วิวาห์รักเจ้าพ่อแดนเถื่อน

ตอนที่ 2 : บทนำ 1 : คนจะถูกลัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    10 มี.ค. 60


ผลงานเรื่องใหม่ของแก้วชวาลาค่ะ เป็นเล่มต่อจากวิวาห์มหาเศรษฐีจอมสลัดเถื่อน

ในซีรีส์ชุดภรรยารักของคนเถื่อน

ลงให้อ่านเป็นตัวอย่างเพื่อประกอบการตัดสินใจก่อนซื้อเล่มนะคะ

ลงไม่จบค่ะ ขอบคุณค่ะ /แอดมิน

++++++++++++++++++++++++++++++++++

บทนำ 1 : คนจะถูกลัก

 

                        มือเล็กบางสีแทนเจือจางซึ่งเป็นสีผิวที่มีเสน่ห์เย้ายวน แลดูสุขภาพดีจนสาวๆ ที่ผิวเผือดและซีดเซียวทั้งหลายพากันอิจฉา พลิกดูช่อกุหลาบขาวในมือด้วยอารมณ์เบิกบานใจ ริมฝีปากอวบอิ่มได้รูปสวยที่รับกับปลายคางเล็กเรียว ซึ่งเป็นจุดที่เรียกความร้อนแรงเร้าใจที่สุดบนใบหน้าของเธอค่อยๆ เผยอยิ้มออกมาอย่างชื่นใจ ส่วนดวงตากลมโตปลายเฉียงนิดๆ ซึ่งล้อมกรอบด้วยขนตาสีน้ำตาลอมดำที่อยู่เหนือจมูกโด่งน่ารักและปลายเชิดขึ้นเล็กน้อยของหญิงสาวนั้นก็เปล่งประกายระยิบระยับเป็นสีน้ำผึ้งเข้มข้นแข่งกับดวงดาวในค่ำคืนนี้ และมันบ่งบอกได้ดีว่าเจ้าของความสวยเซ็กซี่เก๋ไก๋กำลังพบกับความสุขอย่างมากมายขนาดไหน ในที่สุดเสียงก้องกังวานดุจระฆังน้อยแสนสดใสก็เปล่งออกมาจากริมฝีปากอันงดงามเย้ายวนด้วยความโล่งใจ

 

                                    “เฮ้อ! อวสาน...สุดท้ายก็จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งเสียที”

 

                                    ญาญ่าหรือญาดารัตน์เปรยเบาๆ มือเล็กเรียวแตะไปตามมวลดอกไม้ที่ประดับอยู่ในช่ออันสวยงามด้วยความทะนุถนอม จากนั้นก็ค่อยๆ ก้มลงสูดเอาความหอมละมุนของกุหลาบขาวในมือที่เธอได้รับมาอย่างงงงวยนั้นเข้าไปจนเต็มปอด พอนึกถึงการได้ครอบครองมันอย่างสุดแสนประหลาด ทั้งๆ ที่บรรดาสาวโสดหลายคนต่างพยายามจะแย่งชิงมันไปให้ได้นั้น หญิงสาวก็อดยิ้มขันออกมาไม่ได้ มันเป็นจังหวะที่เธอกำลังหมุนตัวหันหลังหนีให้กับเจ้าของดวงตาสีสนิมเจือทองนิดๆ นามว่าอเล็กซ์ ผู้ชายเจ้าชู้ประตูดินที่เธอปรารถนาจะอยู่ให้ห่างไกลจากเขามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หลังจากที่ญาดารัตน์ได้รับรู้ถึงข่าวคาวของเขามาจนหญิงสาวฟันธงไปแล้วว่า คนอย่างเขานั้นไม่สมควรได้รับแม้แต่รอยยิ้มที่มากไปกว่าการกระตุกให้เบาๆ เพียงมารยาทเท่านั้น

 

