หวานใจจอมสลัดเถื่อน

ตอนที่ 22 : ทรามวัยสายโหด 7-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 พ.ค. 59

"เวลาฉันสั่งให้เธอทำอะไร เธอก็ต้องทำ ไม่ใช่ตะโกนแว้ดๆ ใส่ฉัน ราวกับชีวิตของเธอมีสิทธิ์เลือก เข้าใจไหม!"

เบลซเอ่ยกับนางทาสสาวอย่างโมโห ดวงตาสีเทาจ้องมองแผ่นหลังบอบบางที่มีเอวคอดกิ่วและก้นกลมสวยอย่างขึ้งโกรธ เมื่อหล่อนไม่ได้มีท่าทีสนใจหรือคิดจะหันมาทำตาวับวาวราวนางเสือดาวขี้โมโหใส่เขา ตรงกันข้าม หล่อนกลับทำอะไรก๊อกๆ แก๊กๆ อยู่ที่โต๊ะเตรียมอาหาร หล่อนทำเหมือนกับว่าคนที่มีสิทธิ์ชี้เป็นชี้ตายให้กับอนาคตของหล่อนไร้ซึ่งตัวตน

"เอาละ เมื่อเธอเลือกที่จะไม่ร่วมโต๊ะอาหารกับฉัน งั้นก็วางทุกอย่างลงซะ แล้วขึ้นไปอาบน้ำรอได้เลย คืนนี้ฉันจะทดลองใช้เธอ!"

จบคำนั้นเบลซก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ เมื่อหล่อนไม่ยอมวางของลง แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบอะไรขึ้นมาถือเอาไว้สักอย่าง ซึ่งเขาก็มองไม่ค่อยถนัดนัก เบลซเลยหมดความอดทน เดินดุ่มๆ เข้าไปกระชากหล่อนออกมาจากโต๊ะ แต่พอหมุนตัวอีกฝ่ายให้มาเผชิญหน้ากันเท่านั้นก็ต้องโกรธกับหน้าตาที่หมางเมินใส่เขายิ่งกว่าเดิม

"เอามือสกปรกของแกออกไปจากตัวฉันซะเบลซ แล้วมองดูให้ดีๆ ซิว่าฉันมีประโยชน์กับแกมากแค่ไหน ตอนนี้ฉันกำลังหัดทำงานบ้าน ทำอาหาร และตัดสินใจว่าจะยอมเป็นทาสรับใช้ให้แกได้โขกสับตามสบาย เอาละนะเบลซ...ฉันจะยอมเป็นเบี้ยล่างของแกทุกอย่าง แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ฉันจะไม่มีวันยอม นั่นก็คือการเป็นนางบำเรอของแก!

เธอไม่มีสิทธิ์เลือกตราบใดที่เธอยังอยู่กับฉัน เธอจะไม่สามารถเลือกอะไรได้เลย” เบลซเอ่ยได้เท่านั้นก็กัดฟันกรอด เมื่ออีกฝ่ายเถียงขึ้นมาทันควัน และด้วยแววตาที่หนักแน่นเอาเรื่องเสียด้วย

มีสิเบลซฉันมีสิทธิ์ตัดสินใจทุกเรื่องที่เกี่ยวกับชีวิตของตัวเองเสมอ และตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจอยู่ ใครก็จะมาข่มเหงหรือบีบบังคับฉันไม่ได้ทั้งนั้น ถ้าฉันไม่ยินยอม!

"แล้วถ้าฉันบอกว่าเธอทำแบบนั้นไม่ได้แล้วยังยืนยันที่จะได้ตัวเธอภายในคืนนี้เหมือนเดิมล่ะ เธอจะว่ายังไงแม่ทาสสาว"

เบลซเอ่ยแล้วบุกเข้าประชิด พร้อมรวบเอวอีกฝ่ายยกขึ้นสูง เพื่อให้เห็นกันชัดๆ ว่าหล่อนคือคู่ต่อสู้ที่บอบบางและกระจอกงอกง่อยสำหรับเขามากขนาดไหน แล้วเขาก็แก้วหูลั่น เมื่อคนที่เขายกร่างขึ้นหวีดร้องออกมาอย่างโมโห

"อยากรู้นักใช่ไหมว่าถ้าหากแกยังดึงดันอยู่อย่างนี้มันจะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็จะฆ่าแกน่ะสิไอ้เดนนรก!"

