วิวาห์รักเจ้าพ่อแดนเถื่อน

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 4.4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 มี.ค. 60

สำนักพิมพ์ไลต์ออฟเลิฟไม่ได้ออกบูธนะคะ แต่หนังสือของสำนักพิมพ์

และหนังสือของแก้วชวาลา

มีจำหน่ายที่บูธอมรินทร์ โซน c ชั้น 2 เลขบูธ Q26 ค่ะ

++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 4.4

 

                        “สวัสดีค่ะพี่อาเดน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

 

                        “สวัสดีครับที่รัก เอ๊ย! อลิซ”

 

                        การโพล่งตอบไปด้วยความมึนงงในความสวย ทำให้อาเดนอายหนักขึ้น ให้ตายสิ! น้องสาวคนนี้ของอเล็กซ์ทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง และไม่อยากเป็นอะไรทั้งนั้นนอกจากคนที่อยู่ในใจหล่อน อลิซเพิ่งมาอยู่กับครอบครัวทางฝั่งพ่อได้ไม่นาน นัยว่ามีปัญหากับแม่และพ่อเลี้ยงก็เลยเผ่นมาหาพ่อ เขาจึงไม่ได้สนิทสนมกับน้องสาวคนนี้ของอเล็กซ์เหมือนรายอื่นๆ แต่ที่จำได้ก็เพราะว่าอเล็กซ์เคยเอาภาพถ่ายของน้องสาวมาอวด เขาว่าในรูปหล่อนก็สวยจนเขาเพ้อไปหลายวันแล้ว แต่ตัวจริงกลับสวยยิ่งกว่ามาก และอาเดนก็อยากเป็นแฟนของหล่อนเหลือเกินด้วย ซึ่งงานนี้ก็ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะเป็นใจ เมื่อเสียงอเล็กซ์ดังขึ้น

 

                        “เฮ้อ ฉันขอตัวไปดูโรงแรมกับโรงพยาบาลก่อนนะ วันนี้มีนักธุรกิจจากทั่วโลกมาจัดประชุมกัน จะกลับมาอีกครั้งก็ค่ำๆ เลย”

 

                        “ได้สิได้”

 

                        อาเดนบอกแต่ตาไม่คลาดจากดวงหน้าอลิซ จึงไม่เห็นมุมปากที่กระตุกยิ้มร้ายๆ แล้วดวงตาที่ขยิบส่งให้น้องสาวอย่างรู้กันของอเล็กซ์ เขาจ้องหน้าอลิซราวกับเป็นของรักที่หายไปแล้วเพิ่งพบเจอ จ้องเอาๆ ทุกรายละเอียด และอย่างคลั่งไคล้ หลงใหล จนลืมไปว่าตัวเองต้องช่วยญาดารัตน์ให้พ้นจากเจ้าพ่อเพลย์บอยตัวร้ายอย่างอเล็กซ์ แล้วเขาก็ยิ้มกว้างตาเคลิ้มฝันมากขึ้นเมื่อเสียงอเล็กซ์ดังมา

 

                        “อลิซ พาอาเดนไปเที่ยวรอบๆ เกาะเลยนะ ไปร้านอาหารที่พี่จองโต๊ะไว้ให้ด้วย จากนั้นก็พาไปช็อปปิ้งกันต่อ ไปเที่ยวกันให้สนุก ไม่ต้องรีบกลับเข้าบ้านจนกว่าพี่จะกลับมา”

 

                        “ค่ะ”

 

                        น้องสาวคนสวยรับคำเน้นหนักในตอนท้ายด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แกมซุกซนไม่แพ้พี่ชาย แล้วอาเดนก็ลุกยืนด้วยใบหน้าขัดเขิน เมื่อโดนอลิซส่งยิ้มโปรยเสน่ห์มาให้อีกหน

 

                        “ไปค่ะพี่อาเดน ไปเที่ยวกัน”

 

                        “ค...คะ...ครับ ยินดีครับ”

 

