หัวใจของฉันเดี๋ยวนี้เลย แม่หวานใจ..."

คุณนี่ประหลาดคนจริง ตัวก็โตแต่ดันกลัวหมอ ถ้าไม่อยากให้ตามหมอสมุนไพรนักละก็  รีบสั่งตัวเองให้หายและอย่าตายก็แล้วกัน เพราะฉันไม่อยากเป็นฆาตกร!

แองเจลากระแทกเสียงอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นฤทธิ์แล้วว่าคนเจ็บนั้นดื้อด้านขนาดไหน หญิงสาวมองคนที่จ้องมานัยน์ตาดื้อดึงอยู่อึดใจก็กระแทกส้นเท้าออกจากห้อง เพื่อไปเอายาและอุปกรณ์ทำแผลตามที่เขาสั่ง

 

"เช็ดให้มันแรงกว่านี้หน่อยก็ได้ ไม่งั้นคราบเลือดก็ออกไม่หมดเสียที ผ้านั่นเริ่มชุ่มไปด้วยเลือดอีกแล้ว เปลี่ยนใหม่เสียทีสิ"

เสียงบงการนั้นทำให้แองเจลารีบทิ้งผ้าแล้วเปลี่ยนใหม่

"พอๆ ใช้ได้แล้วละ หยิบแอลกอฮอล์ขึ้นมาเช็ดซะ เราจะต้องฆ่าเชื้อเสียก่อน พอสะอาดเรียบร้อยแล้วถึงค่อยใส่ยานะ จำเอาไว้ดีๆ ล่ะ คราวหลังจะได้ทำถูก"

เสียงบงการเหมือนจะคลายความอ่อนเพลียลงบ้างแล้ว ทำให้แองเจลาอดค้อนให้เขาไม่ได้ ระหว่างที่แต้มยาให้เบลซนั้นก็ถามเขาไปด้วย

"ทำไมคุณต้องไว้หนวดจนปิดหน้าปิดตาแบบนั้นด้วยล่ะ หรือว่านี่มันคือแฟชั่นของพวกโจรสลัด นี่คุณรู้อะไรไหมว่า หนวดของคุณน่ะมันมากเกินไป แล้วมันทำให้ดูเหมือนลิง!"

"ฉันไม่มีเวลาโกนน่ะ ออกปล้นมาหลายเดือน จนกระทั่งจบลงที่เรือของเธอนี่แหละ"

"แล้วทำไมคุณจะต้อง...เอาตัวฉันมาที่นี่ด้วยล่ะ รับคนมาอยู่เพิ่มแบบนี้ เปลืองอาหารและน้ำเปล่าๆ"

ถามจบก็เงยหน้าขึ้น ชะงักเมื่อเห็นเขามองอยู่ก่อนแล้ว แถมยังจ้องมาอย่างแปลกๆ แองเจลาจึงเอียงคอมองด้วยสายตาของคำถาม

"ก็ไม่มีอะไรมาก” เบลซเอ่ยแล้วไหวไหล่ ก็อย่างที่บอกไปนั่นแหละ ฉันออกปล้นมานาน บนเรือมีแต่ผู้ชายก็เลยห่างเหินกิจกรรมกับพวกสาวๆ พอมาเจอเธอมันก็เลยกลัดมัน แล้วพอดีว่ากิจกรรมที่เราทำอยู่บนเรือนั่นมันยังค้างคา ฉันก็เลยต้องลากเธอลงมาบนเกาะ เพื่อจะได้ทำมันให้เสร็จๆ ไป  พูดง่ายๆ ว่าถ้าหากว่าฉันยังไม่ได้เธอ ฉันก็จะไม่มีวันหยุดคุกคาม โอ๊ย เบาๆ หน่อยสิ มันเจ็บนะ"