เสียงเหี้ยมพร้อมมีดปอกผลไม้ที่เงื้อขึ้นสูงนั้นทำให้เบลซชะงัก สักพักความโกรธก็แล่นขึ้นสู่ใบหน้าแล้วปรากฏเป็นสีแดงแผ่กระจายไปจนถึงใบหูและลำคอ

"คิดจะใช้มีดกับฉันหรือ เธอคิดว่าพอฉันเห็นมันแล้วจะปล่อยเธอไปแต่โดยดีอย่างนั้นสิงั้นมาลองดูกันเลยว่าถ้าฉันทิ่มเธอตรงนี้ และเดี๋ยวนี้ที่ห้องครัวนี่ เธอจะสามารถทำอะไรกับฉันได้บ้าง"

เบลซเอ่ยอย่างไม่กลัวตาย มือหนาคว้ามือบางที่กำลังเงื้อมีดปอกผลไม้ขึ้นสูง แล้วจับมันไว้มั่น เท่านั้นแหละมือบางก็ขยับไปไหนไม่ได้ เขาค่อยๆ ลดร่างงามลงช้าๆ ด้วยมือเพียงข้างเดียว และพอปลายเท้าบอบบางแตะถึงพื้น ก็จับมือข้างที่ถือมีดอยู่กดลงไปกับขอบโต๊ะ ออกแรงบิดเพียงนิดมีดเล่มเล็กๆ ก็หลุดจากมือของหล่อนไป

แก...ไปลงนรกซะไอ้โจรถ่อย!

แองเจลาเอ่ยอย่างเคียดแค้น เห็นดวงตาคู่สีเทามองมาอย่างสะใจ แล้วหญิงสาวก็เบิกตากว้าง เมื่อมันหยิบมีดเล่มที่แองเจลาจะใช้แทงมันเมื่อครู่นี้ขึ้นมา จากนั้นก็หันปลายมีดมาทางเธอ

กรี๊ดดดดด

แองเจลาร้องกรี๊ดลั่น เมื่อมีดแหลมๆ จิ้มมาที่อก หญิงสาวหอบหายใจอย่างรุนแรง อกคู่งามสะท้านเมื่อปลายมีดเล่มนั้นกรีดลงมาที่ชุดของเธอเสียงดังแควก จนน่าหวาดเสียวว่ามันจะพลาดมาโดนเนื้อบางๆ ของเธอ ต่อมาก็หน้าแดงก่ำเมื่อร่างกายส่วนบนเปิดออกสู่สายตามัน

หน้าซีดเชียว กลัวว่าฉันจะฆ่าเธอหรือไง

เผียะ!

แองเจลาใช้มือข้างที่ว่างอยู่ตบมันอย่างรวดเร็ว ทั้งที่ขายังสั่นไปหมด

พยศอีกแล้วนะ และฉันจะไม่อดทนกับอะไรแบบนี้อีกแม้แต่ครั้งเดียว!

เบลซตวาดเสียงดัง ทิ้งมีดลงกับพื้น จากนั้นก็เรียกเสียงกรี๊ดจากแองเจลาโดยการกระชากบราเซียร์ตัวจิ๋วของเธอออกไป และพอทรวงอกอันใหญ่โตเกินตัวของหญิงสาวปรากฏแก่สายตาของเขาเท่านั้น เบลซก็ทำให้ดวงตาที่งดงามราวเมล็ดอัลมอนด์ขยายกว้างอย่างตกใจ ด้วยการบีบขยำมันอย่างกักขฬะและหยาบคาย

ไม่นะ ไอ้ปีศาจนรก แกทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ อ๊ายยยยย

