วิวาห์รักเจ้าพ่อแดนเถื่อน

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 6.1 หวงและห่วง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 เม.ย. 60


วิวาห์รักเจ้าพ่อแดนเถื่อน

ราคาปก 299 บาท

มีจำหน่ายตามร้านหนังสือทั่วไป

เช่นร้านนายอินทร์ ร้านซีเอ็ด ร้านB2S เป็นต้น และเว็บไซต์สำนักพิมพ์

ช่องทางการสั่งซื้อผ่านสำนักพิมพ์
1.เว็บไซต์สำนักพิมพ์

https://www.lightoflovebooknovel.com/showbook.php?bid=2381

2.facebook สำนักพิมพ์
https://www.facebook.com/lightoflovebooks?fref=tl_fr_box
3.fanpage สำนักพิมพ์
https://www.facebook.com/lightoflovebooksfanpage

4.อีเมลสำนักพิมพ์

lightoflove2009@hotmail.com

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 6.1 หวงและห่วง

 

                        สียงประตูที่เปิดออกในขณะที่ทุกคนหลับกันหมดแล้ว ทำให้ญาดารัตน์ที่นอนใบหน้าบูดบึ้งอยู่บนฟูกภายในซอกหนึ่งของห้องนอนป้านิ่มถึงกับร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อร่างใหญ่โตแข็งแรงบุกเข้ามากอดรัดเธอจนหมดทั้งตัว

 

                        “ออกไปนะคนเห็นแก่ตัว เท่านี้คุณยังทำให้ฉันอับอายขายหน้าคนอื่นไม่พอหรือยังไงกันนะ อย่ามายุ่งกับฉันอีกเชียว”

 

                        ญาดารัตน์พยายามขับไล่เขาด้วยเสียงเบาสุด สองมือก็คอยหยิกสกัดกั้นเพื่อไม่ให้เขามาวุ่นวายกับเธอ

 

                        “ไม่ไป! เมียฉันอยู่ที่ไหน ฉันก็จะนอนที่นั่น คนไม่รู้จักรักษาคำพูด เธอสัญญากับฉันแล้วนะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็จะไม่หนีออกไปจากห้องนอนของฉัน”

 

                        “คนบ้า! คิดแต่จะเอาชนะ แล้วคุณจะมาเดือดร้อนอะไรนักหนากัน ตอนนี้น่ะไม่ว่าฉันผิดสัญญาหรือว่าจะไปนอนที่ไหน ยังไงซะคุณก็จะได้สมดังใจอยู่ดีนั่นแหละ ในเมื่อฉันไม่คิดจะเปลี่ยนใจเรื่องการแต่งงานอย่างแน่นอน”

 

                        ยิ่งเอ่ยญาดารัตน์ยิ่งโมโห หญิงสาวหน้างอง้ำ กระแทกกายหันหลังให้เขา แล้วก็แสร้งถอนใจเสียงดังเมื่อเขายังตามมาปล้ำกอด จึงหันไปจ้องเขาตาเขียวปัด

 

                        “เซ้าซี้อยู่ได้” ต่อว่าเขาไปเสียงขุ่น แต่ก็พยายามเปล่งเสียงออกมาให้เบาที่สุด “ตัวฉันเองน่ะ ถึงไม่เจ้าเล่ห์เหมือนคุณ แต่ก็ยังพอมีสมองอยู่บ้าง ฉันรู้ดีเชียวละ ว่าการที่เราอยู่ด้วยกันมันอาจทำให้ฉันท้องได้ เพราะฉะนั้นฉันจะยอมเป็นเมียที่นอนกอดทะเบียนสมรสสวยๆ ดีกว่าเสียตัวฟรีๆ แถมยังอาจมีลูกเป็นกำพร้าพ่ออีกด้วย กลับห้องของคุณไปซะ ยังไงเสียคุณก็ไม่มีวันเสียหน้ากับคนทั้งเกาะหรอก รอไว้ให้ฉันอารมณ์ดีเมื่อไรก็จะกลับไปเอง คุณไม่ต้องมาตามหรอก!