เบลซร้องโวยวาย เมื่อจู่ๆ คนถามก็เอามือกดลงมาที่บาดแผลโดยแรง

"ฉันน่าจะหนีไปตั้งแต่ตอนที่แกนอนเลือดทะลักอยู่ในห้องครัวนั่นแล้ว ไม่น่าคิดผิดที่ตัดสินใจช่วยเหลือพวกงูพิษเลย” แองเจลาพูดแล้วทำท่าจะเดินหนี แต่ก็ชะงักเมื่ออีกฝ่ายคว้ามือไว้ เธอจึงหันกลับไปมองตาเขียวปัด

"จะไปไหน"

"ฉันจะกลับห้อง ตั้งแต่นี้ไปฉันขอคืนห้องนี้ให้กับแกเหมือนเดิม และจะไม่แย่งที่นอนกับแกอีกเลย แล้วก็ไม่ต้องดีใจว่าฉันเสียสละหรือยอมแพ้อะไรล่ะ เพราะว่าฉันไม่ต้องการห้องนี้อีกต่อไปแล้ว เฮ้อ...แกนี่มันเป็นผู้ชายที่เปิดกว้างมากจริงๆ” แองเจลาเอ่ยพร้อมลากเสียงยาวตรงคำว่ามาก หลังจากนั้นก็แบะปากให้เขาอย่างเหยียดๆ

ถามจริงๆ เถอะนะ นายแจกลูกกุญแจให้กับสาวๆ ไปถึงครึ่งร้อยหรือยัง คืนทั้งคืนถึงได้มีแต่ผู้หญิงย่องเข้ามาหาเกือบทุกชั่วโมงแบบนั้น รู้ไหมว่ามันน่ารำคาญเสียจนฉันต้องรีบหนีไปนอนอีกห้องหนึ่งแทบไม่ทัน!" แองเจลาเอ่ยเท่านั้นก็ตกใจ รีบหุบปากฉับ หันไปก็ยิ้มเฝื่อนเมื่อเห็นเขามองมาตาดุๆ

"ไหนเธอบอกกับฉันว่าเมื่อคืนนี้หลับเป็นตาย ใครจะมาจะไปก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลยยังไงล่ะ

ฉัน...” แองเจลาเอ่ยเท่านั้นก็หน้าเหย เมื่อเขาสวนกลับมาเสียงฉุน แสดงว่าหัวของฉันนี่มันคงไม่ได้เจ็บ เพราะไปเดินชนอะไรมาสินะ แต่มันเป็นเพราะฝีมือเธอ!

ก็ฉัน...

พอๆ นี่มันอะไรกันแม่ตัวดี ทำไมเธอถึงได้อำมหิตผิดผู้หญิงอย่างนี้ ตั้งแต่มาอยู่ที่เกาะนี่เธอทั้งแทงทั้งทุบหัวฉัน ทำร้ายกันชนิดวันต่อวันเลยนะ ให้ตายสิสู้กับผู้ชายด้วยกันเองยังไม่เจ็บตัวมากขนาดนี้เลย ไปเอายาแก้อักเสบมาให้ฉันกินด้วย เบื่อที่จะคุยกับเธอแล้ว ฉันอยากนอน!"

เบลซเอ่ยด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ขณะที่แองเจลาทำหน้าจืด แต่ก็ไม่มีท่าทางเสียใจหรือพูดจาขออภัยเขาสักคำเดียว ก็มันเรื่องอะไรล่ะ ทุกครั้งที่เธอทำร้ายเขา เบลซก็เป็นฝ่ายรุกรานเธอก่อนทั้งนั้น แม้จะตกเป็นทาสที่ได้มาจากการปล้นในความคิดของเขา แต่แองเจลาก็ไม่มีวันยอมรับหรือปล่อยตัวเองไปตามยถากรรม ให้เขาได้ปลุกปล้ำจับเป็นนางบำเรอง่ายๆ หรอก และต่อให้วันหลังหากว่าเขาคิดจะเข้ามาข่มเหงรังแกกันอีก แองเจลาก็จะสู้ยิบตา และสู้จนถึงนาทีสุดท้ายเลยทีเดียว

