หวานใจจอมสลัดเถื่อน

ตอนที่ 15 : โฉมงามจอมวายร้าย 5-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 พ.ค. 59

องเจลาเดินกลับไปกลับมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่บาร์เครื่องดื่มซึ่งมีโกโก้ กาแฟ และขนมปังที่ต้องเอาเข้าตู้อบก่อนถึงจะรับประทานได้ หญิงสาวกัดฟันจ้องไปยังมันเขม็ง  สักพักก็ถอนใจเฮือก ยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงร้องโครกคราก ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ เพื่อหาอาบู เมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกฝ่ายก็เลยหน้าบูดบึ้ง กระแทกก้นลงนั่งที่ฝั่งตรงข้ามกับบาร์เครื่องดื่มด้วยอารมณ์ขุ่นมัวและความหิวที่เพิ่มระดับมากขึ้นเรื่อยๆ ทว่าก้นยังไม่ทันจะร้อนดี หางตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงกำลังเดินเข้ามาหา พอมาถึงเธอได้ ก็เห็นอีกฝ่ายมองเธออย่างงงๆ คิ้วสีน้ำตาลเข้มสวยเลยเลิกขึ้นอย่างสงสัย แล้วก็ต้องกลั้นหัวเราะแทบตาย เมื่อเห็นรอยนูนเขียวแตกช้ำบริเวณตีนผมเหนือหน้าผากของอีกฝ่าย

มองหน้าฉันแบบนั้นมีอะไร

ถามพร้อมขยับกายไขว่ห้าง กอดอกปรายตามองเขาด้วยมาดนางพญาใหญ่ เห็นอีกฝ่ายทำหน้ามู่ทู่ใส่สักพักก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแดงก่ำ

"ให้ตายสิอย่ามาทำหน้าไขสือแบบนั้นนะ บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยแม่ตัวดี ว่ามันเกิดอะไรขึ้นตอนที่ฉันเมาจัดอย่างนั้น แล้วทำไมฉันถึงได้ไปนอนห้องอื่นที่ไม่ใช่ห้องนอนของตัวเองได้ แล้วที่สำคัญมากที่สุดเลยก็คือว่า ไอ้รอยปูดบวมบนหัวของฉันมันมาจากไหนกัน"

เสียงตะคอกถามอย่างหัวเสียนั้นทำให้แองเจลาแสร้งเอียงคอ แล้วก็ร้องโอ๊ะอย่างตกใจ เมื่อตวัดสายตามองเลยไปยังแผลเขา

ว่ายังไงล่ะ เมื่อคืนมีอะไรเกิดขึ้นกับฉันบ้าง

คำถามและสายตาเอาเรื่องนั้นทำให้แองเจลาต้องกะพริบตาปริบๆ จากนั้นก็มองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ พร้อมส่ายศีรษะรัวๆ

"ไม่รู้สิ โธ่เอ๊ย ฉันจะไปรู้เรื่องของแกได้ยังไงกันล่ะเบลซ เมื่อคืนนี้หลังจากที่ต้องเผชิญกับการโดนปลุกให้ตื่นไม่รู้กี่ครั้งจากบรรดาแฟนคลับของแกแล้ว ฉันก็หลับเป็นตาย อย่าว่าแต่รู้เรื่องแผลบนหัวของแกเลย ขนาดแกกลับมาตอนไหน ฉันยังไม่รู้เลย ฉันไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้นะ ลองคิดดูให้ดีๆ สิ แกมีศัตรูอยู่กี่คน"

ท้ายประโยคแองเจลาลงเสียงหนัก แสร้งขมวดคิ้วอย่างงงๆ แถมยังจ้องเขานัยน์ตาใสแจ๋วแบบไม่มีหลบ เห็นอีกฝ่ายค่อยๆ หรี่ตาลงมองมาอย่างพินิจพิเคราะห์ สักพักเธอก็ถลึงตาใส่ เมื่อเบลซสบถออกมาด้วยเสียงหงุดหงิด

"บัดซบเอ๊ย ทำไมเจ็บแผลอย่างนี้วะ อย่าให้รู้เชียวนะว่าใครทำ"

แกทำตัวเองมากกว่ามั้ง ตอนเดินออกมาไม่เห็นเหรอว่าข้าวของเสียหายแตกหักไปตั้งหลายอย่าง ถ้าให้เดานะ เมื่อคืนแกคงจะเมามากจนเดินชนอะไรที่ขวางหน้าเสียหายไปหมด แล้วไอ้แผลที่หน้าผากนั่นก็คงเป็นเพราะแกไปโดนอะไรเข้าสักอย่างนั่นแหละ อาจเป็นเหลี่ยมประตูหรือหัวเตียงก็ได้ ส่วนที่เข้าไปนอนห้องอื่นก็คงเป็นเพราะว่าแกเมามาก เลยเข้าผิดห้องไป

แองเจลาเอ่ยแล้วก้มมองมือสำรวจเล็บสวยๆ ของตัวเองไปเรื่อยเปื่อย แอบยิ้มบางๆ เมื่ออีกฝ่ายอึ้งไปเหมือนลังเล สักพักเบลซก็ค่อยๆ หย่อนกายลงนั่งตรงข้ามเธอ

"ไปชงกาแฟมาให้หน่อยสิ ขอหวานมันกำลังดีนะ และอย่าลืมอบขนมปังมาด้วยล่ะ"

จบคำสั่งแองเจลาก็ยังนั่งเฉย

"นี่เธอ ได้ยินที่ฉันสั่งไหมแม่ตัวดี!"

