หวานใจจอมสลัดเถื่อน

ตอนที่ 20 : คุณหนูก้นครัว 6-3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 พ.ค. 59


องเจลายืนตัวเกร็งกัดฟันกรอด รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะไม่ไหวแล้ว ทั้งเหม็นตัวเอง และรับไม่ได้กับสภาพใบหน้าที่มันแผล็บราวกับกระทะคั่วถั่ว แถมยังต้องมาหงุดหงิดกับเอ็มมาที่คอยแต่จะเคี่ยวเข็ญ เรื่องมาก และจู้จี้จุกจิกที่สุดในโลกแต่เมื่อเธอบอกอีกฝ่ายไปแล้วว่าจะตั้งใจเรียน ก็เลยต้องพยายามข่มใจอย่างหนัก เมื่อหัดทำงานเท่าไรก็ถูกเอ็มมาตีกลับ และพูดว่ายังใช้ไม่ได้ทุกทีไป

 แองเจลาอยากร้องไห้โฮ เมื่อเห็นเล็บยาวๆ แสนสวยของเธอฉีกหักเพิ่มขึ้น แถมมือที่เคยสวยงามน่าทะนุถนอมก็เหี่ยวซีดอย่างกับฟองเต้าหู้หมดอายุ เมื่อต้องมาล้างห้องครัว ต่อด้วยห้องน้ำ และน้ำยาแต่ละชนิดที่ใช้ลงไปนั้น ก็ทำให้มือของเธอปวดแสบปวดร้อนไปหมด กระทั่งพอมาถึงน้ำยาล้างจานนี่แหละ ความอดทนของเธอจึงสิ้นสุดลง

"แต่ฉันว่ามันสะอาดแล้วนะเอ็มมา เธอจะอะไรนักหนากับจานแค่ใบเดียวล่ะ นี่มันรอบที่ห้าแล้วนะ ที่ผลงานของฉันถูกตีกลับ พอกันที ฉันไม่ขอทน!

แองเจลาเอ่ยพร้อมเหวี่ยงจานลงไปในอ่างอย่างแรง ทำให้ฟองแตกกระจายเลอะหัวหูทั้งของเธอและผู้สอนงาน หญิงสาวเม้มปากอย่างข่มใจ เมื่อเอ็มมาสวนกลับมาอย่างคนที่ต้องใช้ความอดทนไม่แตกต่างกัน

"ฉันเองก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้นะแองจี้ แต่พอเธอล้างน้ำเปล่าและส่งมาให้ฉันตรวจสอบดู มันก็ยังเป็นมันอยู่ตลอดเลย

เอ็มมาเอ่ยด้วยสายตาจริงใจ แล้วส่ายศีรษะช้าๆ ให้กับความอดทนอันน้อยนิดของแองเจลา

เธอจะต้องทำอย่างใจเย็นค่อยๆ ถูอย่างมีสมาธิ และที่สำคัญอย่ารีบร้อน เฮ้อก็เธอเล่นถูลวกๆ และเต็มไปด้วยการประชดประชันแบบนี้ มันก็ย่อมไม่เรียบร้อยเป็นธรรมดาสิ เคล็ดลับของการทำงานทุกชิ้นน่ะ มันอยู่ที่ใจนะมิสฮาร์เปอร์ แค่ใส่ใจ ให้ใจ อดกลั้นใจ แล้วก็จริงใจ อะไรก็ตามที่ให้ใจไปเต็มร้อย ไม่นานหรอกนะมันก็จะดีเอง"

เสียงที่บอกอย่างพยายามใจเย็นกับเธอเต็มทีแล้วนั้น ทำให้แองเจลาถอนใจ แม้จะเห็นด้วยกับสิ่งที่เอ็มมาพูดมาทั้งหมด แต่ก็ไม่แสดงท่าทียอมรับให้อีกฝ่ายได้เห็น แองเจลาเอาจานที่ไม่ผ่านการตรวจสอบกลับมา แล้วตั้งใจล้างใหม่ ปากก็แสร้งบ่นออกมาดังๆ

"เฮ้อทำไมฉันต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบนี้ด้วยนะ แล้วทำไมฉันจะต้องมาเจอนายเบลซด้วย ขอให้เจ้าคิงคองยักษ์นั่นตกนรกไปซะ!” แองเจลาเอ่ยเท่านั้นก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อได้ยินเสียงห้าวกล่าวแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง

"ฉันเห็นด้วยกับเธอในข้อสุดท้ายนะ นั่นสิขอให้หมอนั่นลงนรกไปซะ น่าเสียดายจริงๆ ทำไมฉันถึงไม่เจอเธอก่อนนะ และถ้าฉันได้เห็นสมบัติที่ดึงดูดใจเพียงชิ้นเดียวบนเรือก่อนมันละก็ รับรองได้เลยว่าที่ที่เธอจะอยู่ในตอนนี้ก็คือบนเตียงนุ่มๆ ของฉัน ไม่ใช่ห้องครัวระยำแบบนี้แน่นอน แม่หวานใจ

เสียงคุ้นๆ นั้นทำให้แองเจลารีบหันไป พอเห็นว่าเป็นใครก็เชิดหน้าขึ้น จากนั้นก็สะบัดหน้าหนีด้วยใบหน้าบึ้งตึง เมื่อเห็นสายตาที่ฉายชัดด้วยแรงปรารถนา

โฮะแกมันก็ไม่ได้แตกต่างจากเจ้านั่นนักหรอก

แองเจลาเอ่ยแล้วก็เลิกให้ความสนใจกับผู้มาใหม่ หันมาทำสมาธิและตั้งใจเรียนรู้งานต่อ หางตาเห็นเงาดำๆ ของร่างสูงใหญ่ไล่เลี่ยกับเบลซชะโงกหน้าเข้ามาดูเธอ แล้วก็ตกใจกับเสียงเข้มงวดของอีกฝ่าย

"มือเธอเป็นอะไรน่ะ ไหนขอฉันดูหน่อยสิ"

"ไม่นะ ไม่ต้อง!"

เอ่ยได้เท่านั้นดุ๊กก็จับมือเธอไปล้างน้ำ แล้วแองเจลาก็เบิกตากว้าง น้ำตาแทบร่วงเมื่อเห็นมือสวยๆ ของเธอเป็นแผลเล็กๆ อยู่หลายจุด

"ไม่ต้องทำแล้ว พอเถอะเจ้าเบลซนี่มันสารเลวจริงๆ ไม่ยอมให้เธอกับใคร แต่ก็ไม่คิดจะถนอมเธอเลย"

ดุ๊กเอ่ยจบก็ลากแองเจลาออกมาข้างนอก แองเจลามองหน้าที่เข้มดุและดวงตาสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำของอีกฝ่ายอย่างงงๆ ไม่ค่อยอยากจะไว้วางใจเท่าใดนัก และพออีกฝ่ายกดยิ้มให้เธอ แองเจลาจึงตีหน้าเฉย ไม่ต่อต้าน แต่ก็ไม่ยอมเป็นมิตรในคราวเดียวกัน

"ออกไปเดินเล่นกับฉันเถอะ ฉันจะพาเธอสำรวจไปทั่วเกาะวี้คเลย ไอ้งานแบบนั้นน่ะไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงสวยๆ อย่างเธอเขาทำกันหรอกนะ เธอน่ะเหมาะที่จะเป็นเพื่อนเที่ยว และทำให้ผู้ชายได้รับความเพลิดเพลินมากกว่าการที่จะเอาหน้าสวยๆ ของตัวเองไปซุกอยู่แต่ในห้องครัวแบบนั้น!"

คำพูดที่ดูเหมือนเห็นใจ แต่ก็ตีค่าแองเจลาไม่ต่างไปจากวัตถุบำบัดอารมณ์เพียงหนึ่งชิ้น กดเข้าไปโดนปุ่มอัตตาของแองเจลาเข้าอย่างจัง หญิงสาวเลยหน้าตึงกระชากมือออกจากการเกาะกุมของเขาแทบไม่ทัน

"ฉันจะพยายามทำมันต่อจนสำเร็จแล้วก็จะไม่ยอมหนีงานที่ทำอยู่ไปไหน เพื่อให้คนมาหัวเราะเยาะเอาได้ว่าฉันมันไม่ได้เรื่อง และเป็นคนไร้ประโยชน์สิ้นดี ฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าฉันมีคุณค่ามากพอและเป็นได้มากกว่าวัตถุเล็กๆ เพียงแค่หนึ่งชิ้นที่ใช้บำบัดอารมณ์ของพวกผู้ชายจอมลามกเท่านั้น!