 

                        ญาดารัตน์พยายามหรี่เสียงให้เบาลง เมื่อรู้ตัวว่าเธอเริ่มไม่สบอารมณ์และเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

 

                        “ไม่เอา! ฉันจะไม่ยอมให้เธอโมโห แล้วเที่ยวไปนอนในห้องคนอื่นอีกแล้ว ญาญ่า ถ้าเธอเลือกออกมาอยู่ในห้องคนอื่นแบบนี้ ฉันก็จะใช้มันเป็นพื้นที่ของเรา และจะทำทุกอย่างเหมือนตอนที่อยู่ในห้องนอนด้วย เพราะฉะนั้นถ้าเธออยากให้ฉันตามไปทำแบบนี้กับเธอในทุกๆ ที่ ก็เชิญเธอหนีไปบ่อยๆ เลย ฉันจะได้ตามรังควานเธอไปให้มันทั่วทุกมุมบ้าน แล้วทีนี้ละจะไม่มีที่ตรงไหนที่ฉันไม่เคยจับเธอกดลงและรักเธออย่างลึกซึ้งสักแห่งเดียว!

 

                        อเล็กซ์เอ่ยแล้วดึงผ้าห่มขึ้น เพื่อให้คลุมร่างของทั้งคู่

 

                        “ค...คะ...คุณจะทำอะไรฉันอเล็กซ์”

 

                        ญาดารัตน์เอ่ยแล้วเบิกตากว้างเมื่ออเล็กซ์เลิกกระโปรงเธอขึ้นสูง แล้วรีบยกมือปิดปากสกัดกั้นเสียงร้องพร้อมส่ายสะโพกบิดหนีเมื่อกางเกงชั้นในตัวน้อยถูกเกี่ยวออกไปจนเลื่อนหลุด

 

                        “อเล็กซ์ไม่นะ ฉันกลับไปนอนห้องของเราก็ได้ กลับเถอะนะ กลับเดี๋ยวนี้เลย”

 

                        “ครั้งก่อนเธอก็สัญญา แล้วพอเธองอน เธอก็ลืมตัวหนีมาแบบนี้นะอีก ไม่เอาละ ครั้งนี้เธอต้องหลาบจำและมันจะไม่มีครั้งที่สามให้ฉันต้องวิ่งไล่ตามหาเมียในยามที่คนอื่นเขาหลับเขานอนกันอย่างนี้อีก”

 

                        เสียงดุเบาๆ ทำให้คนที่เอามืออุดปากส่ายศีรษะช้าๆ หญิงสาวพยายามกลั้นเสียงครวญครางเมื่อมือหนากรีดลงมาตรงจุดอ่อนไหว

 

                        “อเล็กซ์”

 

                        ญาดารัตน์กัดฟันปรามอีกครั้ง แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือร่างหนาขึ้นคร่อมทับ และดึงผ้าห่มปิดกายทั้งสองให้มิดชิดมากขึ้น

 

                        “เธอเป็นคนที่จะเอาแบบนี้เองนะยาหยี แม่คนขี้งอน งอนแล้วหนีครั้งแรกให้อภัย แต่ครั้งที่สองต้องมีการทำโทษ”

 