                        อเล็กซ์เป็นผู้ชายที่ไร้ศีลธรรม มีความประพฤติเหลวแหลกและสำส่อนเมื่อมีเรื่องผู้หญิงเข้ามาเกี่ยวข้อง และแน่นอน ผู้ชายแบบเขาย่อมไม่มีพ่อแม่ที่ปรารถนาให้ลูกพบกับความสุขสงบในชีวิตคู่คนไหนอยากให้บุตรีมาพัวพันด้วย อเล็กซ์เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า มีฮาเร็มไว้สะสมผู้หญิง ซึ่งมีชื่อว่า บ้านดอกไม้ขาว เพราะฉะนั้นเธอจึงรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวและไม่สบายใจทุกครั้งเมื่ออเล็กซ์จ้องมาที่เธอด้วยสายตามุ่งมั่น ซึ่งตัวเธอเองก็มีปัญหาในการกำจัดเขาออกไปจากมวลความคิดเสียด้วย ในเมื่อเขาหล่อแบบบิ๊กบึ้มและมีเสน่ห์ซะระเบิดระเบ้อขนาดนั้น ดวงตาที่คมกริบสีสนิมมักจะดูลึกลับและมีเลศนัยแฝงอยู่ทุกครั้งยามที่เขาจ้องมาทางเธอ แล้วมันก็เหมือนจะบอกความนัยออกมาว่า เธอจะต้องกลายเป็นผู้หญิงรายต่อไปของเขาอย่างแน่นอน ดังนั้นด้วยสายตาที่มั่นอกมั่นใจมากมายเสียขนาดนั้น มันจึงทำให้เธอไม่อยากอยู่ใกล้รัศมีเขาเลย อเล็กซ์กำลังทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเป็นนางสมันน้อย ที่เกิดมาเพื่อโดนเสือจับกิน!

 

                        “อือ...เหลวไหลใหญ่แล้วเรา พอจบงานนี้ก็ไม่มีทางที่จะได้พบกันอีกแน่ ในเมื่อคนสำมะเลเทเมานั่นก็จะกลับเกาะแดร์เดฟเวิลของตัวเองไป ส่วนเราก็จะอยู่ที่เกาะวี้คนี่ เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ และหลังจากนั้นไม่นาน เมื่อทุกอย่างลงตัวดีแล้ว เราก็จะหาทางไปพาเควิน ญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวในชีวิตมาอยู่ด้วยกัน”

 

                        บอกตัวเองแล้วก็ทำหน้ายุ่งยากใจ เมื่อหัวสมองมันไม่ค่อยจะปลอดโปร่งเอาเสียเลย ในใจเธอมีแต่ความสงสัย หวาดหวั่น และสังหรณ์ใจ เพราะในหัวดันมีแต่ภาพแววตาของอเล็กซ์ที่จ้องเขม็งมายังเธอ ราวกับเสือจากัวร์ที่ค้นพบช่องทางจะกระโดดเข้าขย้ำเหยื่อเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

                        “คิดอะไรของเธอน่ะแม่ญาญ่าเอ๊ย...” หญิงสาวบอกตัวเองเสียงสูง พยายามขับไล่ความกังวลออกไปเสีย “ผู้ชายคนนั้นแค่ทำตลกร้ายและบริหารเสน่ห์กับเธอเป็นการฆ่าเวลาเท่านั้นเอง คนอย่างเขาสามารถหาผู้หญิงสวยๆ และดีกว่าเธอได้มากมายหลายเท่านัก” เตือนตัวเองแล้วส่ายศีรษะช้าๆ ใบหน้าสวยบูดบึ้ง “โธ่ๆ แม่ญาญ่าเอ๊ย...เขาก็แค่ไม่พอใจและต้องการจะข่มขวัญเธอให้สติแตก เพื่อแก้แค้นที่เธอไม่ยอมหลงกลโผเข้าสู่อ้อมแขนที่เร้าใจแต่ไร้ซึ่งความเมตตาของเขาอย่างง่ายดาย เหมือนกับผู้หญิงรายอื่นๆ ที่ยอมถูกดูดกลืนเข้าไปง่ายๆ ประเดี๋ยวพอจบงานนี้แล้วเขาก็ไป และสุดท้ายทั้งเขาและเราก็จะลืมเลือนกัน!