ประโยคสุดท้ายนั้นแองเจลาจงใจเน้นเสียงใส่ดุ๊ก หญิงสาวส่งสายตาประณามแกมเหยียดหยามให้เขา จากนั้นก็รีบวิ่งกลับเข้าครัวไป ท่ามกลางสีหน้าโล่งใจของเอ็มมาและสายตาตำหนิติเตียนที่มอบให้กับดุ๊ก ทำให้เขาหน้าตึงย่ำโครมๆ ออกจากบ้านไป และพอผ่านอาบูอีกฝ่ายก็ส่งเสียงอี๋ๆ อ๋อๆ ทำมือทำไม้บ่นใส่เขา ดุ๊กจึงผลักอาบูล้มโครม ทำให้อาบูส่งเสียงร้องโวยวายใส่ดุ๊กด้วยท่าทางชวนเห็นอกเห็นใจ

ฝ่ายแองเจลา พอวิ่งเข้าครัวมาได้ก็ข่มใจ หญิงสาวตั้งใจล้างจานและพยายามล้างอย่างใจเย็นมากกว่าที่ผ่านมา ใบหน้างดงามเครียดขรึม ไม่พูดจาหรือโวยวายอะไรกับเอ็มมาอีกเลย ทำให้เอ็มมาเกร็งและสอนเธออย่างเกรงอกเกรงใจโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศการสอนเป็นไปอย่างอึดอัด ไม่มีใครพูดกับใคร และถ้าหากแองเจลาทำอะไรผิดพลาด แต่ไม่มากเกินไปนัก เอ็มมาก็จะปล่อยผ่าน ไม่กล้าเคี่ยวเข็ญอย่างที่ผ่านมา

"เอาละค่ะคุณแองจี้" เอ็มมาเรียกอีกฝ่ายเสียงอ่อนลง "ทุกอย่างวันนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็แค่การหัดทำอาหาร"

คำพูดนั้นทำให้แองเจลาหันไปจ้องเอ็มมาเขม็ง ทำให้อีกฝ่ายรีบถอยหลังหนีไปตั้งหลัก

"มันจะจบแล้ว ประเดี๋ยวคุณก็ได้พักผ่อน พอดีอาบูเพิ่งมาบอกฉันว่าเจ้านายน้อยจะมากินมื้อเย็นที่นี่ และคุณแองจี้ก็ต้องทำให้เขากินด้วย จบลงที่การทำอาหารมื้อเย็นจริงๆ นะ ฉันจะใช้เวลาสอนไม่นาน เสร็จแล้วก็จะรีบปล่อยคุณไปพักเลย"

จบคำอธิบายนั้นแองเจลาก็เชิดหน้าขึ้น แล้วเอ่ยเสียงห้วน

"ก็บอกมาสิว่าจะให้ทำอะไรบ้าง ทุกอย่างจะได้จบลงเสียที!"

เอ่ยไปด้วยลำคอตีบตัน ขอบตาร้อนผ่าวราวไฟลวก แต่ก็พยายามจะไม่ให้ใครเห็น เธอไม่เคยลำบากขนาดนี้มาก่อน ยิ่งลำบากมากเท่าไร ก็ยิ่งตระหนักว่าบิดานั้นทะนุถนอมและเลี้ยงดูเธอราวกับไข่ในหิน และแตกต่างจากมนุษย์เดินดินทั่วไปมากขนาดไหน ยิ่งมองเห็นถึงการเลี้ยงดูที่แสนดีเลิศของมิสเตอร์ฮาร์เปอร์เท่าไร ก็ยิ่งปวดใจมากขึ้นเท่านั้น

 พ่อทำเหมือนว่ารักเธอมากกว่าสิ่งใดในโลกนี้ แต่สุดท้ายพอถึงคราวเผชิญวิกฤติ เขาก็หักหลังเธอ โดยการเลือกบริษัทเดินเรืออันแสนเฮงซวยของเขา และผลักไสเธอให้กับบาสเตียน โดยไม่คิดจะสอบถามความสมัครใจกันก่อน จนสุดท้ายการผลักไสกันในครั้งนี้ก็ทำให้แองเจลาถึงคราวที่ต้องตกต่ำจนสุดขีด

 เขาจะรู้ไหมนะว่าตอนนี้เธออยู่ในดงโจร และยังมีโจรร้ายอยู่ถึงสองคนที่พร้อมจะขย้ำแองเจลาทุกเมื่อ ซึ่งหญิงสาวก็ไม่สามารถบอกได้เลยว่าเธอจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของมันไปได้นานสักแค่ไหน น่าปวดใจนัก เมื่อพรหมจรรย์ที่เธอเฝ้าทะนุถนอมมาถึงยี่สิบกว่าปีต้องตกลงในมือโจร!

/////////////


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น