คำถามลอดไรฟัน พร้อมท่าทางที่เริ่มจะมีโมโห ทำให้แองเจลาถอนใจเบาๆ แล้วพยักหน้ากลับไปโดยไม่มองหน้า

"ได้ยิน แล้วทำไมไม่รีบไปทำล่ะ"

เสียงหนักๆ อย่างเอาเรื่องทำให้แองเจลาร้องกรี๊ดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็หันไปมองเขาอย่างเอาเรื่องบ้าง

"ก็เพราะว่าฉันทำไม่เป็นน่ะสิ และถ้าฉันทำเป็น แกคงจะได้เห็นฉันนั่งดื่มโกโก้ร้อนๆ พร้อมเคี้ยวขนมปังอบไปแล้ว ไม่มานั่งหิวให้ท้องมันร้องจ๊อกๆ อยู่แบบนี้หรอก แล้วอาบูบ้านั่นก็ไปไหนไม่รู้ แค่ฉันบอกให้ทำความสะอาดตัวเองดีๆ แล้วค่อยมารับใช้ฉันเท่านั้นก็ทำไม่ได้!"

เอ่ยอย่างเดือดดาลแล้วก็หน้าแดงเสียเอง เมื่อท้องดันร้องยืนยันว่าเธอพูดจริง ดวงหน้าขาวนวลเป็นสีเข้มเข้าไปใหญ่เมื่อเขาร้องสบถออกมาอย่างหัวเสียปะปนงุนงง

"ให้ตายสิ นี่ฉันพาตัวอะไรกลับมาบ้านด้วยล่ะทีนี้ แค่ชงเครื่องดื่มและอบขนมปังง่ายๆ กินนี่นะ เธอทำมันไม่เป็น!"

เสียงถามและสายตาที่มองมายังแองเจลา ด้วยสีหน้าราวกับว่าเธอเป็นตัวประหลาดนั้น ทำให้หญิงสาวต้องแยกเขี้ยวใส่เขา

"อย่าได้บังอาจมาใช้สายตาดูถูกกับฉันนะ ที่ฉันไม่ได้ดั่งใจแกสักอย่างเลยแบบนี้ มันไม่ใช่ความผิดของฉันนะ เพราะแกนั่นแหละที่ดันจับตัวฉันมาเอง และฉันก็ไม่ได้ก้มลงกราบกรานเพื่อขอความกรุณาที่จะติดตามแกมาด้วย เพราะฉะนั้นการทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่างของฉันจึงไม่ใช่ประเด็นอันสมควรที่จะทำให้ฉันถูกแกมองมาอย่างดูถูกแบบนี้นะ

แองเจลาเอ่ยเท่านั้นก็สะดุ้ง เม้มริมฝีปากแน่น แล้วมองเขานัยน์ตาขุ่นเขียว เมื่อเบลซตบโต๊ะเสียงดังปัง แล้วใช้สายตาสีเทามองมาอย่างเยียบเย็น

คำก็แก สองคำก็แก ต่อไปให้เรียกฉันว่านายท่าน!

อะไรนะ นี่แก

นายท่าน...

เสียงบังคับอันเยียบเย็น และสายตาที่จ้องมาอย่างเอาจริงนั้นทำให้แองเจลาโกรธจัด แต่เมื่อไตร่ตรองถึงความอยู่รอดปลอดภัยของตัวเองแล้ว จึงต้องกัดฟันเรียกไป

เจ้าค่ะนายท่าน

"ดีมาก แล้วเวลาพูดกับฉันต้องทำตัวดีๆ อย่าทำเหมือนว่าฉันเป็นคนสวนที่บ้านของเธอ

ค่ะ นายท่าน” แองเจลารับคำอย่างฮึดฮัด แต่แววตาที่มองเขานั้นลุกวาวสุดคับแค้นใจ ไม่ได้เห็นว่าเขาเป็นนายอย่างที่ปากเรียกไปสักนิดเดียว 

เอาละนะทาสสาวแสนสวย” เบลซเอ่ยแล้วยกมุมปากยิ้มอย่างพอใจ เมื่อสามารถกดแองเจลาลงได้ ทีนี้เธอก็รู้ตัวแล้วนะว่าอยู่ในสถานะไหน ต่อไปนี้เธอจะต้องขยันทำงาน  เพื่อแลกกับอาหารที่จะมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องของตัวเอง อยู่ที่นี่น่ะเธอจะหายใจทิ้งไปวันๆ ไม่ได้ เพราะนอกจากจะมาเป็นของให้ฉันเล่นแล้ว เธอจะต้องมีอย่างอื่นทำด้วย ไม่งั้นหุ่นสวยๆ ของเธอก็จะบวมเผละเป็นลูกหมู ไหนลองนึกดูดีๆ สิว่าเธอน่ะสามารถทำอะไรได้บ้าง"