                        อาเดนรีบก้าวเดินตาม เหมือนกลัวว่าอลิซจะเปลี่ยนใจ พออยู่ลำพังคนเดียวอเล็กซ์ก็ไหวไหล่ เพียงเท่านี้ญาดารัตน์ก็หมดตัวช่วยไปอีกวัน ไว้ให้อาเดนสงบลงกว่านี้ก่อน เขาค่อยนั่งเจรจาด้วย เรื่องที่เชื่อยากที่สุดก็คือเรื่องความตั้งใจจริงของคนเจ้าชู้นี่แหละ เขาคิดว่ามันคงจะต้องใช้ความพยายามในการเจรจาพอดูเลย ที่จะทำให้อาเดนปล่อยวางเรื่องญาดารัตน์ และยกหล่อนให้เป็นหน้าที่เขาแทน

 

                        .....................

 

                        จ้าของดวงตาคู่สวยที่กำลังขมีขมันศึกษาทักษะการมัดใจคู่รักอยู่ถึงกับตกใจหน้าตาตื่น เมื่อจู่ๆร่างสูงก็ปรากฏกายตรงหน้า หญิงสาวหายใจขัดๆ เมื่ออเล็กซ์ที่หายไปทั้งวันพุ่งสายตามาที่เธอเป็นอันดับแรกหลังเขาเดินมาอยู่กลางห้อง ทั้งคู่สบตากันอยู่นาน ใจเธอมีแต่ความรู้สึกโหยหาอยากจะเข้าไปกอดเขา แต่ก็ไม่กล้าพอ ในขณะที่เธอกำลังลังเลกับการปฏิบัติตัวต่อเขาอยู่นั้น อเล็กซ์ก็ปลดผ้าผูกคอสีแดงแบบโคบาลหนุ่มที่เขาใช้ผูกมันเป็นประจำออก แล้วเดินตรงมาหาเธอ

 

                        “ญาญ่า”

 

                        คนมาใหม่เอ่ยขึ้น และมองเธอด้วยสายตาโหยหาอย่างหนัก จนหญิงสาวหวั่นไหวเผลอคิดไปว่าทั้งสองเป็นคู่รักกันมานาน มันก็เลยทำให้เธอลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆ เคลื่อนกายเข้าไปหาเขาโดยไม่รู้ตัว แต่ก่อนที่เขาจะมาถึงโต๊ะทำงานที่เธอนั่งท่องโลกโซเซียลอยู่นั้น ญาดารัตน์ก็เหลือบไปทางหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดทิ้งไว้ พอเห็นภาพผู้หญิงในอิริยาบถต่างๆ ซึ่งโดยส่วนมากแล้วเจ้าหล่อนจะเป็นฝ่ายรุกและกำลังลิ้มลองรสชาติของผู้ชายในท่วงท่าสารพัดสารเพอยู่นั้น จึงหวีดร้องออกมา แล้วรีบหมุนตัวกลับไปที่คอมพิวเตอร์ แต่ก่อนที่จะกดมันปิดได้ทัน มือหนาก็ตะครุบมือเธอไว้ พอเห็นเขาก้มลงมองหน้าจอแล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน เธอก็ตาเบิกกว้างรีบส่ายศีรษะระรัว

 

                        “ม...มะ...มันเป็นไวรัสค่ะ ฉ...ฉะ...ฉันเผลอไปกดรับมันเข้ามาเมื่อครู่นี้เอง ฉันเปล่าอ่านอะไรแบบนี้จริงๆ นะ”

 

                        จบคำนั้นญาดารัตน์ก็ไม่ค่อยจะหายร้อนตัวเท่าใดนัก เมื่อรอยยิ้มและนัยน์ตาพราวระยับอย่างรู้ทันปรากฏขึ้นเต็มดวงหน้าเขา

 

                        ‘คนบ้า! ทำไมถึงไม่ส่งสายตาล้อเลียนมาให้ด้วยล่ะ เราจะได้อายหนักกว่านี้เข้าไปอีก

 