"แค่ใช้ฉันในฐานะแม่บ้านของคุณ โดยไม่มีเรื่องบนเตียงเข้ามาเกี่ยวข้อง เท่านี้เราสองคนก็อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขแล้ว” แองเจลายอมอ่อนลง ดวงตาสีน้ำผึ้งมองคนเจ็บด้วยสายตาออดอ้อนไม่รู้ตัว เฮ้อ...อันที่จริงแล้วตอนนี้ฉันก็ไม่มีที่ไปสักเท่าไรหรอกนะ พ่อไม่ได้รักฉันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว และก็คงไม่ต้องการให้ฉันกลับไปเป็นภาระของเขาอีกด้วย เรามาลองคุยกันดีๆ สักหน่อยได้ไหมคะนายท่าน

ไม่เอาละ ทาสที่ไหนเขามีข้อต่อรองกัน!

เสียงเด็ดขาดนั้นทำให้แองเจลารู้สึกเสียดายที่อุตส่าห์ยอมอ่อนข้อให้เขา 

บางทีฉันก็โง่” เสียงห้วนร้องออกมาอย่างเจ็บใจ แล้วมองคนที่นอนหลับตาฟังเธออยู่เงียบๆ อย่างโมโห ฉันไม่น่าช่วยแก เพราะเห็นแก่มนุษยธรรมบ้าๆ เลย ช่วยแล้วมีความดีความชอบอะไร แกก็ยังเป็นบ้า มองว่าฉันเป็นนางทาส เป็นสมบัติ...

แล้วก็ยังคิดที่จะได้ตัวเธอเหมือนเดิม

ใช่!

แองเจลากระแทกเสียงสนับสนุนเสียงที่ดังแทรกขึ้นมา ขณะที่เธอยังพูดไม่จบดีด้วยใบหน้าบูดบึ้ง หญิงสาวจ้องคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาเคียดแค้น แล้วก็สะดุ้งน้อยๆ เมื่อจู่ๆ เขาก็ลืมตาขึ้น แล้วประสานสายตากับเธออย่างจริงจัง

"มานั่งตรงนี้หน่อยสิ ฉันมีอะไรจะบอก"

เสียงที่อ่อนลงและการตบที่นั่งของตัวเองเบาๆ ทำให้แองเจลาลังเล แล้วรอยยิ้มน้อยๆ จากริมฝีปากที่คล้ายอิสตรีนั้นก็ทำให้เธอมึนๆ งงๆ จึงเผลอเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เขาโดยไม่รู้ตัว พอไปถึงเขาก็คว้าข้อมือเธอหมับและกำไว้แน่น

นอนที่นี่แหละ คอยเฝ้าฉัน เผื่อว่าแผลที่เธอแทงจะทำให้ฉันอักเสบและไข้ขึ้นได้ ไม่แน่นะคนสวย ถ้าเธอพยาบาลเก่งๆ และดูแลฉันดีๆ ความดีความชอบของเธออาจจะเพิ่มขึ้น จนฉันใจอ่อนยอมให้เธอต่อรองก็ได้

งั้นฉัน เอ๊ะนี่คุณ...” แองเจลายังไม่ได้ตัดสินใจก็ถูกดึงให้ไปนอนบนเตียง หญิงสาวส่งสายตาขุ่นเขียวไปยังคนเจ็บที่ยังไม่สิ้นฤทธิ์

"เตียงนี้นุ่มนะ ยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้นอนเลย เธอเป็นคนแรกเชียว

อย่ามาโกหกเมื่อคืนก่อนฉันนอนห้องนี้ และก็มีผู้หญิงย่องเข้ามาหาไม่ซ้ำหน้า” แองเจลากระแทกเสียงใส่อย่างหมั่นไส้

เขาแค่มาทักทาย แต่เวลาที่ฉันจะนัวเนียกับใครน่ะ เราไปใช้ห้องโน้น ห้องที่เธอกำลังจะเข้าไปนอนแทนห้องนี้น่ะ ว่าไงล่ะ จะนอนไหม อยากเป็นคนแรกที่หลับอยู่บนเตียงนี้จนยาวไปถึงเช้าหรือเปล่า"