 

                        ญาดารัตน์บอกตัวเองให้เลิกกังวล จ้องไปยังกุหลาบขาวในมืออีกครั้ง แล้วนวลแก้มก็ค่อยๆ ซับสีชมพู เมื่อคิดถึงคำกระเซ้าเย้าแหย่ของแองเจลาหรือแองจี้ ภรรยาสาวของเบลซ ญาติผู้พี่ของดุ๊ก เจ้าบ่าวในวันนี้ ที่เอ่ยเอาไว้ว่าเธอจะต้องได้เป็นเจ้าสาวคนต่อไปแน่ๆ

 

                        ”บ้า! ฉันยังไม่มีแฟนเลยนะ มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงกันล่ะแองจี้”

 

                        ”แต่เธอต้องมีใครบางคนที่คอยคิดถึงอยู่บ่อยๆ บ้างละน่าญาญ่า หรืออาจจะเป็นใครคนหนึ่งที่ได้จูบกับเธอเมื่อครั้งล่าสุดนี้ก็ได้นะ”

 

                        ”บ้าน่า คงไม่ใช่เขาหรอกมั้ง มะ...มันไม่มีทางจะเป็นไปได้เลย”

 

                        ญาดารัตน์ร้องออกมาอย่างตกใจในตอนนั้น แล้วก็รีบหลบสายตาแองเจลาอย่างว่องไว เมื่อดวงตาของสาวสวยผู้นั้นสว่างวาบขึ้นมาโดยพลัน แล้วหันมาจ้องเธออย่างคาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้ ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนได้จูบของเธอไปเมื่อไม่นานมานี้

 

                        “อาเดนเหรอ ฉันเห็นเขาใส่ใจเธอมากเลยนะญาญ่า อืม...ก็ดีสิ เพราะตอนที่ฉันเคยถูกนิคปลอมตัวเป็นโจรสลัดเบลซไปปล้นเรือเมื่อครั้งแรกน่ะ ฉันยังคิดเลยว่าอาเดนนี่แหละเป็นคนดีที่สุดในตอนนั้นแล้ว มาถึงตอนนี้ฉันก็ยังเห็นว่าอาเดนเป็นคนที่ดีกว่าใครในพวกเกาะวี้คอยู่ดี เพียงแต่ว่าเขาไม่ใช่คนที่ฉันรักและเห็นว่าเป็นผู้ชายที่วิเศษวิโสมากเกินกว่าจอมโจรเบลซหรือนิคสามีผู้น่ารัก หรือทำให้ทุกๆ วันของฉันมีแต่ความสุขเท่านั้นเอง”

 

                        แองเจลาเอ่ย สายตาเป็นประกายและเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมบูชาในตัวสามี ทำให้ญาดารัตน์หน้าแดงก่ำเมื่อนึกถึงความหวานของคนทั้งคู่ยามอยู่ใกล้ชิดกัน สายตาของนิคหรืออดีตโจรสลัดจอมปลอมเบลซนั้นแทบจะกลืนกินภรรยา และถ้าสิงร่างเมียได้เขาก็คงทำไปแล้ว เพราะดูท่าทางไม่อยากห่างจากเมียเลย เพียงแองเจลาห่างหายไปไม่กี่นาทีเป็นได้ตามหา แล้วลากกลับไปอยู่ใกล้ๆ กัน ญาดารัตน์คิดแล้วรีบออกจากภวังค์มาสู่เรื่องตรงหน้าอีกครั้ง เมื่อแองเจลากระแอมแล้วมองเขม็ง หญิงสาวจึงรีบโคลงศีรษะปฏิเสธพัลวัน

 

                        “โอ๊ย! อาเดนน่ะหรือ มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกนะแองจี้ เพราะว่าเขากับฉันรักและนับถือกันแบบพี่ชายกับน้องสาวเท่านั้นเอง”

 

                        “เอ๊ะ! ไม่ใช่เขาหรอกหรือ” แองเจลาทวนคำตอบด้วยท่าทีงงจัด แล้วก็ถอนใจให้กับความมีลับลมคมในของเธอ “ออ...คงจะเป็นคนอื่นในเกาะวี้คละสินะ แหม! เธอนี่มีความลับเยอะจริงเชียว ขนาดว่าเราเคยร่วมอุดมการณ์ที่ตื่นเต้นเพื่อขโมยตัวเจ้าสาวของดุ๊กมาด้วยกันแล้วนะนี่ เธอก็ยังไม่ไว้ใจฉันเลย”

 