คำถามของเขาทำให้แองเจลาอึ้ง หญิงสาวพยายามนึกว่าเธอทำอะไรได้บ้าง พอเห็นเขามองมาอย่างดูถูกจึงตอบกลับไปเสียงห้วน

"ฉันมีรสนิยมในการเลือกเสื้อผ้า บางทีฉันอาจช่วยทำให้นายท่านดูเหมือนคนขึ้นมาบ้างก็ได้นะ"

"ฉันไม่ต้องการดูดีไปกว่านี้ และอยู่บนเกาะนี้เธอก็ไม่จำเป็นต้องแต่งตัวให้ใครดูทั้งนั้น เธอต้องบอกความสามารถที่ดีมีประโยชน์ มากกว่าไอ้การแต่งตัวสวยๆ เพื่อจับผู้ชายรวยๆ หรือใช้ความงามเข้าหลอกล่อ เพื่อให้พวกผู้ชายหัวหมุน แล้วทำในสิ่งที่เธอปรารถนา"

คำพูดและสายตาดูแคลนที่มีนัยแปลกๆ ทำให้แองเจลารู้สึกประหลาดใจนัก หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นและสะบัดหน้าพรืดใส่เขาทันใด

"ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะ ว่านอกจากนี้แล้วฉันสามารถทำอะไรได้อีกบ้าง เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยมีใครให้ฉันได้ทดลองทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมาก่อนเลย เอาเป็นว่าแก เอ๊ยนายท่านอยากให้ฉันทำอะไรก็บอกมา ฉันจะทำทุกอย่างตามที่แก เอ๊ยนายท่านสั่งนั่นแหละ"

แองเจลาเอ่ยแล้วรีบหลบตา เมื่อดวงตาสีเทาจ้องมองมาดุๆ ยามเธอเผลอตัวไปเรียกเบลซว่าแกถึงสองครั้งติดๆ กัน

"หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว ฉันจะให้เธอลองทำความสะอาดบ้านดูก็แล้วกัน"

น้ำเสียงเรียบเรื่อยนั้นทำให้แองเจลาถลึงตาใส่ แต่พอนึกได้ว่าหากโวยวายว่าไม่เคยทำ ทำไม่เป็นอีก ก็จะถูกเขามองมาอย่างดูถูก จึงทำเฉยเมยไม่สะทกสะท้านกลับไป

"ก็ได้ ไม่มีปัญหานี่" เอ่ยแล้วทำเป็นไหวไหล่ให้เห็นว่าเธอสบายมาก

"ดีวันนี้เราจะกินอาหารที่อาบูเอามาให้ก่อน แต่อีกไม่นานเธอจะต้องทำเอง เข้าใจไหม"

"ก็ได้ แต่ฉันมีรสชาติเฉพาะของตัวเองนะ” เอ่ยแล้วไหวไหล่ เลิกคิ้วสูงใส่เขา เห็นคิ้วหนาเข้มของอีกฝ่ายกระตุกแล้วจ้องมองเธออย่างไม่เข้าใจ

ยังไง ไอ้รสชาติเฉพาะตัวของเธอนี่

"ก็จะยังไงล่ะ มันก็หมายความว่าอาหารที่ฉันทำน่ะ ถึงแม้ว่ามันจะอร่อยมากขนาดไหน แต่คนอื่นอาจจะไม่ชอบเลยก็ได้ คนเราน่ะมันรสนิยมเหมือนกันที่ไหนเล่า"

แองเจลากระแทกเสียงใส่ จากนั้นก็มองโน่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย เธอต้องรีบออกตัวไว้ก่อน เพราะหากว่าเธอทำอะไรไม่ได้เรื่องขึ้นมาอีกละก็ มันก็เป็นความผิดของเขาที่กินรสชาติเฉพาะตัวของเธอไม่ได้เอง ซึ่งจริงๆ แล้วก็คือเธอทำอาหารไม่เป็นนั่นแหละ แต่เรื่องอะไรจะไปโวยวายให้เขารู้ คอยดูสิ เธอจะแอบถ่มน้ำลายใส่ไปในอาหารทุกชนิดให้หมอนี่กิน นายลิงยักษ์นี่จะได้เชื่องๆ แล้วกลายเป็นสุนัขตัวน้อยๆ ให้เธอลูบหัวเล่น

คิดแล้วก็โมโห ทำไมหมอนี่ถึงไม่มีท่าทางหลงใหลคลั่งไคล้เธอเหมือนชายอื่นบ้างเลย ยิ่งถามตัวเองก็ยิ่งเจ็บใจเมื่อถูกโจรสลัดป่าเถื่อนมองมาเหมือนเป็นแค่สิ่งของ แล้วพยายามกดเธอให้เป็นแค่นางทาส แต่ก็แอบสะใจอยู่ลึกๆ เมื่อได้เห็นรอยปูดโนบนหน้าผากของเขา 

++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

4 ความคิดเห็น