แองเจลาร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง พยายามดิ้นหนี และขุดสัตว์เลื้อยคลานออกมาสบถด่ามันด้วยภาษาของมารดาเป็นชุด แต่ทำได้ไม่นานก็สะดุ้ง เมื่อริมฝีปากงามถูกประกบ แถมยังโดนฟันคมๆ ของโจรเถื่อนขบลงมาเบาๆ ด้วย แองเจลาตกใจ รีบส่ายหน้าหนี เพราะกลัวว่าจะถูกเบลซทำโทษด้วยการกัด แต่แล้วก็ต้องใจหาย เมื่อเขากดท้ายทอยของเธอแล้วล็อกให้อยู่นิ่งๆ จากนั้นก็ทำการสอดแทรกปลายลิ้นเข้ามาอย่างอุกอาจ แล้วซอกซอนดูดซับความหวานไปทั่วทั้งโพรงปาก ปลายลิ้นร้อนๆ ค่อยๆ โลมลูบหยอกล้อและบุกรุกไปทุกที่ จนไม่มีซอกมุมใดข้างในนั้นรอดพ้นจากการจู่โจมของเขาไปได้เลย 

แองเจลาขอบตาร้อนผ่าว ขาสั่นระริกเมื่ออีกมือของเขานั้นไม่ยอมหยุด (cut)ความกระหายใคร่บางอย่าง และอารมณ์ดำฤษณาอันลึกสุดที่เธอไม่เคยรู้ว่าตัวเองมีมาก่อน ค่อยๆ ประเดประดังกันเข้ามา จนเกินกว่าที่ใจดวงน้อยของแองเจลาจะรับไหว หญิงสาวสะอื้นในอก เมื่อรับรู้ด้วยตัวเองว่าเธอกำลังกระหายใคร่สัมผัสและต้องการให้โจรชั้นต่ำทำอะไรกับร่างกายของเธอมากกว่านี้ เบลซคือโจรไร้สกุลและผู้ชายที่ไม่เคยอยู่ในมาตรฐานของคนที่แองเจลาตั้งใจจะมอบพรหมจรรย์ให้มาก่อน และเมื่อรู้ว่าเขาไม่ใช่ แองเจลาจึงกัดฟันต่อต้านสุดฤทธิ์

ปล่อยฉันนะ

แองเจลาเอ่ยทันทีที่ปากเป็นอิสระ มือบางทุบไหล่หนาของคนที่อุ้มเธอขึ้นโดยแรง และเมื่อเขาไม่สะดุ้งสะเทือนเลย จึงเปลี่ยนมาเป็นกระชากหัวและหนวดเคราเขาแทน ทำให้อีกฝ่ายมองเธอตาลุกวาว และพอแผ่นหลังของหญิงสาวสัมผัสกับพื้นครัวเท่านั้น ร่างหนาหนักของเบลซที่โถมลงมาทับก็จัดการกระชากมือแองเจลาออกจากการประทุษร้ายเขา แล้วรวบมันขึ้นไปอยู่เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว จากนั้นใบหน้าที่รกครึ้มไปด้วยหนวดเคราก็ก้มลงมา (cut) ทำให้แองเจลาตัวเกร็ง กัดฟันกรอด ร่างกายร้อนผะผ่าวและปวดร้าวไปด้วยความต้องการมากขึ้นกว่าเดิม

ฉะ...ฉัน...เกลียดแก” แองเจลาเอ่ยเสียงสะท้าน โดยที่ท้ายประโยคนั้นแตกพร่า กระเส่า และแฝงไปด้วยความปรารถนาโดยไม่รู้ตัว

ไม่น่าจะใช่มั้ง แม่ทาสสาว

เสียงแหบห้าวตอบกลับราวคนละเมอ แองเจลาส่ายศีรษะรัวๆ อย่างรับตัวเองไม่ได้ เมื่อหูดันแว่วไปได้ยินเสียงตัวเองร้องครางเบาๆ (cut)

ระ...ระยำ...ปะ...ปล่อย...ฉันเดี๋ยวนี้นะ ปะ...ปล่อย

"ไม่เอาน่า อย่าต่อต้านกันอีกเลยแม่คนดีรู้ตัวไหมว่าเธอน่ะสวยเหลือเกิน เราจะไปด้วยกันดีๆ และอย่างค่อยเป็นค่อยไป ฉันขอสัญญานะว่าเธอจะมีแต่ความสุข และอย่างมากมายชนิดที่ไม่เคยได้รับจากผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย เป็นของฉันเถอะนะแม่นางฟ้าตัวน้อย"