                        เสียงกระเซ้าของแองเจลาทำให้ญาญ่านึกละอายพฤติกรรมอันเรียกได้ว่าสะเหล่อที่ผ่านมา เมื่อเธอดันคิดที่จะขโมยตัวเกรซไปจากดุ๊ก เพียงเพราะเห็นว่าเพื่อนของเธออาจจะถูกบังคับให้แต่งงานก็ได้ ดีแต่ว่าดุ๊กเจ้าบ่าวมาห้ามเอาไว้ทันและยืนยันว่าเขารักเกรซจริงๆ ทำให้พิธีแต่งงานของทั้งสองคนสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีในวันนี้ หญิงสาวยิ้มเฝื่อนให้กับแองเจลาหัวหน้าแก๊งอย่างอับอาย ก่อนที่เจ้าหล่อนจะขยิบตาและไหวไหล่ให้เธออย่างไม่สะท้านว่าตัวเองไปก่อเรื่องอะไรไว้ ก็อย่างว่าแหละ ไม่ว่าแองเจลาจะทำอะไรผิดพลาดมา สามีก็คอยแต่กางปีกปกป้องเสมอ และครั้งนี้ที่หล่อนเดินลอยหน้าไม่มีใครเอาความได้สักคนเลย ก็เพราะว่าสามีขี้โอ๋ของหล่อนนั่นแหละ

 

                        “อืม...เอาเป็นว่าฉันจะไม่เซ้าซี้ก็แล้วกัน แค่ขอให้เธอกับเขาได้แต่งงานกันไวๆ ก็พอแล้ว ฉันอวยพร”

 

                        “โอ๊ย! ไม่ได้นะ! อย่าอวยพรให้กับจูบแรกของฉันแบบนั้นเชียว ฉันไม่ขอรับพรใดๆ จากเธอทั้งสิ้นแหละ ก็เขาคนนั้นน่ะมันเหลืออดเหลือทนจริงๆ หนำซ้ำยังเป็นอันตรายมากด้วย อย่าให้พรของเธอเป็นจริงขึ้นมาเชียวนะ ไม่อย่างนั้นฉันคงจะเป็นเจ้าสาวที่โชคร้ายมากที่สุดเลย”

 

                        ญาดารัตน์เอ่ยเท่านั้นก็ชะงัก เมื่อจู่ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นอเล็กซ์ที่จ้องมองมายังช่อดอกไม้ในมือของเธอเขม็ง สักพักเขาก็ค่อยๆ โค้งให้อย่างช้าๆ เหมือนจะยอมรับบทบาทเจ้าบ่าวในอนาคตของเธอไปโดยปริยาย ทำให้หญิงสาวเดือดปุดๆ ก่อนจะหันกลับไปยิ้มเฝื่อนให้แองเจลาที่ทำหน้างงๆ แล้วก็โล่งอกเพราะในขณะที่คิดหาคำตอบให้กับหัวหน้าแก๊งขี้สงสัย ก็เห็นความหล่อของใครอีกคนเตะตาเข้าพอดี แม้ความหล่อแบบไม่ยั้งของชายผู้นี้จะไม่ได้ทำให้เธอหายใจติดขัดและตัวเบาโหวงเหมือนความหล่อของอเล็กซ์ที่คุกคามเธออยู่ก็ตาม แต่มันก็ทำให้เธอไม่ต้องคิดหาคำตอบมาดับความสงสัยของแองเจลาลูกพี่ของเธอได้อย่างพอดิบพอดี

 

                        “โน่น...สามีที่แสนดีกำลังเดินมาหาเธอแล้วละแองจี้ ดูหน้าของเขาตอนนี้สิ มันบูดบึ้งบู้บี้อย่างกับใครเอารังแตนไปโยนใส่หัวอย่างนั้นแหละ เดี๋ยวฉันขอตัวเอาดอกไม้ไปเก็บก่อนนะ เธอก็อย่าอยู่ห่างจากเขานักสิ รู้ๆ กันอยู่ว่าเขาไม่ชอบไกลตัวเธอจนเกินกว่าที่รัศมีมือจะเอื้อมถึงได้ แต่ก็ยังชอบทำให้เขาอารมณ์เสียอยู่เรื่อยเลย”

 