                        แล้วหญิงสาวก็ร้อนผ่าวไปทั้งหน้า กับการตอบรับด้วยสุ้มเสียงอารมณ์ดีของอเล็กซ์

 

                        “ฉันรู้ยาหยี ฉันรู้ มันเป็นเรื่องสุดวิสัย ไวรัสสามารถจู่โจมเราได้ทุกเวลา” เสียงเอ่ยทุ้มจนฟังแล้วแทบละลาย ยังไม่เท่าสองมือหนาที่แตะเบาๆ ลงมาที่เอว แล้วดึงร่างของเธอเข้าไปเบียดชิด ก่อนที่ดวงหน้าคมคายจะก้มลงมาหา “ต่อไปเธอจะลืมทฤษฎีบ้าบอที่เขามีเอาไว้สำหรับสอนเด็กเพิ่งเจริญเติบโตนี้ไปจนหมด เพราะว่าเธอมีครูที่คอยสอนภาคปฏิบัติได้ดีกว่า เมียของฉันไม่จำเป็นต้องนั่งเรียนอะไรแบบนี้หรอก จริงไหม”

 

                        อเล็กซ์พูดเสียงสั่นตามอารมณ์ เมื่อกลิ่นที่เขาชอบลอยมารบกวนจมูก เขาก้มลงจูบหน้าผากญาดารัตน์เบาๆ แล้วเลื่อนมือไปปิดคอมพิวเตอร์ จากนั้นก็หันมาจ้องหญิงสาวตาพริบพราวดังแสงเพชร และเพียงเท่านี้มันก็ทำให้คนตัวบางแก้มร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู

 

                        “ฉันคิดถึงเธอ”

 

                        เขากระซิบลงมาเบาๆ ที่ริมหู ทำให้ญาดารัตน์ต้องสูดจมูกแรงๆ เพื่อบรรเทาความประหม่า หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น เมื่อลมหายใจที่รินรดแถวๆ ดวงหน้าทำให้เธอแข้งขาอ่อน แต่ก็มิวายช้อนตามองนัยน์ตาสีสนิมอมทองเพื่อดูให้แน่ชัดว่าเขาพูดจริงไหม

 

                        “จริงๆ นะ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะไม่คิดถึงเธอ”

 

                        อเล็กซ์เอ่ยยืนยันแล้วก้มลงมาจูบเปลือกตาทั้งสองข้างของญาดารัตน์ ปิดท้ายด้วยการจูบปลายจมูก ทำให้คนโดนพรมจูบอย่างอ่อนโยนนั้นขยุ้มที่อกแน่นๆ ของเขามากขึ้น ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องเขาด้วยแววตากังขา จะเชื่อหรือไม่เชื่อดีอย่างลังเล

 

                        “เธอคือคนที่ฉันตรงไปตรงมาด้วยที่สุดแล้ว แต่ถ้าวันนี้เธอไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ส่วนฉันนั้นย่อมรู้ตัวดีว่าพูดอะไรออกไป และมันตรงกับความรู้สึกของตัวเองมากแค่ไหนกัน”

 

                        คำพูดเหมือนเข้ามานั่งในใจนั้น ทำให้คนหวั่นใจว่าจะหลงคารมคาสโนวาเม้มปากแน่น หญิงสาวรีบหลุบตาลงมองแค่กระดุมเม็ดบนของเขา เนื่องจากไม่อาจสะกดกลั้นความหวั่นไหวได้

 

                        “มากับฉันสิ ฉันมีอะไรจะให้เธอ ไม่รู้ว่าสิ่งที่จะพาเธอไปดูนั้น พอจะยืนยันและเสริมความเชื่อให้กับเธอได้ไหม ว่าตลอดทั้งวันฉันคิดถึงเธอแค่คนเดียว”

 

                        อเล็กซ์เอ่ยแล้วจูงญาดารัตน์ที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตตัวยาวของเขาลงไปข้างล่างด้วยกัน

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

                       

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น