ไม่ถามเปล่า แต่ยังโอบแขนมากอดเอวแองเจลาแน่น ชนิดที่ว่าถ้าหากคิดจะหนีไปจากกัน มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

ฉันนอนก็ได้ ไม่ใช่เพราะอยากเป็นคนแรกหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าฉันต้องคอยดูอาการของคุณ เผื่อว่าจะมีไข้อย่างที่คุณบอก แต่ช่วยสัญญาหน่อยได้ไหม ว่าพอฉันทำความดีความชอบแล้ว คุณจะไม่เอาฉันไปเป็นนางบำเรอ ถ้าฉันไม่เต็มใจ!

อันนี้เป็นเรื่องที่สัญญาได้ ฉันจะไม่เอาเธอไปเป็นนางบำเรอ ถ้าเธอไม่ยินยอมพร้อมใจ!

เบลซเอ่ยแล้วจ้องหน้าแองเจลาอย่างมั่นใจ ทำให้หญิงสาวถอนใจโล่งอก สีหน้าดีขึ้นกว่าเดิมเป็นกอง

"ถ้าอย่างนั้นฉันขออาบน้ำก่อนนะ แล้วจะกลับมาคอยดูแลคุณ

"ไม่ต้องอาบหรอก ไม่เห็นเหม็นอะไร เดี๋ยวพอไปแล้วเธอก็จะไม่ยอมกลับมา"

"ฉันไม่ใช่โจรนะ ถึงได้ไม่มีสัจจะ!"

แองเจลาเอ่ยอย่างโกรธๆ แต่ก็ต้องค่อยๆ ผ่อนกายลง เมื่อเขาไม่ยอมขยับเขยื้อนหรือปล่อยเธอออกจากอ้อมแขนเลย พอเห็นเขาหลับ ได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอ เธอจึงชะโงกหน้าขึ้นไปพินิจดูใบหน้าที่รกไปด้วยขน เห็นขนตายาวงอนดกหนาเป็นแพจนน่าอิจฉา จมูกโด่งแคบขึ้นสันสวยได้รูปรับกับริมฝีปากเล็กบางจิ้มลิ้มคล้ายปากของผู้หญิง เครื่องหน้าของเขาสวยมากทีเดียว น่าเสียดายที่ถูกหนวดเคราบ้าๆ มาบดบังอำพรางจนแน่นไปหมด รูปร่างเขาก็สูงใหญ่ได้สัดส่วน ขนาดว่าเธอที่ค่อนข้างจะเป็นคนตัวสูงยังดูเตี้ยไปเลยเมื่อไปยืนอยู่ใกล้ๆ เขา อกของเขากว้างแน่นเหมือนกำแพงที่แข็งแกร่งมั่นคง จะว่าไปแล้วองค์ประกอบโดยรวมของเบลซก็เร้าใจไม่น้อยเลย ถ้าเอาหนวดเคราอันรกตานี้ออกไป เขาคงจะหล่อมากเชียวละ คิดมาถึงตรงนี้ก็สะดุ้ง

หล่ออย่างนั้นหรือ

 แองเจลาจะคิดว่าเขารูปหล่อและดูดีไม่ได้ เพราะเธอไม่สมควรที่จะไปนิยมชมชอบโจร!

 

//////////////

ประกาศให้รู้กันทั่วจ้า ตอนนี้คู่รักสายโหดแองจี้&เบลซ วางแผงที่ร้านนายอินทร์แล้วนะคะ มีจริงแท้แน่นอนเพราะเมื่อวานมีคนถ่ายภาพมาให้ดูแล้วค่ะ ใครสนใจอยากจะรู้เรื่องราวความรักแบบโหด มัน ฮา และหื่นๆของทั้งคู่อย่างเต็มรูปแบบ สามารถพุ่งไปที่ร้านหนังสือได้เลยค่ะ ^^ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

4 ความคิดเห็น