                        อเล็กซ์เอ่ยจบญาดารัตน์ก็เม้มปากแน่น เมื่อเขาดันกายเข้าสู่กายเธอจนเต็มแน่นไปหมด หญิงสาวดึงผ้าที่คลุมร่างทั้งสองคนมากัด สองมือกำมุมผ้าห่มที่เขาดึงมาคลุมไว้ให้แน่นขึ้น ด้วยเกรงว่ามันจะหลุดลงหรือเสียงเธอจะเล็ดลอดออกไป และคราวนี้แหละทั้งสองป้าหลานที่นอนอยู่บนเตียงจะต้องรู้แน่ๆ ว่าพวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่ หญิงสาวหลับตาพริ้ม พยายามสะกดอารมณ์พิศวาสที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ และกายที่วูบวาบหวามหวิวสะบัดร้อนหนาวกับจังหวะการตอกตึงลงมาของอเล็กซ์ให้มันตอบสนองน้อยที่สุด เธอตาเหลือกกัดผ้าห่มแน่นขึ้น เมื่อเขาพยายามจะดึงมันออกจากมือเธอให้ได้ ญาดารัตน์อ้าปากหอบ เมื่อเขาดึงมันจนสำเร็จ แต่ความกลัวว่าตัวเองจะร้องครางครวญออกมาให้อับอายขายหน้าบุคคลที่สามและสี่ก็เบาบางลง เมื่อเขาประกบปากจูบลงมาอย่างร้อนแรง

 

                        ทั้งสองแลกจูบกันอย่างดุเดือด รสชาติเขาอุ่นอวลทำให้กายเธอหลงเพริด สะโพกสวยแอ่นหยัดขึ้นตอบสนองให้เข้ากับจังหวะที่ตอกตึงกระแทกกระทั้นนั้น ก่อนปลายเล็บจะจิกลึกลงบนบ่าเขาโดยแรง เมื่ออเล็กซ์ขยับเร็วขึ้นๆ และมันไวเกินกว่าจังหวะหายใจของเธอด้วยซ้ำไป เขากำลังฆ่าเธอด้วยความร้อนและวาบหวิวจนกายสวยสั่นสะท้านสะเทือน เธอรู้สึกเหมือนกายกำลังละลายและหล่อหลอมจนเป็นหนึ่งเดียวกับเขา สุดท้ายอเล็กซ์ก็เน้นหนักและฝังเข้ามาลึกสุด จากนั้นก็ปลดปล่อยสายธารพิศวาสเข้าสู่ตัวเธอจนหมดสิ้น นั่นแหละเธอจึงได้ยินเสียงหอบของเขา ญาดารัตน์ตาโตรีบเอามือที่อ่อนแรงปิดปากเขาไว้ ในขณะที่เขาจ้องตาเธอผ่านความมืดและก่อนที่ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอจะพูดอะไร ญาดารัตน์ก็ต้องร้องสะดุ้งเมื่อจู่ๆ ท้องเธอก็ร้องขึ้นมา

 

                        “เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า จะโกรธแค่ไหนก็ต้องกินอาหาร”

 

                        อเล็กซ์บอกแล้วดึงกระโปรงเธอลง สักพักก็ลุกขึ้นยืนในสภาพเรียบร้อย เขาผูกชุดคลุมเข้าที่ เงาที่ยืนเด่นอยู่ท่ามกลางแสงสลัวดูหล่อเนี้ยบปานเทพบุตรราตรี หญิงสาวหน้าแดงก่ำเมื่อเห็นเขาเอาแพนตี้ตัวน้อยของเธอยัดเข้าไปในกระเป๋าชุดคลุม จากนั้นก็ลากเธอออกไปจากห้องป้านิ่ม ซึ่งญาดารัตน์สาบานกับตัวเองเลยว่า ในวันข้างหน้าถ้าหากว่าเธอโกรธเขามากขนาดไหน ก็คงไม่กล้าหนีออกมานอนห้องคนอื่น หรือสร้างความวุ่นวายให้ใครอีกแล้ว ด้วยเกรงว่าอเล็กซ์จะบุกเข้ามาทำอะไรแบบนี้อีก แล้วตัวเธอเองก็กลัวว่าหากคนในห้องตื่นมาแล้วเปิดไฟ ญาดารัตน์ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหน หรือเกิดว่าเธอดันสะกดกลั้นเสียงแห่งความรัญจวนที่เขามอบให้ไม่ไหว แล้วร้องครางออกมาดังๆ มีหวังได้อับอายคนอื่นแน่

 

                        ………………

 