                        ญาดารัตน์เอ่ยเท่านั้นแองเจลาก็ทำตาโตใส่ สักพักหล่อนก็เดินยิ้มหวานเข้าไปหาสามีผู้หน้าบูด พอไปถึงได้สาวเจ้าก็กระแซะกายแหงนหน้าออดอ้อนกันนิดๆ หน่อยๆ เพียงไม่นาน นิคาซิโอ ซัลลาแบงค์ ก็โอบกอดภรรยาอย่างรักใคร่และก้มลงจูบขมับภรรยาคนสวยเบาๆ หลังจากนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ยิ้มไม่หุบอีกเลย

 

                        ญาดารัตน์คิดถึงเหตุการณ์เมื่อบ่ายแล้วก็ส่ายศีรษะช้าๆ จากนั้นก็ค่อยๆ วางช่อดอกไม้ในมือลง นึกโมโหตัวเองนักที่จูบแรกในชีวิตของเธอ ซึ่งแองเจลาอุตส่าห์ประสิทธิ์ประสาทพรให้มานั้นดันเป็นอเล็กซ์ไปเสียได้ และแน่ละ ถ้าแองเจลารู้ว่ากำลังอวยพรให้เธอได้แต่งงานกับใครอยู่ หล่อนคงจะรีบถอนการอวยพรคืนแทบไม่ทันทีเดียว เพราะใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าเขาน่ะเป็นตัวอันตรายสำหรับผู้หญิงที่ต้องการมีอนาคตดีๆ ครอบครัวที่เปี่ยมสุขและสมบูรณ์แบบมากขนาดไหน

 

                        ฮึ! ฉวยโอกาส เธอยังจำได้ดีว่าเขาเคยพูดจาดูถูกเธอเอาไว้มากมายแค่ไหน เมื่อตอนที่เธอล้มป่วยอยู่บนเกาะของเขา อเล็กซ์กล่าวหาว่าเธอเรื่องเยอะในขณะที่เธอนอนแบ็บไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นมาเถียง แถมยังเยาะหยันถากถางว่าเธอต้องไม่ใช่สาวบริสุทธิ์อย่างที่อาเดนบอกแน่ๆ คนบ้าบอนั่นพูดจาว่าร้ายใส่เธอสารพัด โดยหารู้ไม่ว่าเธอยังมีสติพอที่จะได้ยินเขาพูดออกมาทุกถ้อยคำ แล้วสุดท้ายเขาก็มาแอบขโมยจูบเธอยามอยู่ในที่ลับตาคน ญาดารัตน์คิดแล้วก็ถอนใจเฮือก จากนั้นก็ค่อยๆ ล้มตัวลงนอน ดวงตาที่สวยประหลาดล้ำ จ้องมองไปยังกุหลาบเขม็ง ก่อนจะเอานิ้วจิ้มลงไปยังมัน

 

                        “ถ้าเรื่องเจ้าสาวคนต่อไปคือเรื่องจริง เธอจะต้องส่งผู้ชายที่เป็นแฟมิลี่แมนและรักภรรยาของตัวเองเป็นที่สุด แบบดุ๊กกับนิคมาให้ฉันนะเกรซ ส่วนคนเจ้าชู้แบบเขาคนนั้นน่ะ อย่าได้เอาเข้ามาให้เพื่อนของเธอเชียว”

 

                        เอ่ยไปก็เม้มริมฝีปากแน่น เมื่อใบหน้าคมคาย ดวงตาคมๆ ที่เต็มไปด้วยความปรารถนายามจ้องมาที่เธอนั้นปรากฏขึ้นมาเด่นชัดอีกครั้งหนึ่ง ญาดารัตน์จึงพยายามสลัดภาพใบหน้านั้นออกไปให้ไกล แต่เมื่อสะบัดเท่าไรก็ไม่หลุดเอาเสียเลย จึงส่ายศีรษะอย่างยอมแพ้ แล้วก็รีบดับไฟลงเสีย จากนั้นก็เอาผ้าห่มมาคลุมศีรษะจนมิดพร้อมๆ กับตะเพิดใส่ตัวเองในใจว่า นี่เธอจำเป็นต้องนอนหลับไปพร้อมกับใบหน้าของอเล็กซ์ทุกค่ำคืนเชียวหรือ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าการถูกเขาจูบเป็นคนแรกนั้น จะทำให้จิตวิญญาณของเธอไปผูกติดเป็นเงื่อนตายอยู่กับเขาทั้งวี่ทั้งวันอย่างมากมายขนาดนี้

 

                        “ไม่เป็นไรน่า หลังจากที่งานแต่งงานนี้จบสิ้นลง ทุกอย่างก็จะเรียบร้อยไปเอง คนเจ้าชู้นั่นก็จะคืนกลับไปสู่อ้อมกอดเหล่านางบำเรอของตัวเอง ส่วนเราก็จะเปิดร้านขายขนมอยู่ที่เกาะวี้ค หลังจากที่เกรซกับดุ๊กกลับมาจากฮันนีมูน!