เบลซเคลื่อนตัวขึ้นมากล่อมชิดริมหูก่อนจะขบเม้มมันเบาๆ อย่างหยอกเย้า มือหนาปัดมือที่เหมือนจะลังเลว่าควรผลักไสเขาออกห่าง หรือว่าปล่อยให้มันดำเนินต่อดีออกพ้นทาง (cut)

เห็นไหมล่ะว่าความสุขมันอยู่แค่เอื้อมเอง ขอเพียงแค่เธอปล่อยตัวตามสบาย และอย่าดื้อรั้น!

คำพูดอย่างเชื่อมั่นนั่นทำให้ตาที่หรี่ปรือของแองเจลาค่อยๆ ลืมขึ้น หญิงสาวขยับมือจะผลักไสเขาออก แต่หางตาดันเห็นอะไรวาววับเข้าเสียก่อน จึงพยายามรวบรวมกำลังใจขึ้นมาใหม่ เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีชัยของเขา มือบางก็กำวัตถุใกล้มือแน่น และพอเบลซโน้มตัวลงมาหาด้วยมาดของผู้ชนะ (cut) เสียงหัวเราะกระเซ้าราวกับว่าเขากำลังเล่นอยู่กับโสเภณีข้างถนน ก็ทำให้แองเจลาเลือดขึ้นหน้า อาการอ่อนระทวยก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา

เปิดขาสวยๆ ของเธอเพื่อฉันอีกนิดสิ นางทาสตัวน้อย

เบลซเอ่ยพร้อมทำท่าจะดึงกางเกงชั้นในของแองเจลาลง

เห็นทีจะไม่ได้หรอกนายท่าน วันนี้เราคงจะต้องพอแค่นี้ก่อน!” 

จบคำของแองเจลา เบลซก็สะดุ้ง หน้าขาวซีด ปวดแปลบที่สีข้างขึ้นมากะทันหัน เขาก้มลงมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา

"ฉันเตือนแกแล้วนะเบลซ ว่าฉันจะไม่ยอมนอนให้ใครมาเล่นเฉยๆ แน่ แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ทำเหมือนฉันเป็นโสเภณีข้างทาง!"

สิ้นเสียงนั่นเบลซก็ถูกผลักออก ขณะที่แองเจลารีบลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นให้เข้าที่เข้าทาง หญิงสาวก้มลงมองคนที่นอนกุมสีข้างของตัวเอง ซึ่งเธอกำลังยืนคร่อมอยู่ด้วยสายตาสะใจ แต่ต่อมาก็ต้องตัวสั่นทันทีที่เห็นอีกฝ่ายเลือดไหลทะลัก แองเจลาสะดุ้ง เริ่มทำอะไรไม่ถูก เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดเข้ามา

"เอ็มมากับอาบูกลับมาแล้ว รีบไล่ทั้งคู่ออกไป สองคนนั้นจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้

คำสั่งของเบลซทำให้แองเจลาลังเล เบลซจึงกัดฟันแล้วหยิบเสื้อคลุมตัวยาวของตัวเองโยนให้แองเจลา

"ใส่ซะ แล้วไล่คนพวกนั้นออกไป เราให้ใครรู้ไม่ได้ว่าฉันได้รับบาดเจ็บเพราะว่าจะมีคนแห่เข้ามาที่นี่ แล้วทีนี้ละ คนพวกนั้นก็จะเอาตัวเธอไปขังคุก หรือไม่ก็พาเธอไปขายซ่องประจำเกาะนี้ ที่เกาะวี้คเขาใช้ศาลเตี้ยตัดสินคดีความกัน!"

 

//////////////

บางคำต้องcutออกนะคะ  ตามกฎเกณฑ์ของเว็บ  

ขอบให้มีความสุขในการอ่านนะคะ ขอบคุณทุกการติดตาม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

4 ความคิดเห็น