                        ร่างที่ถูกอุ้มลงมายังชั้นล่างของปราสาทถูกนำไปวางลงบนโต๊ะยาวในครัว ความเย็นของโต๊ะหินอ่อนที่สัมผัสสะโพกนุ่มนิ่มนั้นทำให้เธอโหยหาแพนตี้ตัวน้อยที่ถูกซุกอยู่ในกระเป๋าชุดคลุมของอเล็กซ์ขึ้นมาทันใด ครั้นจะทวงก็ไม่กล้าและกลัวว่ามันจะทำให้เขานึกขึ้นมาได้ว่าเธอไม่ได้สวมอะไรเลย แล้วก็จะจับเธอทำอย่างอื่นแทน ความต้องการของอเล็กซ์นั้นมีมากแถมยังคาดเดาค่อนข้างยาก เธอเลยไม่แน่ใจว่าการร้องขอแพนตี้ตัวน้อยของตนจะเป็นการชักนำให้เขานึกอยากทำอย่างอื่นขึ้นมาแทนหรือเปล่า

 

                        “รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ”

 

                        อเล็กซ์บอกพร้อมส่งสายตากำชับไม่ให้เธอลุกหนีไปไหน ญาดารัตน์รีบพยักหน้ารับ แล้วมองร่างสูงที่เดินไปวนเวียนอยู่แถวๆ ตู้แช่แข็งขนาดใหญ่

 

                        “ดูเหมือนไม่มีอะไรเหลือไว้เลย ที่บ้านเราถ้าหากวันไหนมีของเหลือ พวกคนงานก็จะเอากลับไปแจกจ่ายให้ลูกๆ ในบ้าน เอาเป็นว่าเธอกินสปาเกตตีก็แล้วกัน มันไวและง่ายดี”

 

                        จบคำพูดนั้นญาดารัตน์ก็ตาโตเมื่อเห็นอเล็กซ์เอาวัตถุดิบมาวางเรียงรายกัน

 

                        “คุณจะทำเองเหรอคะ”

 

                        “ก็ใช่น่ะสิ มีอะไรหรือเปล่า ฉันทำอร่อยนะ อย่าดูถูกฝีมือ”

 

                        อเล็กซ์บอกพร้อมขยิบตาให้หญิงสาว ทำให้ญาดารัตน์ปิดปากเงียบ ร่างเล็กค่อยๆ รูดตัวลงจากโต๊ะแล้วเคลื่อนไปนั่งบนเก้าอี้คนเดียวลำพัง เธอไม่กล้าขยับกายไปหาเขาหรืออาสาเป็นลูกมืออะไร เพราะรู้ตัวว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่นั้นมันบางมากขนาดไหน เห็นอเล็กซ์ทำทุกอย่างด้วยความชำนาญ ก็อดสงสัยขึ้นมาตงิดๆ ไม่ได้

 

                        “คุณทำอาหารให้พวกนางบำเรอกินบ่อยๆ อย่างนี้เสมอหรือ หลังจากที่…”

 

                        “ฉันทำเป็นเพราะว่าเคยทำเองตลอด แต่มันเกิดขึ้นหลังจากที่พ่อได้ส่งตัวฉันไปดัดสันดานที่มหาวิทยาลัยแถวสกอตแลนด์ ข้อหาที่บังอาจทำตัวเป็นโจรจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด อยู่ที่นั่นฉันทำทุกอย่างเองหมด เงินทางบ้านก็ไม่ส่งไปให้เลย ถ้ามันไม่เกี่ยวกับเรื่องการเรียนและที่พักอาศัย แล้วที่ฉันเป็นเรื่องอาหารนี้ก็เพราะว่าฉันได้เข้าไปสมัครเป็นผู้ช่วยพ่อครัวในร้านอาหารแห่งหนึ่ง”

 

                        คำพูดนั้นทำให้ญาดารัตน์ห่อปากอย่างทึ่งๆ แล้วก็เผลอค้อนให้เขาเมื่อถูกอธิบายกระทบกลับมา

 

++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

                       

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #10 plum123 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 20:40
    โหด เกือบละ
    #10
    0