 

                        ญาดารัตน์เอ่ยแล้วค่อยๆ หลับตาลง หญิงสาวยิ้มด้วยความรู้สึกสงบสุข เมื่อพบคำตอบว่าอีกไม่นานชีวิตที่ปั่นป่วนของเธอก็จะกลับมาปกติเข้าที่เข้าทางอีกครั้งหนึ่งแล้ว หนำซ้ำยังแอบหวังลึกๆ ว่าอาถรรพ์ของการรับช่อดอกไม้เจ้าสาวในวันนี้ จะทำให้เธอพ้นจากพวกเพลย์บอยตัวพ่อ และได้พบกับผู้ชายดีๆ ที่รักและบูชาภรรยาของตัวเองอย่างสุดใจเหมือนอย่างดุ๊ก ที่ผู้หญิงแบบเกรซได้พบเจอ มาเป็นประทีปของชีวิตบ้าง พอนึกถึงเกรซและดุ๊กก็อดย้อนกลับไปนึกถึงพิธีแต่งงานในวันนี้ไม่ได้ มันโชคดีเท่าไรแล้วที่นิคสามีของแองจี้เกิดสังหรณ์ใจบางอย่าง เมื่อเห็นว่าภรรยาของเขาหายตัวไปอย่างลึกลับ ก็เลยหวั่นเกรงว่าแองเจลาจะทำเรื่องปั่นป่วนเอาได้ จึงรีบออกมาตามหาตัวโดยมุ่งตรงมายังห้องของเจ้าสาวเป็นอันดับแรก

 

                        สุดท้ายด้วยความสงสัยของสามีที่รู้อกรู้ใจภรรยาดีเหลือเกิน ก็เลยทำให้แผนการลักพาตัวเจ้าสาวของพวกเธอทั้งสองพังครืนลง แถมยังต้องรีบพากันสลายตัวแทบไม่ทัน เมื่อดุ๊กมีอาการโกรธขึ้งพอได้รู้ว่าจะมีคนขโมยหัวใจของเขาไป รวมถึงมองมายังเธออย่างคาดโทษแบบจริงจังด้วย ญาดารัตน์ยิ้มออกมาด้วยดวงตาที่ยังหลับพริ้มอยู่ เมื่อนึกถึงสายตาเหลืออดของดุ๊กที่มีต่อเธอและแองจี้ ซึ่งฝ่ายหลังนั้นดูเหมือนจะถูกขัดเคืองใจมากกว่าเธอหลายร้อยเท่านัก เนื่องจากเป็นตัวการใหญ่ ดีหน่อยตรงที่ว่าแองเจลาไม่ถูกดุ๊กกระทำการอะไรรุนแรงใส่ นั่นก็เพราะว่าเบลซหรือนิคสามีของหล่อนคอยออกรับแทนมันทุกเรื่อง หนำซ้ำยังเปลี่ยนสีดำของภรรยาให้กลายเป็นสีขาวเอาดื้อๆ ก็เลยทำให้สถานการณ์ดูขบขันกลายเป็นโจ๊กหม้อโตก่อนพิธีวิวาห์ ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องนี้ดุ๊กย่อมไม่สนุกด้วยแน่ ก็แหงละ ในเมื่อเกรซครอบครองพื้นที่หัวใจเขาเสียเต็มดวงขนาดนั้น

 

                        “เอาน่าดุ๊ก หากไม่มีบทพิสูจน์รักแท้ของคุณที่มีต่อเกรซเลย แล้วใครมันจะไปรู้ละว่าคนปากแข็งแบบคุณน่ะ ได้เผลอใจไปหลงรักเจ้าสาวของตัวเองมากมายขนาดไหน”

 

                        ญาดารัตน์เอ่ยแล้วหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ก้าวสู่นิทรารมณ์

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

                       

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น